.
Het fenomeen bokkenrijders behoort niet alleen tot het Vlaamse erfgoed vooral dan tot het Limburgse,maar ook tot het Nederlandse en Duitse.
Verhalen over bokkenrijders zijn er bij de vleet,de vraag is echter 'wat is de waarheid' in dit geval.er zijn echte feiten en er zijn hersenspinsels.Het hersenspinsel is dat de leden van de roversbenden op zwarte bokken door de lucht vlogen.Ze kunnen wel op bokken gereden hebben want een grote bok is een klein paard.Maar of ze echt op bokken gereden hebben is weer een onbeantwoorde vraag.

De geschiedeis van de bokkenrijders speelt zich,voor wat Vlaanderen betreft,af in het Land van Loon of het Graafschap Loon.Roversbendes hebben vernoemde gebieden gesteisterd van 1732 tot 1745 en van 1754 tot 1776.In totaal werden 150 overvallen gepleegd.

Het verhaal van de bokkenrijders speelt zich af in Limburg,oorspronkelijk het gebied dat nu opgedeeld is in Nederlands en Belgisch Limburg en in delen die nu bij Duitsland horen

.Het feit dat de roversbendes zo lang hun gang konden gaan had te maken met de ingewikkelde staatskundige en politieke indeling van het gebied.Het lag deels onder Spaans,oostenrijks,Frans en Hollands gezag.

SLUITERKENSDAG

Sluiterkensdag is een traditie die stilaan aan het verdwijnen is. Vandaag de dag weten nog maar weinig mensen wat sluiterkensdag inhoudt terwijl deze traditie vroeger algemeen gekend en verspreid was in Vlaanderen. Op sluiterkensdag mocht iemand worden buiten- of opgesloten. Het zogenaamde slachtoffer werd pas weer vrijgelaten wanneer hij of zij beloofd had iets (niet) te zullen doen of wanneer hij of zij beloofd had de zogenaamde daders te zullen trakteren. Oorspronkelijk werd het zowel door volwassenen als door kinderen gedaan, maar na verloop van tijd sloten enkel kinderen iemand buiten of op. De persoon die werd buiten- of opgesloten was meestal één van de ouders of de onderwijzer of de onderwijzeres. Wanneer bijvoorbeeld de leerkracht buiten de klas werd gesloten, moest deze eerst beloven geen huiswerk te zullen geven die dag.

In bepaalde streken werd er gesproken over “iemand thomassen”. Dit refereert naar de heilige Thomas die vroeger op 21 december werd gevierd. Sluiterkensdag wordt echter in verschillende streken op verschillende data gevierd. Zowel op de vier dagen voor Aswoensdag als op 21 december en ook op 28 december kon iemand worden buitengesloten of opgesloten, afhankelijk van de streek.

Het vieren van Sint-Hubertus kent in Vlaanderen een lange traditie. Een dergelijke viering gaat daarbij meestal gepaard met een aantal vaste rituelen en gebruiken: eucharistieviering, jachthoorns, dierenzegening, sint-hubertusbrood en (ruiter)wandelingen. De heilige werd in de 7de eeuw geboren en diende aan het hof van Pepijn van Herstal. Nadat zijn vrouw was overleden, ging hij een devoot leven leiden. Hubertus was tijdens zijn leven een excellent jager. Vandaar dat hij een uitverkoren patroonheilige van de jacht was. Als patroonheilige van de jacht wordt hij vaak afgebeeld met een hert.

DE GESCHIEDENIS VAN BORGERHOUT

Van september 2011 tot september 2012 viert Borgerhout feest. Twee historische gebeurtenissen vormen de aanleiding voor dit feestjaar. In 2011 is het 175 jaar geleden dat Borgerhout een zelfstandige gemeente werd. In 2012 is het 300 jaar geleden dat de eerste Reuzenommegang uitging.

1836 |  Op 13 juni ondertekende Koning Leopold I de wet  die van Borgerhout een zelfstandige gemeente maakte. Op 13 september  koos men de eerste gemeenteraad. Tot dan was Borgerhout een gehucht van Deurne. Heel  de middeleeuwen heeft Borgerhout ook de druk van Antwerpen gevoeld. De stadspoorten waren dichtbij en Antwerpen probeerde voortdurend zijn macht ook tot hier te doen gelden. Borgerhout is op dat moment nog een landbouw- en ambachtengemeente. Het Reuzenhuis, Turnhoutsebaan 110 en gebouwd in 1834,  werd het eerste gemeentehuis.

1845 | De eerste parochiekerk Onze Lieve Vrouw ter Sneeuw,  werd plechtig ingewijd.

1889 | Met een plechtige cantate en een schitterend banket wordt het nieuwe gemeentehuis op het Moorkensplein ingehuldigd. Borgerhout is op dat ogenblik een welvarende middenstandsgemeente, waar ook de industriële revolutie zijn sporen heeft getrokken. De bevolkingsexplosie komt op gang. Zowel mensen die met de rechttrekking van de Scheldekaaien uit het stadscentrum moeten verhuizen, als mensen uit de Kempen die in de haven hun geluk zoeken, vinden in Borgerhout hun onderkomen.

1893 |  De eerste vijf dodelijke slachtoffers voor het algemeen enkelvoudig stemrecht vielen op 18 april aan de toenmalige Bougiefabriek.

1914 | Borgerhout is letterlijk uit zijn voegen gebarsten. De uitbreidende bevolking kan enkel opgevangen worden door het grondgebied te vergroten. Een aantal gronden die nog deel uitmaken van Deurne liggen op ontwikkeling te wachten. Borgerhout koopt deze gronden, en doet zich meteen een park cadeau: het Te Boelaarpark.

1944 - 1945 | V-bommen teisterden ons grondgebied resultaat 36 inslagen, 284 burgerslachtoffers. De OLV ter Sneeuw kerk was één van de gebouwen die geraakt werd.

1971 | In de Zonstraat opent de eerste Borgerhoutse moskee. Sinds de vroege jaren '60 hebben de eerste gastarbeiders zich hier gemeld, aangetrokken door de goedkope woningen.

1983 | Samen met Antwerpen en de zes andere randgemeenten fusioneert Borgerhout tot het nieuwe Antwerpen. Borgerhout verliest zijn status van zelfstandige gemeente en wordt een district van de stad.

2001 |  Antwerpen kiest als enige Belgische stad voor het invoeren van rechtstreeks verkozen districtsraden, met eigen bevoegdheden en een eigen budget.

Bolders hebben iets magisch. U kent ze wel, de meerpalen aan de Scheldekaaien. Niet alleen schepen, maar ook mensen voelen er zich door aangetrokken. Al eeuwen is het een plek van komen en gaan, een plek om te mijmeren, te praten, te lachen, lief te hebben …

Dit najaar zetten we de bolders van Antwerpen in het zonnetje. Met tal van gezellige activiteiten, mooie verhalen en verrassende acties. Ontdek er alles over en bolder mee!

Tijd.


Alles is heimwee
wolken en water
alles is heimwee
naar vroeger-naar later
vroeger is over
later-een ster
gisteren is oud
en morgen nog ver.

Toon Hermans.

In het spoor van Hendrik Conscience

Een stokoud, laag gebouwtje, langs een onverharde weg, verborgen in een bos. Het oogt pittoresk, maar op het eerste zicht ook bescheiden. Toch is dit één van de bekendste toeristische trefpunten van Vlaanderen. Halverwege de negentiende eeuw was Hendrik Conscience, de man die zijn volk leerde lezen, een regelmatige bezoeker van Zoersel. Hier, in het Boshuisje, zou hij het verhaal gehoord hebben dat hem inspireerde tot het schrijven van De Loteling. In elk geval situeerde hij hier zijn hoofdpersonages. Het verhaal is dat van Jan Braems, een jonge van bescheiden afkomst, die door loting vrijgesteld werd van militaire dienstplicht, maar zijn gunstig ‘lot’ verkocht aan een gegoede burgerszoon. Jan vervulde in diens plaats zijn militaire dienstplicht, maar werd tijdens zijn legerdienst blind.

Antwerpen heeft er met het MAS een nieuw landmark bij. Het nieuwe museum pronkt op het Eilandje, de nieuwe bruisende wijk, op de plek waar stad en haven elkaar raken.

Het MAS vertelt prikkelende verhalen over hoe Antwerpen en de wereld al eeuwenlang met elkaar verbonden zijn door de haven. De permanente collectie brengt universele thema's als Machtsvertoon, Wereldhaven, Wereldstad en Leven en Dood in een indrukwekkende scenografie. De openingstentoonstelling "Meesterwerken in het MAS. Vijf eeuwen beeld in Antwerpen" is een samenwerking tussen het MAS, het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten (KMSKA), het Museum van Hedendaagse Kunst (M HKA) en het Museum Plantin-Moretus | Prentenkabinet. Aan de hand van die topwerken schetst de tentoonstelling de evolutie van de beeldcultuur van de middeleeuwen tot nu.

De beklimming van de 60 meter hoge MAS-toren is al een belevenis op zich. Naarmate je hoger klimt, geven de enorme glaspartijen een steeds veranderend uitzicht op de stad. Ga je tot helemaal bovenaan, dan kan je genieten van het 360° panorama.

Het MAS is de ontmoetingsplaats voor iedereen die de stad, de wereld en zichzelf wil ontdekken.

Aarsele : De Duvelsput

ooit raakte grond verzonken

tot een ijslijk diepe put

van waaruit duivels klonken

als de hel weer werd geschud

vanuit zijn wanden kaal en zwart

vervaarlijk diep en steil

orakelde luid hol en hard

een gehate klok onheil

boeren van heind’ en verre

kwamen met span en paarden

waar ze bij ’t licht der sterren

zich om de put heen schaarden

één hunner kroop bezeten

tot bij de duivelsklok

bond hem vast met een keten 

en tikte met zijn stok

de paarden trokken dampend

’t verduivelde gevaarte 

tot het, de putrand schampend,

middernacht sloeg op Sint Maarten

plots knapte één der schakels

de last viel vele uren

en tuimelde met zijn takels

voorgoed in d’ hellevuren

Kattenberg

De naam van de Ekerse straat Kattenberg heeft wellicht niets met het welbekende huisdier te maken. Mogelijk is het woord een verbastering van de naam 'Kateelberg', een iets hoger gelegen plaats waar bij overstromingen het vee in veiligheid kon worden gebracht. Vergelijk met het Engelse woord ‘cattle’, wat vee betekent.

Kateelberg

De naam 'Kateelberg' vinden we in geschreven documenten echter pas terug vanaf de twintigste eeuw, toen Ekeren al lang door stevige dijken was beschermd. De benaming 'Hoenderenweg' op de hieronder afgebeelde prentkaart is dus ouder, maar die plaatsnaam wordt, behalve op de prentkaart, nergens anders aangetroffen en is mogelijk een fantasietje van de uitgever van de kaart.

Bebouwing

Het smalle gedeelte van de Kattenberg, dat wel eens 'Kleine Kattenberg' genoemd wordt, is het oudste deel. De bebouwing kwam er op gang vanaf het laatste kwart van de negentiende eeuw, en bestond uit arbeiderswoningen en hier en daar een kleine hoeve. Een aantal van die huizen staan er nog steeds en het smalle gedeelte van de Kattenberg heeft dan ook zijn dorpse karakter kunnen behouden. Het grote deel van de Kattenberg was op dat moment hoogstens een paadje doorheen landerijen van de provinciegouverneur Edward Cogels. Hij was de eigenaar van het kasteel De Oude Eik in de Veltwijcklaan tegenover het Veltwijckpark in Ekeren, en van de hoeve aan het begin van de Oorderseweg.

In 1926 werden de gronden van de boerderij aan de Oorderseweg verkaveld en kwam er bebouwing in de Oorderseweg, in de Patronaatstraat en in het brede gedeelte van de Kattenberg. Op 4 januari 1927 gaf het schepencollege van Ekeren de straat tussen het Sint-Lambertusinstituut en Schoonbroek de officiële naam 'Kattenberg'. Maar waarom de burgemeester en schepenen die naam hebben gekozen, is nu niet meer te achterhalen.

Zicht op de Kattenberg

Iedereen heeft een klok maar niemand heeft tijd.


Tijd" is tijdeloos.
In alle tijden is er altijd tijd geweest.
Lange tijd, korte tijd.
Tijd is onmeetbaar, omdat meten, vergelijken is.
Tijd: een vergelijking van het heden met het verleden. En heden en verleden zijn tenslotte onmeetbaar.
Tijd in mechanische uren is niet de tijd gemeten in gevoel: goeie tijd, slechte tijd.
In dezer dagen kan men in de maatschappij niet meer zonder mechanische tijd: uurwerken.
Maar enkele begrippen zoals liefde en geluk blijven tijdeloos, omdat je innerlijke apart van je verstand tijdeloos is/ was,en altijd zal zijn.

Het kasteel Dondersteen.

Midden in de Kempische bossen, in een schaars bewoonde streek tussen Herenthout en Wiekevorst, staat een twee eeuwen oude herenhoeve met een duiventoren, Dondersteen genaamd.  Er moet ooit een meteoor gevallen zijn, want in de tuin ligt nog een zwartgeblakerde put, waarin geen kruidje wil wassen.
Het zou er spoken en de duivel zou er rondlopen.
Vroeger woonde er een oude heer, hij was een verstokte tovenaar en altijd bezig in zijn kwâ boeken. "Giel-zonder-Ziel" noemden de mensen hem, want hij was bij de framassons en erkende God nog gebod. Toen hij doodging, zat de sterfkamer geresemd-vol lelijke zwarte vogels. Ze zeggen dat de duivels zijn lijk mee naar de hel gesleurd hebben en dat de familie uit vrees voor de schande de doodskist vol stenen had geladen. Maar de koetsier heeft het uitgebracht.

"Vijftien, twintig jaar geleden woonde daar de oude Weyerhove met zijn vrouw. Hij is opeens blind geworden en kort daarna hebben ze hem verhangen gevonden in het bos. Zijn vrouw was nergens meer te bekennen. Het parket is er geweest; ze hebben het huis en de bossen afgezocht, maar niets of niemand gevonden. De mensen zeggen dat zij de oude kapotgemaakt heeft en dat hij alle nachten in 't kasteeltje vroem komt. De Lange Maloe, da's een stroper die houdt staan dat hij meer dan eens van ver lichtjes heeft zien weg en weer gaan in de toren.
De erfgenamen hebben er maar drie dagen in gezeten en zijn hals over kop vertrokken en nooit teruggekomen. 't Staat nu al jaren leeg en 't geraakt niet verkocht.

Voor deze legende danken wij Buts Carolien .

Deze pagina hoort bij stedeninfo.be

Januari is alweer voorbij,
eentje in de lange rij
de tijd hij gaat zijn weg,
alsmaar tikt de klok het wijzertje rond.