Een beeld van vroeger.....

De lijkenpikkers .

Vroeger werden de inwoners van Tisselt begraven op grondgebied van Willebroek.
Toen zij eindelijk bekomen hadden dat hun overleden parochianen rond hun eigen kapel mochten begraven worden, bleek bij de eerstvolgende begrafenis echter dat de grond van het kerkhof nog niet gewijd was.
Een inwoner van Tisselt (ene De Maeyer) kwam op het idee om op het kerkhof van Willebroek een beetje gewijde grond te gaan halen.  Hij gooide dit in de
open put, zodat de dode toch op gewijde grond zou liggen.
Vervolgens groeven ze een lijk boven te Willebroek en brachten het naar hun eigen (nieuw) kerkhof.

Sindsdien worden ze door de Willebroekenaars - die hierover enorm ontstemd
waren - verweten voor "Kraaien" of "Lijkenstelers".

Opmerkelijk : in het wapenschild van Tisselt staat - naast de distel waaraan de dorpsnaam ontleend is - ook een kraai afgebeeld .

Tot slot : het Groot Synoniemenboek Woordenboek van van Dale vermeld als synoniem voor kraai : begrafenisondernemer .

Wij danken hiervoor Paul Verbruggen welke ons deze legende toegestuurd heeft.

Men zegt:
Blijf niet in het verleden leven,



Maar kijk naar de toekomst.

Bekend beeld in de Kruidtuin...
Kunstenaar: Rik Van Perck
Het verhaal dat de hond het meisje redde uit het water is uit de lucht gegrepen

De Kruidtuin of Jardin Botanique van Mechelen doet dienst als Stadspark en als (beperkte) Botanische Tuin.

Er is ook een echte Kruidentuin aanwezig, alwaar zich een standbeeld bevindt van Rembert Dodoens.

Ter hoogte van de huidige ingang van de kruidtuin stond vroeger de kapel van de commanderij.Zij was in 1277 gebouwd en in 1451 aanzienlijk vergroot in Gotische stijl.
Kardinaal Perrenot de Granvell werd er in 1561 plechtig ontvangen alvorens hij in de  Sint-Romboutskathedraal de troon van het in 1559 nieuw opgerichte  aartsbisdom Mechelen ging bezetten.
Verbeurd verklaard tijdens het Franse bewind,werd de kapel in 1822 verkocht en volledig gesloopt.Aldus ontstond een nieuwe toegang  tot het park van het oude domein.

Aangekocht door de stad in 1827,werden de acht hectaren in bruikleen gegeven  aan de Société  Royale d'Horticulture,die er een Engelse tuin aanlegde met vijvers en dreven,met uitheemse boomsoorten,een kruidentuin,en een Orangerie met glazen serre.

Zo ontstond de Jardin Botanique.Na de eerste wereldoorlog werd het definitief een openbaar park voor alle Mechelaars.

Het dorpje Boekhoute had tot 1952 een heuse vissershaven. Dankzij de zeegeul ‘De Braakman’ die het dorp met de Westerschelde verbond bloeide en groeide de visserij in Boekhoute. De verzanding van die geul, de baggerwerken die werden verwaarloosd tijdens de Tweede Wereldoorlog en de steeds verdergaande indijkingen leidden er echter toe dat de Boekhoutse haven definitief van de zee werd afgesloten. 

Pater Damiaan.
Vader van de melaatsen.

Pater Damiaan wordt geboren als Jozef De Veuster(1840)en groeit op in Tremelo,als zevende van een gezin van acht kinderen.Eigenlijk is hij door zijn vader voorbestemd om de graanhandel over te nemen.Maar Jozef heeft een roeping.Hij wil net zoals zijn broer Auguste(pater Pamphile) in het klooster van de picpussen treden,in Leuven.Het is niet gemakkelijk zijn ouders te overtuigen,maar in 1859 wordt hij kloosterling.Zijn ultieme droom is missionaris worden.En weer ondervind hij tegenstand.Zijn leerachterstand is te groot.Maar hij vecht voor zijn droom en wordt zelfs naar Parijs gestuurd om Frans,Grieks en Latijn te studeren.Eind 1863 zou zijn broer naarHawaï gestuurd worden,maar die wordt ziek.Jozef,intussen Damiaan neemt zijn plaats in en vertrekt als missionaris naar Hawaï.Omdat er een tekort aan priesters is wordt hij direkt priester gewijd
Hij is negen jaar op Hawaï gebleven.

Toen Damiaan in 1873 hoorde over de onmenselijke toestanden op Molokaï was hij de eerste die zei: "ik ga".

Damiaan wou de melaatsen met alles helpenHij zorgde ervoor dat ze meer eten en betere kleren kregen.Stilaan kregen de melaatsen het gevoel dat ze meetelden.Dankzij zijn werk kregen mensen over de hele wereld meer aandacht voor Molokaï en lepra.
Er kwamen veel bezoekers,zelfs de koningin van Hawaï! Ze wilden zien wat Damiaan daar allemaal deed.In de kranten werd veel over hem geschreven.Er kwam zelfs een dokter op het eiland wonen.
Damiaan werkte rustig verder.Hij bouwde een tehuis voor melaatse weesmeisjes,één voor jongens,een nieuwe kerk en een school.Hij heeft ook het hospitaal hersteld.Uiteindelijk wordt het leven onder de melaatsen Damiaan fataal.In 1889 sterf hij aan de gevolgen van Lepra,hij was toen 49 jaar oud.

Hij werdt in 1995 door paus Johannes Paulus II zalig verklaart.Tijdens een gewoon consistorie te Rome op 21 februari 2009 werd de heiligverklaring van pater Damiaan vastgesteld op zondag 11 oktober 2009.Hij zal zowel de patroonheilige van de melaatsen als van de aidspatiënten worden.

De demonstratie van de heteluchtballon bij Versailles

Op 4 juni 1783 gaven de gebroeders Montgolfier een eerste demonstratie met de heteluchtballon.
De vlucht duurde tien minuten en de ballon legde een afstand van 2 kilometer af.



Het verhaal wil dat Joseph op een dag de rok van zijn vrouw ziet opbollen terwijl deze hangt te drogen bij het haardvuur.
De waarheid van dit verhaal is niet te achterhalen maar wat wel zeker is,is dat de opstijgende rook vanuit het haardvuur Joseph  het inzicht geeft dat rook lichter moet zijn dan lucht.Hij verteld deze ontdekking aan zijn broer Etienne en samen besluiten ze van dit idee gebruik te maken om een lang gekoesterde wens van de mensheid in vervulling te laten gaan:loskomen van de aarde!

De twee broers beginnen te experimenteren met een papieren ballon ze stoken een vuurtje van wol en stro onder de ballon en zien dat de ballon inderdaad opstijgt!Hoewel de gebroeders nog onwetend zijn van het feit dat niet de rook maar de warmte de ballon doet stijgen,doen ze een aantal succesvolle experimenten met steeds groter wordende, maar nog steeds onbemande ballons.

Omdat nog niet bekend is hoe mensen hoog in de lucht reageren,besluiten ze eerst een aantal dieren de lucht in te sturen.En zo gebeurt het dat op 19 september1783,onder toeziend oog van Lodewijk XVI,vanuit Versailles een ballon opstijgt met aan boord een haan,een eend en een schaap.De ballon bereikt een hoogte van zo'n 500 meter en landt acht minuten later in de bossen vanVaucresson,zo'n 3.5 km verder.De vlucht kwam tot een einde doordat een scheur ontstond als gevolg van een flinke windstoot.De passagiers bleven ongedeerd,hoewel er ook verhalen de ronde doen dat de haan zich licht blesseert.Maar dit zou eerder te maken gehad hebben met een klunzige actie van het schaap dan met de landing zelf....Het schaap werd beloond en mocht zijn/haar leven slijten in de koninkrijke dierentuin.

Op 15 Oktober van hetzelfde jaar werd de eerste bemande vlucht uitgevoerd met de inzittende Jean-Francois Pilatre de Rozier,een natuurkundige.Op 7 Januari 1785 was de eerste overtocht per ballon over het kanaal een feit.Gepresteerd door Jean-Pierre Blanchard.

Dit monument op het plein voor de pastorij werd in 1976 opgericht als hulde aan alle inwoners van St Lenaerts die in de baksteennijverheid werkten.

Vele jaren geleden was de bron van inkomsten van de inwoners van St Lenaerts geheel verbonden met de steennijverheid.Er waren vele steenbakkerijen,die meestal gelegen waren aan het kanaal Dessel-Schoten.In de vroegere jaren was het nog allemaal handenarbeid,van het ontginnen van de klei tot de stenen klaar waren voor transport.
Het is aan dit manueel ontginnen van de klei dat de inwoners hun spotnaam dragen: 'De Kleipikkers'

De eerste plannen voor de bouw van het opleidingsschip 'Mercator' dateren uit 1931.Deze barkentijn is ontworpen door de poolreiziger Adrien De Gerlache als opleidingsschip voor de koopvaardijvloot.Het werd in Leith schotland gebouwd en te water gelaten in 1932.Op 5 september 1932 vertrok de Mercator op haar eerste reis.
Aan boord kregen de officieren van de Belgische koopvaardijvloot hun opleiding.Het zeilschip met een tonnenmaat van 770 ton is voorzien van een hulpmoter.Het schip is 57.90 m lang en 10.61 m breed.
Kort na de oplevering blijkt dat het schip topzwaar was.De masten waren te zwaar en de ballast te licht waardoor het schip kon kantelen.Dit werd verholpen door een deel van het ruim vol te storten met beton. Na deze verbetering was het schip klaar voor zijn opdracht.
Eind jaren '50 was het schip aan vervanging toe.Het schip was te oud geworden en de veiligheid van de kadetten kon niet meer gegarandeerd worden.Er gingen stemmen op om het schip te slopen.Anderen stelden voor om het schip te verkopen aan het buitenland.Uiteindelijk werd in 1961 beslist het schip uit de vaart te nemen en het in te richten als museumschip,en vanaf 1964,naar aanleiding van de feestelijkheden rond 1000 jaar Oostende,ligt het in de jachthaven voor het stadhuis van Oostende.
Pater Damiaan.
Op 3 mei 1936 brengt het schoolship Mercator de stoffelijke resten van Pater Damiaan over naar Antwerpen in aanwezigheid van koning Leopold III. ...

Begin 2008 vertoefden bijna honderd Belgen in Antarctica. Hun doel: het spoor van de Belgische poolreiziger volgen en aan land gaan op de vier 'Belgische' eilanden. Samen zetten ze als eerste mensen ooit voet aan wal op Gent Eiland.

Adrien de Gerlache de Gomery (1866-1934) leidde tussen 1897 en 1899 de eerste puur wetenschappelijke expeditie in Antarctica. Hij ontdekte er de Gerlache Straat en tal van eilanden. De Belgica-expeditie was ook de eerste die overwinterde in het pakijs. Aan boord waren bovendien de Noor Roald Amundsen en de Amerikaan Frederick Cook, die later zelf een belangrijke rol zouden spelen in de geschiedenis van de poolgebieden.

De expeditie van de Gerlache heeft nog tot op de dag van vandaag een gunstige invloed op het imago van België. Adrien de Gerlache gaf in totaal 87 namen aan zijn geografische ontdekkingen. Vooral sponsors, familieleden en bekende personen werden op deze manier vereeuwigd. En zo komt het dat de ruim 25.000 toeristen die jaarlijks naar het Antarctische Schiereiland reizen, niet om België heen kunnen. Ze varen onder meer langs Luik Eiland, Brabant Eiland, Gent Eiland, Antwerpen Eiland en door de Vlaanderen Baai.

De rederij Red Star Line verscheepte tussen 1873 en 1935 bijna drie miljoen mensen van Antwerpen naar Amerika en Canada. De gebouwen van de Red Star Line bestaan nog. Ze bevinden zich aan de rivier de Schelde, waarlangs de schepen afvaarden voor een lange transatlantische tocht. Het blijft een plaats voor herdenking, een "lieu de mémoire" voor de miljoenen emigranten die vanuit Antwerpen op zoek gingen naar een nieuw leven in de Verenigde Staten en Canada. De oude magazijnen worden uitgebouwd tot een herinneringsplek en museum, een actueel oord van reflectie met een eigentijdse benadering van de emigratie.

Robert Pershing Wadlow
1918-1940

Robert Pershing Wadlow (Alton 22 februari 1918-Manistee 15 juli 1940) was volgens het Guinness Book of Records met zijn 2.72m de langste mens die ooit heeft geleefd.

Tot zijn vierde jaar vertoonde hij een normale groei.Op zijn achtste was hij al 1.88m op zijn tiende 1.98m en op zijn veertiende jaar was hij al 2.24m .Toen hij 16 jaar was woog hij al 166 kg en was hij 2.40m lang,met 17 jaar 180. kg en 2.48m,met 18 jaar 2.54m en177kg,met 19 jaar 2.60m en 197 kg.Rond deze tijd had hij door zijn buitengewone grootte al beenbeugels nodig om te kunnen lopen.Op 27 juni 1940,18 dagen voor zijn dood,werd door de dokters zijn grootste lengte gemeten:2.72m.Op 4 juli werd hij in het ziekenhuis opgenomen wegens een infectie aan zijn enkel.Hij stierf op 15 juli in zijn slaap.Zijn abnormale groei werdt geweten aan hypertrofie van de hypofyse.
Z'on 40.000 mensen waren bij zijn begrafenis op 19 juli 1940.

Vanaf 1975 staat er een levensgroot standbeeld van hem bij de 'Southern Illinois University Edwardsville School of Dental Medicine.'


Robert met zijn vader.

Op de wandeldijk in Middelkerke kom je verschillende bronzen standbeelden tegen.Vanaf 1997 wordt ieder jaar één stripheld in brons vereeuwigd.Middelkerke is niet voor niets de stripgemeente van Belgie.

         
Kiekeboe,Jommeke,Urbanus,Smurfin en babysmurf suske en wiske,Robbedoes.

In de tijd dat de Romeinen aan de verovering van Gallië begonnen waren,had een oude zeeman de zee vaarwel gezegd en leefde met zijn enige en enig mooie dochter Minna te Brugge,dat toen nog een kleine nederzetting was,omringd door bossen en moerassen.Omdat hij wist dat hij niet erg lang meer te leven had,zocht hij voor zijn dochter een geschikte bruidegom.Zijn keuze viel op Horneck een jonge man die af en toe op bezoek kwam.
Minna echter had haar oog reeds laten vallen op Stromberg,een jonge krijger van de naburige stam.Zij verzweeg dit voor haar vader omdat ze wel wist dat hij die naburige stam niet te hoog in het hart droeg.Om oneinigheid te vermijden stelde ze dan ook steeds een definitieve beslissing uit.Toen de Romeinen het land binnenvielen,trokken de strijders van alle stammen ten strijde.Zo ook Stromberg die voor zijn vertrek van Minna de belofte van haar liefde en trouw had verkregen..Nog enige tijd kon Minna haar vader er van overtuigen dat een huwelijk haar nog niet paste, maar er kwam aan zijn geduld een einde en hij besliste dat bij de derde zonsopgang haar huwelijk met Horneck zou voltrokken worden.Zij was radeloos,verscheurd tussen haar belofte aan Stromberg en de wil van haar vader.De avond voor de derde zonsopgang vluchtte zij het bos in,om nooit meer terug te keren.

Een tijd later kwam Stromberg terug,het Romeinse gevaar was geweken.Toen hij hoorde dat Minna verdwenen was,begon hij een moeilijke speurtocht.Uiteindelijk vond hij haar verscholen in het dichte struikgewas,aan de oever van een brede beek.Het mocht evenwel niet meer baten.Minna was van het lange zwerven totaal uitgeput en ze strief in de armen van haar geliefde.

Eerst wou Stromberg zich van het leven benemen,maar hij besloot de plaats waar Minna was gestorven blijvend te vereren.Na een hut te hebben gebouwd,legde hij een dam in de beek en in het midden van de bedding maakte hij een graf waarin hij Minna voor eeuwig te rusten legde.Daarna liet hij het water weer zijn vrije loop.Op de oever waar hij Minna gevonden had,plaatste hij een zware rotsblok waarop hij als aandenken aan Minna "MINNA-WATER "beitelde
Het zou op dezelfde plaats zijn waar later de toren werd gebouwd die nu nog steeds het Minnewater domineert.

't Schipke,gelegen aan de oevers van de Grote Nete te Herenthout vlakbij het bedevaarstsoord Kruiskesberg.Het houten bruggetje symboliseert nog steeds de oude overzetplaats tussen Herenthout en Itegem.De taverne herinnert de mensen aan het cafe waar men halt hield voor een kaartje te leggen en een frisse Jack-op te drinken.

't Schipke werd tussen 1842 en 1845 gebouwd met een aanlegplaats langs de Grote Nete.In 1902 krijgt 't schipke de fuctie van veerhuis,herberg en boerderij.De grootste troef van 't Schipke is het paradijslijke landschap van de vallei ven de Grote Nete.Sinds 1949 ligt er een voetbrug die de oevers van Herenthout en Itegem verbindt.In de omgeving werden opnames gemaakt voor de film 'Pallieter'naar het gelijknamige boek van Felix Timmermans.Sinds 2002 maakt de ruime omgeving van 't Schipke deel uit van het beschermde landschap 'Vallie van de Wimp en de Grote Nete.

Deze Kapel werdt in 1626 gebouwd(of herbouwd) als dank aan de vondts van twee miraculeuse kruisen door een boer op zijn akker in 1317.

Sinds de 17e eeuw al vieren de gelovigen hier de wonderbaarlijke vondst van twee bijzondere crucifixen,waarvan er één in de kerk en één een hele kruisweg met 14 kappeletjes verder in de kruiskapel hangt.
En volgens de legende zijn die daar inderdaad op een heel wonderbaarlijke wijze terecht gekomen.

In het jaar 1317 was Boudewijn met de negen ponden zijn land aanhet bewerken in het vredige Eksaarde.Opeens stiet zijn spade op een hard voorwerp: een kruis,en toen Boudewijn het uit de grond trok,vloeide er bloed uit.Daarna vond hij nog een tweede kruis,twee Romeinse schalen en een speer.Zodra hij die mysterieuze voorwerpen naar huis had gebracht,begonnen al de klokken van de kerk van Eksaarde,spontaan zonder iemands hulp te luiden.Boudewijn bracht de pastoor op de hoogte,deze laatste vertelde het aan de heer van Eksaarde,waarna de beide kruisen in processie naar de dorpskerk werden gebracht.Toen de optocht het dorpsplein passeerde,waren daar twee houtakkers aan het werk,"O," zei de ene,"Boudewijn met de negen ponden heeft den ouden God gevonden" op slag ging zijn hoofd achterstevoren op zijn romp staan en ging pas weer normaal staan toen de man opelijk berouw had betoond.De heer van Eksaarde die ook de heer van Hontennise was,nam één van de kruisen mee,maar het werd 's anderendaags terug gevonden naast het andere.Daaruit leidden de mensen af dat de beide kruisen in Eksaarde zouden worden vereerd.

De realiteit is misschien niet zo miraculeus,maar daarom niet minder opmerkelijk.;de twee jezus-beeldjes werden vermoedelijk in de eerste jaren van de 13de eeuw door de toenmalige heer van Eksaarde als oorlogsbuit meegebracht uit Zara of Constantinopel.De beeldjes zijn dan ook vermoedelijk Byzantijnse kunst,men één wel héél opvallend detail; de Jezus-figuur heeft de armen niet horizontaal naast zich,maar bijna in een cirkel boven het hoofd.Die houding wijkt sterk af van de manier waarop Christus in de katholieke kerk traditieoneel wordt afgebeeld en maakt de verering des te opmerkelijker.





Bronnen:Verschillende vervies van de brochure "Kruisverering te Eksaarde" van Norbert Audenaert.
"Geschiedenis van Eksaarde" van Frans De Potter en Jan Broeckaert (1878)