De duvelsput.

Het Reigersbos.

In dit bos met een oppervlakte van  (4,3 ha)  nestelde vroeger een van de belangrijkste reigerskolonies van België. Het domein is bijzonder waardevol als broedplaats voor de blauwe reiger en  is tevens ook een mooi wandelgebied. Door de aanleg van een afwateringssloot dwars doorheen het domein werd echter de waterhuishouding verstoord. Het reigerbestand daalde van 355 nesten in 1950 naar 50 nesten in 1986. Nog steeds nestellen enkele kopeltjes en men hoopt in de toekomst terug een groter aantal aan te treffen. Sedert het begin van deze eeuw ziet men de reigers ieder jaar, vanaf midden februari, terugkeren naar hun vertrouwde verblijfplaats, het Reigersbos. Zij nestelen in de kruinen van de eeuwenoude eiken van het domein. Het kasteel en het bos, gekend als “ De Ster ", kregen door de aanwezigheid der reigers stilaan een andere naam, nl. respectievelijk “ Reigershof " en " Reigersbos ". Ook de Olmendreef die door het domein loopt, kreeg als officiële benaming " Reigersbosdreef ". Van de vijf reigerskolonies die ons land telt, is deze van Berendrecht de grootste. Het blijft echter te betwijfelen of ze de grootste zal blijven. Nochtans, niettegenstaande er in hun onmiddellijke omgeving minder voedsel te vinden is, als gevolg van de metamorphose die zich in het landschap heeft voorgedaan ingevolge de aanleg van kanalen en wegen, hebben ze zich blijkbaar aan de nieuwe toestand aangepast. De vrees bestaat echter, dat bij verdere ingreep in het landschap en uitbreiding van de industrialisatie, en verstoring van hun onmiddellijke omgeving, de reigers wel eens hun kolonie elders zouden gaan vestigen. Zijn de reigers de eersten om in het voorjaar naar onze streken te komen, dan zijn zij ook bij de eersten om ons weer te verlaten. Reeds einde juli, begin augustus trekken de eerste reeds weg. Maar elk jaar ontmoeten wij nog reigers in het najaar en zelfs in de winter. Het betreft dan meestal vogels die ofwel ziek zijn ofwel gekwetst, zodat zij niet tijdig mee op terugtocht konden. 

REIGERS KEREN TERUG IN BERENDRECHT.
feb 16, 2011 |

Graaf Le Grelle, die op het kasteel van Berendrecht, vlakbij het Reigersbos woont, heeft zaterdag de eerste reigers zien terugkeren. ‘Meestal volgt de rest een week later’, zegt hij.

 ’Het verbaasde me dat er zondag tussen de dertig à vijftig blauwe reigers neerstreken in het bos. Dat is ongewoon. Meteen ontstond een gevecht voor de beste nesten.’
Zowat de helft van de karwielgrote ‘woningen ‘ dient grondig hersteld, want zij zijn door de winterstormen vernield.
Volgens Le Grelle beginnen de eerste koppels al rond 9 februari te broeden.
‘Ze zijn dit jaar iets later’, stelt hij vast. Vijanden van de reigers blijken eksters en kraaien te zijn. Zij stelen de eieren.
Le Grelle vreest enigszins voor het voortbestaan van de kolonie. 
‘Ooit zaten hier meer dan 300 koppels, nu halen we amper vijftig. De oude reigers die hier proberen te overwinteren, hebben tijdens de koudeperiode niet veel geluk gehad. In het bos vond ik tal van kadavers. Het was een slecht jaar voor de reigers.
Nu de nieuwkomers er zijn, weet ik dat het Reigersbos opnieuw één jaar is gered.
In de Reigersbosdreef worden rioleringen gelegd. Dat zorgt in de buurt voor overlast, ook de reigers volgen wat er gebeurt. ‘Het valt me op dat de nesten die het verst van de wegwerkzaamheden liggen, het eerst werden in bezit genomen. Of de vogels door de werken zullen wegtrekken, geloof ik niet. Ze zijn zelfs de industrie gewoon. Voedsel blijft wel een probleem. De polderbeken zijn niet meer zo rijk aan voedsel. De vogels wijken uit naar het Verdronken land van Saefthinge en naar de welgevulde vijvers van villa’s in Kapellen, Kalmthout en Brasschaat”.
De kolonie in Berendrecht bestaat al meer dan honderd jaar. In 1906 streken de eerste blauwe reigers in het bos, wat sindsdien het Reigersbos heet. Het bos van amper iets meer dan 4 hectare groeide uit tot een van de belangrijkste broedplaatsen in ons land.

Bron De Polder.

De buildrager is ingehuldigd op 4 september 1950.Het betreft een geïdialiseerd arbeidersfiguur met een gespierd lichaam,gekleed in een op het lichaam gemouleerd havenarbeidersplunje met de specifieke hoofddekking voor het dragen van zakken (builen).
Zelfbewust en bijna uitdagend werp hij zijn blik op de Schelde.Oorspronkelijk is de havenarbeider van Meunier een individualistisch voorgesteld menselijkl figuur,die geldt als symbool voor de bewustwording van de arbeidersklasse.Na WO 2 wordt hij als aandenken aan de havenarbeiders die onder de vliegende-bommenterreur bleven voort werken,tevens symbool voor de herwonnen vrijheid.
Bron: standbeelden Antwerpen anno 2001 van Antoon Van Ruyssevelt.

Kunstenaar: Constantin Meunier.
Opschrift: Arbeid Vrijheid.
Plaatsbeschrijving:Antwerpen- Suikerrui.

Stedelijk Recreatiedomein.

Het domein Muisbroek,dicht bij de stad Antwerpen en midden in een drukke wereldhaven,is een uniek stukje prachtige natuur waar het zalig verpozen is.
De vijvers die gegraven werden als waterwinning voor de toenmalige stoomrangeerlocomotieven van de spoorwegen,herbergen thans een groot aantal inheemse vissoorten en zijn een rustplaats voor waterwild en trekvogels.

De put van Ekeren heeft doorgaans het hele jaar helder water en is fraai begroeid met waterpest.

In het midden is een zuigput te vinden die bekend staat om zijn vele fossiele zeeschelpen.
Hier vind je tussen de 6 en de 9 meter diepte loodrechte kleiwanden die als een mini dropoff aflopen.De andere fossiele schelplagen zijn duidelijk herkenbaar.Heel bijzondere schelpen zijn er te vinden,waaronder St Jacobsschelpen die in de noordzee niet eens voorkomen En als je geluk hebt,vind je hier zelfs haaientanden.Het midden van de put bestaat uit modder.Tussen het wier zwemmen grote scholen jonge zoetwaterbaarsjes en kleine snoeken.Af en toe zwemt er een groot exemplaar tussendoor.

Het maken van een nachtduik is hier zeker de moeite waard.
Het wemelt dan echt van de vissen.Facinerend zijn de jachtpartijen van de snoek,die heus niet terugdeinst om onder de ogen van een duiker een visje naar binnen te werken.
Als het donker is vind je de meeste vis buiten de put.

Op de zandvlakte wordt je geregeld vergezeld van paling die door het water glijdt.Maar duik ook eens boven het wier aan de zijkanten,daar is 's nachts ook genoeg te beleven.



 Dit domein is door de stad Antwerpen vrij open gesteld voor dagrecreatie.Het is echter niet toegelaten te zwemmen of enige andere watersportactiviteit te beoefenen in of op de vijvers,tenzij mits geldige vergunning.

Bron: http://www.duiken-in-belgie.com/  

 Het kasteel veltwijck en het standbeeld in de tuin.Zoals het er nu uitziet.
Bij het parkbeeld van de godin Flora hoort ook nog een legende.

Volgens die legende is dit beeld van een jonkvrouw,die door haar vader,heer van Veltwijck
gekerkerd werd,wegens haar liefde voor een simpele knecht.

Ze sprong langs het gevangenisraam in de vijver en verdronk.
Als teken van rouw zou haar vader de processie ieder jaar door het park van zijn kasteel laten komen.
Het verhaal is pure legende,maar de processie ging wel door het park.Wanneer de processie het park binnenstapte werd het torenklokje in het poortgebouw geluid.De laatste keer was in 1966.

De foto bij dit bericht komt uit "Portret van Ekeren" van Frans Bresseleers en Hendrik Kanora, uitgegeven door het gemeentebestuur van Ekeren in 1973  en werd genomen door Roger Keukelinck.

GESCHIEDENIS BREMSERORGEL.

VERLEDEN.

Naar aanleiding van de havenuitbreiding in de zestiger jaren,dienden de dorpen Oorderen,Oosterweel en Wilmarsdonk te verdwijnen.Van de St-Laurentiuskerk van Wilmarsdonk,rest enkel de toren,te midden van de containers.

Het 17de eeuws Bremersorgel e.a. kunstschatten van de Sint-Laurentiuskerk van Wilmarsdonk werden overgemaakt aan de nieuw opgerichte kerkraad van de parochie St-Laurentius Schoonbroek (Antwerpen)

Toen in 1966 de kerk zou afgebroken worden,moest ook voor het orgel een oplossing gevonden worden.Nadat het door enkele specialisten zorgvuldig onderzocht was,besloot men het orgel te demonteren en op een veilige plaats voorlopig op te bergen.Het orgel en de orgelpijpen werden opgeborgen in het 'Antwerps begijnhof'.

Op 7 november 1981 werd de kerk ingewijd. Aan het kerkbestuur van de nieuwe St- Laurentiuskerk op Schoonbroek, werd het orgel overgedragen.

Bij gebrek aan de nodige financiële middelen werd pas in 1989 de restauratie van het fronton uitgevoerd en aan het grote publiek getoond naar aanleiding van de "Open monumentendag" op 9 september 1990.

In 2005 nam het huidige Kerkbestuur het initiatief om de ganse procedure voor de restauratie van het orgel op ter starten en werd Dhr.J. Braekmans,orgeldeskundige,belast met het opstellen van het subsidiedossier,dat in oktober 2005 werd ingediend bij de hogere overheid.

HEDEN

Ekeren/Antwerpen.

Er is binnen de St-Laurentiusparochie een comité opgericht,dat ijvert voor de verdere restauratie van het beschermde 17de eeuwse orgel aan de hand van orgelbouwer Blasius Bremser.Het comité verkoopt bier en chocolade om fondsen te werven.
De Duitse orgelbouwersfamilie Bremser vestigde zich midden de 17e eeuw in Mechelen.Van vader Jan Bremser is er nog één orgel bewaard gebleven: in de O.L.Vrouwekerk in Aarschot.Van zijn zoon Blasius bevindt het enige goed bewaard gebleven orgel zich in de St-Laurentiuskerk op de grens van de districten Ekeren en Antwerpen.

Het orgel werd oorspronkelijk gebouwd voor de abdij van de zusters van Nazzareth in Lier verteld orgelkenner Jef Braeckmans,nadat de abdij onder druk van Napoleon moest sluiten,kwam het orgel in deST-Laurentiuskerk van Wilmarsdonk terecht.

Vermits het Bremserorgel geklasseerd is ,komt het in aanmerking voor overheidssubsidies.
Huisbrouwer en Ekerenaar Werner Mertens brouwde ondertussen al een Bremserbier,dat te verkrijgen is bij het orgelcomité.De Ekerse chocolatier,Geert Bossuyt creëerde Bremserpralines,met een beeltenis van het orgel en gevuld met een ganache van Bremserbier en chocolade.Deze zullen binnenkort in doosjes van vier stuks aangeboden worden. 

Wilmarsdonk is een verdwenen polderdorp dat lag tussen Oorderen, Ekeren en Oosterweel. Het was kleiner dan Oorderen en Lillo, en groter dan Oosterweel. Het werd in 1155 voor het eerst vermeld, samen met Ekeren. De inwoners van Wilmarsdonk stonden onder hun naam ''Paddebuiken'' bekend. Dit kwam zo: Ongeveer de 12e eeuw leefde er in Antwerpen een rijke familie met veel grond in de polders boven Antwerpen, de Wilmaers. De stamvader van deze familie was Wilmarus Paddebuc. Hier is de naam waarschijnlijk afkomstig van. In de archieven zijn veel verschillende schrijfwijzen gevonden: Wilmardunc, Wilmarsdunc, Wilmarsdonc, Wilmaersdonck, Wilmaersdonc, Wilmerdonck, Willemerdonck, Wilmersdonck, Wilmarsdonck en Wilmarsdonk.

Het dorp werd in 1966 met de grond gelijk gemaakt. Alleen de Gotische kerktoren bleef bewaard.

Deze werd ingebouwd tussen de nieuwe gebouwen van het transportbedrijf Hessenatie. In 1996 werd de toren een monument. In Wilmarsdonk stonden onder meer een Meisjes-en Jongensschool, een gevangenis en een oude molen Het koorgestoelte van de voormalige kerk bevindt zich nu in de Ekerse dorpskerk: nl. de Sint-Lambertuskerk

Station Ekeren is een spoorwegstation langs lijn 12 in het district Ekeren in Antwerpen.. Het eerste stationsgebouw was een klein houten gebouwtje dat werd geopend op 3 juli 1854 toen de eerste trein langs lijn 12 naar Nederland reed. In 1882 werd dit gebouwtje vervangen door het huidige stationsgebouw. Sinds 1997 zit het kunstcollectief Tracé in het stationsgebouw. Het is nu een stopplaats.