WIT ZAND

Vandaag is het de eerste dag dat ik weer vrij door me neus kan ademen en niet gelijk een dwaas kieken met mijn mond open moet lopen om wat lucht te scheppen.
Diezelfde neus ziet er wel verschrikkelijk gehavend uit wegens het vele snuiten en mijn lippen dragen nog de sporen van de vele koortsblaasjes. Dus echt fris ogen doe ik nog niet. Maar soit, het meeste leed is weeral geleden voor nu. Al vrees ik dat dit niet van lange duur gaat zijn want momenteel zit ik al opnieuw te niezen, pffft.

Toch vreemd hé dat men tegen een simpele verkoudheid nog steeds geen afdoende remedie heeft gevonden hè? Volgens mij zou men daar goed geld aan verdienen, want rondom mij hoor en zie ik niets anders dan mensen die lopen te snotteren.

Een verkoudheid noemt in doktersjargon, rhinitis of acute coryza, en wordt altijd veroorzaakt door een virus. Dus niet door tocht of verschil in temperaturen. Ook niet door met natte hoofdharen buiten te lopen zoals heel vaak wordt beweerd.
Het virus is heel besmettelijk en de kans om het virus op te lopen is erg groot. Ten eerste omdat er enkele honderden virussen zijn die een verkoudheid kunnen veroorzaken en bovendien zijn die virussen zeer besmettelijk. Even niezen of iemand de hand schudden is al genoeg om het beestje door te geven.
Men kan dus ook twee of meer verkoudheden na elkaar krijgen, gewoonweg omdat het om twee verschillende virussen gaat.
Van al die uitleg wordt ik alvast niet vrolijker. Ik zal dus mijn grootmoedermiddeltjes nog maar niet opbergen of te ver weg zetten.

Op hoop van zegen en tot nader order horen jullie me dus wel weer, met of zonder snotvalling.
Geniet ondertussen nog van het lentezonnetje en heb nog een fijn weekend!

Vandaag is ook mijn lieve vriendin Bojako jarig.
Ook jou wens ik een gelukkige verjaardag toe, Bo;ke!

MAAK ER EEN FIJNE DAG VAN!

Lipske is van vandaag terug thuis uit het ziekenhuis. Volgens Nestje zat ze al boordevol plannen.
Dus dat is goed nieuws!

Deze Mus evenwel zit na de niesbuien nu geplaagd met hoestbuien.
En ondanks dat het zonnetje heerlijk schijnt en de cv op 23º staat, zit ik te rillen van de kou.
Dus vlei ik mij noodgedwongen met een kop thee en aspirine onder een wollen deken in mijne relax en ga nog wat verder uitzieken.

Geniet van deze mooie dag!
Dikke kus van kuch kuch Mus.

Een oude man van 98 jaar gaat naar zijn huisarts voor zijn jaarlijkse onderzoek.
De arts vraagt hoe hij zich voelt:
Ik heb me nog nooit zo goed gevoeld. Mijn vriendin is 18 jaar en verwacht een kind van mij.
Niet slecht.... hè dokter ????!!!! zegt de oude man.

De arts denkt na en zegt: Laat me U een verhaal vertellen.
Ik ken een jager die nog nooit een jachtpartij heeft overgeslagen.
Maar op een dag deed hij per abuis zijn paraplu op zijn rug in plaats van zijn geweer.
Toen hij in het bos was stond er plotseling een beer voor zijn neus.
Hij nam de paraplu van zijn rug mikte en .......... PANG ! ! ! De beer viel dood neer.

Ha, ha, ha , lachte de oude man, dat kan niet. Er moet een andere jager geschoten hebben!!

Precies dat bedoel ik, zei de arts

Lipske verblijft nog altijd in het ziekenhuis.
Momenteel heeft men een drain gestoken om de pus te laten afvloeien van de ontsteking die achter, of nabij, haar galblaas zit.
Ze had deze middag geen koorts en ook niet veel pijn meer.
Verder weet ze nog niet wanneer ze naar huis mag want de dokter was nog niet langs geweest toen ik haar belde.
Ze liet me ook weten dat ze zich nog steeds heel moe voelt en dat ze enkel wat soep naar binnen lepelt en een sneetje brood.
Van zodra zij meer weet laat ik het op mijn beurt aan jullie weten.

Ik zit evenwel met een ander probleem!
Zaterdag sta ik klaar om me te douchen, draai de kranen open en….geen warm water! Al wat ik ken van mijn cv ketel is kijken of er water moet worden bijgevuld en of ik niet per ongeluk de aan/uit schakelaar heb ingedrukt. Maar dat is allemaal ok. Het probleem is dat de ketel steeds in veiligheid gaat telkens ik de warmwaterkraan opendraai. Gelukkig werkt de verwarming nog.
Natuurlijk valt dit altijd voor in een weekend wanneer je niemand kunt bereiken. Deze morgen als eerste gebeld naar de firma en ze zouden zo snel als mogelijk iemand sturen. Ik hoop dan maar dat hun “snel” mijn “snel”is.
Ondertussen is het behelpen met de waterkoker.

Ik vrees ook dat ik min of meer een kasplantje aan het worden ben. Geen weerstand meer vermoed ik, want bij het minste zuchtje is bibi verkouden.
Momenteel weer hoofdpijn, zere keel, niezen en een verstopte neus. Ben nog niet goed en wel van de ene verkoudheid verlost of ik heb al een volgende te pakken.
Nu ja, als het daar bij blijft hoor je mij niet al te erg klagen, er zijn ergere dingen dan een snotvalling. En met wat warme thee met honing en een aspirientje is dat ook zo weer over.

Zoonlief is me gisteren, zondag, wat wegwijs komen maken in de vergrotingssoftware die ik 60 dagen op proef mag gebruiken vooraleer ik hem eventueel aankoop. Iets waar je toch niet licht overheen kan gaan wegens de kostprijs van -780€. Die wordt dan wel vergoed door het VAPH, maar dat gaan ze natuurlijk geen twee keer doen.
Nu heb ik Zoomtext op de pc staan. Een prima programma met bijna een onbegrensde tal van mogelijkheden. Maar zo gecompliceerd dat je er bijna voor gestudeerd moet hebben.
Voor zoonlief de IT’er natuurlijk een fluitje van een cent, al zat de lieve schat ook serieus met het snot, ocharme.
Al is onderwijzen niet zijn sterkste kant en na enkele supersnelle klikken en de woorden “zo mams, de rest is voor jou”, zal ik toch nog wat tijd nodig hebben om alles onder de knie te krijgen.
Nu is geduld niet een van mijn sterkste kanten, maar opgeven staat ook niet in mijn woordenboek.

Idem dito met de Plexitalk-Pocket PTPT1.
Je kunt het vergelijken met I-Pod maar dan zonder scherm. Ook niet simpel voor een leek zoals ik!
Dus ik ben nog wel enkele dagen zoet met al die technische snufjes.
Van Lipske heb ik momenteel nog geen nieuws, maar zodra ik meer weet laat ik het jullie ook weten. En als ze vandaag naar huis mag, dan zal zijzelf jullie wel op de hoogte stellen.

Zo, dat was het voor nu.
Ik wens jullie allen een fijne week toe!
Tot fleus…Tot blogs…Liefs van mij.

Lipske is sinds vrijdag opgenomen in het ziekenhuis.
Oorzaak: Galstenen.
Wanneer de koorts zakt en er geen crisis meer volgt, dan mag ze maandag naar huis. Maar uitstel is geen afstel en een operatie zal nodig zijn. Het is enkel de vraag of het nu moet gebeuren of binnenkort.

Enkele dagen geleden pas schreef ik nog dat ik op 17 maart een afspraak heb met mijn oogchirurg. Niks speciaals aan ware het niet dat op die dag ook enkele profs uit Leuven zouden aanwezig zijn om mijn oogziekte nader te bekijken, dit met het oog op wat er verder nog kan gedaan worden, of niet.
Nu was vele maanden terug vanuit het ziekenfonds beslist om een herziening aan te vragen betreffende mijn invaliditeit. Niet om meer centen te krijgen, maar om meer punten te krijgen zodat ik van enkele sociale voordelen kan genieten. Zoals: gratis vervoer met de trein en begeleiderkaart.
Maar wat wil nu de ironie? Die herziening valt net op die 17e maart en net op hetzelfde uur!

Complicatie dus. Elke andere dag was goed geweest. Elke andere dag was geen probleem geweest. Maar nee dus, uitgezonderd op die dag van alle dagen moet bibi verschijnen voor de adviesarts.
Dit uitstellen is geen optie want dan gaan daar weer enkele maanden overheen. En daarbij, je moet al met doorslaande argumenten komen wil men je dat uitstel toestaan. Een bezoek aan je oogarts hoort daar niet bij.
Dus wordt het schuiven met de datum van de consultatie bij de oogarts. Iets wat ook niet zo evident is voor die profs wier tijd beperkt is en waarbij hun afspraken reeds maanden op voorhand vastliggen. Pfffft…vermoeiend zene als je van orde en regelmaat houdt zoals ik.

Maar enfin, er is ook een meevaller te melden, want de meeste aangekochte optische spullen zijn al geleverd en in gebruik genomen. De rest zal ik nog deze week ontvangen. Het maakt m’n leven toch weer iets gemakkelijker.
Zij die nu met data’s moet gaan schuiven, groet u.

Om al die spullen eens eerst te bekijken (er zijn er veel verschillende, de ene met nog meer mogelijkheden dan de andere) reed ik gisteren met de ergotherapeut van De Markgrave naar een gespecialiseerde winkel in Hoevene.
Man man man, dat was net als een kind loslaten in een snoepwinkel! Je kunt het zo gek niet bedenken of men heeft er een hulpmiddel voor blinden en slechtzienden. Het ene al meer gesofistikeerd dan het andere.
Natuurlijk hangt daar wel een prijskaartje aan vast. Het VAPH vergoed natuurlijk niet alles, en wanneer het wel in hun lijst voorkomt, dan steeds maar gedeeltelijk.

Tegelijk met de optische spullen kreeg ik ook de goedkeuring voor de vergrotende software met spraak ondersteuning voor de pc. Dus alles wat je leest op de pc of Internet kun je tevens ook beluisteren. En daar kon ik ook kennis mee maken in die winkel. Ik kreeg zelfs een probeer versie mee die ik 30 dagen gratis kan uitproberen. Want daar zijn ook verschillende versies van met verschillende mogelijkheden en in een verschillende prijsklasse. De tegemoetkoming van het VAPH voor die software bedraagt: -768,70€. Raar getal, maar het voldoet voor de eenvoudige Engelstalige versie. Ik heb de probeer versie nog niet geïnstalleerd, dus kan er nog niets over vertellen.

En er is nog meer goed nieuws!
Mijn blogje is gelezen geworden een bepaalde Meneer. En die, voor mij volslagen onbekende Meneer die anoniem wenst te blijven, schonk mij via De Markgrave zijn “oude” Daisy-speler. Zomaar! Dus ook via deze weg nogmaals mijn grote en welgemeende dank, Meneer!
Om boeken te kunnen beluisteren via mijn nieuwe draagbare Daisy-speler, moet ik eerst de boeken koperen naar de pc om ze vervolgens weer te downloaden via een USB kabel. Want n dat kleine draagbare ding past natuurlijk geen cd. Maar niet elk boek kan en mag gekopieerd worden en zijn daarom beveiligd. Dankzij die Meneer kan ik zowel thuis als op een zonnig terras "lezen". Als het ooit nog zomer wordt tenminste   .

Nu dat was het goede nieuws.
Het slechte nieuws is dat mijn zicht verder achteruit gaat. Ik heb pas afspraak met de oogchirurg op 17 maart. Op die dag zullen tevens enkele professoren zich over mijn oogproblemen buigen. Maar ik vrees dat ik niet zolang ga kunnen wachten.
Ik vraag me bang af hoelang ik nog ga kunnen bloggen? Lezen en schrijven wordt nu wel heel moeilijk want er vallen grote lege gaten in de teksten.
Ik zal mijn hoop maar vestigen op de spraak software. Dus die ga ik nu installeren en het verslag daarvan krijgen jullie nog wel.
Voor nu wens ik jullie nog een fijne voortzetting van het weekend! Met liefs van,

Maar o wee! Gans mijn design lag aan diggelen! Het was echt niet toonbaar en nog minder leesbaar.
Komt bij dat er logjes tussen stonden die niet relevant waren voor mijn jeugd verhaal, en dus heb ik die als eerste verwijderd.
Dan ben ik begonnen met alles een beetje toonbaar te maken. Daarvoor moest ik constant in de broncode werken. Dat was nog geen lachertje met mijn oogzieke waarbij cijfers en letters een rumba dansen met elkaar. Komt bij dat je in die HTML codes geen haakje of puntje verkeerd mag zetten of het naar de boem.
Dus, dat was allemaal heel tijdrovend.
Wanneer Seniorennet je dan ook nog eens op een bepaald moment vraagt om terug in te loggen wanneer jij net iets aan het veranderen bent, dan ben je de correcties van dat moment kwijt en kun je terug opnieuw beginnen. Kortom, het was geen sinecure.

Maar, uiteindelijk is het me toch gelukt!
Ik heb een heel sober design gekozen en het ontdaan van alle liflafjes, persoonlijke foto’s en eveneens van alle reacties. Wat er nu nog op staat houdt enkel en alleen nog verband met mijn verhaal.
Ik heb ook alles ondergebracht in categorieën zodat het voor de lezer wat gemakkelijker is om volgen.
Tevens heb ik elk item in de juiste volgorde geplaatst zodat het leest als een boek.Voor diegene die willen gaan lezen, dit is de url: https://blog.seniorennet.be/lulu1

Later op de dag zal ik aan de linker kant van dit blog nog een link plaatsen, maar nu ga ik eerst een boke eten.
Heb nog een fijne dag, en veel leesplezier moest je willen gaan kijken op mijn oude blog.

Het las heel vlot en het verhaal was met veel humor geschreven. In de korte inhoud kon ik lezen dat de schrijfster van het boek nog meerdere boeken had geschreven. En ik nam me voor om naar meer van haar op zoek te gaan.
Maar zoals het vaak loopt in het leven gebeurde er ondertussen zoveel dat mijn voornemen in de vergeethoek geraakte.

Maar toen ik onlangs lid werd van “Luisterpunt” die luisterboeken voor blinden en slechtzienden verdelen, toen kwam dat boek weer in mijn gedachten. Alleen….ik kon verdorie niet meer op de naam van de schrijfster komen, laat staan dat ik de titel van het boek nog wist!
Wat ik nog wel wist was dat ik erover geschreven had op mijn blog. Maar wanneer juist? En in welk item? En op welk blog? Want ik heb er drie!

Enfin, de aanhouder wint en wie zoekt die vindt zegt men, en na lang zoeken heb ik het toch gevonden. De schrijfster was Marian Keyes en de titel van het boek was “Betrapt”.
Toen ik in de catalogus van de braillebib ging snuisteren bleek ik opnieuw sjans te hebben, want ze hebben verschillende titels van haar in hun bezit als Daisy-exemplaar.
Waar een blog al niet goed voor is ,hé!

Altijd reuze gezellig die samenkomst, iets waar ik altijd met veel plezier naar uitkijk.
We kletsen dan honderduit over ons wel en wee bij een lekker drankje, en lachen daarbij wat af zene! Onze kommer en kwel gooien we voor even in de vergeethoek.

Partner in crime Lipske, en ik, breien aan die namiddag altijd nog een staartje en trekken dan gezwind en in de mood naar ons stamkroegje waar we de gezelligheid nog enkele uurtjes voortzetten.
Die uurtjes kunnen voor mij variëren in tijd naargelang ik met de bus naar huis moet, of dat mijn “chauffeurke” in de zaal aanwezig is die me dan netjes met de auto tot aan de deur brengt.
Gisteravond moest “chauffeurke” gaan ping-pong spelen en dus werd het de bus en was bibi dus op een zedig uur thuis.

Maar ik kwam wel rijker terug thuis dan ik vertrokken was! Hoedat zo? Wel…

…Lipske had “koekebakken” gemaakt. (Ik weiger panne(N)koeken te schrijven want ik vind dat niet klinken, vandaar het Antwerps dialectische alternatief, koekebakken.) Maar dan wel voor een gans leger, naar eigen zeggen, dus veel te veel. En zodoende kreeg ik er een deel van.
Heb er deze morgen al drie van achterover geslagen en de rest zal worden soldaat gemaakt als vieruurtje. En lekker jongens!
Mijn dieet schiet er weeral bij in, but who cares!

Als surplus kreeg ik ook nog haar mooie paraplu.
Ik ben een ramp met paraplu’s! Ik verlies ze even snel dan ik ze gekocht heb. Ik hou op mijn eentje de paraplu industrie recht, denk ik vaak.
Nu had Lipske een winkeltje gevonden dat uitverkocht wegens stopzetting en waar de mooie paraplu’s aan een spotprijsje de deur uitgingen. Helaas, toen ik er uiteindelijk naartoe kon was de winkel al uitverkocht en gesloten. Dat was dus balen.
En dus had Lipske wreed compassie met mij en gaf ze mij de hare.
Wat een schatje he!
Nu beloof ik haar en mezelf dat ik in het vervolg goed op dat ding ga passen zodat ik het nog lang in mijn bezit kan houden.
Ik hoop dat ik het kan waar maken!!!

Ik wens jullie allemaal een fijn weekend toe. En hou jullie paraplu’s maar dicht voor de wind ze naar de knoppen helpt.

Lieve vriendin, Camille, zond mij het verhaal door van een zekere, Marie-Rose Rijnders. Een LMD lotgenote.
Deze dame beschrijft exact hoe men “ziet” wanneer je deze ziekte hebt. Zij beschrijft de moeilijkheden die je in- en buiten-huis ondervind. Dit in klaar en duidelijk verstaanbare taal voor de leek. Veel beter dan ikzelf het kan verwoorden.
Jullie zouden me dan ook een groot plezier doen om dit verslag eens te lezen dat ik hieronder in bijlage heb toegevoegd.

Het verklaart meteen waarom ik steeds weer te pas en te onpas in slaap val van pure vermoeidheid. Iets waar ik me zorgen om maakte omdat dit toch niet echt mijn natuur is.
Het verklaart meteen ook waarom ik niet meer dagelijks jullie blogjes bezoek en/of een reactie neerschrijf. Niet uit desinteresse, maar omdat het gewoon niet meer mogelijk is voor mij om veel achter elkaar te lezen.

Het verklaart tevens ook waarom men mij het vriendelijkste mens uit mijn omgeving vind. En dit omdat ik steeds tegen iedere passant vriendelijk lach en een goedendag zeg. Ze moesten eens weten, hahahaha…..!
De reden daarvoor is gewoon omdat ik geen gezichten meer herken op straat en derhalve het zekere voor het onzekere neem... omdat ik niet bestempeld wil worden als een nors en onvriendelijk mens dat niet eens een goede dag zeg tegen bekenden.
Maar dat ga ik natuurlijk niet aan hun neus hangen!
En daarbij, vriendelijk zijn is nog het minst vermoeiend.

Na elke oogprik (in feite zijn het er telkens twee) zit er een vervelende luchtbel in mijn oog. Die verdwijnt na enkele dagen, maar hindert ondertussen enorm.
Omdat mijn oog door de prikken danig gebruuskeerd is heb ik tevens een zeer wazig zicht de dagen nadien. Dat viel dit keer een beetje ongelukkig omdat ik vrijdagavond naar een toneelvoorstelling ben geweest waarin vriendin Paz’ke meespeelde. Ik zag enkel schimmen op het podium staan. Gelukkig is toneel ook een luisterspel en kon ik zodoende toch goed het verhaal volgen en genieten.

De bijwerkingen van de oogprik blijven meestal enkele dagen hangen.
Een van die bijwerkingen is ook een bloeddoorlopen en opgezwollen oog, omringd met een donkerrode rand.
Je ziet passanten dan steeds denken….maar dat zal me worst wezen.

Helemaal in het begin van mijn behandeling was ik daarvoor een beetje gegeneerd en probeerde dit op te lossen door een zonnebril op te zetten. Maar met dat ding op mijn neus zie ik al helemaal geen steek.
Dus trotseer ik die verwonderde en vragende blikken maar.

Zoals gezegd dus vandaag weer een beetje zicht op de wereld rondom mij. Maar het eigenlijke resultaat zal pas merkbaar zijn tegen het eind van deze week. Dan pas zal de medicatie optimaal werken.
Tot dan is het bang afwachten.

Maar gisteren viel het al bij al nog mee.
Pijnlijk is het altijd wel een beetje. Je voelt de prik en daarna een druk alsof men met zijn duim je oog in je kop wil duwen.
Maar zoals gezegd, het valt allemaal nog wel best mee.
Daarbij heb ik trouwens toch geen andere keuze dan het gewoon te ondergaan.

De oogarts had evenwel geen goed nieuws voor mij.
Mijn zicht blijft wel stabiel met de Avastine, maar ik heb er weer iets nieuws bij gekregen. Namelijk “Het membraan van Epiretinal”.
Die ziekte maakt dat mijn zicht troebel is en mijn beeld misvormt. En het heeft ook te maken met littekenweefsel dat zich vormt. Maar het fijne weet ik er niet echt van.

Mijn oogarts stelde dan ook voor om op consultatie te gaan bij een Prof in Leuven. Maar dat is voor mij met het openbaar vervoer en slecht zicht niet zo evident om daar te geraken. En dat begreep ze dan ook.
En dus werd beslist dat ik ga onderzocht worden door een kliek van oogartsen ergens in maart en in het Middelheim ziekenhuis zelf.
Dit omdat zij danig gefrustreerd is door de snelle en slechte ontwikkeling van mijn oogziekte. Temeer omdat ik haar jongste patiënt ben.

Om jullie nog eens een ideetje te geven van wat ik zie wanneer ik op straat loop, hieronder een voorbeeld.

Wie zich afvraagt waar mijn titel op slaat? Wel, dat ga ik meteen uit de doeken doen zie.
In de nieuwe week zal ik mij alvast niet vervelen en heb ik al zeker geen gebrek aan aandacht.
Een overzicht:

Dus jullie merken dat ik niet veel vrije tijd ga hebben komende week.
En vandaar die titel, die overigens humoristisch bedoeld is. Want mij hoor je niet klagen hoor met al die hulp die me geboden wordt. Maar feit is wel dat het toch allemaal een beetje vermoeiend zal zijn voor mij.

En zoals het zo vaak gaat in mijn leven, wisselt slecht nieuws zich af met goed nieuws en vice versa. Vermits jullie steeds de moeite nemen om het mindere te lezen, hebben jullie vanzelfsprekend ook recht op het goede.
Maar dat is voor wanneer ik nog eens een gaatje vind om het te schrijven.
Ik wens jullie ondertussen een heel fijne week toe! En tot de volgende!