Categorie: EIGEN MENING

Reeds in de lagere school wanneer we aan het bord ten bewijze van oplettendheid iets moesten voordragen uit de les die we net geleerd hadden, zei de juf steeds tegen me: “hou het kort Mus”. Ik liet nog maar net de leestekens achterwege als je me liet doen

Een blog blijkt dus kort en bondig te moeten zijn, dixit zij die het schijnen te weten. Of zoals men het heden in het nieuw schoon Vlaams uitdrukt, direct to the point.
Helaas voor zij die het schijnen te weten, kan ik dit niet. Driewerf helaas zelfs, want ik wil integendeel alles zeer glashelder en nauwgezet vertellen. Kwestie van niet mis begrepen te worden.
En het kan nog erger!
Het overkomt me zelfs vaak dat ik afwijk van het oorspronkelijke verhaal omdat mijn gedachten plots een zijsprongetje maken, for something completely different (merk op dat mijn nieuw schoon Vlaams er alvast op vooruit gaat!) waarna ik pas vele regels later de draad weer oppik.

Ooit kreeg ik de vraag, naar aanleiding van mijn jeugdverhaal, om een column te schrijven voor een intern krantje. Men liet me weten dat de lengte van de column minimum vijfhonderd woorden moest bevatten en maximum achthonderd. Toen ik dat hoorde was ik ervan overtuigd nooit aan dat laagste getal te komen, laat staan aan de limiet. Maar mensenlief, wat had ik me daarin vergist! Schrappen, schrappen en nog eens schrappen moest ik, tot ik op de lange duur niet meer wist wat en waarover ik nu eigenlijk wilde schrijven.

Ach, ik ben op mijn leeftijd niet veel meer te verbeteren vrees ik. Maar, “voor hen die het blijkbaar zo goed weten” wil ik wel eens een uitzondering maken. Short but to the point: Niemand verplicht jullie om mijn blog te bezoeken en/of mijn schrijfsels te lezen! Laat dit vooral klaar en duidelijk zijn!
Wel pech voor jullie dat je helemaal naar beneden zult moeten scrollen om mijn antwoord te kennen.

Aan zij die graag of niet, veel of weinig lezen, wens ik een heel fijn weekend toe zonder ongelukken of valpartijen, maar met een heleboel sneeuwpret.
Tot de volgende…

Nu hoor ik jullie al denken dat veel groenten en planten ook gevoelens hebben. Tja, zo kunnen we natuurlijk eindeloos discussiëren. Ik ben er mij ook van bewust dat niet elke persoon louter en alleen op groenten en fruit kan leven qua gezondheid. Maar ik blijf bij mijn standpunt dat dieren niet nodeloos hoeven te lijden. Niet voor de “zogenaamde kunst” van een zieke en wanstaltige geest, noch voor een primitieve geloofsovertuiging.

Maar ach ja, dit is slechts mijn mening en mijn overtuiging, en daar hoeven jullie het helemaal niet mee eens te zijn of in mee te gaan!

Heb een fijn begin van de week! Tot de volgende…

Lieve deugd, wat is het leven toch duur! Alleen al aan dokters en apothekerskosten ben ik al een serieuze duit kwijt, maar soit, die houden me tenslotte recht.Wat me de laatste tijd achterover doet slaan zijn de prijzen van de dagelijkse kost en de huishoudelijke onderhouds en was producten. Daarstraks bij Colruyt geloofde ik mijn oren niet toen de winkelbediende me zei wat ik moest betalen. Het leek alsof ik de rekening kreeg van vier klanten tegelijk! Terwijl er in mijn winkelkar nog veel open plekken waren.
Koop ik te onbesuisd? Neen zeker niet. Ik vergelijk wel degelijk prijzen, koop niets dat ik niet echt nodig heb. En toch loopt de rekening altijd meer en meer op.

Mijn enige troost is dat ik andere mensen ook hoor klagen. Dat inkomsten en uitgaven niet meer synchroon lopen. Dat het gewone dagelijkse leven een struggle for life is geworden.
Behalve dan wanneer je een Dehaene of soortgenoten bent. Dan ben je verzekerd van hoge lonen en extra bonussen, zelfs als je een gans land naar de kl*ten helpt.

Gelukkig maar dat ik veel uit huis ben. Dat ik daarom ’s avonds doodmoe in slaap val. Dan heb ik alvast geen tijd om me daar kwaad in te maken en een maagzweer te aan over te houden. Alleen een bitter smaakje is er wel.

Morgen trek ik er weer op uit want heb dringend wat nieuwe lingerie nodig. ‘k Zal maar al in gedachten houden dat, hoe kleiner het stukje stof is, hoe hoger de prijzen zijn.

Heb nog een knusse avond!
Tot de volgende…

Maar wat zeur ik! Want ik mag mij gelukkig prijzen.
Wanneer ik thuis kom gaat door een tikje van mijn vinger op de thermostaat mijn chauffage in werking en is het in een mum van tijd aangenaam warm in mijn stulpje.
Ik trek mijn natte kleding uit, neem een warme douche, trek mijn super warme jogging en wollen pantoffels aan en vlei me onder mijn fleece deken in mijn relax voor de tv. Naast mij op de salontafel staat een lekker warme kop soep om de innerlijke mens te sterken.

Dit in tegenstelling tot vele anderen die geen dak boven hun hoofd en/of warm bed hebben om in te duiken. Zelfs geen kop warme drank om even hun verkleumde handen aan te warmen.
Ach ja, ik weet wel dat velen denken dat al die mensen het aan zichzelf te danken hebben. Dat ze hun luttele centen die ze bijeen gebedeld hebben verspillen aan booze. Dat ze werkschuw zijn en zich kwaadwillig buiten de maatschappij zetten. Een maatschappij die hen uitspuwt en die zij op hun beurt verachten.

Ik geef het ietwat beschaamd toe, ooit dacht ik hetzelfde.
Tot op de dag, nu jaren geleden, dat ik aan mijn vrijwilligers werk begon in een opvangtehuis voor daklozen.
Tot op de dag dat ik het verhaal hoorde achter die onwelriekende haveloze mens.
Vanaf toen, en nu nog, bekijk ik vele onder hen met andere ogen.
Niet de vele immigranten die naar hier komen om te profiteren van onze sociale welvaart en daar nog in slagen ook.
Niet die notoire luie dronkelap (want die zijn er gegarandeerd ook ) die zich niet wil laten helpen.
Maar die sukkelaar die zijn werk is verloren door reorganisatie en vervangen werd door een machine.
Die zijn afbetalingen niet meer kan doen en wier have en goederen in beslag werden genomen door de bank.
Die mens die door de vele kafkaiaanse regeltjes steeds weer door de mazen van ons sociale vangnet valt waardoor zijn situatie uitzichtloos is, en blijft.
En dan wil ik het nog niet eens hebben over alle verborgen armoede.

Zo net een week voor de kerst met al zijn praal en pracht, zijn overdaad aan eten en geschenken, vind ik het een mooie tijd om daar bij stil te staan op dit ontiegelijke uur midden in de nacht.
Want wat ik nooit zal kunnen begrijpen, is dat vele (gelukkig niet allemaal) mensen van kerstmis (toch een overwegend katholiek  gegeven) een decadent feest maken terwijl hun medemens van koude en honger vlak naast hun deur ligt te creperen.

Ik wens jullie allen nog een hele fijne en gezellige zondag toe! Tot de volgende…

Aangekomen aan de winkel neem ik een winkelwagentje, zet de Caddy op het daarbij voorziene uitschuifbare onderstel, en betreed de winkel. Ik was nog geen twee rekken ver toen de zaakvoerder mij aansprak en me vertelde dat het verboden was om mijn Caddy mee te nemen in de winkel. Ik kon hem achterlaten op de daarbij voorziene plaats nabij de rij winkelwagentjes, zei hij.
En dat maakte mij nu kregelig zie! Want de goede man had wegens een zeurende hoofdpijn en een knagende pijnlijke heup van ondergetekende, de verkeerde dag uitgekozen en de verkeerde toon aangeslagen om me dat te gebieden. Toen ontstond de volgende pittige dialoog.

Hij: Ziet u mevrouw, het is een nieuwe regel die we hebben ingevoerd want er is afgelopen weekend voor -100€ aan goederen gestolen uit onze winkel.
Ik: En zaten die goederen allemaal in een Caddy?
Hij: Nee mevrouw, maar u begrijpt dat we onze voorzorgen moeten nemen?
Ik: En u begrijpt misschien dat ik me nu danig beledigd voel omdat u mij wegens mijn boodschappenwagentje beschouwd als een potentiële dievegge... ik kan u naar eer en geweten verklaren dat ik in gans mijn leven NOOIT iets gestolen heb uit eender welke winkel dan ook.
Hij: We willen enkel maar voorkomen, mevrouw.
IK: Ten eerst, meneer, zit er in de daarvoor voorziene tas van mijn Caddy voor meer dan duizend euro aan optische hulpmiddelen (mijn digitale loep alleen al kost 735€ en mijn speciale bril met de licht & contrast filterende glazen 160€ ) want ik ben zeer slechtziend en kan niet zonder hen winkelen...ten tweede zitten daar tevens mijn betaalkaarten, portemonnee, paraplu en de reserve huissleutels in...en ik moet dat allemaal vooraan in de winkel laten...of is het de bedoeling dat ik dat allemaal open en bloot in uw winkelwagentje leg?
Ten derde, uw kassiersters zitten allemaal met hun rug naar de plaats die u hebt voorbehouden om de Caddy’s te plaatsen, hoe beschermd zijn MIJN spullen tegen eventuele diefstal... of is dat voor u geen prioriteit?
(ja ja, ik was goed op dreef).
Hij: Mevrouw, (ietwat kregelig) u kunt toch niet verlangen dat wij ons ook nog aansprakelijk gaan stellen voor een eventuele diefstal van uw bezittingen!
Ik: U wordt klantvriendelijker met de minuut meneer!
Hij: zucht…rollende ogen…zucht…maar u kunt toch een handtas meebrengen en uw persoonlijke spullen daar in stoppen!

Er stonden al wat mensen rondom ons zeer geïnteresseerd mee te luisteren. Toen ik zag dat de man met de hele situatie duidelijk verveeld zat stimuleerde me dat om er nog een schepje bovenop te doen, weliswaar dit keer met een klein leugentje en niet geheel onterecht profiterend van mij situatie.
Ik: Meneer, u kunt zich wellicht moeiteloos inbeelden dat ik met mijn Caddy in de ene hand, en mijn blindenstok in de andere, nog een hand te kort kom om ook nog eens een handtas te dragen...daarom net dat mijn boodschappenwagentje zo ideaal is voor mij omdat het beide bevat... of gaat u mij telkens hoogst persoonlijk veilig naar huis loodsen?
Hij: (duidelijk op zoek naar een argument om zijn gelijk te halen) Mevrouw, regels zijn regels, het is net als met honden, die mogen ook de winkel niet in en iedereen legt zich daarbij neer.
Met een uitgestreken gezicht en een sardonisch genoegen omdat ik wist dat ik met deze het pleit gewonnen had, zei ik hem: Meneer, als ik morgen in uw winkel binnen kom met een hond dan moet u dit toelaten, want dan is dat een blinde geleidehond en die mag door niemand en nergens de toegang worden ontzegd.
Ik, nog steeds; Uw nieuwe regel is trouwens niet wettelijk... u hebt enkel het recht om mijn boodschappenwagentje na te kijken bij het verlaten van de winkel... en dan nog na een uitdrukkelijk en vriendelijk verzoek... mij fouilleren of mijn persoonlijke tas mag u niet inkijken...dar recht heeft enkel de politie... en daar verstopt men vaak ook gestolen spullen in, niet!
En om dit alles weiger ik om uw nieuwe regel te volgen. Moest u mij nu daarom de toegang tot uw winkel ontzeggen, geen enkel probleem, want ik kan met mijn centen overal terecht. Bovendien komt die regel in geen enkele andere supermarkt voor, noch in Delhaize zelf, noch in Aldi, Carrefour, Lidll of Colruyt”.
De goede man stond duidelijk perplex om zoveel beargumenteerde tegenkanting. Bovendien lieten de luisterende omstanders duidelijk blijken aan mijn kant te staan. En dus droop hij af met ”nog prettig winkelen, mevrouw”.

Nu ben ik wel heel erg benieuwd of ik de volgende winkel beurt weer een opmerking ga krijgen. Want eerlijk gezegd is die nabije supermarkt wel handig omdat hij ook op zondag open is. Maar of ik nu gelijk heb, of niet, ik ben vastberaden en niet van plan om mijn Caddy achter te laten op een plaats waar men mijn dure en onmisbare spullen kan stelen zonder dat de zaakvoerder er om maalt. Voila!

Het dienstencheque-systeem werd ontwikkeld voor de RVA. Zij zijn een bron van dienstbetoon aan particulieren én een bron van werkgelegenheid. De cheques kunnen dienen voor zowel huishoudhulp als om begeleid transport van personen met verminderde mobiliteit.
Althans zo mooi wordt het voorgesteld door de overheid.
Maar waar het hen in werkelijkheid om te doen is, is het indijken van zwartwerk. Ha, alsof ze dat in België ooit mogelijk kunnen maken!

Met mijn horeca achtergrond weet ik als geen ander hoeveel, en hoe vaak, er aan zwartwerk wordt gedaan. Door de jaren heen werd het ons wel wat moeilijker gemaakt door allerlei opgelegde regeltjes. Maar we zouden geen Belgen zijn als we daar geen achterpoortje voorzouden vinden.
We vonden de “glijdende uren” uit en de “dagcontracten” die we pas invulden na de dienst.
Ok, af en toe werden we geklist bij een onverwachte controle en kregen we als eerst een waarschuwing en als tweede een geldboete. Maar dan nog woog die boetesom niet op tegen wat we wettelijk moesten betalen.
Dit gebeurt zeker ook zo in de bouwsector waar het zwartwerk nog altijd welig tiert.

Het systeem van de dienstencheques deugd langs geen kanten en hangt met haken en ogen in elkaar.
Het is net zoals met de inbraakbeveiliging. Men vindt een alarmsysteem uit en vooraleer jij het in je huis installeert hebben dieven al doorgrond hoe ze het moeten kraken en blijven de daders veelal spoorloos.

Ten eerste: De dienstencheques kosten de regering (lees: belastingbetaler) veel geld.
Het is zoals Camille ook al aanhaalt in een reactie, en ik citeer: “Velen zien dit als een aanloop om met alle diensten in orde te komen en trappen het dan af om te profiteren”, einde citaat.
Wanneer zij met alles in orde zijn vinden ze wel een manier om de door hen zo begeerde C4 in handen te krijgen om te gaan stempelen. Vervolgens gaan ze lekker in het zwart bijklussen. Kassa kassa voor hen, aderlating voor ons.

Ten tweede: De controle op zwartwerk.
De overheid heeft geen personeel genoeg om dat vele misbruik te controleren. Meer controleurs in dienst nemen betekent ook meer loon uitbetalen. Uiteraard, want niemand werkt gratis hè, je zou wel gek zijn!
Dus tel uit die winst van het dienstencheque-systeem!

Ten derde: Ik vind het dienstencheque-systeem ook nog eens verschrikkelijk oneerlijk zijn.
De oude alleenstaande vrouw of man met een KLEIN overlevingspensioen betaalt dezelfde prijs voor 1 dienstencheque als de dame met “a Mercedes, a luxury bungalow, sauna, and room for a pony” Waar zit de logica?

Nee beste overheid, u hebt met dit systeem de bal volkomen misgeslagen! Wat meer is, u beseft het zelf ook, maar of u het ook zal toegeven is zeer twijfelachtig. Eerder zal u de dienstencheques duurder maken en de belastingaftrek afschaffen.
De gevolgen daarvan zal de belastingbetaler, nog maar eens, mogen ophoesten.
Lang leve België!!!

Hen een fijne week! Tot de volgende en...

Daarstraks werd ik door een *artikel in de krant, waar vriendin Camille mij attent op maakte, op slag meer dan 50 jaar terug geworpen in de tijd.
Het artikel betreft een meisje dat jarenlang mishandeld is geworden door haar pleegouders. En wie mijn jeugdverhaal gelezen heeft zal niet verwonderd zijn dat dit artikel mijn gedachten vasthoudt en me op een emotionele rollercoaster doet belanden.

Wat mijn persoonlijke ervaring betreft vind ik nog het meest erge aan de ganse zaak dat ik nooit openbaar erkenning heb gekregen over de feiten die er gebeurd zijn. Niet door de toenmalige omstanders en ook niet van mijn toenmalige naaste omgeving. Omstanders (een enkele uitzondering daar gelaten) deden of hun neus bloedde en keken liever de andere kant op. Naasten negeerden en/of bagatelliseerden de feiten.
Hoe vaak heb ik in mijn leven van hen niet moeten horen dat ik toch maar groot en sterk ben geworden. Alsof het er allemaal niets toe heeft gedaan. Alsof ik nog dankbaar moet zijn ook?
Sterk? Uiterlijk misschien wel, maar binnenin blijf je huilen. Binnenin blijft de pijn. En vergeten doe, kun je, nooit!

Ik herinner mij nog de dag alsof het gisteren was. De dag waarop mijn pleegvader kwam melden dat mijn pleegmoeder overleden was. Ik was toen al 30+ en had mij er niet kunnen toe dwingen om haar te bezoeken in het ziekenhuis. Toen ik mijn pleegvader liet weten dat haar dood minstens 30 jaar te laat kwam voor mij, sloeg hij zijn handen voor zijn gezicht en weende. Zacht zei hij: “Ik weet het, ik heb me gedragen als een lafaard, ik was bang dat haar woede zich tegen mij zou keren, ik zal het mezelf nooit kunnen vergeven.”
Mijn hart maakte een sprongetje van vreugde bij die woorden. Niet alleen omdat ik eindelijk erkenning kreeg, maar meer nog omdat mijn beide kinderen op dat moment aanwezig waren en getuigen waren van al die nare gebeurtenissen die mijn pleegvader opsomde. Feiten ook waarvan ik niet eens wist dat hij er op de hoogte van was geweest. Het maakte deel uit van mijn genezingsproces dat mijn kinderen kunnen getuigen dat ik me de feiten niet verbeeld of overdrijf, zoals sommigen mij zo graag wilden doen geloven. Omdat zij de draagwijdte ervan niet kunnen, of willen zien. En vooral omdat zij het jarenlange trauma dat dit alles heeft meegebracht niet kunnen vatten, omdat zij tenslotte in een andere en meer normale relatie stonden tegenover mijn pleegouders.

Wat mijn pleegmoeder mij aangedaan heeft, de zorgeloze kind en jeugdjaren waar elk kind recht op zou moeten hebben en die zij mij ontzegd heeft, heb ik uiteindelijk een plaats kunnen geven. Maar ook niet meer dan dat.
Van mijn pleegvader heb ik altijd gehouden en ben ik altijd blijven houden. Omdat hij uiteindelijk toch moeite heeft gedaan om dat beetje vader, een vader die ik nooit heb mogen kennen, voor me te zijn.

Voor het meisje uit het betreffende artikel, hoop ik dat zij sterk genoeg is om haar leven verder te zetten zonder haatgevoelens. Dat zij niet doet met haar kinderen wat haar zelf is aangedaan. Dat zij geleerd heeft en beseft hoe het zeker NIET moet.
Ik hoop dat zij de juiste mensen naast zich heeft die haar kunnen vertellen hoe het dan WEL moet. Want uit een liefdevolle ervaring kan zij helaas niet putten, net zo min als ik dat kon.
Ik hoop dat zij de wilskracht heeft, of kan vinden, om al die nare feiten een plaats te kunnen geven. Dat is mijn wens voor haar, en meteen ook voor alle slachtoffers die in dergelijke  omstandigheden hun kind en jeugd jaren hebben moeten doorspartelen. Maar bovenal wens ik dat mensen niet meer de andere kant zullen opkijken en menen dat het hun zaken niet zijn. Want zij die dit wel doen zijn even schuldig als de daders zelf.

Jullie zijn bedankt voor het luisteren en ik wens jullie nog een fijn weekend toe!

*Het bewuste artikel kun je lezen door op onderstaande button te klikken

Ik vraag mij samen met velen af wat nut dat zomeruur in feite heeft? Dat het energie besparend zou zijn geloof ik niet.
Mensen die moeten gaan werken staan nu op een uur op dat het nog donker is buiten en dus moet het licht aan. De verwarming wordt ook op gezet bij het opstaan.
Wanneer de werkende mens ’s avonds thuis komt nestelt men zich na het avondeten meestal voor de tv. Wanneer het buitenlicht daarbij hinderlijk is worden de overgordijnen dichtgeschoven. De verwarming staat natuurlijk weer katoen te geven.
Op de werkvloer heeft dat zomeruur volgens mij ook geen nut. Acht uur werken betekent acht uur licht en verwarming aan. En al zeker in kantoren. Wat voor nut heeft dat zomeruur dan? En voor wie, vraag ik mij af?

Dus voor mij mogen ze dat afschaffen. Dat zou mij alvast een half uur werk aan, klokken, wekkers, uurwerken en toestellen allerhande, besparen.
Zeg dat Mus het gezegd heeft!

Ik ben niet echt een zorgelijk type…hoewel…zorgeloos zijn, wat is dat in feite.
Het klinkt als dansen onder een waterval, als smullen van een reep chocolade, als vrijen met je grote liefde, als spontaan hardop lachen.
Maar wie kan nog zorgeloos door het leven gaan?

Elke dag staan de media vol gruwelberichten.
Verkrachters en mishandelaars, moordenaars, pedofielen en diefstal met geweld…het is dagelijkse kost geworden.
En dan zijn er nog de jongeren die zich te pletter rijden, of zichzelf van het leven beroven wegens te grote druk op hun bestaan.
Ook zijn er de ouderen die liever dood willen omdat het leven hen te moeilijk of ondraaglijk wordt, of die eenzaam sterven omdat men hen simpelweg vergeten is.

En dan zijn er nog de problemen met immigranten allerlei.
Tevens ook de terreurdreigingen waarbij onze afhankelijk van olie dat terrorisme financiert. Oliebronnen die stilaan opdrogen en waarbij we op zoek zullen moeten gaan naar andere energie voorzieningen.

En wat te denken over het milieu? Dat milieu dat wij naar de kloten aan het helpen zijn en dat een triest toekomstbeeld schept voor onze kinderen en kleinkinderen .
En dan laat ik hier nog wat hekel punten achterwege omdat mijn logje anders te lang wordt. Zoals onze Zorg bijvoorbeeld, of onze pensioenen die door wanbeleid en een immense schuldenberg in het gedrang komen.

Ik een zorgelijk type? Bijlange niet…..!