Archief

Maar niettegenstaande “de gevoelige prikken”, want zo noemen dokters, dat, valt het allemaal beter mee dan de twee vorige keren.
Dat mijn oog aanvoelt alsof ik er een vuistslag heb opgekregen, is normaal. Dat ik mijn contactlens drie dagen niet mag dragen, maar ook niet kan verdragen, is ook normaal. Maar dit keer zit er geen luchtbel in mijn oog en de grijze sluier die anders altijd enige dagen aanhoudt was na enkele uren al verdwenen.
Zodoende kon ik met drie brillen over elkaar op m’n neus…‘k zou eens moeten informeren wat mij een grotere neus zou kosten want die brillen vallen er voortdurend af…vanavond al dit verslagje schrijven.

Nog een pluspunt is dat ik dit keer de hierop volgende dag niet op controle moet. Dat bespaart me een bus en tramrit naar de stad.
Met mijn netvlies is ook alles ok. Het gevaar dat het netvlies loskomt als gevolg van de inspuiting blijft natuurlijk altijd, maar de chirurg was er vrij gerust in.

Jullie blogjes komen lezen en een reactie geven zal voor morgen of overmorgen zijn want m’n ogen vermoeien zou niet alleen dom maar tegelijk ook nefast zijn.
Maar ik kom eraan hoor!
En hier wordt ook nog een vervolg aangebreid…..dus tot later, tot in den draai. Hele lieve knufff aan jullie allen.

Maar gisteren was het dus klusjesdag bij moeder, klusje die ze zelf niet meer kan uitvoeren wegens zeer slechtziende.
Eén van die klusjes was het werken aan de pc.

Het lezen op internet gaat nog tamelijk goed omdat ik de pagina’s kan vergroten zoveel als nodig nodig is. Maar met de persoonlijke mappen kan dat niet, Dat wil zeggen, dat gaat natuurlijk wel, maar daarvoor moet je wel inbreken in het geheugen en je instellingen aanpassen. Simple comme bonjour…als je twee gezonde ogen hebt dan toch!
Voor zoonlief een koud kunstje want hij is It’er.

Zodoende is nu het contrast aangepast en zijn, menu’s, iconen, taakbalken en lettertype zodanig groot gemaakt dat ik weer kan lezen wat er zich in mijn mappen bevind.
Heel erg bedankt, lieve schat!

En het eerst wat daarbij door mijn gedachten schoot was, joepie, nu kan ik weer werken aan mijn muziekblogje, want dat mis ik wel heel erg. Maar toen ik gisteravond eens een kleine poging waagde, viel dat toch enorm tegen.
Wanneer ik de bestaande layout wil aanhouden komt daar wel meer bij kijken dan wat tekst neer pennen.
Ook de titels van de songs op de cd’s lezen is geen sinecure.
En dan waren er ook nog de afbeeldingen die ik zelf maakte alsook het feit dat ik alles in HTML maakte. Kroop er voorheen al veel werk en tijd in, het zal nu zeker nog langer duren, toch wanneer ik dezelfde context wil aanhouden.

Maar het zal in ieder geval nog niet voor deze week zijn want die wordt heel druk.
Maar daarover een volgende keer meer…

Schijnbaar.
Onder deze noemer zou ik mezelf indelen.
Schijnbaar ben ik sterk, moedig, ongenaakbaar, een praatvaar, extravert, opgewekt en vrolijk.

Façade.
Want ik ben een eenzaat. In een massa voel ik me alleen, verloren.
Ik praat veel maar zeg weinig. Horeca mentaliteit, beroepshalve, zie je. Alleen die ene aandachtige toehoorder kijkt me wat bedenkelijk aan.
Moedig en sterk…alleen omdat ik mezelf steeds weer van de grond schraap, een noodgedwongen deductie.
Opgewekt en vrolijk…een simulatie, want van binnen verscheurd door pijn en verdriet, een vat vol gierende emoties.

Wie ben ik echt?
Jullie mogen het me vertellen als je het denkt te weten.
Maar ach, het maakt niet uit, niet werkelijk.
Zolang ik de schijn voor mezelf kan ophouden, zolang ik de wereld doe geloven dat ik gelukkig ben…dan is die wereld ook gelukkig met mij. En misschien is dat wel de essentie van mijn zijn.

Maar door die open ramen en deuren komen ook de straat geluiden binnen!
Nu ben ik een echte stadsmus. Ik zou niet kunnen gedijen in een streek met een totaal heersende stilte om mij heen.
Zo kan ik enorm genieten van de joelende kinderen in de speeltuin vlak over mijn huis. Ook die sporadische hoog oplopende huiselijke twist waarin de ganse buurt mag mee delen deert me niet en brengt zelfs wat ambiance in mijn saaie leventje, Ook die pukkelknaap met zijn snerpende en knallende bromfiets vergeef ik hartelijk. Maar ‘Trop is teveel’ zei VDB, en de mens zal nooit weten hoezeer ik het met hem eens ben.

Maandag gooiden ze hier, nog maar es, de hoek van de straat open. Er werd geklopt dat het een lieve lust was, en tegelijkertijd stond daarbij de ganse dag een compressor brullend te daveren.
Volgens mij zit daar een bron met een heel kostelijk goedje want die hoek breekt men om de haverklap open.

Dinsdag vond men het hoog tijd worden om onze bomen en heggen te snoeien. Het geluid van de scherpe snerpende boomzaag danste mijn huiskamer binnen van 07h tot 16h,
Toen die mannen eindelijk klaar waren en vertrokken klonk er uit hun autospeaker: “Sorry mensen voor de overlast en bedankt voor het geduld.” Vond ik toch vriendelijk.

Vandaag vond men het dan weer nodig om aan de gevel van het nabij gelegen appartementsblok te werken.
Van ‘s morgens vroeg mocht ik genieten van het geluid van diverse drilboren die per se gaten in het beton wilden krijgen, en het gehamer op een metalen stelling. En daar gaan ze nog wel een tijdje mee doorgaan.

“What a beautiful noise, comin' up from the street” zingt Neil Diamond, maar het is overduidelijk dat hij niet mijn woonbuurt in gedachten had toen hij dit lied schreef.
Want ik tel de uren af tot het bouwverlof ingaat en ik in alle stilte kan genieten van de zon op mijn balkon.

Zo deed ik deze morgen cacaopoeder in mijn koffiefilter van de koffiezet. Niet te zuipen!!!
Tweede poging…gelukt. Maar toen deed ik sinaasappelsap in mijn kopje koffie in plaats van melk. Ook niet erg lekker!!!
Vervolgens roosterde ik twee crackers….zou ik de kruimels dan maar mengen onder de platte kaas ipv omgekeerd?
Gelukkig was de kat tevreden met zijn blik cornedbeef, is eens wat anders dan altijd Whiskas.

Er zijn zo van die dagen…en dit is er duidelijk eentje van.
Normaal zou ik vandaag de strijk doen, maar ik durf niet. Want wat als ondertussen de telefoon rinkelt…een pijnlijk oor kan ik nu wel missen.

Dus neem ik vandaag een sabbatdagje om meer onheil te voorkomen. En ik wens voor jullie hetzelfde.

Ik heb jullie al verteld dat ik na de tweede ooginjectie problemen kreeg en dat dit te wijten was aan de medicatie die men me gaf en die in mijn geval totaal overbodig was. Na de stopzetting van die medicatie zou het probleem moeten opgelost zijn, zo zei de oogarts. Maar niets is minder waar, er doken integendeel andere problemen op.

Sinds enkele dagen zie ik telkens lichtflitsen in mijn oog. Net alsof ik constant in een discotheek sta, alleen de zin om dansen ontbreekt.
Nu is het zo dat die ooginjecties het gevaar inhouden dat je netvlies loskomt.
Echter gisteren, zondag, was mijn zicht plots beter. Het was zelfs zo goed dat ik weer mijn favoriete spelletje Mahjong kon uitspelen, en ik slaakte een diepe zucht van opluchting.
Maar ik kraaide te vroeg victorie.

’s Nachts werd ik wakker door een hevig brandende en kloppende pijn in mijn oog. Het was net of er iemand mijn oog uit mijn hoofd wilde trekken, zo pijnlijk was het. Spoelen met lauw water of bedekken met ijs patjes bracht geen soelaas, ik kon mijn oog niet open houden. Kijken was te pijnlijk. Er liep ook constant traanvocht uit mijn oog.

Zodoende belde ik vandaag, maandag, zo vroeg als kon naar mijn oogchirurg en die liet me weer asap opdraven naar het Middelheimziekenhuis. Een klein huzarenstukje was dat, want mijn lens, waar ik nog een klein stukje van de wereld mee kan waarnemen, had ik noodgedwongen moeten uit doen. Ik stapte dus meer op het gevoel dan ik zag.

En inderdaad, er zat dus een miniem scheurtje in mijn netvlies en dat heeft ze meteen gelaserd. Met iets meer dan een uurtje was ik klaar.
Dat ik ook weer heelhuids thuis ben geraakt lijkt me nog altijd een wonder.
Mijn oog doet nog steeds pijn maar met druppelen en pijnstillers is dit op te lossen.
Aanstaande woensdag moet ik alweer op controle. Gelukkig mag ik mijn lens weer dragen zo gauw ik zelf voel dat het kan, en zoals jullie merken aan dit schrijfsel is dit snel.

Maar wat me echt een opdoffer geeft is dat de chirurg niet weet of ze nog kan en wil doorgaan met de inspuitingen. En als dit niet kan….tja dan…wat dan…?

Sinds ik alleen ben wordt dat etensprobleem alleen maar groter.
Niet dat ik geen inspiratie heb. Want wanneer ik mijn ogen sluit zie ik een heel gamma van lekkere spijzen de revue passeren. Maar dat is het hem nu net, lekkere spijzen en een sober dieet gaan niet samen! Toch niet als geen Kai-Mook’ske in volle groei wil worden!

Zin om voor mezelf uitgebreid te koken zit er de laatste tijd ook niet meer in. Ook al niet wegens de slechtziendheid, maar ook omdat ik steeds te grote porties moet aankopen en dan altijd met een overschot zit voor minstens een week.
Diepvries producten kopen is ook al geen oplossing want ik kan de gebruiksaanwijzing niet meer lezen.

En dan besef je plots weer ten volle hoe belangrijk en wat een verwennerij vrienden zijn!
Zoals die vriendin die allerlei nuttige tips geeft. Die vriendin die allerlei lekkere verse groenten uit haar moestuin voor je mee brengt. Of die vriendin die een uitgebreide en lekkere koude schotel heeft klaargemaakt en die mij laat delen in het lekkers.

Wat eten we vandaag? Voor mij geen probleem. Heel erg bedankt daarvoor!

Het beviel me zo goed dat ik flink doortrapte en daarbij vergat dat ik ook nog eens diezelfde afstand terug moest doen.
Nou moe, dat heb ik geweten!

Ondertussen was het spitsuur geworden en omdat mijn kortbij scherp zicht nog altijd heel lamentabel is, voelde ik mij net een kamikaze piloot.
Voorbijrazende auto’s, plots stoppende en achteruit rijdende wagens bij een open parkeerplekje, portieren die geopend worden zonder omkijken, brommers en moto;s die kriskas voorbij staken en me bijna het fietspad afduwden…enfin, bloeddrukverhogend allemaal.

Maar ik ben heelhuids thuis geraakt en heel fier op mezelf dat ik toch weer mijn grens heb durven verleggen.
Me neerleggen dat ik voortaan als zeer slecht ziende door het leven zal moeten gaan…okay.. maar er zielig bij op een stoel gaan zitten…no way!

Sinds twee dagen droeg ik weer mijn lens en daarmee zie ik dan een stukje meer van mijn omgeving. Althans, zo had het moeten zijn. Maar dat was dus nu helemaal niet zo! Integendeel!

Hoewel ik mezelf steeds beloof om niet paniekerig te doen werd ik toch weer heel erg bang.
Er hing een dikke grijze sluier voor mijn oog, mijn oogranden zagen rood en jeukten verschrikkelijk en in mijn ooghoeken zat constant een vieze smurrie. Zo erg zelfs dat ik bij het ontwaken niet eens m’n ogen open kreeg.
Ontsteking, dacht ik, en dat kon ik best missen want dat zou me terug bij af brengen.

Woensdagmorgen belde ik dus naar de oogchirurg en die beval me om asap naar het ziekenhuis te komen.
Daar aangekomen mocht ik meteen bij haar, iets wat gemor teweeg bracht bij de wachtenden, maar waar ik me niet druk kon om maken. Deed zij trouwens ook niet.
Ze bekeek mijn oog met wat optisch ijzerwerk en begon toen ietwat schaapachtig te lachen. Wat was er nu gebeurd…

…Bij het vooronderzoek van de eerste oogprik kreeg ik een resem vragen voorgeschoteld over mijn levensstijl... etc.
Ik liet haar toen weten dat ik al lange tijd een dieet volg en dat ik tevens geen echte vleesliefhebster ben.
Gevolgtrekking van haar was dat ik misschien wel een vitaminetekort kon hebben. Zodoende gaf ze mij na de tweede prik een monster vitamine E mee, namelijk Nutrof. Dat schijnt heel goed te zijn voor je ogen.
Maar ik heb helemaal geen vitaminetekort want mijn dieet is op zich geen echt dieet. Het is eerder een weliswaar sobere, maar gezonde levensstijl.
En zodoende produceerde ik door die vitamine E teveel eiwit wat dus een averechts effect had op mijn oog met alle gevolgen van dien.
De oogarts beval mij dan ook om onmiddellijk met de inname te stoppen.

Het jeuken is ondertussen al wat minder en ik krijg mijn ogen al weer wat beter open, maar helemaal goed is het nog niet.
Met dit alles verlies ik dus twee weken aan vooruitgang of stabilisatie. Maar ik ben toch blij dat het zo makkelijk op te lossen is, want het had erger gekund.

Nu is het dus afwachten tot die pillen volledig zijn uitgewerkt om te kunnen weten of die tweede prik  een goed resultaat geeft.
Wordt dus nog altijd vervolgd

Met de MRI-scan kon men bevestigen wat ik zo al een beetje vermoedde.
Ik heb al jaren gewrichts artrose. Dat bezorgt mij voornamelijk pijn in mijn linker schouder, elleboog, pols en vingerkootjes.
Dus nu zit die artrose ook op het kraakbeen van mijn heup en daardoor is stappen pijnlijk. Zoals reeds gezegd is daar niets aan te doen. Ik moet vooral blijven bewegen. Fietsen en zwemmen zijn daarbij ideaal. Nu het eerste doe ik vaak en veel, het tweede kan ik jammer genoeg niet.
Ondertussen moet ik mij bij pijn tevreden stellen met Paracetamol.

Wie zei ooit dat oud worden een zegen is?!
Maar het alternatief om niet oud te worden is jong sterven en dat lijkt me ook maar niks.

Ik tel dus mijn zegeningen, want,ik ben (nog) niet blind en ik ben (nog) niet kreupel en ik ben (tot hiertoe) nog bij mijn volle verstand en (zo overtuig ik mezelf toch) jong van geest
Wat meer is, er zijn heel wat ziekere mensen met vaak heel nare en/of pijnlijke ziektes,en die hoor je vaak niet eens klagen.

Dus prijs ik mij gelukkig voor nu en zal moeten leren leven met mijn beperkingen.