Archief

Gaan we voor een brug of voor tunnel, is de vraag die wij mogen oplossen.
Men schuift dus de verantwoordelijkheid in onze schoenen, en als het mis loopt zijn wij meteen ook de pineut.
Zelf is men al jaren plannen aan het maken, hebben er grote hopen geld tegen gesmeten en nu weten ze het nog altijd niet.

Wie zijn die stommelingen vraag ik mij af?
Als dat diezelfde zijn die ons nieuw gerechtsgebouw neergezet hebben dan zijn we goed af. Dat gedrocht heeft tweemaal zoveel gekost dan geraamd en het valt nu al terug uiteen.
Dat belooft!

....Zet mensen aan de top met gezond boerenverstand zou ik vroeger gezegd hebben, maar het boerenverstand is heden ten dage ook niet meer wat het geweest is.
Tot die conclusie kom ik wanneer ik dag na dag zie hoe de boeren hun melk wegsmijten over hun velden. Van verspilling gesproken!
Geen enkel redelijk denkende en op de centen lettende huisvrouw die dat in haar hoofd zou halen....

Waarom niet beide? Een brug én een tunnel? Een brug voor gewone personen wagens.
De tunnel voor het licht en zwaar vrachtverkeer.
In die laatste zou men dan tol moeten betalen.
Ja maar, dat gaat men dan doorrekenen aan de klant, hoor ik jullie denken.
Hoogstwaarschijnlijk hebben jullie nog gelijk ook.
Maar met wie zijn centen spelen en smossen ze nu denk je?!?

Ik mijmer terug naar het moment waarop men haar die allereerste keer in mijn armen legde. Zo trots als een pauw was ik, een koningswens was uitgekomen.

Het was tevens een moment van droefheid.
Een moment waarop ik mij realiseerde dat zij haar vader nooit zou kennen en wij ,samen met haar broertje, onder ons drietjes alleen zouden verder moeten.
Het was een moment waarop ik, zoals elke moeder doet, dat kleine hummeltje beloofde er altijd voor haar te zullen zijn.

En nu, 35 jaar later, herhaal ik die belofte.

IK ZAL ER ALTIJD VOOR JE ZIJN MIJN KIND.

HAPPY BIRTHDAY DOCHTERLIEF!

Een eerste factor van belang is het leeftijdsverschil.
Men spreekt niet voor niets over ‘een generatiekloof.’
De tweede belangrijke factor is de taal.
Wanneer je niet met elkaar kunt praten zijn gebaren misschien wel leuk in het begin, maar ze kunnen ook vaak leiden tot misverstanden.
Lichaamstaal wordt evenmin door iedereen herkend en/of begrepen.
Maar de belangrijkste factor is je persoonlijkheid.
Wanneer de karaktereigenschappen teveel van elkaar verschillen zal dit al gauw tot een breuk leiden.
Er is immers geen samenhorigheid in de reacties op bepaalde situaties.

Mijn partner en ik zijn twee totaal verschillende mensen.
Ik ben een nachtraaf, hij een vroege vogel.
Ik ben een huismus, hij een buitenmens.
Ik ben een poetsmaniak, (is al fel verminderd met de jaren) hij een sloddervos.
Ik heb interesse in informatica, hem interesseert de pc hem geen zier.
Hij houdt van actiefilms, ik totaal niet.

En zo zou ik nog wel een tijdje kunnen doorgaan!
Het weinige, (buiten de liefde) maar niet onbelangrijke, dat we wel met elkaar gemeen hebben, is dat we begripvol, geduldig en respectvol zijn naar elkaar toe.
En die factor houdt ons nu al 8 jaar samen.
Ik vraag mij af voor hoelang nog?

PS: Knuffel kreeg gisteren een uitnodiging van het ziekenhuis.
Voor men gaat ‘Dotteren’ gaat men eerst nog een MRI scan van zijn been maken.
Dit kan pas gebeuren op 3 september aanstaande.
Ondertussen kan de lieve man haast meer lopen door de pijn.

^*Percutane Transluminale Coronair Angioplastiek, meestal afgekort tot PTCA of ook wel dotteren genoemd is het oprekken van een vernauwing (stenose) in een bloedvat van het hart door er een ballonnetje in te brengen en dat met grote druk op te blazen.

En dat is wat ze bij Wim gaan doen.
Alle vooronderzoeken zijn gebeurt.
Nu is het enkel nog wachten tot er plaats in het ziekenhuis.
Want die zitten blijkbaar tjokvol en er zijn lange wachtlijsten voor hartpatiënten.
Sommige Nederlandse ziekenhuizen sturen hun patiënten zelfs naar onze ziekenhuizen omdat men hier over voldoende capaciteit beschikt en daarom de patiënt de geschikte hulp kan verlenen.

Dat wachten op een telefoontje of bericht is heel enerverend.
Althans voor mij dan, want Wim blijft gewoon zijn natuurlijke kalme zichzelf.
Naar buiten toe dan toch, wat hij vanbinnen voelt en denkt laat hij niet zien.
Angst heeft hij ook niet, hij heeft het tenslotte al twee keer eerder moeten laten doen.
Alleen de pijn die de bloedprop en de vernauwde ader in zijn been teweeg brengt speelt hem parten.

Hij moet blijven stappen van de dokter.
En hopen dat die prop ondertussen ook niet aan de wandel gaat.
Ik mag er niet denken aan wat er dan kan gebeuren!

* bron: Wikepedia

Hopelijk herinner ik mij mijn naam nog wanneer ik een oud peeke ben. Een mens zou anders van minder van slag raken op zijn oude dag!

Mijn geboorte naam voluit is LUCIENNE.
Mijn grootmoeder, die ik een keer of vijf heb ontmoet, noemde mij echter, PETIT LOU-LOU een verwijzing naar en afkorting van mijn moeders naam, MARIE-LOUISE, die men LOU-LOU noemde.
Mijn moeder op haar beurt noemde mij, LULU.

De Nederlandse naaste familie van WILLEM, die ik WIM noem maar hier beter gekend staat als, KNUFFEL, schrijven, CIEN.
Dit naar een afkorting van, LU-CIEN-NE. Waarbij de C uitgesproken wordt als een S en dus klinkt als SIEN.

Een Nederlandse chat vriend schrijft mij aan met, LUUS, maar spreekt het uit als, LOES.

Mijn blogvrienden spreken mij aan met, MUS.
Dat is een voortvloeisel van mijn allereerste blogtitel, HUISMUSJE.
De klanten van mijn zaak noemden mij, LUCY.

Voor mijn dochter ben ik, MAMS.
Voor mijn zoon ben ik zijn, MOEKE.
Mijn kleindochter noemt mij, BONNIE.
Zelf onderteken ik meestal simpelweg met, LU.

Kunnen jullie nog volgen?

Een goede raad!
Wanneer jullie me hoogdringend nodig moesten hebben, roep me dan aan met. PETRA.
Een afkorting van mijn grootmoeders naam, PETRONELLA.
Veel kans dat ik luister.
Tenminste als ik het allemaal blijf onthouden!

Lieve groetjes van ?
.......... (meerkeuzevraag)

Wanneer ik in Antwerpen draadloos wil surfen gaat dit geheel automatisch.
Geen knopjes aan of uit zetten. Geen stickje of kaart insteken. Nee, gewoon de stekker in het stopcontact of op de batterij werken en tokkelen maar.

Telkens ik hier in NL ben surf ik op ons draadloos ‘home netwerk’. Een beveiligd netwerk uiteraard en dat vraagt natuurlijk een paswoord.
Maar dat is geen probleem want “mijne Sjeeraar” onthoudt dat ellenlange paswoord dat uit allerlei cijfers, tekens en letters bestaat, wel voor mij.

Het probleem is dat ik op mijn laptop eveneens een klein en minuscuul knopje moet aanzetten wil ik in NL draadloos kunnen surfen. En laat het nu net dat zijn dat ik telkens weer vergeet te doen omdat dat in Antwerpen niet hoeft.

Het vreselijke aan mezelf vind ik, is dat ik op zulk moment alles en iedereen naar de maan wens.
Ik begin met een hoorbare zucht en eindig met een hartsgrondige @#^$*#*@....grrrrr.
Maar goed dat jullie me op dat ogenblik niet bezig kunnen zien, of horen!

De liefde van mijn leven, als altijd de kalmte in persoon zelf, loopt dan gedurig de trap op en af om het één na het ander informatieblad over het “home netwerk” te halen. Welk ik dan telkens hoopvol invoer om opnieuw een foutmelding te krijgen gepaard gaande met zo een irriterend en danig op mijn zenuwen werkend ‘oink’ geluidje.
Praat ik in het begin nog heel lief en paaiend tegen “Sjeeraar”, twintig minuten later scheelt het niet veel of ik keil hem uit het raam.
Tot plots naast mij een zachte stem vraagt, “Heb je het knopje van je draadloos netwerk wel aan staan?”

Op dat moment gieren tal van emoties tegelijk door mijn lijf en kan ik mezelf wel voor m'n hoofd slaan.
Heel klein en stilletjes wrijf ik even met mijn vinger over het wereldbol icoontje, dat meteen aanfloept. Vervolgens start probleemloos mijn browser op en komt mijn Google startpagina in beeld. Oef!

Ik sla opgelucht en vrolijk aan het bloggen terwijl mijn teerbeminde uitgeput in de zetel valt.
Heel liefjes en gedwee schenk ik hem een tasje koffie in, de furie van zonet is geheel verdwenen.
Maar ik weet dat ze op de loer ligt.
Omdat bij een volgende logeerpartij ik dat dekselse knopje weer zal vergeten zijn.
Van ezels gesproken!

Zelfmoord is een kreet om hulp.
En daar ben ik het volkomen mee eens. Vaak wil men niet echt dood, maar wil men aandacht voor zijn probleem en wil men gehoord worden.
Je ziet heel vaak dat mensen na een mislukte zelfmoordpoging nog heel gelukkig worden in hun latere leven, dankzij de professionele hulp die ze gekregen hebben.

Vaak richten zij hun eerste kreten naar familie en vrienden toe, maar die herkennen niet altijd de signalen. Iedereen is al wel eens in een sombere bui.
Iedereen zondert zich af en toe wel eens af.
Wie van ons heeft al eens niet gezegd en wellicht nog vaker gedacht, ” ik ben dit leven beu, ik zou willen dat ik dood was.”
Bij deze uitspraken staan de naasten niet echt stil en doet men dit af als een onbelangrijke frase.
Vaak is dit een terechte conclusie. In uitzonderlijke gevallen is het dat niet.

Ik las in een reactie op de dood van Yasmine hoe moedig zij wel is geweest om zich van het leven te beroven. En daar ben ik het dan weer niet mee eens.
Het is vaak veel moediger om verder te leven. Om je problemen onder ogen te zien en hulp te zoeken bij bijvoorbeeld een zelfmoordpreventie onthaal.
Om dingen die je pijn of verdriet doen uit je leven te bannen.
Om knopen door te hakken ipv van je op te knopen.

Elke zelfmoordenaar laat slachtoffers na.
Zadelt zijn naasten op met een levenslang schuldgevoel, in de meeste gevallen een onterecht schuldgevoel.
Ik zou zelfs durven zeggen dat zelfmoord een vorm van egoïsme heeft!

Maar dit is slechts mijn menig, en hoeft in geen geval de uwe te zijn!

Verleden zondag echter, met het mooie weer, (lijkt ondertussen weeral ver af te liggen) kreeg ik het lumineus idee om naar het park te fietsen. Maar daar zo maar zitten gapen op een bankje doet zo vreemd aan hé? Althans naar mijn gevoel dan toch.

Dus kocht ik onderweg in een supermarkt die ’s zondags altijd open is, een ‘Libelle’.
Gewoon kwestie van wat te lezen te hebben zonder dat je er veel moet bij nadenken, iets dat met een bijna gekookte hersenpan toch niet zou lukken.
En laat daarin nu enkele recepten staan die me doen watertanden! Namelijk ‘Clafoutis’.

Clafoutis zijn een tradioneel Frans nagerecht die oorspronkelijk komen uit Limousin en Auvergne. Clafoutis zijn eigenlijk geen echte taarten, maar eerder dikke, stevige pannenkoeken. Ze worden altijd gemaakt op basis van melk, bloem en eieren.
Het voordeel is dat je zo’n Clafoutis zowel warm, lauw of koud kunt eten. Zij kunnen zowel een zoete als een hartelijke vulling bevatten.
Een clafoutis kan ook niet mislukken. Gewoon goed mengen en niet te lang in de oven laten staan, meer niet.

Voor wie het eens proberen wil, hier een recept:

ZOETE CLAFOUTIS

Benodighen (6 personen)

1. 400grgemengd rood fruit (diepvries mag)
2. 80gr. Witte noga
3. 130gr. Bloem
4. 150gr. Suiker
5. 4 eieren
6. 400ml melk
7. 30 gr gezouten boter

BEREIDING:

1-Spoel het fruit en bestrooi het met 50gr. Suiker.
2- Verwarm de oven voor op 210 graden C.
3- Klop de eieren los in een kom en voeg er al kloppend de resterende suiker aan toe.Voeg aan dit homogene mengsel geleidelijk aan en stevig kloppend de bloem toe (bijvoorbeeld met een mixer) doe er de gesmolten boter en dan de melk bij.
4- Leg het fruit in een beboterde vorm, schenk er het mengsel over en bestrooi met stukjes noga.
5- Zet 25 min in de oven.
6- Laat afkoelen voor het opdienen.

TIP: Maak deze clafoutis in kleine vormpjes. Is leuk voor kinderfeestjes of logeerpartij van de kleinkinderen.

TIP: Wilt u het nog feestelijker maken, geef er dan een vanillesaus en/of roomijs bij. Bestrooi de Clafoutis met bloemsuiker of spuit er met gulle hand room op.
Eet smakelijk!

Bron; Libelle, Kooktips, Wikipedia.

Wij zijn beide erg verzot op mosselen. Van zodra de nieuwe Zeeuwse mosselen aan land komen willen wij ze proeven.
Ik merk op dat een rasechte Antwerpenaar, zoals ik ben, steeds zijn eerste portie mosselen op St Anneke (linkeroever) moet gaan eten. Dat is traditie en traditie’s moet je in ere houden he!
Dus wij op weg.

Op de autosnelweg ( TomTom ligt thuis op de kast te blinken) nemen WIJ een verkeerde afslag en rijden alzo richting Brussel.
”Weet je wat” zegt mijn teerbeminde “we rijden even naar je dochter in Mechelen, we zijn nu toch al halverwege.”
Via Zemst, (Neckerspoel staat niet aangegeven en dus missen WIJ ook die afslag) komen we alsnog aan bij dochterlief.

Het is kermis in Mechelen en dus wandelen we naar het centrum. Na daar wat rond gekuierd te hebben en een terrasje te hebben gedaan, wandelen we terug naar de auto. Maar o wee, onderweg komen we een rommelmarkt tegen! In gedachten wuif ik mijn portie mosselen al vaarwel, want terwijl dochterlief en ik al driemaal de rommelmarkt zijn rond geweest, is mijn allerliefste nog maar net aan het begin. Dank zij het diplomatisch toch kordaat optreden van dochterlief, rijden we rond 17u alsnog naar “SintAnnekesplage.”

Via enkele omwegen komen we aan op linkeroever net wanneer er een flinke regenbui neervalt. Iedereen stormt naar huis en wij hebben lekker veel plaats om te zitten. En de mosselen…..wel ze waren heerlijk!