Op regelmatige wijze word ik na een te korte nachtrust te vroeg wakker, zo ook nu. Omdat het ganse huis nog slaapt ga ik dan maar blogjes lezen. En bij sommige blogjes krijg ik dan rare gedachten, zwarte gedachten.

Zo las ik bij Didi, een blogje dat ik graag lees, haar item over bloed en oorlog voeren. Wij vrouwen houden niet van bloed, wij vrouwen gaan liever winkelen in de stad zonder te moeten vrezen om overreden te worden door een tank, of te worden geveld door een kogel of terroristische aanslag. Dit even in het kort samengevat haar item dat je HIER volledig kan gaan lezen, zo u wilt.
Toen draaide ie weer op volle toeren, mijn rare hersenkronkel bedoel ik, want......

Wat als er geen oorlogen meer zijn? Nergens. Alle wapens zijn vernield, alle landmijnen en boobytraps zijn verdwenen? Alle geloofsovertuigingen zijn het er mee eens dat elk zijn eigen geloof kan en mag belijden zonder het te moeten opdringen aan die ander. Er zijn geen geloofsfanaten meer.
Nergens sterft er nog een kind door honger en ontbering. Niemand sterft nog door ziekte of pijn? Enkel nog door ouderdom, hoge ouderdom.
Er zijn geen landsgrenzen meer? Heel de wereld is een open deur, en iedereen die er door wil stappen kan dat. Heel de wereld leeft in peis en vree met, en voor, elkaar? Niemand is nog arm?
Hoe zou de wereld er dan uitzien?
Zou hij dan niet overbevolkt geraken? Mensen worden in ieder geval al ouder dan vroeger, ongeveer minstens zo'n twintig jaar. Moet er dan een selectie worden gehouden? Zo van, "ok jij bent tachtig nu en het is nu tijd om je 'terminale spuitje' te krijgen!" En wie gaat die selectie houden?
Zouden daar geen oorlogen van komen?

Ach, het is nog vroeg, misschien moet ik maar terug m'n bed inkruipen! Dan word ik misschien wakker met rooskleuriger gedachten.

't Is stil in huis!
Enkele maanden terug werd die stilte plots doorbroken. De twee katten van dochterlief kwamen logeren. Wat maar voor enkele weken zou zijn werden maanden. Mijn eigen snoezepoes, van wie ik vond dat hij de allerzachtaardigste kater ter wereld moest zijn, veranderde in een heuse tiran. Meteen wierp hij zich op als leider. Hij bepaalde wie wanneer mocht eten, wie waar en wanneer mocht slapen, en de pas verschoonde kattenbakken mochten enkel worden bezocht nadat hij er als eerste duchtig in gewroet had. De twee doetjes van dochterlief kregen ook geen kans om genegenheid te tonen aan mij, meteen stond hij als een ware catcher klaar om in te grijpen en desnoods enkele rake klappen uit te delen. Snoes was de baas, het was zijn huis, ik was van hem, en die twee indringers moesten zich vooral niets in hun hoofd halen, en dat maakte hij hen klaar en duidelijk vanaf de eerste dag.
Er was dan ook regelmatige een geblaas en getier in huis te horen.

En net toen het getij een beetje begon te keren, net toen die twee doetjes van dochterlief zich niet meer zo genadig lieten doen en Snoes wat inschikkelijker werd. Net toen het moment gekomen was dat ze met z'n drie gezellig samen op het bed sliepen als drie dikke vrienden, net op dát moment kwam dochterlief ze weer halen.
En ik mis ze! Ook al is er een plant gesneuveld, ééntje dat ik al meer dan tien jaar had. Ook al moest ik Beau in de gaten houden want hij had een voorliefde voor het slaapkamerbehang. Of was het misschien omdat hij het lelijk vond, hij deed in elk geval veel moeite om het te verwijderen. Op al die maanden kon ik geen vijf minuten tv kijken zonder dat Neo me kwam dwingen om met zijn favoriet speeltje te spelen. Een gekleurd vogeltje dat met een met elastiek is vastgemaakt aan stokje. Hij kwam het me voor de voeten gooien als een hondje, en zelfs als ik het wegstak wist hij het te vinden en bracht het me. Er was geen ontsnappen mogelijk voor me, ik moest en zou met hem spelen. Ik heb het hem als afscheidscadeau meegegeven.

Snoes mist hen! Hij loopt wat verloren te zoeken dor het huis heen. Af en toe laat hij een klagend miauw horen. De eerste dagen at hij zelfs niet, gelukkig is dat nu weer beter.
Moest ik niet mijn verstand laten spreken ik haalde meteen een kameraad voor hem in huis. Maar één hond en één kat is meer dan voldoende voor een pendelaar zoals ik.
Maar het is wel akelig stil!

"Ministerloon"
Het is een schande!
Voor al degenen die eens rustig willen overwegen, om er in de (nabije) toekomst eindelijk iets aan te doen.

Subject: Onze ministers (ocharme de sukkelaars)
Onze ministers... Ga er maar voor werken, burger !!!
Het maandelijkse inkomen van onze ministers:
Wist u?

Dat onze Vlaamse ministers een maandwedde hebben van meer dan 10.000 EUR (ruim 400.000 BF) ;
een maandelijkse huisvestingsvergoeding genieten van 2.350 EUR (ongeveer 95.000 BF) ;
een huishoudkostenvergoeding per maand ontvangen van 876 EUR ( ruim 35.000 BF);
een kleine 300 EUR per maand er bovenop krijgen als 'persoonlijke forfaitaire onkostenvergoeding ' (zowat 12.000 BF).
Totaal is dat 13.526 EUR of (545.637 BF) elke maand van het jaar.

En nog kunnen ze het niet laten om met de centjes van de belastingbetaler grote sier te maken, lees maar:

Als supplementje bij hun wel zeer riante broodwinning wordt hen dan nog eens een Visa kaart toevertrouwd,en zij gebruiken die zonder verpinken, om de horecasector op de been te houden, waarschijnlijk als compensatie voor de 21% die men al zolang beloofd om er 6% van te maken.
En de afrekeningen na het festijn zijn niet van de poes, er zijn enkele gezonde eters bij, enkele van deze excellenties hebben er in het jaar 2002 degelijk werk van gemaakt want wat zij verorberden grenst aan het ongelooflijke.
Volgens informatie  verstrekt door E-magazine nr 160 ging het er aldus aan toe:

Steve STEVAERT, je weet wel, die eenvoudige jongen die zich dag en nacht inzet voor de armste en de zwakke! , gaf met de hem toevertrouwde Visa kaart op zijn naam, in dure restaurants de som uit van 22.210 EUR (896.000 BF) en dat ter gelegenheid van 97 etentjes of ongeveer 2 per week en dat tegen een gemiddelde prijs van 229 EUR per eetmaal (ongeveer 9 . 240 BF) Dat dus, bovenop de riante wedde!

Vijf restaurants met Michelin-sterren bezocht door heren van het kabinet van Patrick DEWAEL waar drie VISA kaarten in omloop zijn, kregen ruim de aandacht van onze jongens wat resulteerde in 168 bezoeken waarvan 60 op rekening van de kaart van Patrick DEWAEL persoonlijk.

Bijzonder doortastend zijn de omzwervingen in het buitenland, met een uitgave van 3. 390 EUR (137.000 BF ) op 16 maart 2002 in eethuisje STUCKI in BASEL . Diezelfde dag wordt, met een andere Visa kaart en door andere flinke jongens nog maar eens een bijkomende hulde gebracht aan restaurant TEUFELHOF eveneens in BASEL . V oor de niet mis te verstane nota van 2. 052 EUR (83.000 BF) dus zowat samen op één dag 5.442 EUR of een kleine 220.000 BF

Prent het in uw hoofd, want dit gebeurt allemaal met de centen van de belastingbetaler, dus met die van u!
Bedenk  en overweeg dit even tegen de volgende keer dat men uw steun vraagt.

Roddeltantes, kletswijven, (persoonlijk vind ik reuteltrezen een leuk woord), fezelteven ...enz! Waarom altijd vrouwelijke benamingen als het om roddelen gaat? Mannen roddelen evenzeer, zo heb ik jarenlang kunnen ondervinden in mijn horeca loopbaan. Het is dus zeker niet juist dat vrouwen meer roddelen dan mannen, ze doen het enkel op verschillende plaatsen, vrouwen privé en mannen openbaar.
Een vrouwengesprek bestaat soms voor een groot gedeelte uit nieuwtjes over en commentaren op andere mensen.
Mannen zullen eerder commentaar leveren op de kleding en het uiterlijk van vrouwen, maar het is evenzeer roddelen. Maar is dat wel roddelen?

Roddelen is een bewust zwart maken en/of kwaadspreken van iemand tijdens diens afwezigheid, ook wel achterklap genoemd. Het is bewust besmeuren van iemands goede naam en reputatie.
De impact die roddel kan hebben op iemands leven wordt vaak zwaar onderschat.
Quote: "Er is minder goed nieuws voor de Colombiaanse roddeltantes: opzettelijke achterklap wordt in Icononzo voortaan bestraft met vier jaar celstraf of een boete tot 75.000 euro. ,,Mensen moeten er zich bewust van worden dat je tong gebruiken om kwaad te spreken, gelijk staat met dynamiet in je mond'', aldus een woordvoerder van het vredevolle stadje." Unquote. (Bron: Het nieuwsblad)
Misschien moest men hier ook maar een dergelijk wet invoeren die mensen bestraft wanneer ze iemand opzettelijk door het slijk halen.

Wat zet mensen ertoe aan om te roddelen?
Jaloerse mensen roddelen meer. In 80% van de gevallen is jaloezie de drijfveer.
De monotonie van het eigen dagelijks leven wordt doorbroken met aangedikte en spannende verhalen of verzinsels/leugens over anderen.
Wie roddelt, zegt meer over zichzelf dan over anderen. Roddelen is anderen zwart maken om zichzelf wit te wassen. Daarbij wordt graag vergeten dat wanneer je met één vinger naar iemand wijst, er drie vingers naar jezelf blijven staan.
Het is in sommige gevallen een verkeerde en verwerpelijke manier van aandacht vragen, maar meestal is het gewoon een vorm van woede en wraak.

Dat dit allemaal evenzeer geldt voor de gretige toehoorders is evident. In feite vind ik die luisteraars nog verwerpelijker en hatelijker dan de roddelaar zelf. Want zij zouden een halt aan de achterklap kunnen toeroepen, enkel door te laten weten dat ze niet geïnteresseerd zijn.
Slechts één enkele zin is afdoende: "Heb je niets goed te vertellen over die persoon, dan wil ik het niet weten!"
Maar meestal zijn ze daar te laf voor uit angst om vervolgens zelf over de tong te gaan.
Een vroegere bejaarde buurvrouw zei me ooit: "Ik heb liever een dief over de vloer dan een roddeltante aan me broek Het eerste ben je zo weer kwijt, het tweede blijft je achtervolgen." En of ze gelijk had!

De vogels floten lustig hun lied in de hoge bomen van het bos. In de verre omtrek geen mens te bekennen op dit bospad.

We keken elkaar aan, onze ogen vertelden dat er nog steeds hartstocht was tussen ons. Liefdevol streek ik met mijn hand over zijn dij. Het was een teder gebaar dat ik me jaren geleden eigen had gemaakt. Het had gebaar had vele betekenissen. Soms was het bedoeld als troost, soms als geruststelling, maar ook als uitnodiging tot.....
Hij kreunde zacht toen ik hem een zoen gaf op zijn klamme wang.
"Doe langzaam", zei ik, maar zijn benen schokten alsof hij spastische krampen kreeg.
"Ik ga dieper en dieper", zei hij, en zijn gekreun ging over in een diep gebrom.
"Ja Jaaaa", zei ik...."Nee verdomme Neeeee", zei hij.
Ik opende mijn mond en likte met mijn tong langs mijn droge lippen.
En dan schokten onze lichamen gelijktijdig, als in een delirium.
"KOMAAN KOMAAN", riep hij. "YES YES", riep ik.
De ontlading was groot en heel bevredigend.
Onze lichamen waren nat van het zweet.
In een auto doe je zoiets niet ongestraft bij een temperatuur van meer dan dertig graden.
Vastzitten met je wielen in een modderpoel bedoel ik, laat dat duidelijk zijn.