Archief

In mijn geval zijn die 'glasvochttroebelingen' gerelateerd aan mijn oogziekte. Hoewel mijn oogarts daar zeer verwonderd over was, had ik van dit verschijnsel geen last. Tot nu toe dan, want sinds enkele weken dus wel.
Wanneer ik naar witte oppervlakten, heldere blauwe lucht of lichte kleuren kijk, dan lijkt het net of ik van die kleine fruitvliegjes voor mijn ogen zie dansen. Ze verschijnen heel onverwachts en sporadisch om dan plots weer te verdwijnen. Ach, er is niets aan te doen, ik zal er dus moeten mee leren leven.

Maar wat nu echt vervelend voor me is, is dat wij hier met een plaag zitten van kleine zwarte Lieveheersbeestjes.
Waarschijnlijk komt dat door de graafwerken die hier aan de gang zijn.
Onze renovatiewerken, remember?!?
Maar nu weet ik nooit of ik echte beestjes zie, of niet.
En dus loop ik hier in huis voor alle zekerheid constant met de vliegenmepper in aanslag rond.

Dus Mus ziet ze niet alleen vliegen, nee, ze slaagt er ook nog eens regelmatig neven!
Maar geen nood lieve mensen, ik neem die vliegenmepper niet mee naar buiten. Ik zie nog wel het verschil tussen kleine vervelende beestjes en grote ambetante beesten. Maar naar die laatste ga ik niet slaan, ze zouden durven terug meppen hé!!!

Bij leven en welzijn, tot de volgende…Liefs en,

Maar veel rusten of uitzieken is er deze week voor mij helaas niet bij!
Morgen naar de oogarts voor mijn oogprik, en overmorgen naar het UZA om allerlei scans te ondergaan, nog maar eens, ben ondertussen de tel kwijt.
Maar de klap op de vuurpijl komt vrijdag! Dan komen de werklui van de renovatiewerken de roosters van al onze pas geplaatste nieuwe ramen vervangen. Die roosters zijn namelijk verkeerd geplaatst komt men nu tot de conclusie. Want eender op welke stand je zo ook zet, ze laten altijd koude lucht naar binnen waaien.
Heel die renovatie wordt zo stilaan een klucht! En ik zou met elk op zichzelf staande miskleun hartelijk kunnen lachen moest het niet zo zijn dat ze allemaal tegelijk hier ten huize van gebeuren.

Enfin, zo weten jullie weer hoe en met wat ik zoal mijn dagen doorbreng.
Ik wens jullie nog fijne dagen toe!
Bij leven en welzijn…tot de volgende…

Al jaar en dag kijk ik naar ‘Blokken’. Niet omdat ik zo een geweldige fan ben van Ben Crabbé, want soms zou ik hem hel liefst van het scherm kunnen wissen. Al zeker wanneer hij nog maar eens een flauwe mop vertelt of wanneer hij begint te zingen. Langs de andere kant moet ik hem toch ook bewonderen. De format van ‘Blokken’ is vrij simpel en sober en je zult als presentator maar elke avond iets moeten verzinnen om dat halve uur te moeten vol lullen, en dit achttien jaar lang. Maar ik dwaal af…mijn  kat en zijn klok dus.

Het is een klokvast ritueel dat ik rond 18h15 stop met alles wat ik op dat moment aan het doen ben, me in mijn zetel vlei en de tv aanzet. Mijn kat ligt op dat moment op vinkenslag want hij heeft ook zo zijn ritueel. Dat bestaat er namelijk uit zich als de wiedeweerga op mijn schoot te vleien om daar vervolgens genoegzaam te liggen ronken als een goed lopende dieselmotor. En van hem mag dat zo blijven voor de rest van de avond. Maar nu komt de clou!

Sinds we wegens het winteruur de klok een uur moesten terug draaien is mijn Snoezepoes totaal van slag. Reeds om 17h15 komt hij naast me staan miauwen, net of hij wil zeggen dat ik de tijd niet uit het oog mag verliezen want dat ‘Blokken’ gaat beginnen. Wanneer ik niet meteen reageer begint hij als een gek te draven tussen de zetel en de kamer waar ik me op dat moment bevind. En dat draven en klagend miauwen  houdt hij zo een uur lang vol. Hem vertellen dat hij een uur te vroeg is helpt geen zier, zijn innerlijke klok verteld hem immers iets anders.

Gelukkig voor mij past hij zich na enkele dagen weer aan. Maar het is toch fascinerend om zien hoe dat innerlijk uurwerk het ritme bepaald van mens en dier. Hoe die biologische klok, alle uurwerken ten spijt, ons leven beheerst.
Zeg dat mijn kat het gezegd heeft!

Als afsluiter vandaag nog dit: "De tijd gaat snel, gebruik hem wel."
Tot de volgende…

Nu hoor ik jullie al denken dat veel groenten en planten ook gevoelens hebben. Tja, zo kunnen we natuurlijk eindeloos discussiëren. Ik ben er mij ook van bewust dat niet elke persoon louter en alleen op groenten en fruit kan leven qua gezondheid. Maar ik blijf bij mijn standpunt dat dieren niet nodeloos hoeven te lijden. Niet voor de “zogenaamde kunst” van een zieke en wanstaltige geest, noch voor een primitieve geloofsovertuiging.

Maar ach ja, dit is slechts mijn mening en mijn overtuiging, en daar hoeven jullie het helemaal niet mee eens te zijn of in mee te gaan!

Heb een fijn begin van de week! Tot de volgende…

…Dochterlief en haar kameraadje boekten een tripje naar Parijs. Ze kregen reductie door een bon in Flair, een buitenkansje dus. Maar al bij al kostte het toch nog 200€ per persoon voor TGV en kamer met ontbijt. Toen sloeg het noodlot toe!
De hoogbejaarde oma van het kameraadje werd ziek! Nu is het zo dat het kameraadje grotendeels is opgevoed door de oma, een hele hechte band hebben met mekaar, en zij deze dus in die omstandigheden niet alleen wilde laten. Natuurlijk hadden die twee kiekens er niet aan gedacht om ook een annulatieverzekering te nemen! (Nu ja, als je jong bent denk je niet aan ziekte of andere tegenslagen die roet in het eten kunnen komen gooien hé.)
Zodoende kwam er een paniekerig telefoontje van Dochterlief; “mams, wil jij niet in C. haar plaats met mij naar Parijs?”
Ik was in eerste instantie niet erg happig. Ik ben tenslotte een huismus pur sang en geen reisduif. Maar wanneer ik “njet” zei, dan zou dat betekenen dat beide hun centen kwijt waren, want op hare alleen zag Dochterlief dat reisje ook niet zitten. En na lang beraad stemde ik dan toch maar toe. Want wat belette mij immers om mezelf eens een folieke te permitteren? En dus werd er opvang voor mijn Snoezepoes geregeld… hevelde ik de centjes over naar het kameraadje… piekerde me suf over wat ik moest meenemen van kleding… (wat voor weer zou het worden?)… over wat ik vooral niet zou mogen vergeten…enz. Net toen ik er helemaal klaar voor was kwam er opnieuw een telefoontje. Ditmaal van het kameraadje…in tranen… “Musje, mijn omaatje is veel en veel beter en zij heeft geen bijzonder zorg meer nodig…ik zou dus toch nog meekunnen naar Parijs… als jij…”.

Tja, en wat doe je dan als moeder? Dan denk je dat je dochter zich veel beter gaat amuseren met haar kameraadje dan met haar oude moeder. Dat Prijs veel leuker is als je jong en vooral goed ter been bent. Dat ik er tenslotte lang geleden al eens geweest was. Dat ik in eerste instantie toch een noodoplossing was geweest. Dat het me in feite echt niet zoveel kon schelen om thuis te blijven.

En zodoende zijn de twee meiden vandaag vertrokken en zit ik dit hier nu te schrijven omdat ik toch niets anders te doen heb.
Ik hoop dat ze zich geweldig amuseren en dat ze tijd genoeg zullen hebben om al het moois van Parijs, dat ze willen bezoeken en bezichtigen, ook kunnen bezoeken en bezichtigen.
En ik…ik ben aan het nadenken over hoe ik mij met de terug gewonnen 200€ eens extra ga verwennen.

Heb nog een fijne rest van de week! Tot de volgende…

Enfin, mijn fiets was foetsie en de fietsenmaker/handelaar beloofde mij een nieuwe.
Eerst werd de eigenaar van de winkel in NL gecontacteerd waar mijn fiets oorspronkelijk vandaan komt, maar helaas scheen die gestopt te zijn met zijn zaak. Ondertussen had ik een vervangfiets aangeboden gekregen, een Gazelle, en die reed ook prima vond ik. Mijn nieuwe fiets zou dus een Gazelle worden.

En de fietsenmaker hield woord! Niet alleen mocht ik vrijdag mijn spiksplinternieuwe fiets gaan ophalen, maar ook mijn boodschappentassen werden gratis en voor niks vervangen. En ik moet eerlijk toegeven dat deze van een veel betere kwaliteit zijn dan diegene die ik had. Bovendien kreeg ik er gratis ook nog eens een driejarige verzekering tegen fietsdiefstal bovenop.
Als dat geen goede service is!!! Maar ja, de bewuste fietsenwinkel heeft dan ook wel een reputatie hoog te houden.
Eind goed al goed dus. Kijk en bewonder!

Geniet nog van de laatste mooie dagen! Tot de volgende…

…Begin deze week, meer bepaald op maandagmorgen heel vroeg, werd er wederom geklopt en geboord dat het een lieve lust was. De nog slapende mensen onder ons, waaronder uw nederige schrijfster dezer, waren meteen klaarwakker.
Toen het kloppen en boren ’s avonds laat ophield, was er stilte…dinsdag, nog stilte…woensdag, nog altijd stilte. Blijkbaar was het wachten op de ploeg die de vijzen in de gaten moeten komen draaien. Tja, ieder zijn taak hè!
Donderdagmorgen was het dan zover. Maar O Malheur… een van die mannen laat die vijzen uit zijn handen vallen! Het is dan wachten op de ploeg die de vijzen terug moet oprapen. Worden de vijzen gevonden, en zijn ze nog bruikbaar, dan zal er misschien op maandagmorgen verder worden gewerkt. Zijn die vijzen echter onvindbaar en/of onbruikbaar, dan moet er iemand die wat tijd over heeft een nieuwe order plaatsen in, naar ik vermoed, Taiwan. Vervolgens is het wachten op een koelie die de bewuste bouten en moeren in een gezapig drafje tot hier kan komen brengen.

Om een lang verhaal wat in te korten, nee, onze terrassen zijn nog altijd niet af. Maar er komt toch al een beetje schot in de zaak.
En wees gerust, wanneer de dag ooit aanbreekt… zijn jullie de eersten die het horen.

Heb een fijn weekend! Liefs en tot de volgende….

Om te beginnen viel het aantal bezoekers goed mee. Dit tot mijn grote opluchting want ik haat het om me tussen drummende mensen te moeten begeven.Maar de proeverij was ook maar sober, de standhouders waren eerder karig dan gul met uitdelen. En toch…

We waren nog maar amper goed en wel binnen of we werden al bij onze schabbernak gepakt door een zeer ijverige, maar zeer vriendelijke, wijnhandelaar.
Nu ben ik totaal geen Bourgondische fijnproever en al zeker geen notoire wijnkenner/drinker, maar ik proef wel het verschil tussen een Chateau migraine en een Pomerolleke. En die man had heel veel goed spul in huis! Vermits mijn gezelschap een wijnkelder hebben en in het bezit zijn van enkele flessen van goeden huize, bleef de man maar aandraven met diverse flessen heerlijk vocht. Daarnaast werden we ook nog eens verwend met bijzonder exquise hapjes.
Als klap op de vuurpijl kwam hij dan ook nog eens met mijn favoriete wijn bij uitstek aanzetten, namelijk een Pineau des Charentes van een zo excellente kwaliteit waarvan dit meisje heel vrolijk en blij werd. Spijtig voor mij was je verplicht om een kist van 12 flessen te kopen en dit aan -32,65€ de fles. Dat vond ik toch een beetje teveel van het goede. Maar mijn compagnie liet zich wel goed gaan en keek op geen eurootje of honderd maal zoveel, en zodoende is er mij een flesje beloofd. Levering in november, ik kijk er al gretig naar uit!

Verderop stond er een bakker met ambachtelijk brood. Zo een brood kostte maar liefst 3,35€. Vond ik toch ook wel prijzig! Te meer daar de broden al versneden en in broodzakken waren verpakt. Je weet dus niet hoe vers het brood werkelijk is en proeven was er daar ook niet bij.

En toch heb ik wat gekocht.
Ik ben namelijk heel erg verzot op honing en er was daar een stand met wel twintig verschillende combinaties van smaken van die nectar. Je kon het zo gek niet bedenken of het stond er. Daar ben ik dus even niet op mijn centjes blijven zitten en heb mij een voorraadje gekocht. Thuisgekomen ben ik meteen gaan proeven van het potje honing met kastanje, want die combinatie was nieuw voor mij. En het smaakt heerlijk!

We kwamen zo al wandelend aan in een nieuwe zaal en ik vroeg me af wat de aldaar aangeboden artikelen te maken hadden met voeding? Ik waande me eerder op De Zwarte Markt van Tessenderlo dan op een voedingssalon.
Maar ik heb me daar toch maar enkele flanellen pyjama’s gekocht (men voorspelt immers een lange koude winter en ik lig wel helemaal alleen in dat grote bed hé) en een lederen handtas, want net als met schoenen kun je daarvan ook nooit genoeg hebben. Daarbij kun je het als rechtgeaarde vrouw toch niet maken om met lege handen thuis te komen als je in Brussel bent! 

Net zoals bij een skivakantie de après-ski een noodzaak is, was het bij ons ook een must om nog een afzakkertje te nuttigen. Dat deden we in een heel gezellig cafeetje aan Het Zennegat. En we zijn daar blijven plakken tot bijna middernacht.
Dus een hele dikke merci aan N en aan mijn chaufeurreke en zijn eega voor deze hele leuke dag! Ik heb er echt van genoten!

Vandaag, woensdag, was ik, na een wachttijd van vier maanden, in de pijnkliniek van het UZA. Dat was helaas iets minder gezellig. Maar dat vertel ik jullie wel een andere keer.
Voor nu wens ik jullie een hele prettige voortzetting van de resterende week!
Tot de volgende…en…

Een klein oud vrouwtje gaat naar de dokter en zegt: “Dokter, ik heb een probleem met gasvorming. Het stoort me eigenlijk niet, want mijn winden zijn altijd stil en ruiken niet. Eigenlijk heb ik sinds ik hier binnen gekomen ben al minstens 20 winden gelaten. U hebt er vast niets van gemerkt, want ze ruiken niet en zijn altijd stil.”
De dokter: Ik begrijp het, neem dit medicijn en kom volgende week nog maar eens terug'.

De week erna komt het vrouwtje terug bij de dokter.
“Dokter, ik weet niet wat u mij gegeven heeft, maar mijn winden.... Ze zijn nog steeds geluidloos, maar ze stinken verschrikkelijk!”
De dokter zegt: “Goed zo, nu uw neusholtes weer open zijn zullen we eens kijken wat we aan uw gehoor kunnen doen”.

Bomma viert haar negentigste verjaardag en de ganse familie is uitgenodigd op het feest in het rusthuis.
Tijdens de feestmaaltijd voelt bomma zich plots ongemakkelijk worden.. krijgt buikkrampen.. een windje kondigt zich aan.
Ze schuifelt wat heen en weer en probeert dat windje krampachtig binnen te houden. Maar dat bezorgt haar nog meer ongemak. En dus besluit ze het windje heel voorzichtig en stilletjes naar buiten te laten glijden
En zo geschiede…oef.

Bomma kijkt de tafel rond en ziet tot haar vreugde dat niemand iets gemerkt heeft en tevreden eet ze smakelijk verder.

Dan buigt haar kleindochter zich naar haar toe en fluistert iets in haar oor. Maar bomma verstaat haar niet.
De kleindochter zegt het nu wat luider, maar nog verstaat bomma haar niet.
Dan roept de kleindochter luid: “Bomma, ge zijt uw hoorapparaat weer vergeten in te doen!”

Ik voel me nog steeds niet goed in mijn vel zitten. Het zijn de vele pillen die me ziek maken. Ook niet verwonderlijk als je weet dat ik een cocktail van 13 pillen per dag moet slikken van 9 verschillende medicamenten. Nu het goede nieuws daarbij is dat ze je honger stillen (je maag zit propvol) en je komt al snel aan de gezonde voorgeschreven 2 l water per dag. (2x Lol)

Meestal lees ik geen bijsluiters. Ten eerste vertrouw ik op de deskundigheid van de dokters (omdat zij weten wat je zoal allemaal slikt), en ten tweede is de lijst van de “Bijwerkingen” meestal langer dan die van de “Eigenschappen”. Maar omdat al die huidige medicatie me niet beter maakt ben ik toch eens gaan lezen. En wat blijkt? Al die diverse medicamenten werken elkaar tegen! En ik ben daar de dupe van, want ik ervaar bijna al hun neveneffecten. Zoals: maagpijn, constipatie, buikkrampen, wisselende gemoedsstemmingen, zwijmelen als een dronken Lot en een wazig zicht. Dat laatste vooral hindert en verontrust mij nog het meest en kan ik missen als kiespijn. Want ook zonder die bijwerking zie ik al bijna geen steek meer. Met nog maar 0,8% zicht heb je niet veel meer over.
Twee van de negen pillendozen slik ik al jaren. Voor mijn allergie (stofmijt en wol) en mijn hoge bloeddruk (had ik als tiener reeds last van en ik weet sinds kort ook waarom). Daarna kwamen daar de ontstekingsremmers en de pijnstillers bij (reumatoïde artritis in mijn gewrichten). Van de cardioloog kreeg ik de rest. Zoals daar zijn: bloedverdunners, cholesterol verlagende medicatie (ter preventie want daar is niets mis mee tot hiertoe), nog meer pillen tegen hypertensie, en diabetes. Deze laatste ook ter preventie want daar lijd ik ook niet aan.Waarom ik ze dan wel moet slikken? De vaatchirurg heeft geconstateerd dat ik lijd aan, “hypertrofische cardiomyopathie”. Dat is een verharde en/of verdikte hartspier. Bij mij blijkt dat genetisch bepaald te zijn, vandaar de reeds jarenlange hoge bloeddruk. Het verklaart ook de moeheid, de kortademigheid en de hartkloppingen bij inspanning die ik de laatste tijd ervaar, dixit de cardioloog.
Kan allemaal wel waar zijn, maar dat neemt niet weg dat ik begin oktober, wanneer hij terug is uit verlof, toch eens een klapke ga doen met diezelfde cardioloog. Want ondanks al die pillen, die me beter zouden moeten maken, voel ik mij zo slap als een schotelvod.

Maar genoeg gezeurd nu. Ik heb mezelf eens flink bij de lurven gevat en me krachtdadig toegesproken.
Want dit ben ik niet! Ik ben niet dat mens dat bij de pakken blijft zitten. Het leven is te kort om de treurwilg te blijven uithangen.
En zodoende tappen we vanaf nu uit een ander vaatje. (Waar zou dat spreekwoord vandaan komen? Even Apeldoorn euh... Natoken bellen.)
Gedaan met klagen en zagen. Gedaan met de geslagen hond te spelen. Volgende keer vertel ik jullie iets om te lachen. Jullie hebben het verdiend na mijn lange klaagzang. Jullie zijn het waard!

Bedankt voor uw aandacht en tot de volgende….