Archief

Ik las gisteren bij MYETTE (als je op haar naam klikt, kom je op haar blogje) dat zij verlangd naar kleinkinderen. En haar schrijfsel zette mij aan het denken. Ik deel mijn gedachten graag met jullie.
Laar mij vooraf echter één ding héél duidelijk stellen, ik heb super lieve kinderen, maar zo af en toe moet er toch iets van mijn hart.

Ligt het aan mij, vraag ik me heel dikwijls af?
Ben ik te afstandelijk, ben ik niet geëngageerd genoeg?
Ben ik als rechtgeaarde schoonmoeder niet verplicht om te pas en te onpas mijn gedacht te zeggen en mij duidelijk te bemoeien met het huishouden van mijn kinderen, al was het maar om al die schoonmoedermoppen die in omloop zijn te bevestigen?
Wel, alle moppen ten spijt, ik ben anders. Ik ga zelden naar mijn kinderen toe, tenzij ze me nodig hebben natuurlijk.
Ik zeg nooit wat ik denk over hun manier van leven, of over de manier van opvoeding van mijn kleindochter, ook al heb ik er een mening over.
En soms zit mij dit dwars.
Soms lijkt het of dat mijn mening er helemaal niet toe doet. Het lijkt wel of mijn schoondochter helemaal geen schoonmoeder heeft.
Oh ja, ik heb een schat van een schoondochter, steeds bereid om mij te helpen wanneer nodig, een liefhebbende echtgenote voor mijn zoon, een prachtige moeder voor mijn kleindochter, een echte kloek.
En laat het nu net dat laatste zijn dat me dwars zit.

Mijn schoondochter haar moeder leefde jaren met kanker, men wist dat zij niet oud ging worden.
Daarom ging mijn kleindochter steeds daar naartoe op logement, "ik ga ze niet zien opgroeien" zei ze steeds, en ze kreeg gelijk want verleden jaar is ze overleden.
En ik begreep en zweeg, maar.....
Ik heb door dit alles nooit mijn kleindochter haar Pamper ververst, heb niet haar eerste tandjes zien groeien, niet haar eerste pasjes of woordjes mogen beleven, en dat doet pijn, maar ik aanvaarde gelaten.
Nu is mijn kleindochter bijna zeven jaar, en buiten één enkele keer zie ik haar nog niet veel.
Enkel als het niet anders kan, of als ik het uitdrukkelijk vraag, dan komt ze eens logeren.
Oh ja, ze komen op zondag vaak op bezoek, maar dan is mama daar, en dan beslist mama wat er gedaan wordt.
En ik begrijp en zwijg weer, want mama werkt fulltime en heeft ook niet zoveel tijd te spenderen met haar kind.

En de vakantie dan, hoor ik jullie denken?
Wel die vakantie is voor mijn kleindochter tot het laatste uurtje helemaal gevuld.
Zo gaat zij op Franse les, leert typen, gaat paardrijden, gaat zwemmen, gaat turnen, gaat op gevechtssport, gaat carten.
En elke vrije minuut die mama en papa hebben gaan ze met mijn kleindochter naar de bioscoop, naar theater, naar Plopsaland, naar Disneyland.
Twee meters heeft mijn kleindochter, één daarvan is de zus van mijn schoondochter de andere is haar boezemvriendin. Allebei werken óók zij fulltime.
En dan komt heel vaak van die kant "Zeg, het is lang geleden dat we Anouk nog hebben gezien, wanneer mag ze nog eens een weekendje komen?"
Mijn kleindochter is een super gelukkig kind, en ik ben daar heel blij om, maar het heeft ook zijn schaduwkant.
Ik vervreemd van mijn kleinkind, maar ik begrijp en ik zwijg.

Zo kan ik haar nooit met een cadeautje verrassen want meestal heeft ze het al gekregen. Een nieuwe DVD, een nieuwe CD, een dekbedovertrek van K3, een stoeltje van 'Princess', een leuk T-shirt van 'Spring'......
Nee, ik moet steeds eerst bellen, vragen of het goed is dat ik het koop.
De weinige momenten dat ik wel alleen met haar samen kan doorbrengen wil ik dan ook mijn hartje ophalen, maar dan merk ik dat ik hopeloos achterloop, dan is haar interesse ondertussen veranderd, en ik wist er niets van.
Het is ook zo met Sinterklaas, haar verjaardag en nu weer met Pasen, wat moet, wat mag, wat kan ik kopen?
Ik moet eerst bellen naar de mama en de papa, en die zeggen het mij dan wel.
En dan voel ik mij als een loopjongen, maar ik zwijg.

Tja, er gaan vele moppen rond over bemoeizieke schoonmoeders.
Zouden er ook grapjes bestaan over schoonmoeders die zwijgen om de lieve vrede te bewaren?
Die alles over zich heen laten gaan
Zouden er ook moppen bestaan over het verdriet van een schoonmoeder die eveneens oma is?
Stuur ze mij dan aub gauw door, want ik kan een een lach goed gebruiken nu.

Wij zijn hier rotverwend, wij draaien de kraan open en er komt zuiver water uit.

Dit hebben we hier in Antwerpen te danken aan de AWW, de Antwerpse waterwerken.
Al zolang ik zelfstandig woon, en dat is 36 jaar, krijg ik trouw een factuur van hen, en ik betaal die even trouw zonder discussie.
Vandaag echter zat er een haar in de boter, en ik ben nu nog steeds misnoegd over hun service naar de klanten toe. Waarom? Wel dat vertel ik jullie graag.

Vandaag vrijdag 30 maart omstreeks 17 uur draai ik mijn kraan open en

Even polsen bij de naaste buurvrouw, ook zij heeft geen water. Samen gaan we naar de benedenverdieping, maar ook daar heerst droogte.
Dan maar naar het gebouw naast het onze, en ook daar zegt de waterkraan foert.
Vroeger op de dag hebben mannen gewerkt in de straat, de éne denkt aan de elektriciteit, de andere beweerd aan de kabels van telefonie en weer een ander had nog weer een andere uitleg, maar al bij al was het giswerk, maar niet met een natte vinger want we hadden immers geen water, remember!
Conclusie van dit alles, we moesten niet naar onze verhuurmaatschappij bellen maar naar de AWW.
En dat deden we blijkbaar massaal, want ik kreeg telkens een bezettoon.

Omdat ik niet van de geduldigste ben maar wel begrip heb voor de situatie, bel ik een halfuur later nog een keer naar hun noodnummer. Een noodnummer dat trouwens niet gratis is!
Maar nog steeds een bezettoon, nog steeds geen water uit de kraan, en nog steeds in het ongewisse van wat er gaat gebeuren.
Het is weekend, gaat het vandaag nog in orde komen of moeten we wachten tot morgen of langer?
Vele moeders met baby's zijn ongerust, sommige zijn zelfs bijna in paniek en maken noodplannen. "We rijden naar de supermarkt, die zijn laat open vandaag en dan kunnen we een voorraad flessenwater inkopen."
Ik heb geen vervoer, dus ik zal mijn plan moeten trekken, we hebben immers geen voorzieningen kunnen treffen.

Om 19h30 nog geen druppel water en ik toets nog maar eens hun nummer in.
Op hun website staat dat dit nummer een permanente wacht heeft van 24 op 24 uur in het weekend en eveneens bereikbaar is na de kantooruren.
"Wij staan u graag te woord voor al uw vragen lees ik iets verderop ook nog."

Maar dat hebben ze wellicht geschreven in een vlaag van euforie.

Nog steeds een bezettoon, en ik krijg het stilaan op mijn heupen, en ik niet alleen want geen van mijn medebewoners raakt binnen.
De methode van een kennis indachtig die vaak aan belspelletjes meedoet, druk ik steeds de redialknop in van mijn telefoontoestel, wel twintig minuten lang, en even lijkt het erop dat ik succes heb want de telefoon aan de andere kant gaat over, oef.
Maar mijn blijdschap is van korte duur, welgeteld 4 belsignalen en dan hoor ik weer de bezettoon.
Ik ben nu echt nijdig, want ik realiseer mij nu dat men weigert om de telefoon te beantwoorden, men haakt gewoon in en dat vind ik beneden alle peil, tegen alle beleefdheidsnormen in, om maar te zwijgen van hun service naar de klant toe.

Op hun website staat een emailadres en daar maak ik dankbaar gebruik van.
Ik laat hun onomwonden weten wat ik van hun service denk, een service waar ze mooi mee uitpakken op hun website, maar die ze niet waarmaken wanneer nodig.
Ik laak hun onbeleefdheid in klare taal, klaar als pompwater, water dat wij niet nog steeds niet hebben.
Ik geef hen ook meteen een tip, waarom geen bericht op hun antwoordapparaat dat zij van het probleem op de hoogte zijn en dat ze eraan gaan werken, en wanneer.
Om 21 uur hebben we een dun straaltje water, en nog steeds een bezettoon.
Om 21h30 is alles in orde, maar wat er gebeurd is zullen we nooit weten want......juist, bezettoon.

Ik ben benieuwd of ik ooit een antwoord ga krijgen op mijn mailtje, maar ik vrees van niet
Toch niet als hun email werkt zoals hun telefoon, want dan krijgen ze het niet eens te lezen.

Dat Geert Hoste tegelmatig op Seniorennet komt lezen bewijst het volgende.....
Quote; "Op Seniorennet woedt een hevige discussie en soms smerige strijd tussen de oudjes....

Gelukkig gaan ze elkaar slechts virtueel te lijf, anders zou ik echt bang worden van de vergrijzing. Unquote

En dat hij daarbij fan is van het blog van bojako, bewijst zijn volgende uitspraak....
Quote; "Eén op de vier tandartsen krijgt te maken met agressieve patiënten. Alsof de tandarts zelf ook geen geweld gebruikt!"Unquote
(Bron: 'Dag allemaal')

Dit kan geen toeval zijn!!!