Archief

Als je Amerikaanse films bekijkt die zich afspelen tijdens de eindejaarsfeesten, dan zie je daar vaak dat er 'Egg-Nog' wordt gedronken.
Het is in de VS een zeer populair drankje dat speciaal voor die dagen wordt gemaakt.
En gelijk hebben ze, want het is heel lekker, en niet eens zo moeilijk te maken.
Wilt u het eens zelf proeven, dan volgt hier het recept;

Benodigdheden;

                        6 eieren
                        50 gr. Fijne suiker
                        1 pakje vanillesuiker
                        4 dl. Melk (X2)
                        snuifje zout (facultief)-maakt het pittiger.

Bereiding;

                        Klop in een pannetje de 6 eieren los samen met de 50g fijne suiker, het pakje vanillesuiker, en de 4 dl melk.
                        Voeg voor de pittigheid eventueel het snuifje zout toe.
                        Zet alles in een warmwaterbad (au bain marie) tegen het kookpunt aan, tot de eieren lichtjes stollen.
                        Roer wel krachtig en constant, zodat de crème glad blijft.
                        Voeg dan vervolgens, van het vuur af, nog eens 4 dl. Melk toe, en roer wederom glad.
                        Laat afkoelen en door en door koud worden in de koelkast.

Serveertips;

               Serveren in mooie kelkglazen of coupes.
               Serveer met chocoladeschilfers, en/of, partjes sinaasappel, een bolletje vanille-ijs, een toef slagroom, een geutje brandy.
               U kan dit drankje ook warm serveren met een snuifje nootmuskaat.
               Erg lekker, maar wel zwaar, en heel calorierijk, dus let op de cholesterol.

Mag het hier eens effe helemaal anders, ernstig?

Ik hou van musicals.
Zeker van die met een dosis drama in.
Eén van mijn favoriet componisten, na Charlie Chaplin is Stephen Sondheim.
Stephen Sondheim, Componist/schrijver werd geboren op 22 maart 1930 in New York uit Joodse ouders.
Op zijn palmares staan onder andere
Company, West Side Story, Sweeney Todd, A Funny Thing Happened on the Way to the Forum, Follies en A Little Night Music
"A Little Night Music" is gemaakt naar de film "Smiles of a Summernight".
Een film van Ingmar Bergman, gemaakt in 1956
In 1973 ging deze musical in premiere op Broadway.
Als u meer wil weten over deze componist.....KLIK HIER

A LITTLE NIGHT MUSIC (Het verhaal)

In dit liefdesverhaal vormt het cynisme en de teleurstelling over de liefde de rode draad in het verhaal.

"Kaartlegster" (courtisane ofte hoerenmadam) Madame Armfeldt voorspelt dat er iets te gebeuren staat in de zomernacht: de nacht zal drie keer lachen en de laatste lach zal voor haar bestemd zijn.
Alle personages voelen de dreiging: ze hebben allemaal hun eigen problemen in de liefde.
Désirée Armfeldt heeft een verhouding met de getrouwde graaf Malcolm. Dan ontmoet ze haar vroegere geliefde Frederik Egerman, die vastzit in een ongelukkig huwelijk met de veel jongere An, en hervat haar romance met hem.
Frederik's zoon Henrik is dan weer verliefd op zijn stiefmoeder.
Toch zijn er drie personages op wie de nacht geen invloed heeft: Madame Armfeldt, haar kleindochter Frederika en Petra, de meid van de familie Egerman.
Zij zijn niet gefrustreerd in de liefde en ontsnappen dan ook aan de dreiging van de zomernacht.
Alle personages gaan in de nacht op zoek naar hun eigen lotsbestemming en vinden die uiteindelijk ook.

De bekendste melodie, en eveneens enige hit, uit deze musical is "Send in the Clowns" gezongen door Judy Collins.
Vanaf de eerste keer, en dat was 1974, dat ik het lied hoorde had ik er een band mee.
Het kwam mijn leven binnen op een zeer moeilijk en droevig moment
Het is moeilijk uit te leggen, maar nu, in momenten van verdriet luister ik ernaar, en dan stemt het mij rustig.... gelaten.
Luister met mij mee naar dit lied.
Klik op de startknop.

TEKST VAN "SEND IN THE CLOWNS"

Isn't it rich?
Are we a pair?
Me here at last on the ground,
You in mid-air.
Send in the clowns.

Isn't it bliss?
Don't you approve?
One who keeps tearing around,
One who can't move.
Where are the clowns?
Send in the clowns.

Just when I'd stopped opening doors,
Finally knowing the one that I wanted was yours,
Making my entrance again with my usual flair,
Sure of my lines,
No one is there.

Don't you love farce?
My fault I fear.
I thought that you'd want what I want.
Sorry, my dear.
But where are the clowns?
Quick, send in the clowns.
Don't bother, they're here.

Isn't it rich?
Isn't it queer,
Losing my timing this late
In my career?
And where are the clowns?
There ought to be clowns.
Well, maybe next year.

Eureka!
Eindelijk erkenning door het ziekenfonds!!!

Voor al diegenen die de 50 gepasseerd zijn, en voor die voorbij de 60 en de 70 uiteraard ook...  
Heb jij ook A.A.A.D.D.?

Er is eindelijk een diagnose voor ons probleem.
Het heet A.A.A.D.D. ofwel:  
Age Activated Attention Deficit Disorder
Dit zijn de symptomen:

Je beslist om de auto te wassen,
je vertrekt richting auto en ziet de post op tafel liggen.
OK, je gaat de auto wassen, maar eerst toch even de post doorbladeren.
Je legt je autosleutels op je bureau, filtert de reclamefoldertjes uit de hoop post
en ziet dat de vuilnisbak vol zit.
Dus leg je de rest van de post, waaronder enkele rekeningen, op je bureau en
zet de vuilnisbak buiten.
Of nee, toch eerst nog vlug de rekeningen betalen.
Waar liggen die overschrijvingsformulieren alweer?
Oeps, je hebt er nog maar 1.
Je hebt nog reserveformulieren in de kast boven.
Ah.., daar staat je cola nog.
Eerst die extra overschrijvingskaarten zoeken.
Maar wel eerst die cola wat verder van de computer zetten want
straks sla je hem nog omver en dan mors je op je toetsenbord.
Weet je wat, je zet hem gewoon in de
koelkast, dan blijft hij fris.

Je gaat naar de keuken en bemerkt dat je plantjes er nogal droog bij staan,
die hebben dringend water nodig!
Je zet de cola op het aanrecht en hola, daar ligt je zonnebril!
Die zocht je al de hele morgen.
Je legt die eerst maar even weg voor je het weer vergeet.
Je vult het gietertje met water en vertrekt naar de bloempotten.
Aaaargh!
Iemand heeft de afstandsbediening van de TV in de keuken laten liggen!
Als we vanavond TV willen kijken,
zullen we er nooit aan denken om in de keuken te kijken,
dus leg je de afstandsbediening beter direct in de woonkamer.
Je giet wat water in de bloempotten en morst op de vloer, gooit de
afstandsbediening op een kussen in de stoel en je gaat terug naar de hal.
Waar was je nu ook al weer mee bezig?

Aan het einde van de dag:
De auto is niet gewassen, de rekeningen zijn niet betaald,
de cola staat op het aanrecht, de bloemen kregen te weinig water,
je hebt nog steeds 1 overschrijvingsformulier
en je vindt je autosleutels niet meer...
Je probeert te ontdekken hoe het komt dat er vandaag niets is gebeurd.
Daar begrijp je echt niets van, je was de hele dag druk bezig!!!
Je bent je ervan bewust dat je een ernstig probleem hebt
en moet dringend professionele hulp vinden,
maar eerst even de blogs checken...

En dan zie je dit bericht,
je slaakt een zucht van herkenning.
Het heeft dus een naam!
Je zou dit berichtje kunnen versturen naar alle 50-plussers die je kent.
Wellicht herkennen zij zichzelf hierin en dit kan voor jou alweer een troost zijn bij de volgende ontmoeting!

Groetjes van een lotgenoot!!!
Morgen is er alweer een nieuwe dag.

Paola vraagt: "Mathilde, wat hebben jullie zoal kedaan?"
Mathilde zegt: "Wij hebben kewandeld, kelezen, kegeten, kerust, en ik eb drie maal keneukt met Filiep!"
Paola repliceert: "Mathilde dat mag je aan het Hof zo niet zeg!
Zeg dan: Filiep heeft een pan spek met eieren kegeten."
Mathilde
zegt: "Oke mama, 'k zal onthouden. O, 'k heb nog iets verketen, Filiep heeft de pan uitkelikt!"

*******************************************************
Prins Filip en Mathilde lagen in bed...
Mathilde: "'t Is ik heb kou."
Filip: "'t Is koe, ik zal deken haal."
Mathilde: "Filip, 't is ik heb nok kou."
Filip: "Keen probleem liefste ik zal nok deken haal."
Mathilde: "Als mijn moeder kou had dan papa op haar lig!"
Filip: "Zek Mathilde 't is nu 2:30 dat is nu tok wa laat om uwe papa te bel!"

*******************************************************
Filip en Mathilde komen thuis van het huwelijksfeest.
Mathilde gaat in een verleidelijk pose liggen en zegt: "Filip, 't is ik denk dat kij wel weet wat ikke wil...".
Waarop Filip: "Maar Mathilde, kij hebt toch al zo'n skoon feest kehad....".
Mathilde spreidt haar beentjes een beetje en zegt "Filip, 't is ik denk dat kij wel weet wat ikke wil... ".
Waarop Filip: "Jammaar, wat wielt kij dan?".
Waarop Mathilde wijdbeens opnieuw: " Filip, 't is ik denk dat kij nu wel weet wat ikke wil...".
Waarop Filip: "Jaja, ik zie het al, kij wielt het bed voor U
alleen!".

*******************************************************
Zegt de Flup tegen zijn moeder: "Maman, 't is ik heb de groot probleem, Chaque fois que Mathilde a un orgasme zij maak teveel van de lawaai.".
Zegt Paola: "Mais enfin, Filip, dat is zeer koed, proficiat, dat is tok keen probleem?".
Zegt Filip: "Jawel, maman, want 't is ik hoor het tot in mijn kamer en ik word dan altijd oewakker.".

*******************************************************
Op een morgen ziet Albert Filip met een grote ronde wekker in zijn mond rondlopen.
Hij vraagt aan Filip: "Filip mijn zoon, oewaarom loopt kij rond met een oewekker in oew mond?".
Waarop Filip
antwoordt: "Awel, papa,  Mathilde heeft tegen mij kezekd: "Filip kij hebt slekte adem, gij moet nen tik-tak in oew mond steken!".

Waar zijn al die bomma’s heen?
De bomma met het bloemetjesschort, gezeten bij de kachel, met een breiwerk of verstelwerk in de hand.
De bomma met het grijze haar,  steevast gedragen in een strenge knot.
Die grijze haren die synoniem stonden voor wijsheid.
De bomma met het gerimpelde gelaat, waar je het harde en zware leven kon op aflezen.
Waar zijn ze heen?

Want ze zijn verdwenen, lijken wel geen bestaansrecht meer te hebben.
Nee, nu moeten oma’s lijken op de zuster van hun dochter.
Zij moeten de haren verven, modieus gekleed gaan, zich wringen in lurex bloesjes, al dan niet stevig ingesnoerd in een korset, want vetrolletjes zijn uit den boze.
Oma’s van nu moeten vitaal zijn, ze moeten fitnessen, ze moeten over heggen kunnen springen.
Ze mogen vooral niet oud en wijs ogen.

En dat heeft de plastische chirurgie fabriek goed begrepen.
Want nog nooit zijn zovele schoonheidsoperatie’s uitgevoerd, dan de laatste jaren.
Het is een trend geworden om alles te laten liften wat maar gelift kan worden.
Ik hoor jullie nu zeggen, ik niet, nooit van m’n leven, ik laat hangen wat hangt.
Goed zo! Maar niet deze oma!
Nee, deze oma gaat wat laten liften dat al jaren in haar weg hangt.
Namelijk mijn oogleden.

Ik heb heel lang getwijfeld.
En zoals alles in mijn leven, is ook dit weer een dubbel gegeven.
Eerstens heb ik enkel het zicht uit mijn rechteroog, mijn linker zegt foert.
En mijn bovenlid is zodanig gezakt dat het mij het zicht uit mijn goede oog danig belemmert.
Dus optrekken die handel.
Tweedes is het ijdelheid.
Want wanneer ik dan toch onder het mes moet, dan maar gelijk de wallen onder mijn ogen ook laten wegnemen.
Gaat in één moeite door, niet!

Ik heb al zo vaak op een operatietafel moeten liggen, (14x notabene) wegens ziektes die ik niet had gekozen.
Nu dus één waarvoor ik kies uit vrije wil.
En het dubbele is wel dat ik een vrijer en wijder uitzicht ga hebben,  maar ik ga ook de vermoeide en strenge blik kwijt zijn.

Woensdag om 14u lig ik op de tafel.
Een akkefietje van twee uur, effe neerliggen, enkele spuitjes doorstaan voor de lokale verdoving, opstaan en weer naar huis.
Het ergste zijn de blauwe ogen achteraf.
Kan je er de straat mee op, of gaan de mensen denken dat mijn lieve knuffel mij wat peren heeft verkocht?
Een zonnebril? Tja, is dat niet belachelijk bij een donkergrijze en bewolkte lucht.
Moest er nu sneeuw liggen, ja dan kon ik als camouflage een paar ski’s huren om mee te zeulen, geeft al een andere dimensie aan het geheel hé.
Maar met ski’s naar de speelgoedwinkel om de nodige Sinterklaas spullen te halen voor de kleindochter, hum!

Nu ja, we zien wel.
Volgens de chirurg moet al het blauwe verdwenen zijn na twee weken, zo kan ik dan toch met kerstmis buiten komen.
Wat me bij dit alles nog het meeste bezighoud, is of ik wel ga kunnen lezen en bloggen.
Want ik draag een lens om ver te kijken, en een bril bovenover om te lezen.
En vermoedelijk zal ik die lens niet kunnen dragen, moet ik eens achteraan bellen, stom dat ik daar niet aan dacht op het moment dat ik die operatie ging bevestigen.

Waar zijn al de bomma’s heen?
Deze bomma behoort vanaf nu alvast bij de ijdeltuiten.
Maar zegt men niet;
Oh ijdelheid, uw naam is vrouw, of was het nu net omgekeerd?
Feit is, de bomma’s van nu zijn ijdel.