Archief

Gisteren een ontmoeting gehad met enkele blogvrienden.
En nadat was afgesproken waar, en hoe laat, stond ik nog met één vraagje……
Wat trek ik aan?
Want ik wil natuurlijk geen verkeerde indruk wekken, en in m’n ‘huisplunje’ verschijnen.
Ik zou waarschijnlijk ook niet ver geraken in die outfitt, enkel een enkele rit gekkenhuis zou het me opleveren vrees ik.
Hoe ik er thuis dan wel bijloop zie ik jullie denken, wel……
Dat zeg ik lekker niet,hihihi.

Dus ik sta voor mijn kleerkast, kijk terloops even naar buiten, en ik zie zonneschijn.
Ik laat even mijn gedachten terug gaan naar de avond ervoor, en meer bepaald naar het weerpraatje.
De beste man voorspelt wind en regen bij een temperatuur van niet hoger dan 18°.
HA, denk ik, die was weer goed mis, en duik terug de kleerkast in.

Stapels topjes, bloesjes met diepe V-hals, allen in een lichte stof.
Shorten, bermuda’s en rokken in zomerse tinten.
Heel normaal toch, het is tenslotte augustus, en bij mijn weten is dat de hoogzomermaand.
En enkel de dorpsgek draagt een pelsmantel in de zomer.
Onder een zomerrok hoort een open schoen met elegante hoge hak, zo meen ik.
Geen stelten, die hebben hun kans gehad en ook waargenomen, om mijn rug naar de filistijnen te helpen.
Nee, tegenwoordig houd ik het iets bescheidener, maar elegant moet het toch nog wezen.
Bij een open schoen horen kleurige teennagels, dus dat fiks ik ook nog effe gauw.
En in een zomerstemming vertrek ik naar de plaats van ontmoeting.

Een beetje vooruitziend ben ik toch wel, want een paraplu grits ik in de vlucht nog snel mee.
Dat dit een prima ingeving was bewijst de motregen die begint te vallen terwijl ik op de bus zit.
De buschauffeur is een man met formule 1 allures, en ik ben een halfuur te vroeg op de afspraak.
Dan maar even snuisteren in één van mijn favoriete winkels.
Neeeee, niet C&A, maar die winkelketen waar je van eierkoker, tot homecinema kan vinden.

Ondertussen is het al wat harder beginnen regenen.
En ik ontmoet mijn eerste obstakel dat wars tegen mijn elegant schoeisel ingaat,
namelijk een immens opengebroken stuk stad.
Een lieve oude heer begeleid mij veilig naar de overkant, ik ben een vreemdeling in eigen stad geworden.
(Laat me niet vergeten om het stadsbestuur te vragen om wegwijzers te zetten naar diverse lokatie’s, en dit voor dames met hakjes)

Enfin ik kom toch min of meer ongeschonden aan, één voordeel, mijn dates hebben mij nog nooit gezien, dus wanneer mijn hakjes in franjes hangen, zullen ze wellicht veronderstellen dat ik deze met opzet aan mijn voeten heb gestoken, en dit met het oog op de grote stadsrenovatie.
Begroeting, bestelling doorgeven, kiekjes maken, en voor de rest gewoon leuk een eind weg tateren.
De middag vliegt voorbij, en het is al vlug tijd om huiswaarts te keren.

De zon was al gans de middag niet meer te voorschijn gekomen, en de regen plenste gestadig neer.
Maar er was ook goed nieuws, want toen ik voor de gapende stadskrater stond, hield het ook meteen op met stil regenen!
Jawel, in de plaats daarvan begon het te stortregenen!
Om een lang en nat verhaal kort te maken, toen ik thuis kwam, zag je geen verschil meer tussen de kleur van mijn kunstig gelakte teennagels, en mijn voeten.
Alles had zich gereformeerd tot één kleur, namelijk een donkergrijze slijkkleur.
En voor diegene die het zich misschien afvragen, ja, mijn nagellak is waterproof.

Al bij al heb ik aan deze onderneming twee dingen overgehouden,
een leuke herinnering aan toffe mensen, en een verkoudheid van hier tot ginder.
Maar ik deed het morgen weer, zeker weten.
Alleen zou ik er dan wel voor zorgen dat de mensen op straat mij niet meer als gek achterna kijken.

Trouwe bezoekers van mijn ‘huismusje’ blog, hebben al kunnen lezen dat ik elke dag wakker wordt met een liedje of melodie in mijn hoofd.

Hoe, of door wat dit komt, daar heb ik geen verklaring voor.
Als er iemand onder jullie mij daar wat opheldering over kan geven, please please do!

Dat ochtenddeuntje blijft dan vaak zolang hangen, tot ik het kotsbeu ben.
Je zou voor minder als je zo uren na elkaar steeds maar weer dezelfde strofe loopt te neuriën.
Wat ik ook doet, wat ik ook hoor, dat liedje blijft me achtervolgen.
Tot ik het op een gegeven moment toch kwijt ben.
Meestal doordat ik met iets heel erg geconcentreerd bezig ben vermoed ik.

Maar er is een melodie die regelmatig weerkeert, en die ik nooit beu wordt.
Ook daar ken ik het hoe en het waarom niet van.
Maar wanneer het door mijn hoofd klinkt, durf ik zelfs de cd opzoeken en het afspelen.
Naar die cd heb ik jaren lopen zoeken, en uiteindelijk heb ik hem gevonden door de hulp op het muziekforum hier op SenNet.
Je kan zeggen dat ik de klok had horen luiden, maar de klepel niet wist hangen.
M.a.w., ik wist de titel niet, en wanneer ik het hardop neuriede bij de platenboer, trok die steeds een bedenkelijk gezicht.
Ik meen echter dat dit meer zegt over zijn muziekkennis dan over mijn zangkwaliteiten, wat jullie?
Want het is een liedje uit een film, en die titel kende ik wel!
De film is ‘Limelight’, en het liedje heet ‘Eternally’, zoals ik nu weet, waarvoor dank aan Mariah van het muziekforum.

De film is van, door, en met Charlie Chaplin als; Calvero
Co-acteurs zijn oa Claire Bloom als; Thereza.
 Buster Keaton als; ex showpartner van Calvaro.
Het verhaal, in een notedop, gaat als volgt….
Vooravond WO.I
Calvaro, eens een succesvolle stand-up comedian, nu een aan lager wal geraakte dronkelap.
Hij ontmoet Thereza wanneer die op het punt staat zichzelf te doden.
Thereza, een danseres, kan niet leven met het feit dat haar benen verlamd zijn geraakt.
Calvaro redt haar, en helpt haar om weer haar benen te kunnen gebruiken.
Dat lukt en Thereza behaald grote successen.
Ook is zij verliefd op Calvaro, en wil, ondanks het grote leeftijdsverschil met hem huwen.
Maar Calvaro vindt dat de jonge componist die verliefd is op Thereza veel beter bij haar past, hij verlaat haar en gaat werken als straatmuzikant.
En zo vind Thereza hem op een dag, kan hem overhalen om met zijn ex-partner op een benefiet op te treden.
Calvaro stemt toe, en het optreden oogst veel applaus.
Calvaro echter die door de vele drank een hartkwaal heeft, krijgt achter de schermen een hartaanval, en sterft.
Terwijl Thereza op het podium danst.

De film is uitgebracht in  oktober 1952.
Echter, in de Verenigde staten, werd hij geband omdat Charlie Chaplin communistische sympathieën had.
Pas in 1972 zou de film daar uitkomen, en kreeg gelijk een oscar in de categorie: Beste originele drama.
Chaplin beweerde in zijn autobiografie dat de film ‘Limelight’ gebaseerd is op het echte leven van stand-up comedian Frank Tierry.

Wat ik heb met de film, en vooral met het themaliedje, weet ik niet.
Is het het droeve verhaal van de film, of het dramatische van de ‘Chaplin’ figuur?
Is het heimwee of nostalgie?
Of is het de hopeloze ‘romantic me’?

Wat het ook moge wezen, feit is dat ik niet genoeg kan krijgen van deze melodie.
Dus voor één keer zullen jullie tegen wil en dank naar muziek moeten luisteren op dit blog.
Ik moet toegeven, deze MIDI uitvoering is niet zo denderend, diegene die ik heb van George. Zamfir is prachtig. Maar ja, SABAM is wreed en gulzig.
Ik hoop dat jullie er toch van genieten, net zoveel als ikzelf.
Zoniet, ten pis, het is mijn blog, en je kan de muziek op UIT zetten moest het jullie niet bevallen.

Laatst vroeg een blogvriend me “zeg, wat gebeurt er met je?”
”Je blog staat vol speeltjes, mooi hoor, maar waar is je vranke teut naartoe?”
”Heb je geen mening meer?”
Ik liet toen weten dat het in de eerste plaats windstil was op de blogs wegens vakantie tijd.
De befaamde ‘komkommertijd’ weet je wel!
In de tweede plaats had ik mezelf beloofd om mij niet meer te ergeren aan wat anderen zo nodig met een overladen gal menen te moeten uitspugen.
Maar de aard van het beestje hè, het speelt me nu toch weer even parten.
Goh, niks wereldschokkends, zelfs niet gewoon schokkend, maar toch iets dat ik las, en waar ik enkele bedenkingen over heb.

Ik las het bij onze Belgische blogvriend die in Frankrijk leeft.
Niet als een God, maar als een helper voor mensen in nood aldaar.
Een nobel initiatief, applaus waardig.
Jean, want zo heet hij, moet met heel veel hoop zijn blog hebben gestart hier op Seniorennet.
Want Senioren, meestal op pensioen, de oorlog meegemaakt, zullen wel heel veel medegevoel hebben, en vooral de tijd om mij bij mijn project te willen helpen.
Zo moet Jean gedacht hebben volgens mij.
Maar de ontnuchtering kwam al heel snel, want buiten een handvol senioren, geeft men geen zier om noodlijdende Belgen in Frankrijk.

Maar Jean, optimist tot in de kist, houd dapper stand.
En niet op zijn mondje gevallen, houd hij zo regelmatig, ons een spiegel voor.
Zo ook weer in zijn laatste blogitem.
En het was toen, en daar dat er iets begon te knagen bij mij.
Neen, geen schuldgevoel!
Waarom niet?...... Dat leg ik wel uit in een vervolg.
Maar een zin, één woord eigenlijk, geciteerd, van een ons ook aller bekende heer, Milo.
Hij noemt Seniorennet occasioneel en smalend,‘Senielennet’, zo kon ik lezen bij Jean.
En laat dit woord mij nu toch in het verkeerde keelgat schieten zeker!
Want waar haalt die man het recht vandaan om te veralgemenen?

De heer Milo, dokter van opleiding.
Intelligent, bij wijle zeer humoristisch, maar ontegensprekelijk een man die eveneens goed uit zijn woorden kan komen, en ze onfeilbaar kan neerpennen.
Ook bij wijle een romantische man, getuige zijn gedichten.
De handvol senioren die hem kennen van de blogs kan je onderverdelen in twee categorieën, je moet hem, of je moet hem totaal niet.
Een tussenweg lijkt in zijn geval onmogelijk, tenzij je de gave hebt om alles te kunnen, en te willen relativeren.
Van de andere duizenden senioren hier op SenNet kan je zeggen “onbekend is onbemind”, om maar een cliché te gebruiken.
Maar o wee als de heer Milo zijn scherpe pen te voorschijn haalt!
Getuige zijn ‘Senielennet’ waarbij hij doelt op die groep van mensen die er een andere mening op na houden dan de zijne.

Waarom noemt hij ons “senielen”?
Wel naar ik begrepen heb bij het artikel van Jean, gaat het over onze, al dan niet vermoedelijk aanwezige, preutsheid.
Over naaktheid, in het algemeen.
Over de vele synoniemen die gebruikt worden om een beschrijving te geven van ‘De liefde bedrijven’.
Wel….in mijn loopbaan als dienster in de horeca, heb ik een woordenschat verzameld die al die geneugt(d?)en op een zeer schunnige manier kunnen weergeven.
En wanneer ik het woord “neuken”in al zijn vormen lees, ben ik nu niet meteen danig geshockeerd, of wanneer ik het zelf eens in de mond neem, ga ik niet sito presto mijn mond wassen met zeep.
En toch zal ik veeleer de zachte omschrijving hanteren.
Ben ik daarom preuts? Of erger, seniel?

Zo ook met naakt.
Ik kan heel goed naar het naakte ‘zaakje’ van een man of vrouw kijken zonder uitbundig te beginnen blozen, of devoot mijn ogen neer te slaan.
Zachte porno is iets dat al enkele jaren qua interesse achter mij ligt, ik heb het bekeken en geregistreerd als “veel nieuws is er niet onder de zon”.
Maar wie er nog inspiratie uit kan halen, mag gerust van mij.
Ben ik daarom preuts, of seniel?
Neen, zo meen ik, maar ik heb er wel een mening over.

Zonder hoge universiteitsopleiding, en met al mijn hiaten qua opvoeding, ben ik van mening dat al deze dingen in de privé-sfeer thuishoren.
Hoe de gentialen van anderen eruit zien interesseert mij geen zier.
Welke standjes ze prefereren ook niet.
Welke seksattributen ze daarbij hanteren evenmin.
En ik wil daar ook niet mee rond mijn oren worden geslagen.
Liever lees ik een goed geschreven verhaal, al dan niet naar eigen wedervaren.
Of kijk ik naar een eigen gemaakt plaatje in fotoshop, al dan niet met een gedicht of spreuk erbij.
Een mop, een spelletje, een mooi muziekje…….dat zijn de blogs die hier op SenNet mijn voorkeur wegdragen.
En die andere blogs, die zo nodig en met geweld de ganse Kamasutra in woord en beeld willen weergeven, ze doen maar, echter bij mijn ‘Favorieten’ zullen ze nooit terechtkomen.
Ben ik dan preuts…..? Het zij zo….!
Maar Seniel ben ik alvast nog niet, want ik heb geen voorlichting meer nodig, noch geschreven noch geïllustreerd, om te weten hoe en wat er mogelijk is in mijn liefdesleven.

DAT IS MIJN MENING……!!! EN WAT DENKT U?