Archief

Toen ik zwanger was van mijn tweede kind was zoonlief twee jaar oud.
En dat kleine potjes grote oren hebben, heeft hij bewezen.

Tijdens mijn zwangerschap had ik vrijwel nergens last van.
De ochtendziekte had ik vrij snel achter de rug.
Deze tweede zwangerschap liep heel wat vlotter dan de eerste.
De enige eigenschap die de twee zwangerschappen gemeen hadden, buiten dat er een kind in mijn buik groeide dan, was de onbedwingbare drang naar de vreemdsoortigste combinatie’s van eten.
Zo heb ik ganser potten pickles leeg gegeten.
Je kunt het zo gek niet bedenken, of ik at er pickles bij.
Zure augurken, en zure zilveruitjes heb ik ook met de kilo’s verslonden.
Ik mag blij zijn dat mijn kind kon lachen.

Waar ik echter niet tegen kon was parfum.
Ik die een lekkere geurtjes maniak was, en nog ben.
Mijn favoriete geur in die tijd was Chloë.
Maar ik kon hem niet meer verdragen.
Zelfs het kijken naar het flesje maakte mij ziek.
Wanneer er iemand naast mij stond met parfum op, moest ik maken dat ik weg kwam.
Ik zou ter plekke alle pickles, augurken en zure uitjes terug hebben gegeven.
Het liep soms echt de spuigaten uit, want ook de geur van deodorant of haarlak deed mij kokhalzen.

Ik vertelde dat eens aan een vriendin die op bezoek kwam.
Zij had een zoontje, dat ongeveer zo oud was als zoonlief.
Beide zaten mooi op de grond te spelen met dat waar jongetjes zoal graag mee spelen.
Wij schonken geen speciale aandacht aan de kinderen, en keuvelden lustig verder over ditjes en datjes.
Op een keer moest ik de stad in.
Daar ik geen auto kan rijden, doe ik alles met het openbaar vervoer.
Zo ook die keer.

Ik, met zoonlief aan de hand, op de tram.
Ik vergeet nog te zeggen dat hij weinig praatte, maar wat hij zei was duidelijk te verstaan.
De tram zat stampvol.
Dus nam ik mijn zoon op mijn arm, en zocht mij een plaatsje waar ik niet van links naar rechts zou zwieren.
Een hele vriendelijk heer stond zijn plaats af aan ons, en ik nam daar dankbaar gebruik van.
Maar naast de heer zat een negerin.
Een prachtige statige dame in vol ornaat.
Gekleed in haar tradionele klederdracht, tulband en grote gouden oorringen incluis.
De parfum was ze ook niet vergeten, en daar had ze volgens mij, heel kwistig mee in het rond gespoten.

Al na enkele minuten voelde ik mijn maag onderste boven keren.
Ik moet hier weg, en vlug, was al wat ik nog kon denken.
Dus stond ik terug recht, en wilde zo ver mogelijk van de vrouw vandaan.
Want parfum had bij mij de neiging om nog lang in mijn neusgaten te blijven hangen.

Zoonlief, die de dame met grote ogen had zitten bekijken zei toen heel duidelijk…
”Zwarte piet stinkt he, mama moet van kotsen”!
Ik denk dat het één van de weinig volzinnen was die hij sprak, maar ze hadden een denderend effect.
Het leek of de ganse tram zijn woorden hadden gehoord, en het plots muisstil was geworden.
De dame in kwestie bliksemde mij bijna dood met haar grote ogen.
Nog even, en ze had mij behekst met een van hun Sjamaanse verwensingen, zo leek het mij..
Hoewel ik nog lang niet ter bestemming was, ben ik veiligheidshalve toch maar afgestapt.
Nu, jaren later, lachen we er nog vaak mee, maar ik kan je verzekeren dat ik op het bewuste moment helemaal niet lachte.
En dat bewijst dat kleine potjes grote oren hebben.

Zaterdagochtend, even na middernacht is de moeder, schoonmoeder en bobonne van resp.mijn schoondochter, zoon en kleindochter overleden.

Ik heb haar nooit anders geweten dan in strijd met haar ziekte.
Toen ik, nu ongeveer acht jaar geleden, kennis maakte met de fam. van zoonlief nieuwe vriendin, had Marlies net een bestraling en chemokuur achter de rug wegens borstkanker.
Tevens was mijn schoondochter haar vader in behandeling voor longkanker.
De chemo kuren mochten niet baten.
De vader overleed en werd begraven op de dag van de geboorte van zijn en mijn kleinkind.

Ondertussen had men bij Marlies de borst moeten amputeren.
En weerom een zoveelste chemokuur.
Maar het mocht niet zijn.
De lymfeklieren waren aangestoken en moest worden verwijderd.
Nog maar eens bestralingen, nog maar eens een chemo kuur.

Toen ik Marlies leerde kennen was zij een energieke vrouw.
Een klein fijn vrouwtje, maar met een grote dosis vechtlust in zich.
De kanker en de dood van haar man kregen haar er in eerste instantie niet onder.
Zij was lid van een wandelclub, een zwemclub en turnclub.
En ze ging zo vaak mogelijk op reis.
Steeds stond zij klaar om, ondanks haar ziekte, haar drie kinderen te helpen.
Haar kleinkinderen waren altijd welkom.
Maar ook voor vrienden en buren stond ze steeds klaar.

Verleden jaar kwam dan de vernietigende diagnose.
De kanker was andermaal uitgezaaid.
Naar haar longen, naar haar lever, naar haar hart.
En nog gaf zij niet op!
Nog maar eens bestralingen, nog maar eens een chemokuur.
Maar de laatste chemokuur maakte haar nog zieker dan ze al was.

Amper nog 45 kilo wegend, had zij niet genoeg weerstand meer.
De reserve was op, haar vechtlust echter nog niet.
Verleden zomer hebben we nog met ons allen een dag aan zee bij haar doorgebracht.
Maar van toen ging het snel bergaf.
Zij kreeg een hartinfarct door de zware medicatie.
Kon bijna geen eten meer binnenkrijgen.
Kon geen trappen meer opkomen wegens te zwak.
”Maar voor alles is een oplossing” zo hoor ik haar nog zeggen.
Er kwam een verpleegster aan huis, er kwam een poetsvrouw, en de dochters hielpen waar ze konden.
Buren en vrienden kookten voor haar, want je oogst wat je zaait, en zij had ook steeds voor hen klaar gestaan.
Ook beide dochters deden wat ze konden.
Beide zijn immers zelf verpleegsters.
En zo vocht Marlies moedig verder.

Tot over veertien dagen.
Nog maar eens moest ze worden opgenomen in het ziekenhuis.
De hartspecialist gaf haar nog 6 maanden tot een jaar.
De oncoloog nog slechts enkele weken.
En die laatste heeft spijtig gelijk gekregen.
Vrijdag had ik nog afgesproken met m’n schoondochter om haar zaterdag te gaan bezoeken.
Maar het was niet meer nodig.
Zelf was ik op uitnodiging van dochterlief op een feestje.
En door het lawaai heb ik mijn gsm niet gehoord.
Maar toen ik er rond een uur of drie ’s nachts naar keek, las ik het verpletterende berichtje: ”Bonnie, ons ma is om 12.45 overleden”.
Weinig woorden, maar o zo ingrijpend.
Woorden waar je koud van wordt, ook al hadden we ze al verwacht.
Woensdag is de begrafenis.

Wolken en water

Alles is heimwee

Naar vroeger, naar later

'Vroeger' is over

'Later' een ster

Gisteren is oud

En morgen nog ver

Toon Hermans

Vanavond vlieg ik er nog eens uit!
Of beter gezegd, 'k vlieg er eens in.
Dochterlief woond te Herentals, en nu wil het lukken dat er in het cafe recht tegenover hen vanavond heel wat op het menu staat.
Zij en haar partner nodigden ons daarbij uit.
Eerst bij hen langs, en dan op naar de fun.

Zo is er een show van Linedancers, en dat is iets dat mijn teerbeminde ook nog heeft gedaan, en dus graag gaat weerzien.
Er is een travestietenshow, en dat zorgt ook steeds voor een lol en leute.
Er is eveneens een live orkest aanwezig.
Welke muziek ze gaan brengen is nog een verrassing voor mij, maar met enkele rode wijntjes achter mijn kiezen, vind ik alles best te pruimen.
Maar ik zal mij een beetje moeten gedragen.
Op tafel dansen is er niet bij
Want als klap op de vuurpijl is VTM ook aanwezig.
Zij komen filmen voor het programma van Jan van Rompay.
Ik geloof dat het programma “Jan en alleman” heet.

Dus ik ga het hier kort houden.
Ik moet dringend onder de douche.
En vooral moet ik mij danig gaan op kalefateren.
Je kan nooit weten of ik in beeld kom.
En dan wil ik toch een beetje een goede indruk maken.
Zwaaien jullie terug als ik naar jullie zwaai?!

Toen ik verleden jaar in april besloot om een blog te beginnen, wist ik amper wat een blog was.
Laat staan dat ik wist wat een Button was.
Buttons waren knopen en die naai je aan je kleding, want die dingen hebben de vervelende neiging om los te komen, tot zover raakte mijn kennis.
Maar hoe meer ik leerde over wat je met blogs allemaal kon, hoe leergieriger ik werd.

Her en der had ik al eens een mooi plaatje gezien, en als je daar op klikte kwam je op het blog van de verzender.
Dus dat wilde ik ook kunnen.

Ik was niet alleen met de onkunde over het hoe een button maken.
Op het blogforum kwamen als een spervuur vragen over dat fenomeen.
Dus ik lezen en proberen.
Dat ging niet van een leien dakje.
Mijn haren heb ik soms bijna uitgetrokken toen het mij voor de zoveelste maal weer niet lukte.
Maar de volhouder wint, en gaandeweg kreeg ik het zelfs meer dan behoorlijk onder de knie.
Dit with a little help from my friends.
Zodoende kreeg ik eveneens wat kennis over HTML.
En zo ga ik verder en verder, en is het bloggen voor mij een verrijking van mijn pc kennis.

Nu wat betreft die buttons.
Er zijn echte pareltjes bij.
Ze zijn er in alle maten modellen.
Zo heb je de supergrote, en de heel eenvoudige kleine.
En vrijwel elke blogger heeft het button maken onder de knie, want je vindt ze in elke reactie, en in elk gastenboek weer
Maar de mens zou de mens niet zijn moest er geen kritiek zijn op die buttons.

Zo zijn ze voor de één te groot, voor de ander dan weer te zwaar.
En al gauw werden ze op sommige blogs helemaal niet meer gewenst, en worden ze zonder pardon verwijderdt.
Nu is het wel zo dat die hele grote je blog uit zijn voegen doet barsten.
Dat een veelvuldigheid van zware buttons je blog enorm kan verzwaren waardoor het supertraag wordt ingeladen
En dat is niet bevorderlijk, want vele bezoekers haken af wanneer ze minutenlang moeten wachten om op je blog te komen.
Een button is als een visitekaartje.
Er mag wat kleur in zijn, het kan zelfs ludiek of gewoon heel romantisch zijn.
Dit naargelang de aard van je eigen blog.
Maar het moeten geen posters worden.
Anders lijkt het op de ongewenste reclame in je brievenbus.
Die keil je ook zonder lezen in je vuilzak, althans ik toch.

En dat is wat er nou werkelijk mis loopt met de buttons.
Men leest niet wat er op je blog staat.
Men kijkt zelfs niet rechts of links op je blog.
Er wordt geen commentaar/reactie gegeven op wat je schrijft.
Nee, men maakt een button, iets waar men terecht fier mag op wezen, daar niet van, maar men gaat hem te pas en te onpas plaatsen.
Dit enkel als lokmiddel naar het eigen blog.

Dat men sommige mensen daar mee grieft, daar staat men al lang niet meer bij stil.
Een weliswaar mooie, maar opvallende button wordt in je gastenboek gedeponeerd.
En als je geluk hebt staat er ook een stukje tekst bij zo in de trant van “Mooi blog, kom je ook eens bij mij?”
Of, “Ben komen lezen, bezoek ook eens mijn blog,klik maar op het plaatje.”

Ik heb dan steeds de neiging om naar dat bewuste blog te gaan, en te vragen wat ze van mijn schrijven vonden van die of gene datum.
Maar ik bespaar mij de moeite en de ergernis want ik weet bijna voor een feit dat die buttonpatsers er geen idee van hebben wie ik ben.
En vooral dat ze niet weten over wat ik schrijf.
Wat ze werkelijk zeggen is “jou blog is een postbus waar ik mijn reclame folder in deponeer.
Ik heb geen interesse in jou blog, het maakt mij niet uit wat je schrijft.
Ik moet verder, ik heb nog vele postbussen te gaan.

En dat is wat er werkelijk mis is.
Er is niets mis met de buttons an sich.
Er is wat mis met de mensen die erachter schuil gaan.
De mooiste geavanceerde button kan mij niet bekoren wanneer hij enkel dient als lokmiddel.
Integendeel zelfs.
Want ik schrijf om gelezen te worden.
Ik zet een mooi plaatje opdat het bekeken zou worden.
En ik krijg er graag een eerlijke reactie op.
En ik denk dat ik met deze voor elke blogger mag spreken.

En als die eerlijke, waarlijk geïnteresseerde reactie dan samen gaat met een mooie button, is dat mooi meegenomen.
Anders vind ik het aanfluiting die ik als een persoonlijk belediging neem.
Dat mijn blogs niet aan de normen van alle bezoekers kan voldoen, is iets waar ik kan inkomen en volkomen begrijp.
Maar bespaar mij dan ook van de buttons en het nietszeggende commentaar.
Laat zien dat je meer bent dan een kenner van html!
Laat blijken dat je meer bent dan alleen maar een mooie button!
En aan allen die dit reeds begrepen hebben!
Heel veel dank voor jullie bezoekje en jullie reactie hier of in het gastenboek!!!

DIT IS MIJN MENING
AAN JULLIE OM DIE MENING TE DELEN OF TEGEN TE SPREKEN
MET OF ZONDER BUTTON

TOILETBLUES

Dames en Heren:
                   Welkom binnen!

Uoordat u gaat beginnen
met het zakken laten van uw broek,
eerst nog een vriendelijk verzoek.
Is bij het betreden van dit toilet
de deur wel goed op slot gezet!!!
En wat ik dan nog mag bidden
doe het netjes in het midden.
U bezorgt ons overlast
als u naast het rondje plast.
Beste gast, onthoud dit goed
ook als u erg nodig moet.
Ga na gebruik van het toilet
de handen wassen, tot en met.
En bedenk dan met elkander,
Hier komt ook nog een ander.
Daarom vraag ik groot en klein,
houd de boel hier fris en rein.
Zorg dat na het lezen van dit bord,
Uw stoelgang hier geen afgang wordt.
En gebruik in deze dure tijden,
het toiletpapier langs beide zijden.

Dit is niet geplukt van het internet.
Het is een spreuk die bij ons in het kleine kamertje hangt.
Zo heb je bij de kleine of grote boodschap wat te lezen he.
Er hangen wel meerdere spreuken, zo ook de volgende, maar die is bijna standaard vermoed ik.
De plaatjes komen wel van het internet.
Maar ik heb er zelf de kader rond gezet. Goed he!
Weeral wat nieuws geleerd.

Denk niet bij het laatste vel,
Wie na mij komt die red het wel!

Ik heb verschillende jaren als vrijwilligster gewerkt.
Zo onder andere in een gaarkeuken voor de armen.
Men kon er voor enkele luttele centen een volledige maaltijd nuttigen.
Soms zelfs gratis als je een ‘bonnetje’ had van ocmw.

Het waren vrijwel steeds dezelfde mensen die kwamen, en ik kende dan ook de meeste van hen.
Behalve deze nieuwkomer.

Het was een stille man.
Hij deed mij een beetje denken aan Ferre Gringnard, onze volkszanger.

Lange lokken en een grijze baard.
Een klein brilletje op het puntje van zijn neus en een hoed die tot diep over zijn ogen zakte.
Zijn kleding was oud en uit de mode, doch zag er verzorgd uit.
Hij keek nooit op of om.
At zijn maaltijd in stilte en had met niemand contact.
Vermits er bij ons geen alcoholistische dranken werden verkocht nipte de man regelmatig aan een zakflesje.
In feite was dit verboden, maar we gaven iedereen het voordeel van de twijfel, het kon immers een hoestdrankje wezen, niet?
En zolang er geen amok van kwam zagen we het door de vingers.

De man kwam in stilte, gaf zijn bonnetje af, at zijn maaltijd, ruimde zijn tafel af, en ging in stilte weer naar buiten.
Voor zover niets aan de hand!

Maar een halfuur nadien kwam de man weer.
Gaf in stilte zijn bonnetje af en …….Zelfde scenario.
Dat riep natuurlijk vragen op bij ons.
Hoe kwam de man aan twee bonnetjes?
Hoe kon hij kort na elkaar twee maaltijden binnenspelen?
Hij was nota bene graatmager!
Iemand van ons moest daar de man over aanspreken.
Vermits ik die week de zaal deed was het aan mij om dat te doen.

Dus sprak ik de man er beleefd over aan.
”Maar madammeke, ik ben pas binnen, ik ben hier helemaal nog niet geweest vandaag”.
”Maar ik begrijp jullie vergissing.
Het is mijn tweelingbroer, maar we praten al jaren niet met elkaar.”
”Weet je hoe je ons uit elkaar kan houden”, zei de man nog?
”Mijn broer mist twee tanden in zijn ondergebit, en ik niet”.

Van toen af lachte de ene broer steeds naar ons  bij het binnen komen.
Zo konden we zien wie wie was.
En we hoopten natuurlijk dat de éne zijn gebit in orde bleef, en dat de andere zijn gebit niet ging renoveren.

Een tussendoortje is steeds mogelijk.
Zoiets als een vliegende reporter als het ware.
Want je weet nooit wat de toekomst brengt en wat mij ondertussen in het verkeerde keelgat schiet.
Dat moet ik dan wel effe kunnen ophoesten, dat snap je zo.

Ben benieuwd wat jullie er van denken.
Ben al even benieuwd hoelang het gaat duren voor ik ook dat beu wordt en weer "normaal"ga doen.
ik begin alvast vandaag aan mijn nieuwe opzet.