Archief

Dat je jezelf niet altijd ziet, zoals een ander je ziet, heb ik vandaag maar weer eens ondervonden.

Er zijn van die dagen dat wanneer ik in mijn spiegel kijk, zo ver mogelijk zou willen vluchten.
Meestal valt die opwelling samen met het pas uit bed komen.
Een licht ontbijt en ettelijke koppen koffie later, waag ik mij dan aan een tweede poging.
Mooi is het nog steeds niet, maar er is al wat kleur te zien, en de haren doen een poging om minder weerbarstig te zijn.

Dan over naar de grotere middelen!
Douchen, haren drogen en de shminkkoffer erbij halen.
Het laatste geeft nog het meeste resultaat, al doe ik de moeite niet wanneer ik niet naar buiten ga.
 En jawel dames, het is een heuse koffer, of beautycase zoals je wilt, het is geen spraakverwarring.
Ik heb talloze kleurtjes oogschaduw, mascara en eyeliner.
Ontelbare kleuren lippenstift en lipgloss is ook in mijn koffer te vinden.
Ik kan nu éénmaal niet weerstaan aan al die dingen die zo uitnodigend staan te blinken, en die zo mooi staan bij de dames uit de vrouwenmagazines.
Het absurde daarbij is dat ik nooit lippenstift gebruik, en m’n ogen vrijwel steeds in dezelfde kleur opmaak.

Dan is het moment aangebroken om een half uur voor de open kleerkast te gaan staan, om tot de vaststelling te komen dat ik in feite niets hebt om aan te trekken!
Ik leg me node neer bij dit feit, en maakt er het beste van.
Na talloze kledingstukken te hebben aangetrokken, en weer uitgetrokken, is er uiteindelijk toch wat dat nog nipt door de beugel kan.
En met een ietsepietsie meer zelfvertrouwen werp ik voor de derde maal een blik in de spiegel.
Buig een beetje naderbij en merk op dat ik goed werk heb verricht.
De trui verbergt perfect mijn wespentaille…..
De pantalon accentueert mijn laaghangende kont en dikke billen zoals het bedoeld was…..
Een nòg wat nadere blik vertelt me dat ook de make-up een knap resultaat geeft, want mijn van nature gladde huid, ahum, oogt als oud gekrakuleerd leder.
Dus het beoogde resultaat is behaald.
I’m looking goooooood!

Als jullie ondertussen niet meer moesten weten waarover dit alles draait, scroll dan effe met mij naar boven.
Ok, ik ben weer mee en hoop jullie ook.
Dus je ziet jezelf niet zoals een ander je ziet!

Knuffel moest vandaag op controle bij zijn huisdokter, dus ik moest wel buiten de deur.
Het was een rotweertje, koude wind en regenbuien, afgewisseld met grijze lucht en een pover zonnetje.
Maar mijn ochtendritueel had al het één en ander toegedragen aan mijn humeur in mineur.
(Beetje poëtisch zijn mag ook op zo’n grillige aprildag hé?)
Toen bij de dokter alles in orde bleek, steeg mijn zelfbeeld naar zelfoverschatting, want·ik besloot gelijk om de pasfoto’s te laten maken die ik nodig had voor mijn nieuwe paspoort.
De uitnodiging was mij vriendelijk doch uitdrukkelijk ter kennis gesteld.
”Je oude identiteitskaart vervalt weliswaar nog niet, maar de overheid…..blablabla”.
”Dus wordt je hierbij dringend verzocht…….en blablabla”
Gelijk de daad bij het woord voegend, wij naar de fotograaf.

Dat had ik nu beter niet gedaan!
Op slag was mijn goede zelfbeeld veranderd in ongeloof en verbijstering!
”Dit ben ik niet!” zo schreeuwde alles in mij.

De weelderige krullenbos die ik meen te bezitten, was veranderd in een pluizenbol, een geplette suikerspin.
Mijn stralende glimlach werd weergegeven als een mislukte grimas.
De, mijn van nature hoge jukbeenderen, waren in enkele minuten verdwenen om plaats te maken voor uitgezakte bolle wangen.
Het zachte, vriendelijke, moederlijke gezicht, zo perfectionistisch opgemaakt, was te vergelijken met iemand die net in een citroen had gebeten.
 Bij de eerste de beste pascontrole zoekt men gelijk naar een ontsnapte boef in hun bestand bij het zien van mijn foto.

Van ellende ben ik een groot stuk taart gaan eten.
Naar de duvel met mijn perfecte mannequin lijn!
Naar de duvel met mijn knap geproportioneerd gelaat!

Er is toch niemand die het opmerkt.
Iedereen ziet mij anders dan ik mezelf zie!
Niemand ziet mij immers zoals ik werkelijk ben!
Of zou het aan mijn spiegel liggen?

Depenisvanjezus

Wat lees je in het woord hierboven?

a. Als je leest \"de penis van Jezus\", dan ben je bij de grote groep van mensen die om de 3 seconden aan seks denkt.
b. Indien je gelezen had \"de pen is van je zus\", behoor je tot de groep die niet voortdurend aan seks denkt.
c. Als je leest \"de penis van je zus\", dan ben je pas pervers.
d. Als je leest \"de pen is van jezus\", dan ben je een seksloze godsdienstfanaat.

Daarstraks hoorde ik het liedje van:Gérard Lenormand, “Si j’Etais Président de la Repuplique”, meteen gevolgd door het weerbericht.
Nu zullen jullie je waarschijnlijk afvragen wat het één met het ander te maken heeft.
En ik ga proberen het te verklaren, want zoals zo vaak hier en daar door mij neergepend, mijn gedachten gaan soms op en neer als een jojo.
Of beter gezegd, als een op hol geslagen kermispaard.

Het weerbericht gaf nog maar eens aan dat de warme dagen waar ik zo naar verlang, nog niet in zicht zijn.
Ok, hier en daar staat al wat in bloei.
En vanachter het raam lijkt de lente gearriveerd.
De zon schijnt met tussenpozen, afgewisseld door regenbuien en donkere lucht.
Maar wanneer je buiten komt is het koud, en waait er een verdomd gure wind door je haren.
Reeds tweemaal heb ik mijn dikke truien, winterjas, muts en sjaal naar achteren verwezen, en evenveel maal heb ik ze terug naar de voorste rij moeten brengen.
Ik ben dit weer beu, ik ben het zelfs meer dan zat!

Ik las van de week dat bij 40% van de mensen die stress hebben, ons klimaat een grote rol speelt. Zeg maar de boosdoener is.
Dat mensen die te weinig zonlicht krijgen vatbaarder zijn voor depressie’s.
En ik geloof dat ten volle.
Als de zon schijnt en het is een ietsje warm, dan zie je overal lachende gezichten om je heen.
Je ziet meer kleur op straat.
Mensen maken de tijd om een praatje te maken.
Of men pikt een terrasje mee.
Een winterse boswandeling heeft zijn charme, zeker en vast.
Maar voor mij verliest het al zijn charme als de winter blijft aanslepen.

En wat is nu het verband met het liedje van Gérard Lenormand?
Wel, dat ene regeltje waarin hij zegt “als ik de president was van de republiek.”
Daarbij dacht ik “wat zou ik veranderen als ik het voor het zeggen had?”
Hèèl veel, natuurlijk, maar om bij het ‘weer’ te blijven zou ik het volgende wetsvoorstel indienen.
Als het zo is dat vele mensen stress en een depressie krijgen door ons klimaat, dan moet de volksgezondheid daar een mouw aanpassen.

Dus waarom niet iedereen 3X per jaar tussen november en april een reis naar een zonnig oord aanbieden.
De reiskosten worden je vergoedt door het ziekenfonds.
Of beter nog, het ziekenfonds organiseert, gratis, die reizen.
Waarbij je een waaier aan vrije keuzes hebt.

Het brengt natuurlijk kosten bij voor de staat, maar aan de andere kant zou men er toch ook bij winnen.
Werknemers zouden minder vaak ziek zijn, en zonder stress hun werkzaamheden verrichten.
Psychiatrische instellingen zouden minder vol zitten.
Dure anti depressivo zouden niet meer zo veelvuldig moeten worden voorgeschreven.
Dokters zouden geen stress krijgen van overvolle wachtkamers.
Ik meen zelfs dat verkeersagressie, en agressie in het algemeen zou afnemen.
En er zijn nog tal van voordelen aan verbonden waar ik nu niet meteen de tijd heb om ze allemaal op te sommen.

Als toemaatje, want een goed politieker moet wat doen voor zijn kiezers, de tekst van het liedje dat mij op deze gedachte bracht.
Al moet de tekst in een gans andere context gevat worden.
Een context die ook staat als een huis.

 ZOUDEN JULLE DAN OP MIJ STEMMEN.....?

Il était une fois à l\'entrée des artistes
Un petit garçon blond au regard un peu triste
Il attendait de moi une phrase magique
Je lui dis simplement : Si j\'étais Président
Si j\'étais Président de la République
Jamais plus un enfant n\'aurait de pensée triste
Je nommerais bien sur Mickey premier ministre
De mon gouvernement, si j\'étais président
Simplet à la culture me semble une évidence
Tintin à la police et Picsou aux finances
Zorro à la justice et Minnie à la danse
Est c\'que tu serais content si j\'étais président ?
Tarzan serait ministre de l\'écologie
Bécassine au commerce, Maya à l\'industrie,
Je déclarerais publiques toutes les patisseries
Opposition néant, si j\'étais Président

Si j\'étais Président de la République
J\'écrirais mes discours en vers et en musique
Et les jours de conseil on irait en pique-nique
On f\'rait des trucs marrants si j\'étais Président
Je recevrais la nuit le corps diplomatique
Dans une super disco à l\'ambiance atomique
On se ferait la guerre à grands coups de rythmique
Rien ne serait comme avant, si j\'étais président
Au bord des fontaines coulerait de l\'orangeade
Coluche notre ministre de la rigolade
Imposerait des manèges sur toutes les esplanades
On s\'éclaterait vraiment, si j\'étais président !

Chœur d’enfants :

Si t\'étais Président de la République
Pour nous, tes p\'tits copains, ça s\'rait super pratique
On pourrait rigoler et chahuter sans risques
On serait bien contents si t\'étais Président

Final :

J’s’rai jamais Président de la République
Vous les petits malins vous êtes bien sympathiques
Mais ne comptez pas sur moi pour faire de la politique
Pas besoin d\'être Président, pour aimer les enfants.

la la la la la ..........

ANNÉE DE CRÉATION : 1980