Archief

Er zijn hackers op seniorennet!
En die zetten een hoop spam in het gastenboek van je blog.
De webmaster was er vlug bij om die hackers een hak te zetten en creeerde een programma voor de blogs.
De VEILIGHEIDSCODE of CAPTCHA

Nu, een prachtig initiatief!
Ware het niet dat het programma met haken en ogen in elkaar steekt.
Zo zie je meer niet, dan wel, de bewuste code.
Als raad geeft men dan om te klikken op de link "KLIK HIER"
Lukt het niet van de eerste keer, klik dan verschillende malen.
Tja, zo kan het ook natuurlijk, maar het is alles behalve praktisch.
En ik vind het eerlijk gezegd een nogal lamme gemakkelijksheids oplossing.
Het verbaasd mij eerlijk gezegd een beetje van een student informatica dat ie zo een krakkemikkige oplossing geeft.
Tenslotte heeft hij toch maar een website uit de grond gestampt die dagelijks duizende bezoekers telt.
En hij heeft er zelfs een prijs mee gewonnen als tweede beste, trofee incluis.
Dus zou men toch iets meer mogen verwachten, niet?!

Wanneer je dan na herhaaldelijk verwoed, en al danig nerveus geklik eindelijk de code tevoorschijn tovert, kan je nog steeds brute pech hebben.
De code is nagenoeg onleesbaar!
Komt bij dat ze naar mijn inziens niet eens voor senioren vriendelijk is.
De achtergrond is om van te gruwelen, en de cijfers en letters zijn dat zo mogelijk nog meer.
Er bestaan betere code programma's.
Waarom geen zwarte letters en cijfers op een witte achtergrond, zoals ze je meestal op andere websites aantreft?
Het verschil tussen c en e is hier bijna onleesbaar.
Tussen O en 0 zo mogelijk nog minder.

Je bent al danig gestresst door het herhaalde klikken om de code te zien te krijgen.
Nu ben je de wanhoop nabij als je nog maar eens de melding krijgt dat je de code fout hebt overgenomen.
Het is een pure gok, elke keer weer.
En na de zoveelste foutmelding geef je het op.
Sneu voor diegene die je een reactie op zijn/haar schrijven wilde geven.
Maar trop is teveel, en teveel .......!

De bewuste schrijver (ster) begint stilaan te geloven dat men geen zier meer om zijn/haar schrijfsels geeft.
Dat hij/zij de "touch" kwijt is.
Hoe anders verklaar je dat voorheen op elk schrijfsel een reactie kwam?
Dat het gastenboek vol met lieve of leuke woorden stond?
Een groet, een plaatje, een leuke link..... :)
Het is de schuld van de veiligheidscode lieve mensen!

En het kan nog erger!
Want stel dat je na herhaaldelijk klikken de code te zien krijgt.
En veronderstel dat je na de derde maal reeds de code goed hebt ingetypt.
Dan........zit je gebeiteld denk je?
Vergeet het!
Want door de refresch tag floept op dat moment het bewuste blog weg.
Dat is ook een oplossing van de webmaster tegen hackers.
Het is eveneens DE oplossing om de bloggers de gordijnen in te jagen.
Het zet de finale rem op het doorzettingsvermogen van de moedige blogger.
Die volhardende blogger die nog een unicum gaat worden.

Ik heb mijn oplossing gevonden en uitgevoerd.
Ik heb op mijn huismusje blog een gastenboek van het internet gehaald.
Hij is mooier en leuker dan die van SenNet, maar daar was het mij nou echt niet om te doen.
Hij is VEILIG en uitgerust met een duidelijke en goed leesbare veiligheidscode.
Hij is gebruiksvriendelijk dus, en daar was het mij nu wel om te doen.
Neen, ik heb niet naar de Prozac gegrepen, noch naar eender ander kalmeringsmiddel.
Ik heb gewoon de code verwijderd op mijn blog.

Eveneens heb ik de META-TAGS verwijderd, en zodoende de refreschtag.
Want het interesseert mij geen zier of zoekmachines mij kunnen vinden.
Hoe minder volk dat van buiten komt, hoe schoner mijn vloer blijft, als u begrijpt wat ik bedoel.
Het interesseert mij ook geen zier de hoeveelste ik gerangschikt sta, daarom heb ik reeds langer de teller en de puntentelling weggedaan.

Ik heb de waarschuwingen op het blogforum van red poppy gelezen.
Mijn antwoord daarop is simpel.
SPAM is geen VIRUS of WORM.
Beveilig je pc voldoende met een antivirus en een Firewall.
Stel de risicofactor zo laag mogelijk in.
Open geen e-mail die verschillende emailadressen bevatten.
U zelf kan dit vermijden door BCC te gebruiken ipv "AAN"
Maak een back-up van je blog, niet enkel in oorlogstijd, maar ook in vredestijd is dit in feite een must.
Tenzij je natuurlijk liever van voren af aan begint.
Het is uiteraard een optie.

Hoe mooi PPS'jes ook kunnen zijn, ze kunnen virussen bevatten doordat ze al verschillende adressen hebben aangedaan voor ze bij jou terecht komen.
En vooral, vergeet niet dat al wat je gratis download op het net en op je vaste schijf bewaard veel gevaarlijker is dan de SPAM op je blog!
Voor niets gaat de zon op is hierbij wel degelijk van toepassing!!!

Dus ik neem de volle verantwoordelijkheid voor mijn eigengereide actie.
En misschien dat ik met deze actie wel het onheil over mijn blogje afroep.
Maar ik durf wedden dat ik eventuele spam eerder heb verwijderd dan jullie de veiligheidscode hebt tevoorschijn gehaald.
En ik zal mij pas vragen gaan stellen wanneer ik spam op mijn blog krijg de eerstvolgende dagen op dit schrijven.
Ieder doet wat hij wil, maar ik ga mij niet meer sappel maken aan die onbereikbare en onleesbare veiligheidscode .

Het zou een dwaling kunnen zijn, maar het is mijn mening!

Wat is uw mening?

Teleurgesteld ja, in mezelf!

Nu de eerste maand van het nieuwe jaar ten einde is, vraag ik mij af hoeveel er van al die goede voornemens die we hebben genomen nog overblijft.
Wie is er nog steeds aan het lijnen?
En wie sport er nog steeds, met of zonder veel overtuiging?
Wie houdt vol om niet meer te lurken aan een sigaret?
Ik alvast niet!

Het lijnen gaat nog wel, het is iets dat ik al mijn ganse leven doe.
Kan het ook niet opzij zetten, want iedere kleine zonde wordt meteen gestraft
met een kilo erbij.

Zo had ik gisteren trek in een koffiekoek.
Dat was meer dan een halfjaar geleden.
En dat is echt geen leugen of  overdrijving.
Die langwerpige met rozijnen zijn mijn favoriet.
Dus ze gekocht en smakelijk opgegeten.
En vandaag wees de naald van de weegschaal een kilo meer aan.
Tja, het gaat zo snel bij mij.

Al 34 jaar voeg ik geen zout toe aan mijn gerechten.
Suiker gebruik ik niet!
En als het echt moet in één of ander gerecht, dan dieet suiker, en dan nog minder dan de aangegeven hoeveelheid.

Snoepen zoals chips e.d. doe ik vrijwel nooit.
Ik haal het gewoon niet in huis.
Eenmaal in de maand frieten. En éénmaal in de maand Spaghetti.
Dit omdat ik het laatste echt niet kan weerstaan.
Voor de rest veel rauwkost met een caloriearme dressing.
Groenten zonder saus en mager vlees of vis.
Kortom ik let op de calorieën, en zorg ervoor dat ik er niet meer dan 2000 per dag binnen krijg.
Maar het is allemaal boter aan de galg, want ik ben nog minstens tien kilo te zwaar.
En dit òòk al sinds jaren, vooral na het stoppen met werken.

Sporten dan!
Meer bewegen zegt men!
Allemaal goed en wel, maar met een kapotte rug en gewrichtsartrose is dit niet zo evident.
Je bent sowieso al beperkt in je bewegingsvrijheid.
En daar zijn ze in een fitnesscentrum niet op ingesteld.
Daar zie je veelal superslanke jonge mensen bezig aan hun conditie.
Een conditie die ik hun enkel maar kan benijden.

Na drie maande 3X per week te zijn gaan sporten, houd ik het nu voor bekeken.
Ik kan geen trap meer op of af zonder pijn in mijn knie.
Mijn rechterarm hindert mij bij elke beweging die ik maak wanneer ik mij aan of uitkleed.
en over het gevoel in mijn rug wil ik het al helemaal niet hebben!

Komt bij dat het fitnesscenter enorm duur is, en dat de uitbater ons maandelijks abonnement al drie keer de hoogte heeft ingejaagd.
Hoewel de medische sector er van overtuigd is dat sporten gezond is, komt het ziekenfonds niet tussen de kosten.
De Christelijke Mutualiteit wel naar het schijnt, maar ja, daar ben ik dus niet bij aangesloten.
Maar dat is een ander verhaal, dat is politiek!

In september kreeg ik van mijn dokter te horen dat ik moest stoppen met roken.
Dit in het vooruitzicht van een operatie.
Daar ik allergisch ben voor hechtdraad, en zeer gevoelig ben voor ontstekingen, wou zij het risico op complicatie’s zoveel mogelijk beperken.
Dus geen sigaret meer!
Op mijn vraag of mijn gewicht dan niet de hoogte zou inschieten, antwoordde zij laconiek, bewegen is de boodschap.
Sporten dus.

Ik begon met een helse volharding aan alles wat ze mij opdroeg.
En alles lukte .
Dieet, fitness en stoppen met roken.
De operatie geschiedde en verliep buiten verwachting heel goed.
Weinig complicatie’s. En vlugger hersteld dan verwacht.
Eén ding kon ze echter niet voorzien.
Ondanks het diëten en fitnessen gooide men de kilo’s eraan.

 En nu, aan het einde van de eerste maand van het nieuwe jaar ben ik terug hervallen in mijn oude gewoontes.
Ik let zoals steeds op mijn calorieën, want dat is tenslotte door de vele jaren heen ondertussen een lifestyle geworden.
Maar naar de fitness ga ik niet meer.
Ik heb de pijn, het ongemak en het geld er niet meer voor over.
Als je stopt met roken hou je geld over beweerd men.
Mooi niet, de fitness is duurder, of minstens even duur!

 En ik rook weer!
Tal van excuses zou ik kunnen aanhalen.
Zoals buiten zoonlief en vrouwtje rookt iedereen bij mij thuis….)
Ik werd rotnerveus zonder die sigaret….)
Maar het énige waar het mij werkelijk om te doen is, is mijn gewicht.
Ik beperk het roken, rook niet meer zoveel dan voorheen.
En ja, de naald van de weegschaal gaat stilaan neerwaarts
Maar het doet niets af aan het feit dat ik teleurgesteld ben.
Teleurgesteld in mezelf.
Omdat ik alle goede voornemens niet kan volhouden.

Ik vraag mij af of ik de énige ben?!

Als ik zit hier heel alleen
Er is geen mens, nee geen één
Ik heb verdriet
zonder dat iemand het ziet
Maar als een flits een wind of gedachte
Komt de gene die ik al een beetje verwachte
Snoes kijkt me aan met zijn kleine snoet
En denkt zowaar dat ik iets van hem moet
Hij mauwt hij spint en hij blaast
als hij blij is, of juist heel verbaast
Met zijn snorharen in de wind
is hij blijer dan een mensen kind
Kattenkwaad haalt hij zelden uit
t’Is een lieve schavuit
s\' Nachts ligt hij dicht tegen mij aangeschoven
en denkt aan wat morgen hem zal beloven
Hij surft in slaap naar een heel vreemd oord
waar nog geen mens van heeft gehoord
Ik zie dat en ik wordt blij
Want mijn beste vriend dat is hij.

Klik op het plaatje om een gedicht te lezen.

Wat zet mensen ertoe aan om mensen te verraden?
Welk profijt halen ze eruit, wat is hun doelstelling?
Zo vraag ik mij af.

In oorlogstijden kan ik het nog enigzins begrijpen.
Men doet het omdat men scheel ziet van de honger, om de naasten te sparen of gewoon uit pure angst voor de bezetter.
In die oorlogsgebieden die er nu nog zijn, en waar men diverse folterpraktijken hanteert, kan ik het ook begrijpen.
Ikzelf zou ook vlug doorslaan vermoed ik, alhoewel ik een hoge pijngrens meen te bezitten.
Maar wanneer men zijn geraffineerde pijntechnieken op mij zou toepassen zou ik niet lang weerstand kunnen bieden.
Hoewel je dit nooit echt kan weten zolang je niet in die situatie vertoeft.
In het verleden is gebleken dat vermeende dwergen in zulke omstandigheden zich manifesteerden als reuzen.

Maar wat zet mensen ertoe aan verraderswerk te verrichten in ons oorlogsvrije landje.
Alleszins niet om het eigen vege lijf te redden.
En al zeker niet om het leven van anderen te vrijwaren, integendeel.
Het is pure naijver die hun beweegt.
Want rijker worden ze er alvast niet van.
Het zijn mensen die de zon niet kunnen zien schijnen in andermans ogen.
Zij zijn gevaarlijk!
Want ze winnen je vertrouwen door slijmerige neerbuigendheid, om dan op het gepaste moment een mes in je rug te steken.

Ik schrijf dit naar aanleiding op iets dat ik las bij een medeblogster die ik regelmatig een bezoekje breng.
Hoewel het fenomeen mij ook niet helemaal vreemd is, daar ik er in het verleden ook mee te maken kreeg.
Ik las op haar blogje dat ze verdriet had, maar dat ze er niet kon, niet mocht over schrijven.
Wel wou ze de uitleg doen via een prive mailtje, hetgeen ze mij dan ook deed.
Ik was ontsteld toen ik het las.
En ik bedank haar via deze weg voor het vertrouwen.
Een vertrouwen dat mij des temeer waard is, daar ze net die nare ervaring heeft gehad, en het mij toch maar vertelde.
Mij,een wildvreemde die ze enkel kent van het bloggen.

Mijn eigen ervaring heeft raakpunten met die van haar, hoewel in een gans andere situatie.
Maar de resultaten blijven vrijwel hetzelfde.
En de verbijstering die je overvalt ook.

Zo werd ik in 1996 op invaliditeit gezet.
Voor de werkgever zou ik met mijn medisch verleden en huidige toestand niet meer voldoen aan de gestelde eisen.
Maar ik deed al jaren vrijwilligerswerk.
Zo diende ik op bij feesten bij de "vrijzinnige jeugd", alsook op feestjes van notabelen en schepenen.
Dit echter sporadisch wanneer de gelegenheid zich voordeed.
En het enige loon bestond uit het oppeuzelen van de overgelaten garni op de rijk gevulde schotels.
Vooral peterselie bleef over.
Wanneer ik de vaak hoog opgelopen rode gezichten van de notabelen en schepenen bekeek, kon ik niet nalaten op te merken dat ze misschien beter die peterselie mee hadden opgepeuzeld, het is tenslotte goed voor de bloeddruk.
En zo te zien had menige feestvierder last van hoge bloeddruk, toch dit volledig terzijde.

Tevens ging ik 2X per week opdienen in een gaarkeuken voor de armen.
Oòk volledig onbezoldigd.
Zelfs voor kilometervergoeding kwam ik niet in aanmerking daar ik geen auto bezat, geen auto kan besturen wegens een visuele handicap, en wegens de percentage van mijn invaliditeit gratis met het openbaar vervoer mag rijden.
Daar ik dat werk al vele jaren deed, hetgeen in het verlengde lag van mijn stiel, vroeg men mij op een moment om een deel van de verantwoordelijkheid op mij te nemen.
Het kwam er vooral op neer dat ik de inkoop van de goederen zou verzorgen en organiseren.
En toen kwam de kat op de koord.
Want er was nog iemand die die taak ambieerde.

Op een dag kreeg ik bericht van de invaliditeit dat ik met mijn vrijwilligerswerk moest stoppen, of dat ik anders 37% van mijn vergoeding zou verliezen.
Nu is de invaliditeitsuitkering  voor een zelfstandige sowieso al laag, neem daar 37% van af, en er blijft niet genoeg over om van te eten, laat staan dat je er je maandelijkse lasten van kan betalen.
Dus, ik heb het vrijwilligerswerk adieu moeten zeggen, met veel pijn in mijn hart.
Het enige dat ik nog mag doen (althans tot nader order vermoed ik) is een aalmoes geven aan de dakloze op de straat.

Via via kwam ik later te weten dat het verraderswerk was geweest.
De collega, en naar mijn inziens goede vriendin, had zogezegd in mijn naam inlichtingen gevraagd omtrent het vrijwilligerswerk en de invloed die het kon hebben op mijn invaliditeitsuitkering.
Uiteraard kwam er dan ook een onderzoek met bovengenoemd resultaat.
Invaliden en gehandicapten mogen geen vrijwilligerswerk doen.
Mogen zich niet ten dienste stelen van de gemeenschap.
Zij moeten eenzaam zitten verzieken in hun zetel.

Wat heeft haar ertoe aangezet om zulks te doen?
Zij kwam niet in aanmerking voor de aan mij toegewezen taak.
Twee maanden na mijn vertrek is ook zij gestopt met het werk.
Het bracht haar naar eigen zeggen geen voldoening meer op.
Wat was haar drijfsveer?
Waarom was zij een verraadster geworden?
En bovenal de vragen die ik mij nog steeds stel:

Hoe kan je leven met jezelf als je mensen gaat verraden voor het eigen gewin?
Wat heb je erbij gewonnen?
Hoe voelt het om een verrader te zijn?

Zo heel af en toe, want ik doe verwoede pogingen om dit binnen de perken te houden, maar zo heel af en toe krijg ik een opruimwoede.
Meestal is dit het gevolg na een besluit dat ik iets nieuws wil aanschaffen.
Dit moet dan ook een plaats krijgen natuurlijk.
En het is meestal dat waar het mij dan aan ontbreekt.

 Zo had ik het lumineuze idee om mij een grillpan aan te schaffen.
Die pan zou dan een plaats moeten vinden in mijn keukenkast.
De gedachte schoot mij gelijktijdig door het hoofd dat vegetariërs het veel makkelijker hebben op dat punt
Niet alleen eten zij gezonder, maar ze hebben ook veel meer plaats vrij in hun keukenkastjes.
Ik ben een vleeseter, al is dit dan òòk in zeer beperkte mate.
Maar een lekkere gehaktsaus bij mijn spaghetti kan ik niet versmaden.
Ook het stukje kippenfilet laat ik niet links liggen.
Rood vlees echter eet ik nooit, maar ik heb er wel liefhebbers voor in huis.
Dus heb ik een smeedijzeren pan om biefsteak in te bakken.
Daarenboven heb ik een Tefalpan om het stukje kip te bakken.
Tevens bezit ik een hapjespan, een vispan, een wok, een pannenkoekenpan en een aluminium pan om eieren in te bakken.
Al die pannen hebben een beklemde plaats in de keukenkast onder mijn aanrecht.
Ik moest dus plaats vrij maken wou ik er nog een grillpan bij kunnen stouwen.
Vol goede moed ging ik aan de slag, maar al even vlug zag ik in dat het mij niet lukken zou.
Met de beste wil van de wereld kon er geen grillpan meer bij.

Reorganiseren dan maar!
Van de éne kast ging ik naar de andere.
Het resultaat was dat de keukenvloer vol stond met een groot aantal keukenlatributen.
Het gaf mij de gelegenheid om de kastjes eens een extra sopje te geven, wat ik dan meteen ook maar deed.
Maar dat was helemaal niet de opzet geweest, en het bracht mij steeds verder af van mijn voor ogen genomen doel.
Voor het poetsen moest ik uiteraard poetsgerief hebben.
Staat natuurlijk het bevoegde product helemaal achteraan.
Resultaat, ik begin ik daar alles terug een beetje te sorteren en stofvrij te maken.
Onderwijl staan pannen en potten te blinken door de ganse keuken.
Tja, ik ben vrij chaotisch in deze dingen.

 Terwijl ik bezig ben met de ingemaakte kast op orde te stellen,  begin ik mij al een beetje sappel te maken.
Straks komt de liefde van mijn leven aan uit NL, en ik wou hem verrassen met een zelfgemaakte kersentaart.
Als er nu iets is dat ik niet onder de knie heb, dan is het wel de bakkunst.
Ik heb er mij ook nooit mee bezig gehouden.
Maar ik weet wel dat wanneer je iets voor de eerste maal doet, je er je tijd voor moet nemen en alles zeer wel  moet voorbereiden.
En die tijd ben ik nu aan het verspillen.
En plaats om alles voor te bereiden heb ik ook niet, alles staat vol!

 Dus zet ik er maar een beetje vaart achter.
Het meeste wordt terug ingeladen zoals het stond.
De pannenkast krijgt een sopje en de pannen gaan terug in de kast, eveneens zoals ze daarvoor stonden, en dus nemen ze nog evenveel plaats in als daarvoor.
Er is echter één goed ding uit de bus uitgekomen!
Neen, ik word nog geen vegetariër, al komt dat er ooit misschien wel eens van bij een volgende opruimwoede.
Maar ik ontdek dat ik helemaal achteraan reeds een grill heb.
Het is een elektrisch toestel, een 3 in1 zeg maar.
Het is een wafelijzer, croque messieurs en grill, je hoeft enkel de bakplaten te verwisselen.
Dat heb ik dan toch al gewonnen.
Ik hoef geen grillpan meer te kopen.
Ik hoef ook geen keukenkasten meer te reorganiseren.
Nu nog vlug de keukenvloer dweilen
En wat de kersentaart betreft, dat laat ik jullie later wel eens weten.

Het is de periode dat men in kranten en op tv terugblikt op het voorbije jaar.
Zo ook ik.
Er zijn mooie momenten geweest, maar ook nare.
Zo was er het mooie en emotionele moment waarop ik voor de allereerste keer mijn zus ontmoette, iets waar ik later uitgebreid op zal terugkomen.
By the way bojako, mijn zus noemt Jaqueline, hetgeen ik een mooie naam vind, en die zij afkort tot Jackske omdat ze haar naam niet graag hoort. Zo zie je maar.
Er was het nare moment waarop een nogal gehaaste dokter stellig vermoedde dat mijn knuffel longkanker had en ons dat nogal bot mededeelde.
Gelukkig voor ons had zij het bij het verkeerde eind, maar het had even een impact op ons leven.
Er was mijn eigen operatie die, hoewel niets alarmerend inhield, toch voor wat bange momenten zorgde. Want helemaal zeker ben je nooit, en het is eigen aan de mens om zich zorgen te maken op voorhand.
Eveneens mooie momenten waren die waarop het met mijn kinderen en kleindochter  allemaal op rolletjes liep het afgelopen jaar. Geen noemenswaardige ziekten, en geen crisis situatie's waar we niet op één twee drie een oplossing voor konden vinden.

Het meest nare moment dat mij nog nabij staat is de heisa rond de huisdierengroep, en dan in het bijzonder de reactie van één bepaalde man.
Er zijn van die mensen die hun ongelijk nooit zullen toegeven, en hij was er één van. 
Is dat uit onwil of uit domheid vraag ik mij dan af.
Deze bepaalde persoon deed het uit beide vermoed ik, want hij moest ook nog eens veroordelen.
Hij beweerde dat ik leefde in een slakkenhuis, vol van zelfmedelijden. Hij gaf mij de raad om te leven.
Zijn vrouw had volgens hem ook een naar verleden gehad, en zij kon dat wel van zich afzetten, zo beweerde hij.
Ja met wat, vroeg ik mij af?
Met 24 op 24 uur pps'jes te zitten maken, vervolgens iedereen daar ongevraagd mee te bestoken, en dan verbolgen te zijn omdat ik ze niet wens te openen op mijn prive emailadres.
Die verbolgenheid te laten blijken door mij scheldnamen toe te kennen, en vervolgens haar man de kastanjes uit het vuur te laten halen wanneer blijkt dat ik mij durfde te verdedigen.
Laf noem ik dat.
En het geeft blijk dat zij minder ver klaar is met haar nare verleden dan ik.
Ik kan perfect opkomen voor mezelf, kan perfect mijn gevoelens onder woorden brengen zonder dat ik iemand hoef uit te schelden of te kwetsen.
En hoewel ik een naar verleden heb gehad, laf ben ik in geen geval.
Doch liet het mij even twijfelen of ik met mijn huismusje's blog zou verdergaan.
Ik heb er een ganse week voor uitgetrokken om alles eens op een rijtje te zetten.
En ik kwam tot volgende conclusie;

Ik leef niet in het verleden, maar sta integendeel door mijn verleden volledig in de dagelijkse realiteit.
Dat ik mijn verleden van mij af kan schrijven betekent enkel maar dat ik het heb kunnen plaatsen.
Dat ik niet meer dubbel lig van verdriet en dat ik een eerlijk relaas kan weergeven.
Waarom ik het dan doe?
Wel in de eerste plaats om het voor mezelf allemaal eens zwart op wit te zien staan. Omdat wanneer men het kan nalezen het ook beter kan relativeren.
Om uit te zoeken welke emotie's het nu nog bij mij oproept, en om aan die emotie's te kunnen werken.
In de tweede plaats om anderen een steun te zijn.
Om misschien anderen in min of meer dezelfde situatie dan ik, de kans te geven om een dialoog aan te gaan.
Om hen duidelijk te maken dat ze niet alleen staan, niet alleen hoeven te staan.
En dat heb ik in zekere mate reeds bereikt door mijn blogje.
Ik heb privé contact met lieve mensen waarmee ik ervaringen kan uitwisselen.
Ik heb contact gehad met een tiener die het leven niet zag zitten, en ik hoop dat ik haar mag blijven volgen.
Ik mag door mijn blog een vriendschap ondervinden van mijn medebloggers die ik niet meer zou willen en kunnen missen.

Daarom ga ik die bewuste vrouw en haar domme man van de mailgroep "huisdieren" laten voor wat ze zijn.
Pathetische, zielige en domme figuren.
En als ik die mensen dom noem heb ik het niet over hun vele spellingsfouten die ze maken in hun schrijfsels, want ook daar heb ik voor hen een oplossing voor.
Maar wanneer ze dit lezen, of wanneer ze mijn huismusje's blog lezen, en ze hebben hulp of raad nodig, dan zal ik er toch voor hen zijn.
Zoniet, dan wens ik hun toch veel sterkte in hun verdere bestaan
Want voor mij is het duidelijk dat die vrouw tegenover mij een achterstand heeft.
Dat zij zich anoniem moet uiten en verstoppen achter mooie plaatjes, die als het erop aankomt nietszeggend zijn.
En je verstoppen is pas je wentelen in zelfmedelijden.
Het is zitten in een impasse waar je niet kan of wenst uit te komen.
Het is schaakmat staan tegenover het leven zelf.
Want gedeelde smart is halve smart.
En dat is een motto waar ik naar leef.