Naar aanleiding van een artikel dat ik las op het blog van bojako
kan ik het niet laten om dit te schrijven. Het artikel gaat over baarmoederhalskanker en het verwijderen van die bewuste baarmoeder. Een hysterectomie om het eens met een duur woord te zeggen. Bojaco zelf schreef dit artikel naar aanleiding van een programma dat ze had gezien op tv. Daarin beweerde men, terecht overigens, dat dokters nogal vlug overgaan tot het verwijderen van die baarmoeder zonder veel rekening te houden met het sexuele after life van de vrouw. Want een vrouw zonder baarmoeder geniet niet meer, of toch minder, van sex. En nu juist dit moet ik tegenspreken!
Toen ik op 39 jarige leeftijd de diagnose baarmoederhalskanker te horen kreeg, stortte enerzijds mijn wereld in elkaar. Maar anderzijds was ik blij dat ik uiteindelijk na meer dan een jaar van pijn, en hevige onregelmatige bloedingen, wist wat mij scheelde. Sex stond dat ganse jaar reeds op een laag pitje, want ik ben geen masochist, en vrijen met pijn was niet mijn ding. Daar ik in de horeca werkte kreeg ik al gauw verscheidene opmerkingen. Sommige waren een troost, sommige waren rechtuit cru. Die laatste kwamen dan ook van het mannelijk cliënteel, want als het bier is in de man...... Zo beweerde er één dat sex nu voor mij voorbij was! Dat ik voor de man nu niets meer kon betekenen, qua sex dan! Voor de man zou het net zijn of mijn vagina was een holle kelder! Dat en nog véél meer van dat fraais kreeg ik te horen.
Met die gedachte trok ik naar de operatiekamer. Nooit geen orgasme meer, geen plezier meer in sex. Maar ik had geen keuze, die baarmoeder moest eruit! Mijn hoop was enkel gevestigd op de twijfel van de Genecoloog of men mijn eierstokken mee moest verwijderen, ja dan wel nee. Ik nam mij voor van zodra ik uit de narcose kwam om te testen of al die onnadenkende dronkelappen gelijk hadden. Ik zou snel onderzoeken of ik nog een orgasme kon hebben of niet. Met die gedachte in mijn hoofd ging ik onder narcose, en vreemd genoeg kwam ik ook met die gedachte uit de narcose. Niet dat ik sex het belangrijkste vond in mijn leven, maar helemaal zonder kon ik het mij op die leeftijd toch nog niet voorstellen. Vooral dat ontladende en zo zaligheidsgevend gevoel van dat orgasme dat sex de moeite waard maakte.
Toen ik terug op mijn kamer was en alle slangetjes en buisjes verdwenen waren, nam ik de proef op de som. Eerst moest ik danig mijn realistische en bange gedachten ver weg duwen naar een heerlijke fantasie, maar eens die klus geklaard lukte het wonderwel. En ja hoor, ik kreeg een orgasme! Ik ben dus vandaag het levende, misschien uitzonderlijke, bewijs dat sex nog kan na een Hysterectomie! Dat sex nog fijn is na die baarmoederhals kanker! Mijn partner kan dit beamen!
Sex zit hem voor het grootste deel tussen de oren dames, en niet in die baarmoeder. Je hebt ook twee soorten van orgasme's, de vaginale en het clitoris orgasme. Het eerste is sowieso niet voor iedereen weggelegd! Het tweede blijft actief! Met borstkanker heb ik gelukkg geen ervaring, dus ik weet niet wat dat geeft aan de lustgevoelens van de vrouw. Voor mij zijn mijn borsten zeker een stimulans tot.... Maar ik wil elke vrouw zeggen dat wij uit véél meer bestaan dan borsten en baarmoeders. Dat sex leuk kan zijn op vele manieren, en dit tot op hoge leeftijd!
Met het begin van het nieuwe schooljaar moest ik terugdenken aan mijn eigen schooljaren. In het bijzonder aan wat wij vroeger moesten leren, en vooral wat ons werd geleerd. Zo leerden we dat we respect moesten hebben voor mens en dier. Vòòral ook voor onze ouders, evenals voor oudere mensen. Met dat respect had, en heb ik, nooit moeite gehad. Op mijn beurt heb ik het , als ouder zijnde, mijn eigen kinderen ook geleerd. Maar we leerden ook dat we eerbied moesten hebben. Eerbied voor onze koning en koningin. Eerbied ook voor hoogwaardigheidsbekleders en notabelen. Kortom, eerbied voor ieder die een trapje hoger stond dan wij. Iedereen die geld en/of macht heeft. En met dat laatste heb ik het in de loop der jaren wel moeilijk mee gekregen.
Waarom zou ik eerbied moeten hebben voor stinkrijke mensen die voor dat geld nooit wat hebben moeten doen? Mensen die geboren zijn in een gouden wieg en enkel door erfrecht macht bezitten? Kennis is macht, zo luidt het spreekwoord! Maar moet ik eerbied hebben voor hen die die kennis en macht ge (mis) bruiken om tot op de hoogste ladder te kruipen? Die over lijken gaan en niet geven om de puinhoop die ze achter zich laten? Neen, ik heb geen respect voor die mensen, laat staan eerbied!
Ik heb eerbied voor die poetsvrouw die elke dag weer het vuil opkuist dat anderen gemaakt hebben... Voor die man of vrouw die zonder lange arm de ladder is opgeklommen.... De bediende die steeds met een glimlach achter zijn loket plaats neemt, en zich niet te beroerd voelt om een ietsje meer te doen dan hem is opgedragen. De postbode, de vuilnismannen, de fabrieksarbeider, de verpleger, enz. Iedereen die op eerlijke wijze zijn kost verdiend. Die niemand kwaad berokkend door zijn plaats in de maatschappij in te nemen. Voor al diegene die zich vrijwillig inzetten om anderen gelukkig te maken. Daar heb ik respect voor! Die mensen verdienen eerbied! En die mensen krijgen dan ook mijn respect en eerbied die men mij met de paplepel heeft ingegeven.
Maar mijn mening hoeft uiteraard niet de uwe te zijn!!!
Jongeren willen niet meer werken en afdragen voor het pensioen van de ouderen van nu! Wel, tof dat ze voor hun mening durven uitkomen. Knap dat ze die keuze hebben Sneu voor ons senioren die graag nog een tijdje hadden willen meedraaien!
Toen ik begon te werken op mijn veertiende jaar is de vraag of ik wilde afdragen, voor wat of wie dan ook, niet gesteld. En dat is zo gebleven zolang ik werkte. Het was de normaalste zaak dat wanneer je je loonzakje kreeg, er een deel van weg was. Naar de staat, voor van alles en nog wat. Je stelde je er niet al teveel vragen omtrent, het was nu eenmaal zo. En je overlegde wat je kon en mocht doen met de overschot die je wel in je handen kreeg.
Wij senioren lijken steeds meer in de weg te lopen van steeds meer mensen. We leven te lang! Als we oud en ziek zijn moeten we naar het bejaardenhuis. Dat kost veel geld, en ons pensioen is niet toereikend. Onze kinderen moeten verplicht bijspringen. Wat nu als die kinderen de keuze hebben om zulks te weigeren? Welke keuze hebben wij dan? Eutanasie onder zachte maar o zo liefdevolle dwang?
Stel nu dat er inderdaad beslist wordt dat jongeren niet meer moeten afdragen voor het pensioen van de ouderen van nu, wat dan? Iedereen een staatspensioen? Of werken tot je dood valt? Hetgeen men nu toch al een tijdje overweegt. Maar wat met de jongeren van nu zelf? Gaan ze van hun loon centjes opzij leggen "voor later"? Willen zij dan niet leven tot op hoge leeftijd? Willen zij werken tot ze erbij neervallen? En wat dan met die vele jongeren die jaren stempelen, of zo nu en dan werk vinden? Volgens mij gaat men dan voor die jongeren ook het systheem toepassen, geen werk geen geld, en derhalve later ook geen pensioen.
Wat blijft er nog over om te sparen voor de doorsnee jongeren? Een eigendom is een must: dus een hypotheek Eén, maar liefst twee auto's, broodnodig: dus een lening. De trend van vandaag is één kind is meer dan genoeg. Maar dat kind moet dan wel alles, maar dan ook àlles kunnen hebben wat zijn hartje begeerd. Natuurlijk leuk voor het kind, maar exit een groot deel van het loon van ma en pa. Want creativiteit zoals in onze jonge tijd is er niet meer bij. Nee, het moet spiksplinternieuw zijn, en van het merk dat op dat moment in zwang is. Quality time is broodnodig als je hard werkt, dus de jongeren gaan 3x per jaar op reis. Met het vliegtuig uiteraard, want het moet snel gaan. Kost geld hoor jongelui! Het dagverblijf van de kinderen? Duur duur, en misschien schaft men die belastingaftrek ook wel af! Het sportcenter, want jullie moeten fit blijven tot het eind juller dagen. Money money! En van de overschot gaan jullie sparen? Laat mij niet lachen.
Ach, onze ouders springen graag bij, want ze gunnen ons meer dan ze zelf hebben gehad. Zo gaat het in vele jonge gezinnen. Klopt tot nu toe.We springen inderdaad graag bij. Maar we gaan het niet meer kunnen! We gaan zelf niks meer hebben! En wat met jullie kleinkinderen en onze achterkleinkinderen? Wat gaan die doen als jullie jongeren oud en ziek worden? Ik zie de toekomst voor jullie duister in. MAAR MIJN MENING HOEFT NIET DIE VAN JULLIE TE ZIJN!!!
Eulalie verblijft in het bejaardenhuis en wordt negentig jaar. Zij is een oude vrijster en heeft nooit een man in haar leven gehad. De directie vraagt wat ze graag wil hebben voor haar verjaardag. Haar wens is om toch éénmaal in haar leven sex te mogen ervaren. De directie overlegt en beslist... Een jonge gigolo wordt gecontacteerd, gekeurd en aangenomen voor de job. Op de bewuste dag hoort men opgewonden kreten uit de kamer van Eulalie komen... Het is pas ùren later dat de jonge dekhengst zijn loon kan gaan ontvangen. De directie spoed zich ongerust naar Eulalie en zien haar moe maar voldaan in haar zetel zitten... Hoe is het geweest vraagt de directie? Ach, zegt Eulalie, het was voor hem òòk zijn eerste keer. Hoezo, vraagt de directie? Wel ja, zei Eulalie. Zijn gerief was spieksplinternieuw want het zat nog in de plastieken verpakking!
Schizofrenie is een nare ziekte! Men hoort stemmen die je dingen vertellen die je helemaal niet wilt weten. Of laten je dingen doen die je onder "normale" omstandigheden nooit zou doen. Het bekendste gegeven van schizofrenie is de multi personaliteit. Denk maar aan Dr Jeckyl en Mr Hyde. De film was uiteraard fictie, maar ik ben ervan overtuigt dat in ieder van ons meerdere identiteiten schuilen.
Zijn we niet allemaal een keer naar buiten toe de meest blije mens geweest, terwijl binnenin ons hart bijna in twee brak van verdriet? Wanneer men ons vraagt hoe het met ons gaat, antwoorden we steevast, "oh het gaat prima met mij, dank u" terwijl we ons doodziek, ellendig of minstens belabberd voelen. We lachen om niet te moeten huilen! We willen onszelf niet laten kennen! Onze donkere of minder mooie kant camoufleren we met iets dat we niet gans zijn. Slechts aan enkele intimi laten we ons ware gezicht zien. Slechts die éne geliefde persoon mag weten wie we werkelijk zijn en hoe we ons werkelijk voelen. En dan nog!
Ook ik heb last van een beetje schizofrenie! Niet zo dat ik vandaag Janne D' Arc denk te zijn en morgen Virginia Woolf! Nee, maar ik heb wel een trieste en een blije persoon in mij. En ik kan nooit voorspellen welke van de twee morgen de bovenhand gaat halen. Soms kan een lied mij doen keren van blij naar triest. Soms kan een woord mij van gelukkig naar boos maken. Er zijn zoveel factoren die mijn gemoedsrust kunnen doen keren in onrust. En daarom heb ik twee blogs!
Aan al diegene die hebben geraden wie ik ben op mijn andere blog, EEN DIKKE PROFICIAT! Maar geef toe dat ik danig heb moeten helpen he? Op mijn ander blogje geef ik jullie mijn trieste ik! Mijn boosheid om mijn verloren jeugd! Mijn kinderlijke onmacht tegenover volwassen boosaardigheid. Mijn romantische gevoeligheid. My dark-side zoals mijn cybermaatje LaBo het zo mooi kan zeggen. Hier ben ik de meer kritische ik. Hier ben ik de realist! Hier geef ik mijn mening op het alledaags gebeuren. AL HOEFT MIJN MENING GEENZINS UW MENING TE ZIJN!!!
Ik herinner mij de tijd dat de bank nog naar je toe kwam! Nee, niet de bank in het park alhoewel daar ook wat over te vertellen valt, maar ik bedoel de geldbanken.
Toen ik pas begon te werken kreeg ik wekelijks mijn loon netjes in het handje uitbetaald. Cash, zoals het nu wordt genoemt. Zo héél erg zwaar woog dit niet door, want zoveel verdiende ik niet! Zo begin mijn twintiger jaren had mijn baas een revolutionair voorstel. Of ik mijn loon niet wou laten uitbetalen via de bank! Het had enorme voordelen, zowel voor mij, als voor de baas. Dieven zouden minder kans maken om geld te kunnen bemachtigen bij een overval. De dieven van vandaag liggen om die bewering nog steeds te brullen van het lachen, maar dat is een ander verhaal. Ik mocht zelf mijn bank kiezen, dus ik ging akkoord en op zoek.
De ène bank beloofde al meer dan àndere! Zo kreeg je een welkomsgeschenk. In mijn geval waarschijnlijk een sleutelhanger, want zoals reeds gezegt, zoveel loon had ik niet! Bij elk begin van een nieuw jaar kreeg je een pracht van een agenda. Een kunstig gemaakte kalender was ook evident. Daarbovenover kreeg je mooie en practische mapjes om je afschriften in te bewaren. Die afschriften werden je gratis per post toegezonden. Op piekdagen moest je aan het loket soms wel wat aanschuiven, maar geen mens die daarom maalde. Those were the days my friend!
Vandaag is het een heel ander verhaal! Ten eerste moet ik bijna wekelijks in mijn agenda kijken om te weten wat de naam van mijn bank is. Dit omdat de naam van de banken, door fusie en allerlei andere toestanden, steeds maar weer veranderen. Hun tarieven veranderen steeds mee, in stijgende lijn wel te verstaan. Telkens ik mijn afschriften ga halen constateer ik dat mijn rekening nog maar eens van naam is veranderd. Had ik helemaal in het begin een doodnormale zichtrekening, wel ik heb ondertussen al vele malen de ladder beklommen en ga gestaag hogerop. Niet omdat er meer centen opkomen hé, nee hoor, gewoon omdat de service toeneemt.
Over die service heb ik nu net mijn bedenkingen! Op een keer kondigt de bank een grote ommekeer aan. Ik mag mijn geld zelf afhalen aan het kastje in de muur, en moet niet meer naar het loket. Ik heb daar een pasje voor nodig, en dat wordt mij welwillend uitgereikt, samen met het bijhorende prijskaartje. En de beheerskosten gaan omhoog. Maar goede service moet betaald worden, of niet? Al is het mij niet geheel duidelijk welk voordeel dit alles mij brengt.
Met dat pasje kan ik ook in de winkel betalen. Sommige winkels rekenen enkele centen kosten aan, maar wederom, voor het gemak moet je iets over hebben. Het voordeel is dat je niet meer meer met een hoop geld op zak hoeft te lopen. Het nadeel is dat je goed moet nadenken of je nu het blauwe bloesje wel of niet zou kopen, want eens de je persoonlijke code ingetoetst, kan je niet meer terug. Je geld is reeds van je rekening af. Die persoonlijke code moet je goed zien te onthouden, want de bank doet dit niet voor jou. Bij verlies of diefstal van je pasje ben enkel jij de pineut. Dat is niet in hun service inbegrepen. Ben je nu de code of het pasje tout court toch kwijt, dan zijn er nog geen potten gebroken, want bij je bank verkopen ze je graag een nieuw pasje.
Even later mag ik aan hetzelfde kastje in de muur mijn betalingen doen. Selfbanking noemen ze het! Weer niet meer aanschuiven aan het loket! Wel des te langer aan het kastje, maar we gaan niet pietluttig doen hè? De beheerskosten gaan nog maar eens omhoog. En de service blijft maar uitbreiden! We kunnen internetbankieren. Kosten noch moeite worden gespaart om het gemak te realiseren. Hun gemak en mijn moeite, dit alles op mijn kosten want..... Juist, de beheerskosten gaan omhoog! Hoe meer we zelf doen, hoe meer het ons schijnt te kosten. Ik zie de logica er niet van in!
Dat ik een vrouw ben, hebben jullie al wel geraden! Niet ééntje met een baard, maar wel één met haar op de tanden Dit laatste louter figuurlijk natuurlijk! Maar moest ik nou wel een baard hebben, dan was er nog altijd de mogelijkheid om dit euvel te laten fiksen. Want anders zou ik te ver afwijken van het ideaalbeeld, niet?
Ik heb het hier uiteraard over de "ideale vrouw"! Mannen hebben immer onvolkomen kunnen en mogen zijn, en het is nog steeds zo. Mannen hebben een knuffeleffect wanneer ze een buikje hebben! Vrouwen zijn oude uitgezakte tantes, wanneer ze een buikje hebben. Grijze haren zijn charmant bij de heren, maar vrouwen moeten hun stralende haarkleur bewaren tot aan hun dood. Ik kan zo nog een tiental feiten opnoemen, maar de dames onder ons zullen het zelf ook wel kunnen invullen vermoed ik. En de heren....zij dromen maar verder.
De laatste jaren lopen we daarom ook massaal naar de plastische chirurg. Als we jong zijn moeten onze borsten vooral "Groot" zijn. Bij het ouder worden moeten ze dan weer kleiner. Maar in beide gevallen moeten ze zeker rechtopstaan, ook bij het bukken of liggen. Aan zwaartekracht hebben we een hekel gekregen.
Rimpels moeten we beginnen wegsmeren vanaf ons twintigste jaar. En we moeten er voor zorgen dat we twintig blijven, ook als we onderhand bijna zestig of ouder zijn. De potjes beloven ons dat het kan, dus als het niet lukt is dat onze eigen fout, toch?
Ook onze tanden moeten stralend wit blijven! Want dat met de jaren onze tanden natuurlijk vergelen is ontoelaatbaar. Kronen of implantaten is de boodschap. Het bleken van de resterende eigen tanden is een must. Want een beetje man slaapt toch niet naast een vrouw die haar tanden in een glas heeft liggen.
Het goede nieuws is dat het tegenwoordig allemaal mogelijk is. Het slechte nieuws is dat het verschrikkelijk kostelijk is. Maar ook daar is de oplossing vlug gevonden. Want als vrouw moeten we niet alleen mooi blijven tot aan onze dood, neen, we moeten ook nog even actief blijven als toen we twintig waren. Dus gaan we buitenshuis werken. We doen ons huishouden met de glimlach. We voeden de kinderen op en houden ze stil wanneer manlief uitrust na zijn zware dagtaak op kantoor (hèèl belangrijk). Ondertussen gaan we eveneens uitwerken, en dit nog steeds met de glimlach, maar vooral zonder moe te zijn of het te worden. En als de kinderen met hun diploma de deur uit zijn. En het huis is afbetaald. En manlief heeft zijn droomauto, dan.... Dan mogen we verder werken om onze eigen verbouwingswerken te financiëren.
Wat sex betreft moeten we ook oppassen. Want je moet minstens 3X per week het ganse gamma van de "Kamasutra" kunnen afwerken. Kwestie van in de running te blijven. Kwestie van de echte twintigers geen kans te geven om met manlief, je huis en al wat erbij hoort te gaan lopen. Want dan kan je de persoonlijke renovatiewerken wel vergeten. Het OCMW ondersteund die werken niet. Je eigen loon is ontoereikend, en alimentatiegeld blijft een droom. Plotseling vind iedereen je mooi zoals je bent op de koop toe!
Wel, ik stond deze morgen nog maar eens voor de spiegel. Dacht bij mezelf dat ik waarschijnlijk ook voor herbouwing in aanmerking kom. Maar buiten de normale binnen de perken persoonlijke verzorging, vertik ik het om aan mij te laten prutsen. Ik word ouder, en de zwaartekracht eist zijn tol. De rimpels in mijn gelaat veraden de moeheid en het geleden verdriet, maar ook de blijheid. Wanneer ik een topje draag steken er geen opgepomte borsten bovenuit. Ik hoef niet zo nodig een snijdende koord van een string tussen mijn billen. Mijn kortste rokje komt net boven mijn knieen. Maar ik ben en blijf wel lekker mezelf! En mijn mening hoeft uiteraard niet de uwe te zijn!!!
HYSTERECTOMIE. 
