Archief

En ik heb daar geen spijt van gekregen!
Nu moet ik wel toegeven dat ik niet meer kan wat ik vroeger wel kon. Maar wat een heerlijk en fijn gevoel gaf het toen iedereen gewillig en spontaan zijn steentje bijdroeg om er een geslaagd feest van te maken.

Kerstmis heeft voor mij persoonlijk niet te betekenis van het rooms-katholieke verhaal dat mij toen ik jong was door de strot werd geduwd. Ik opteer voor de heidense oorsprong waarin de zon, het licht van de wereld, wordt herboren en weer in kracht toeneemt.
Het feit dat de dagen beginnen te lengen en de nachten korter worden.
Het feit dat alles opnieuw in bloei zal komen en nieuw leven brengt in de natuur.
Dat moet je niet klakkeloos geloven, want dat wonder der natuur kun je steeds weer met je eigen ogen aanschouwen.

En toch…
Net als in het Bijbelse verhaal klopte er ook bij ons een onverwachte, maar zeer welgekomen, gaste aan. En ze bracht geluk mee voor ons allen, maar in het bijzonder voor Dochterlief.
Deze moeder sloeg in gedachten een kruisje en bad in stilte toch maar een Wees Gegroet-je opdat eindelijk het geluk zou mogen terugkeren in het leven van haar kind.

Tja, deze Mus krijgt zo af en toe te maken met rare kronkels in haar brein. Maar wie me kent weet dit al wel langer zeker!!! En wat voor jullie misschien belangrijk kan zijn om weten, het is niet besmettelijk.

Heb nog een hele fijne aanloop naar oudejaarsavond, tot de volgende…met een…

Dag lieve allemaal!

Ik heb een wens voor iedereen
Een samen zijn met lieve mensen om je heen.
Mensen die van je houden om wie je bent
In wie je een stukje van jezelf herkent.
Mensen die onvoorwaardelijk om je geven.
En waarmee je samen iets moois kunt beleven.
Geniet van de warmte dat dit alles geeft.
En heb een vrolijk kerstfeest!

Helaas kwam er een moment dat mijn oogziekte me bij dit alles lelijk parten begon te spelen.
Wie veel en graag met ‘HTML’ werkt zal weten dat je geen puntje of streepje verkeerd mag zetten want dan werkt de code niet. En laat het nu net die puntjes en streepjes zijn die ik niet meer kan zien.
En met heel veel spijt moest ik aan mezelf toegeven dat ik dit blogje niet meer kon voortzetten. Zodus stopte ik ermee.

Maar nu komt het bizarre!
Hoewel ik al vele maanden niet meer werk aan mijn muziek blogje, merkte ik van de week dat hij terug in de ranking staat van de categorie: Dagboek/Bedenkingen!
En tot mijn verbazing stijgt het nog elke dag!

Nu vraag ik mij toch af wat er aan de hand is?
Zou er iemand op het idee gekomen zijn om mijn werk beetje bij beetje te kopiëren? Zou men in de ingewanden van mijn blog de ‘HTML’ codes roven voor eigen gebruik? Of zou plots mijn muziek blog zo populair zijn geworden?
Nu aan diegenen die menen er muziek te kunnen afhalen kan ik meteen vertellen dat ze dan dikke pech hebben. Want elke keer weer werd het vorige lied (lees:link) verwijderd wanneer ik er een nieuw opzette. Kwestie van gene zever te krijgen met SABAM.

Enfin, we gaan er ons hoofd niet over breken en nog minder onze slaap voor laten. Er gebeuren wel vreemder dingen op SenNet en de rest van de wereld. Maar bizar vind ik het wel!

Ik wens jullie allen nog een fijne rest van de week toe!
Tot de volgende…

Maar wat zeur ik! Want ik mag mij gelukkig prijzen.
Wanneer ik thuis kom gaat door een tikje van mijn vinger op de thermostaat mijn chauffage in werking en is het in een mum van tijd aangenaam warm in mijn stulpje.
Ik trek mijn natte kleding uit, neem een warme douche, trek mijn super warme jogging en wollen pantoffels aan en vlei me onder mijn fleece deken in mijn relax voor de tv. Naast mij op de salontafel staat een lekker warme kop soep om de innerlijke mens te sterken.

Dit in tegenstelling tot vele anderen die geen dak boven hun hoofd en/of warm bed hebben om in te duiken. Zelfs geen kop warme drank om even hun verkleumde handen aan te warmen.
Ach ja, ik weet wel dat velen denken dat al die mensen het aan zichzelf te danken hebben. Dat ze hun luttele centen die ze bijeen gebedeld hebben verspillen aan booze. Dat ze werkschuw zijn en zich kwaadwillig buiten de maatschappij zetten. Een maatschappij die hen uitspuwt en die zij op hun beurt verachten.

Ik geef het ietwat beschaamd toe, ooit dacht ik hetzelfde.
Tot op de dag, nu jaren geleden, dat ik aan mijn vrijwilligers werk begon in een opvangtehuis voor daklozen.
Tot op de dag dat ik het verhaal hoorde achter die onwelriekende haveloze mens.
Vanaf toen, en nu nog, bekijk ik vele onder hen met andere ogen.
Niet de vele immigranten die naar hier komen om te profiteren van onze sociale welvaart en daar nog in slagen ook.
Niet die notoire luie dronkelap (want die zijn er gegarandeerd ook ) die zich niet wil laten helpen.
Maar die sukkelaar die zijn werk is verloren door reorganisatie en vervangen werd door een machine.
Die zijn afbetalingen niet meer kan doen en wier have en goederen in beslag werden genomen door de bank.
Die mens die door de vele kafkaiaanse regeltjes steeds weer door de mazen van ons sociale vangnet valt waardoor zijn situatie uitzichtloos is, en blijft.
En dan wil ik het nog niet eens hebben over alle verborgen armoede.

Zo net een week voor de kerst met al zijn praal en pracht, zijn overdaad aan eten en geschenken, vind ik het een mooie tijd om daar bij stil te staan op dit ontiegelijke uur midden in de nacht.
Want wat ik nooit zal kunnen begrijpen, is dat vele (gelukkig niet allemaal) mensen van kerstmis (toch een overwegend katholiek  gegeven) een decadent feest maken terwijl hun medemens van koude en honger vlak naast hun deur ligt te creperen.

Ik wens jullie allen nog een hele fijne en gezellige zondag toe! Tot de volgende…

Ik ben een ramp op het gebied van het onthouden van verjaardagen. De helft van de tijd weet ik niet eens in welke dag we leven, laat staan dat ik weet wie er op dat moment jarig is.
Die van mijn kinderen en aanverwanten zijn uiteraard geen probleem. Maar die van nauwe kennissen en goede vrienden, dat is andere koek. Al zijn er wel enkele bij die het me gemakkelijk maken.

Zoals bijvoorbeeld Bojako, die is op dezelfde dag jarig als Zoonlief. En mijn vriendin uit Canada is jarig op dezelfde dag als Dochterlief. Ook die van mijn Poetsiepoets onthoud ik wegens exact 1 maand later jarig dan Vicky. Mijn (pleeg) broer verjaart dan weer op tweede kerstdag en daarom niet moeilijk om te herinneren.
De verjaardag van de vader van mijn kinderen en die van mijn (pleeg)pa komen nog steeds spontaan in me op. 
Maar al de rest….olala!

En dan komt die dekselse 13e december!
Nog voor ik goed en wel wakker ben weet ik welke dag het vandaag is. Hel lijkt alsof ik ontwaakt ben uit een nachtmerrie. (En misschien is dat ook wel zo). Dat nare gevoel blijft de ganse dag door mijn lijf gieren.
Er komt vandaag ook niets fatsoenlijk uit mijn handen. Zelfs koffie zetten of een boterham smeren lukt niet probleemloos. Ik kan mij niet focussen op de dagdagelijkse bezigheden. Mijn gedachten dwalen voortdurend af naar vroeger…naar mijn kindertijd…naar alle ellende die ik mocht ondervinden…door haar...en het lijkt alsof de littekens van de slagen tweemaal zo groot, tweemaal zo pijnlijk zijn vandaag...alsof ze gisteren zijn toegebracht.
Want 13 december is de verjaardag van mijn pleegmoeder.
En hoewel zij reeds vele jaren dood is spookt zij nog steeds door mijn brein. Zij beheerst vandaag mijn doen en laten en brengt mij totaal van mijn stuk.

Hoe komt dat toch?
Waarom heeft dat mens tot op vandaag nog zo een enorme impact op mij! Zal ik het dan nooit  kunnen vergeten? Het nooit helemaal achter mij kunnen laten?
Tot op vandaag alleszins niet, zo blijkt.

Nee, ik wens haar geen gelukkige verjaardag toe.
‘May she rot in hell’ komt dichter bij de waarheid van mijn innerlijke gevoelens.
Vergeten en vergeven, het zou heilzaam voor me zijn.
Maar ik kan het niet….tot op de dag van heden kan ik het nog steeds niet. Misschien ooit...wellicht nooit...

Sorry aan de lezers die geschokt zijn door dit enigszins bitter klinkende epistel. Ik voelde een onweerstaanbare drang om het van me af te schrijven. Gelukkig kan en mag dit ook.
Voor de rest ben ik de lieftalligheid zelve hoor, hahaha….Daarom voor jullie allen, veel liefs, en een…

Maar alle gekheid op een stokje, wat me echt zorgen baart is dat mijn zicht weer achteruit is gegaan. Dit is zo sinds een grote week.
Vorige keer heeft de oogarts mij geen prik gegeven omdat mijn zicht stabiel was gebleven. En ook omdat er nog jarenlang zal moeten geprikt worden, als ik het geluk mag hebben om oud te worden, en problemen kan leveren voor mijn netvlies. Ik was blij toe, want zo’n naald in je oog is geen pretje, ook al wordt die dan plaatselijk verdooft, je voelt het wel. Maar nu blijkt toch dat een keertje overslaan geen goede beslissing is.
Komende woensdag moet ik naar de oogarts toe, en dan volgt er zeker weer een oog-injectie. Ik kan enkel maar hopen dat hierbij mijn zicht zich weer een beetje herstelt.

Maar ach, wat loop ik te zeuren…er zijn zoveel ergere dingen in het leven!
Wanneer ik ga lezen bij Natoken, of ik denk aan mijn vrienden Maria en Raoul, dan mag ik mij nog gelukkig prijzen.
Die snotvalling verdwijnt wel weer zoals hij gekomen is. En al zie ik dan nog maar weinig, het is nog altijd meer dan een blinde.
Voor de pijn in mijn knoken heeft de apotheker ‘goei stuff’. En daarmee kom ik de winter wel door tot er zich weer warmere temperaturen aandienen. Trouwens van kniezen wordt een mens ook ziek.

Zo, dat was het voor nu. Ik ga mijn hangmatje onder mijn neus vervangen en me effe horizontaal leggen.
Ik wens jullie allen een fijne week toe! En tot de volgende…bij leven en welzijn!

Verleden week maandag kwam Dochterlief even over vliegen voor twee daagjes. Oorspronkelijk om moeder te helpen bij het optuigen van de kerstboom.
Reeds twee jaar op rij heb ik geen kerstboom meer gezet. Geen zin, geen fut, teveel narigheid en verdriet te verwerken om feestelijk vrolijk te kunnen zijn.
Dit jaar kwam dan toch weer de vraag: “Mams, wat ga je doen met de kerst?” Toen ik niet vol enthousiasme, zoals vroeger, zei: …ha, natuurlijk komen jullie naar hier… ik versier de kamer… dek de tafel feestelijk… doe de nodige inkopen… kook uitgebreid… zorg voor de cadeautjes…en wanneer jullie terug naar huis zijn ruim ik de boel vrolijk weer op…en dat allemaal in me eentje….! Toen zag ik toch de teleurstelling op hun gezicht.
Kerstmis is natuurlijk het familiefeest bij uitstek. Maar ze begrepen wel dat ik dit allemaal niet meer aankan. Dat mijn visuele handicap daarvoor te belemmerend geworden is. Ik kan verdorie voor mezelf nog geen ei meer bakken, laat staan een feestmaaltijd op tafel zetten! En dus kwamen ze met een compromis; Zoonlief en vrouwtje (die beide een drukke baan hebben) zullen zorgen voor de hapjes en het dessert. Dochterlief komt helpen bij het hoofdgerecht (dat wordt dit jaar fondue, want dat is simpelweg lekker en gemakkelijk) en neemt het optuigen van de kerstboom voor haar rekening.

En zo gebeurde het dat Vicky verleden week maandag op logement kwam voor twee dagen.
Maar ondertussen zijn die twee dagen al uitgegroeid tot een ganse week. Want het is fijn en gezellig bij Moeders. Het is leuk om verwend te worden en om op haar beurt te kunnen verwennen. Mij hoor je alvast niet klagen! Tja, dat cocoonen heeft ze van geen vreemden.

Ik wens jullie allen een heerlijke Sinterklaasavond! Dat jullie schoentje mag gevuld worden met lekkers! Lieve groetjes en tot de volgende….

Dat dichte groene bladerdek vormt een natuurlijk gordijn dat me behoed tegen inkijk van de overburen. Moest ik dat al willen, ik zou gerust en sans gêne dag en nacht in me blootje door de kamers kunnen paraderen.
Het gebladerde geeft me ook een gevoel van weidsheid en van rust. Een plattelandsgevoel middenin een drukke stad. Mijn eigenste boerenbuiten. Geef toe, niet iedereen heeft die luxe.
Dit alles echter enkel in het zomerseizoen.

Helaas zitten we nu in de herfst, de voorbode van de winter. En dat is nu dus goed te merken aan de vele bladeren die naar beneden vallen en de reeds kale takken die gaten slagen in mijn privacy.
Ik zal vanavond weer de overgordijnen dicht schuiven en zo de wereld rondom mij buitensluiten.
Ik zal nu lijdzaam moeten toekijken hoe wind en regen “mijn” bomen geweld aan doen, en hoe vorst en sneeuw hen in bezit neemt.
Ondertussen kan ik enkel hopend wachten op dat ene kleine ontluikende takje. Op die eerste vroege vogel die moedig zijn nestje begint te bouwen. Want dan zal het weer lente zijn, dan is de cirkel rond.

Ik laat jullie even meegenieten van de vier seizoenen van “mijn muurtje”. Respectievelijk, lente, zomer, herfst, winter.

Het was de allereerste keer sinds mijn oogziekte dat ik naar de cinema ging. Ik vreesde dan ook dat het een maat voor niets ging zijn.
Tv kijken valt al niet meer mee! Een ondertiteling kan ik gewoon niet meer lezen en naar de identiteit van de acteurs kan ik enkel maar raden. Tv kijken is voor mij dan ook een enorme inspanning. Wellicht daarom ook dat ik steeds in slaap val voor mijn toestel, al zitten de vele en lange reclameblokken daar ook voor iets tussen. Maar ik dwaal af….De cinema dus.

Dat reuze grote scherm was een weldaad voor mijn ogen. Ik heb dan wel niet elk detail van de film meegekregen en vond hem ook nogal donker zijn (iets wat Dochterlief tegensprak) maar ik heb er toch van genoten.
Maar djeezes, wat een lawaai! Het leek alsof men de doden wilde opwekken. En dat voor amper tien (nog levende) mensen in de zaal!
Het was ook koud in de zaal. We hadden nochtans gekozen voor de middagvoorstelling. Vermoedelijk heeft men bedacht dat de hoge stookkosten niet opwogen tegen de lage inkomsten en vervolgens de verwarming af gezet.

Hoewel ik de serie steengoed vindt was de film zelf ietwat teleurstellend. Ofwel lagen mijn verwachtingen te hoog, dat kan ook zijn. Maar een spectaculaire verhaallijn was het  alvast niet. "Code 37" gaat op doek gewoon verder daar waar de serie vorig seizoen op tv is geëindigd. Dus is voor mij de serie ook al niet meer zo interessant omdat ik nu al weet waar de knoop in de rode draad zit, en hoe hij ontward wordt.

Goedkoop is een bioscoopkaartje ook niet! Maar liefst -18,80€ inkom voor ons beiden mocht ik neertellen. Dat is om en nabij -760 oude Belgische frankskes.
Maar enfin, ik heb genoten van het hapje vooraf, het drankje nadien, en de aanwezigheid van Dochterlief ( die me en passant een paar nieuwe laarzen heeft afgetroggeld, hahaha…) dus al bij al een heel leuke dag.

Vandaag was het dan weer iets minder prettig omdat ik nog maar eens een halve dag op stap moest om papieren te laten invullen.
Morgen zal het dan weer plantrekkerij worden met allerlei dringende zaken, want de zorghulp is ziek en men heeft geen vervanging. Maar in mijne plan trekken ben ik ondertussen al heel goed geworden, dus, ♫... Dont Worry Be happy... ♫

Heb allemaal nog een fijne rest van de week! Tot de volgende….met een,

Jean Bos wordt geboren op 11 januari 1951 te Stokrooie, een deelgemeente van Hasselt. Jean Bos wordt blind geboren
Een week voor zijn derde verjaardag doen zijn ouders hem op een internaat voor blinden te Huldenberg,. Als hij tien is, verruilt hij dat instituut voor het Koninklijk Instituut voor Doven en Blinden te St.-Lambrechts-Woluwe. Daar voltooit hij de lagere middelbare school en studeert in 1970 af als telefonist.
Hij vindt werk als telefonist bij een vestiging van Philips te Hasselt. Als dit bedrijf midden de jaren ‘90 een herstructurering doormaakt, krijgt hij de kans om vertaalwerk te doen.
In 2003 verlaat hij het bedrijf dat korte tijd later gesloten wordt. Sedertdien houdt hij zich op vrijwillige basis bezig met redactie-, vertaal- en radiowerk.

Reeds in zijn jeugd is de auteur een verwoede lezer en heeft hij ambitie om te schrijven. Twee mensen hebben de poorten van de poëzie echt voor hem doen opengaan; een leraar Nederlands die op het blindeninstituut stage liep, en dichter Anton van Wilderode.
Dat resulteerde in de dichtbundel ‘Tijd en daarbuiten’ geschreven tussen 1975 en 2008.
Ter kennismaking geef ik jullie hier twee gedichten:

TIJD EN DAARBUITEN

Tijd en daarbuiten sta je met niets om handen
handenvol niets
niets om aan te geven, niets om weg te geven
sta je met lege handen
want je komt van binnen buiten
zoals je met niets in handen
van buiten binnen bent gekomen
sta je in de schaduw van de tijd
tijd en daarbuiten.

GEDACHTEN ONTKOMEN NOOIT

Gedachten lijden schipbreuk op papier
want de hand die de pen voert
is altijd van een onmeedogend meester.
Gedachten versplinteren in de taal
want ze zijn te fijnbesnaard
en de haar van het woord
te hard om te bespelen.
Gedachten sterven in de open mond
vermoord door tong en lippen zijn ze niet meer
en toch worden zij geoordeeld.
Gedachten ontkomen nooit
want ontvangen in zuiverheid
worden ze verminkt geboren uit het vlees
alleen bij kinderen en simpelen
zijn gedachten mond,hart en handen
Een zuivere viervuldigheid.

Ik wens jullie allen nog een gezellig stukje weekend! Tot de volgende…en