blind

waarom takel ik voortdurend af
en de vrouw van mijn dromen niet

mijn eerste zin was ta ta
het is er sindsdien niet
eenvoudiger op geworden

de plank voor mijn kop wordt
door de dood niet weggenomen

kiezen voor een geliefde
is kiezen voor een lijdend voorwerp

ieder gedicht heeft zijn eigen gewicht,
heeft een eigen gezicht,
zo ook de mens

de weg naar de liefde
is een repeterende breuk

ik sprak met een dichter
ik ben een illusie lichter

het is niet zo dat ik word miskend,
men kent mij niet

reflectie:
een subjectieve sectie

niets spiegelt zo sterk
als het eigen onvermogen

ik ben de nietsnut
tot nut van het algemeen

ik geloof in God
Hij ook in mij

icke kenne mieselfe in toekomende maete
ende ontdeckte immer meer kaesegaete

ik sterf aldoor aan de liefde
en kom ter wereld door
de dood heen

ik herken mijzelf in de ander
de ander niet in mij

de diepte van de ziel
is een schaduwrijke bloem

als je lacht hoor ik de echo
van jouw bestaan

ik kan mijzelf aan anderen
niet onthouden