sprakeloos

ik dicht het lied van de stilte

mijn glimlach voedt verdorde wortels

de tijd heeft een blind paard bereden

in stotende zuchten speel ik
muziek op gewaande snaren

gedachten wachten op klare taal
van duidend begrip

ik heb niet te kiezen
het is maar net hoe
het gemoed vaart

ik wil mijn verbeelde geliefde bewaren
eer zij mogelijk naar de stilte geschreven
wordt

ik bezweer het einde,
ontken een mogelijk afscheid,
berust liever in het onvolledig zijnde

alwaar woorden zijn verworden
tot zuchten
is de inkt verdroogd tot nutteloos zaad

schreeuwende pijn bevriest
het redelijk denken

soms schep ik een verduisterd einde;
opgaan in niets van al het zijnde

ik  houd mijn handen op
tot dragen toe bereid
maar zie met lede ogen aan
dat het machteloosheid is
dat door mijn vingers glijdt

luister naar mij
ik spreek over weinig

mijn toekomst was weer
op het verleden gericht

mijn pen stokt vandaag
als ik een onbeschreven blad
tracht te ontmaagden

ik was nietig en toch zo trots
ik vlijde neder en verloor mijzelf

spreek niet over de wijsheid
als het slechts uw eigenbelang dient

zwijg over de waarheid
als zij toch niet begrepen wordt

spreek nooit over wijsheid
als u niet wordt gehoord