afscheid

alwaar woorden zijn verworden
tot zuchten
is de inkt verdroogd tot nutteloos zaad

schreeuwende pijn bevriest
het redelijk denken

soms schep ik een verduisterd einde;
opgaan in niets van al het zijnde

ik  houd mijn handen op
tot dragen toe bereid
maar zie met lede ogen aan
dat het machteloosheid is
dat door mijn vingers glijdt

luister naar mij
ik spreek over weinig

mijn toekomst was weer
op het verleden gericht

mijn pen stokt vandaag
als ik een onbeschreven blad
tracht te ontmaagden

ik was nietig en toch zo trots
ik vlijde neder en verloor mijzelf

spreek niet over de wijsheid
als het slechts uw eigenbelang dient

zwijg over de waarheid
als zij toch niet begrepen wordt

spreek nooit over wijsheid
als u niet wordt gehoord

men kan de waarheid slechts duiden
nimmer omvatten

ik ging laatst weer eens met de trein
hij rijdt nog steeds over twee rails en vooruit
wat een eenvoud

naarmate ik afstand neem
komt zij steeds dichterbij

het is niet zo dat als ik door de bril
van een ander kijk
ik dan ook beter zie

ik zie door de gekapte bomen
het bos niet meer

missen is leegte opvullen met verwachting

leven is trachten in balans te blijven
als men geluk mag of kan toevoegen
zal vaak ook de schaduwkant toenemen

wat je aan je bindt moet uiteindelijk
weer losgeknoopt worden