bescheidenheid

ik discrimineer zonder aanzien des persoons

niets zeggen vertelt soms meer
dan dreggen naar nutteloze woorden

ik zoek de leegtes te vullen
dikwijls met vergrijsde dromen

zie mij leegtes vullen
met letterloze schimmen

hier sta ik dan tot vergrijzing toe,
zie om me heen de gemiste weelde

in de aanblik van sprakeloze taal
is al veel droefenis gestold

ik dicht het lied van de stilte

mijn glimlach voedt verdorde wortels

de tijd heeft een blind paard bereden

in stotende zuchten speel ik
muziek op gewaande snaren

gedachten wachten op klare taal
van duidend begrip

ik heb niet te kiezen
het is maar net hoe
het gemoed vaart

ik wil mijn verbeelde geliefde bewaren
eer zij mogelijk naar de stilte geschreven
wordt

ik bezweer het einde,
ontken een mogelijk afscheid,
berust liever in het onvolledig zijnde

alwaar woorden zijn verworden
tot zuchten
is de inkt verdroogd tot nutteloos zaad

schreeuwende pijn bevriest
het redelijk denken

soms schep ik een verduisterd einde;
opgaan in niets van al het zijnde