Zondag 23 december 2007
Ananaslaan Bandoeng
Evenals wijzelf woonden (in de oorlog) in de Bandoengse Ananaslaan, iets meer naar beneden de helling af, onze tante Jopie. Zij was een zuster van mijn vader en had twee kinderen, Renie van 5 en Eddie van 11 jaar. Haar man, onze oom Jaap Marissen, was tabakplanter in Djember. Maar al lang vóór het uitbreken van de oorlog was hij opgeroepen bij de Nederlandse Marine omdat hij in z'n jonge jaren koopvaardij officier was geweest.
In die hoedanigheid moest hij onder meer kruispeilingen verrichten van Japanse vlootbewegingen.
Vlak vóór of tijdens de capitulatie van Nederlands-Indië aan Japan, kreeg hij opdracht om het in de buurt van Bandoeng gelegen militaire peilstation Rantja Ekkek op te blazen. Met een aantal andere collega's heeft hij dat volbracht. Gelukkig dat de Japanners dat nooit te weten zijn gekomen, anders had hij het meteen niet overleefd. Later kwam hij als krijgsgevangene aan de Pakan Baroe spoorweg te werken op Sumatra.
Tante Jopie woonde in een huis met de naam Keep Smiling op de voorgevel. Die naam mocht er van de Japanners op blijven staan. Andere huizennamen die de Japanners niet welgevallig waren, moesten verwijderd worden.
Na verloop van tijd werden ook in tante Jopies huis diverse andere families ondergebracht.
De huizen werden dus steeds voller gestouwd met vluchtelingen.
Aanvankelijk verbleven er circa 7.000 mensen in het Thihapitkamp. Maar na enige tijd was het aantal vluchtelingen, voornamelijk vrouwen en kinderen, verdubbelt tot bijna 14.000.
Eerst konden de meeste mensen nog eten kopen en zelf bereiden.
Na verloop van tijd was er ook geen eten meer verkrijgbaar en kwam er eten uit de gaarkeuken.
Onze Bennie van 4 jaar presteerde het om stiekem uit een pan met voedsel te eten. In dat voedsel zaten echter bedorven garnalen, waarop hij een ernstige voedselvergiftiging opliep. En hals over kop in het ziekenhuis moest worden opgenomen waar hij geruime tijd verbleef.
Mijn moeder was inmiddels ook ernstig ziek geworden waarop ik - een paar maanden oud - ter verzorging in het klooster van de zusters Ursulinen werd opgenomen. Dat klooster was ook in de buurt van de Ananaslaan.
De zusters Ursulinen hielden zich oorspronkelijk voornamelijk bezig met het geven van onderwijs. In de oorlog pasten zij hun taken aan, aan de omstandigheden.
In de buurt van Bandoeng was in de oorlog een luchtvaartschool voor Japanse jachtvliegtuigen gevestigd.
Vandaar dat de bevolking getracteerd werd op veel angstaanjagend overronkende vliegtuigen.
De Ananaslaan was onderdeel geworden van het Tjihapitkamp.
In die hoedanigheid moest hij onder meer kruispeilingen verrichten van Japanse vlootbewegingen.
Vlak vóór of tijdens de capitulatie van Nederlands-Indië aan Japan, kreeg hij opdracht om het in de buurt van Bandoeng gelegen militaire peilstation Rantja Ekkek op te blazen. Met een aantal andere collega's heeft hij dat volbracht. Gelukkig dat de Japanners dat nooit te weten zijn gekomen, anders had hij het meteen niet overleefd. Later kwam hij als krijgsgevangene aan de Pakan Baroe spoorweg te werken op Sumatra.
Tante Jopie woonde in een huis met de naam Keep Smiling op de voorgevel. Die naam mocht er van de Japanners op blijven staan. Andere huizennamen die de Japanners niet welgevallig waren, moesten verwijderd worden.
Na verloop van tijd werden ook in tante Jopies huis diverse andere families ondergebracht.
De huizen werden dus steeds voller gestouwd met vluchtelingen.
Aanvankelijk verbleven er circa 7.000 mensen in het Thihapitkamp. Maar na enige tijd was het aantal vluchtelingen, voornamelijk vrouwen en kinderen, verdubbelt tot bijna 14.000.
Eerst konden de meeste mensen nog eten kopen en zelf bereiden.
Na verloop van tijd was er ook geen eten meer verkrijgbaar en kwam er eten uit de gaarkeuken.
Onze Bennie van 4 jaar presteerde het om stiekem uit een pan met voedsel te eten. In dat voedsel zaten echter bedorven garnalen, waarop hij een ernstige voedselvergiftiging opliep. En hals over kop in het ziekenhuis moest worden opgenomen waar hij geruime tijd verbleef.
Mijn moeder was inmiddels ook ernstig ziek geworden waarop ik - een paar maanden oud - ter verzorging in het klooster van de zusters Ursulinen werd opgenomen. Dat klooster was ook in de buurt van de Ananaslaan.
De zusters Ursulinen hielden zich oorspronkelijk voornamelijk bezig met het geven van onderwijs. In de oorlog pasten zij hun taken aan, aan de omstandigheden.
In de buurt van Bandoeng was in de oorlog een luchtvaartschool voor Japanse jachtvliegtuigen gevestigd.
Vandaar dat de bevolking getracteerd werd op veel angstaanjagend overronkende vliegtuigen.
De Ananaslaan was onderdeel geworden van het Tjihapitkamp.
1 reactie op dit bericht
Tjihapitkamp
Ik ben John Horn en ben pas na de oorlog naar Bandung gekomen, als 6 jarig jochie. Ikdank U voor die mooie omschrijvingen vn Abndung en omgeving. Wat ik vooral heel groots vind is, da omschrijveing van het kamp. Ik heb me altijd al afgevraagd waar dat kamp eigenlijk was. De naam Tjihapit is verwarrend,ik dacht altijd aan de kazerne van 't 15de bat. Dat U zegt, dat die zusters onderwijs gaven breng me op de gadachte, dat 't dat klooster is aan de andere kant van de Magalaan uit gezien, van de Bengawanlaan? De Mariaschool?
Ik feliciteer U voor Uw ongecompliceerde aard van schrijven.
Hartelijk bedankt ennog veel succes,
Groeten van John Horn