Kerstnacht

door Filip Jansen

De mist blijft aan de takken hangen.        
Over weiland sluiert nevel:
de aarde houdt de adem in.

Het licht van een ster gedimd,
en donkerblauwe schaduwen.
Een klok klept in de verte.

Geen herders en geen kudde.
Op tafel de resten van een feest
en glazen dure wijn.

Maar buiten hangt de stilte
als nevel aan de wilgen.
De aarde houdt haar adem in.

Een kleine jongen weent hevig op straat. Een man vraagt wat er is.
De jongen zegt dat hij zijn passer verloren is en pa zal kwaad zijn en slaan.
Maar nee, zegt de man, zo'n vaart zal 't wel niet lopen zeker voor een passer.

Jongen : Je moest eens weten hoe mijn pa tekeer ging...
toen mijn zus haar regels kwijt was !