De markt...

Enkele dagen geleden werd aan de Brusselse Forten een ijzeren constructie neergepoot. Weinigen weten waarover het eigenlijk gaat. Sommigen denken dat het een kunstwerk is, anderen denken dat het een maquette zou zijn van de nieuwe gevangenis die in onze stad zou gebouwd worden...
We namen enkele foto's en laten de meningen de vrije loop...

Op 28 september 2004 hield de politie een fietscontrole in Middenschool Zwijveke.
Enkele beelden...

Postkaart Dendermonde...

Bij aanvang van WOI worden de houten huizen langs het Stationsplein om strategische redenen afgebroken, op enkele na.

Aan de bouw van het huidige station werd kort na WOII begonnen. Het architectenduo Jos en Maurice Kriekinge krijgt opdracht een nieuw gebouw uit te tekenen en hun keuze valt op een twijfelgeval tussen ‘nieuwe zakelijkheid en modernisme'.







Het wordt een langgerekt gebouw in gele baksteen, een functioneel bouwwerk dat eerder aanleunt bij industriële complexen. De seinpost (helemaal links) is een latere toevoeging.

Inhuldiging van de Sasbrug en start van de werken aan de Denderbrug in de binnenstad.
Enkele beelden...
(Met dank aan Albert De Bock)

De noodbrug die recentelijk in gebruik werd genomen om fietsers en voetgangers over de Dender te loodsen zal minstens een jaar in gebruik zijn. Dat vernemen wij van een opgehangen spandoek die ons laat weten dat de voltooiing van de werken pas is voorzien in mei 2010...





Dit bord dat, opgehangen aan de noodbrug in de binnenstad, geeft aan dat het verboden is op de werken te komen. Hopelijk mag men wél over de brug!!!

Standbeeld van Prudens Van Duyse...



... aan de Franz Courtensstraat.



... aan de Vlasmarkt.

Zichten op de Dender in de binnenstad...

Op 2 januari 1837 is het druk in de stad, zelfs Koning Leopold I is aanwezig! Om 15 u stoomt ‘Le Bayard’ vanuit Mechelen binnen onder het gedaver van saluutschoten als eerste trein op de nieuwe spoorlijn Mechelen-Dendermonde-Gent. Ons land is er vlug bij wat het aanleggen van een spoorwegnet betreft. In 1835 reed de eerste trein van Brussel naar Mechelen en een jaar later was het stuk Mechelen-Antwerpen klaar. Nederland moest wachten tot september 1839 voordat een verbinding officieel werd ingereden.

Waar thans het spoorwegviaduct ligt, was in 1837 nog een gewone overweg met vlak daarbij een eerste eenvoudig houten station en een kleine goederenloods. Aan de overzijde, op het grondgebied van de toen nog zelfstandige gemeente Sint-Gillis, stond een locomotievenloods. In die tijd is het goederenvervoer per spoor een van de belangrijkste bestaansredenen van de spoorweg, het gaat merkelijk sneller dan per paard en kar.

In 1837 is er nog geen sprake van treinen die diep in de stad doordringen, zij blijven keurig aan de buitenkant. Net als de meeste andere steden is Dendermonde omgeven met versterkingen, waar aan de veldzijde brede grachten voor liggen. Die gordel wordt enkel doorbroken door een handvol hoofdwegen, die pal voor de stadspoorten in hoekige bochten over kleine eilandjes in de grachten lopen, zodat de vijand niet stormenderhand door de poorten kan. Dergelijke scherpe bochten zijn voor treinen niet haalbaar, daarom is het doorbreken van de wallengordel uitgesloten. Dit zou een bres in de verdediging betekenen. Los daarvan is de grond buiten de stad goedkoper en hoeft er omzeggens niets gesloopt te worden, waardoor het aanleggen van spoorlijnen snel opschiet.

In 1849 krijgen we een eerste station en nog wel van baksteen! Er zijn nog tekenen merkbaar van (links van de parking). Het gebouw diende later als woning van de stationschef en zijn gezin en nog later als magazijn voor diverse spoorwegdiensten.

In 1881 komt er opnieuw een houten stationsgebouw. Er is namelijk een decreet uit 1791 dat de oprichting van stenen gebouwen in een straal van 380 meter rond stadsvesten verbiedt. De reden is dat de vijand zich hierin makkelijk kan verschansen, terwijl een houten gebouw snel gesloopt of in brand gestoken is… Toen men in 1849 het stenen stationsgebouw oprichtte, legde men duidelijk dat decreet naast zich neer. Het houten station bleef bestaan tot 1940. De toenmalige stationschef stak het gebouw in brand om  de oprukkende Duitsers een hak te zetten.

Wanneer in de tweede helft van de 19^e eeuw de industriële revolutie doordringt, komt er een grote behoefte aan arbeiders die in de omliggende dorpen worden gerecruteerd en zo ontstaat de pendelaar. Ook zakenlui en handelsvertegenwoordigers beginnen met de trein te reizen, met als gevolg het ontstaan van stationswijken waar cafés voor de reizigers en hotels voor de zakenlui verrijzen. Ook voor de horeca geldt de wet van het bouwen in hout.

Enkele beelden van het Heilige-Maagdcollege uit het verleden...



Het college toen het nog was gevestigd aan de Beestenmarkt.



Het college aan de Kerkstraat.







De ingang van de externen aan het Kerkplein.

Wij konden enkele beelden schieten van een peilboot (Het Schrijverke) die op 6 mei jl. werd ingezet op de Dender in de binnenstad. Was dit toevallig bij de start van de werken aan de Bogaerdbrug of ter gelegenheid van het bezoek van Vlaams minister Hilde Crevits bij de inhuldiging van het vernieuwde Sas?

Twee zichten op de Koningin Astridlaan van een aantal jaren geleden...

Het Cultureel Centrum Belgica is genoemd naar de luchtballon waarmee Dumortier in de twintiger jaren een eind-19e eeuwse traditie voortzet van het opstijgen met zo een 'montgolfière' tijdens de Dendermondse kermis.
Vanaf 1928 huisde in het gebouw 'De Burgerskring', een katholieke club, die aanvankelijk Vlaamse kermissen en filmvoorstellingen organiseerde. Als tijdens WOI de gebouwen worden vernietigd, weten de katholieken de hand te leggen op het terrein. Ze zetten architect Fernand De Ruddere aan het werk om daar tussen 1925 en 1927 een royale herberg te bouwen, met boven vergaderlokalen en achteraan een schouwburg met plaats voor zo'n 500 toeschouwers.
Op 15 september 1928 wordt Cinema Belgica geopend.
In de negentiger jaren wordt dit gebouw omgevormd tot Cultureel Centrum.

De Gruëte Mèrt...



Dit stukje Dendermonde behoorde oorspronkelijk bij de burcht, die zoals we reeds enkele malen lieten weten, op een eilandje in de Dender lag. Het was een soort neerhof van de Heren van Dendermonde, waarrond een gracht liep. Dat kan men in feite nog zien aan de fraaie boog die de huizenrij van links naar rechts maakt tot bij het Vleeshuis.





De huizenrij tussen het Vleeshuis en het Stadhuis (aan de rechterkant wanneer je met de rug naar het Stadhuis staat) werd door de Duitsers in brand gestoken. Ze werd volledig herbouwd in de twintiger jaren.



Alexis Sterck en Fernand De Ruddere, beiden stadsarchitecten, zorgden ervoor dat een neo-barokstijl werd gebruikt om de huizen ouder te doen lijken.




Aan de andere kant van de Grote Markt zijn een aantal gebouwen gespaard gebleven.



Sommige Dendermondenaren zijn van mening dat het marktplein voor de heraanleg meer 'cachet' vertoonde. Velen vinden het moderne uitzicht maar niets... Ieder zijn mening.

Nog maar eens een veeg uit de pan voor de Ajuinen!

Nostalgie Termondoise...

Dendermonde op doek...



Schilderij 'Begijnhof' van Leo Spanoghe



Detail uit een drieluik van Adolf Willaert.

“Touched”…

De kleurrijke portretten tegen de gevel van de vroegere polykliniek aan de Zwarte Zusterstraat, thans het Parket van de Procureur des Konings, zijn een weerspiegeling van onze maatschappij en kregen als titel ‘Touched’. Je ziet zowel mannen als vrouwen van allerlei leeftijden, religies en subculturen, kortom een kleurrijke multiculturele mix. Er worden geen specifieke personen afgebeeld, die een of andere bijzondere plaats in ons dagelijks bestaan innemen. Het is in feite een soort puzzel, opgebouwd uit portretten, die verwijst naar het Openbaar Ministerie, waarvan het Parket als taak heeft het zoeken naar feiten, en achteraf de flarden aan informatie ineen te puzzelen tot een duidelijk beeld voor het beoordelen van strafzaken. De portretten zijn van de hand van kunstenares Inge Rosschaert. Zij wil het werk van het gerecht in een positief daglicht stellen omdat het vaak negatief wordt bekeken. De Zwarte Zusterstraat is niet loodrecht, maar wel schuin gesitueerd op de Emiel Van Winckellaan, en daarom lijkt de gevel van het gebouw naar achteren weg te lopen. Het kunstwerk ‘corrigeert’ dat idee optisch, doordat het ten opzichte van de gevel aan de rechterzijde naar voren komt. ‘Touched’ dateert van juni 2004.

Op onderstaande foto sta ikzelf uiterst links. Anne-Marie en Marianne De Ridder (dochters van Hendrik De Ridder - Riddershoe) staan eveneens op de foto.