Terraskesoëvende...


't Zain achteriën vedrom van die terraskesoëvende op de Gruëte Mèrt! 'k Zâ nâ ni zegge dâ 't ni plezant 'n is, mor ik goën toch nemiër! Verléide joër èmme'k iëne kiër gewéist mè de die vâ mèi en ik èm er miër as man goestingk af! Gelèk as attait moeste'k wèrral malgeréi mèi nowô. We kwampe d'r toe om een ier of zéive en d'r was d'r nieveranst gië ploitsjke nimmer te vinne. We stonte wéir doër... We woëre d'r nâ toch en tèn goë ne mènsj nimmer vedrom nor ouis nowô.
Om een ier of acht begost dâ spel d'r. Wéir stonte on 't Gillen Oetsje omdâ ge van doër toch iet kost zien. Op ne gegéiven uëgemblik zegd' ons madam vèr isj ieveranst anders te gon stoën. Alléi verouit, we trokke nor de muzéi on den auverekant. Nâ zat die zonne d'r toch wel grat i man uëge zéiker. Ik zeg téige de die vâ mèi: "Ik goën mè-j-em bitsje verzètte want die zonne zitj i man uëge en ik zien giën stéik". Ik goën nor den appetéiker op, mè't gedacht datter messchin iëne zouë roepe op dâ terras van de "Sjarlekèi" dor em bitsje voejer. Gelèk dâ'k begin te stappe goën ek d'r toch in iëne kiër nen touimel nowô... Ik ouë vanèigest giën èireg in die stomme woëtermier dâ ze d'r gezètj èmme nowô! Azuë ne patotter mènsje lief! Nâ begost dâ volk d'r in iëne kiër ammel te plakke en ik pèisdege goet dâ 't was omdâ'k ik d'r mè man sjokkedaize téige de gront gesloëge was. Mor dâ was vanèigest vèr dâ mezzik dâ d'r on 't spéile was. 'k Kwamp er wèrral schuën véire. Mannen èllembaug kapot en manne knie vedrom zuë dik as iet! En 'k zouë 't nog vergéite... ons madam wèrral zuë koët as nem brèstege lië nowô. Azuë zèi ze: "Mè-j-aa kènde nâ toch nieveranst ni komme nowô!". En toch vroëg ze mè-j-auveral vèr méi nortoe te goën!
















































