Reactie van de schepen!!!

Er werd bekend gemaakt dat begin 2010 een tentoonstelling wordt gehouden met als onderwerp 'Het Ros Beiaard'! Dat is pas goed nieuws voor de stad.
Wij hopen hieromtrent zo vlug mogelijk meer nieuws te vernemen.
De actualiteit volgen op de website www.rosbeiaard.be is alvast een hint!

Toen ik gisteren bij mijn thuiskomst na mijn dagtaak mijn brievenbus ledigde vond ik een omslag met als enige 'adres', "blogmaster weblog Dendermonde". Aan de achterzijde geen afzender... Een begeleidend briefje, in een prachtig handschrift, liet mij weten dat de 'afzender' met veel interesse regelmatig mijn blog bekijkt, "maar zelf niet over internet beschikt".
Mijn aandacht werd gevraagd voor een bijgaand schrijven, dat ik hierna integraal publiceer...

Beste blogmaster,

Het is positief te kunnen vaststellen dat via uw blog inspanningen worden gedaan om de aandacht van het stadsbestuur te trekken. Verschillende mensen, die schrijven onder een pseudoniem (wat ik ten zeerste begrijp, maar daaarom niet altijd goedkeur), uiten hun ongenoegen over sommige dingen, of nemen zelfs het initiatief  om bepaalde (goede) voorstellen te doen. Het ligt niet in mijn bedoeling om allen onmiddellijk te gaan teleurstellen, maar toch kan ik mededelen dat alle inspanningen tevergeefs waarschijnlijk zullen zijn.

Noch bij het vorige, noch bij het huidige bestuur wordt geluisterd (wat ook het geval was tijdens eerdere legislaturen)! De burger heeft geen inspraak, zowel op federaal als op lokaal vlak. Wanneer een actiecomité wordt opgericht om een bepaalde beslissing te gaan betwisten wordt steeds een reden gevonden om toch maar het gelijk aan de kant van het bestuur te krijgen. En zo is het altijd geweest in de politieke geschiedenis van Dendermonde. Ik zegde in een ver verleden de lokale politiek vaarwel, met als grootste reden, steeds gedwongen beslissingen te moeten nemen zonder dat ooit werd geluisterd naar de inwoners. Een goed stadsbestuur moet kunnen beslissen in samenspraak met de inwoners (door wie zij trouwens gekozen werden)… Het voortdurende ‘gezaag’ van mijn kiezers indertijd werd mij te veel. Ik moest toegeven dat mijn positie als gemeenteraadslid beneden het peil van mijn eigen verwachtingen lag, laat staan dat mijn kiezers het positief beoordeelden. Partijen die goede voornemens hebben en bereid zijn in samenspraak te besturen met de inwoners worden spijtig genoeg niet verkozen. De doorsnee burger laat zich steeds verleiden door politici die de ‘particratie’ niet naast zich kunnen neerleggen, kortom de traditionele partijen die vanuit het ‘headquarter’ worden bestuurd. Ooit kwam er verandering, de toenmalige CVP werd van de ‘troon’ gestoten en de burger geloofde in een niet-traditionele partij die aan het roer kwam. Grote veranderingen waren er, maar de inspraak werd vergeten… Thans worden wij opnieuw bestuurd door een CD&V-overmacht, geruggesteund door enkele socialisten (die trouwens niet goed meer weten tot welke ‘socialisten’ ze nu eigenlijk behoren en die onderling mekaar ‘afmaken’ om de ‘postjes’). Resultaten? Pover zou ik zeggen. Hoe kan het ook anders?

Zonder pseudoniem en naam (om bepaalde reden die u misschien wel zal begrijpen).

------------------------

Dendermonde kende in het verleden ook het fenomeen van de bijnamen. Wij selecteerden er een aantal van vrouwen met de vermoedelijke voornaam Marie of Maria…

Mie de Vingker	Mie de Koeter
Mie Best	Mie Max
Mie dem Blèkke	Mie Kotsje
Mie Bètte	Mie dem Bonte
Mie Loemme	Mie dem Bèssem
Mie Gat Verbrant	Mieke Maa
Mie Tot	Mie Allâ
Mie Sjavat	Mie Boerenol
Mie Mouis	Mie den Oëp
Mie de Knoebel	Mie de Kaulbiëst
Mie den Ont	Mie Kaubâ
Mie Stréip	Mie den Tieger
Mie Lamme	Mie de Bèzze
Mie Marie	Mie de Kat
Mie Baks	Mie Pislap
Mie dem Bluëte	Mie Biddong
Mieke Pis	Mie va Mantsje
Mie Paip	Mie Plèkoën
Mie Lawait	Mie Modèst
Mie Dongkers	Mie Snol
Mie Botsje	Mie Lapèin
Mie dem Bak	Mie Kabas
Mie Nol	Mie Kallef
Mie Pak mâ kintsj	Mie de Blonte
Mie de Kriek	Mie Vèr mèi
Bètte Mie	Schèile Mie
Mie Mouë	Mie Bosman

           

     

Voorblad van het tijdschrift 'Schakels' (Heilig-Maagdcollege), en enkele inhoudelijke artikels.

Blijkbaar laten sommigen de moed zakken... Nochtans waren de inzendingen van enkele weken geleden sterk gemotiveerd. Ik begrijp de reacties wel, in het verleden is al genoeg gebleken dat inspraak van de burger meestal niet wordt opgevolgd, niettegenstaande de aanvankelijke belofte(n).
Een actiecomité oprichten lijkt mij ook al niet zo'n goed initiatief. Laten we veronderstellen dat het stadsbestuur toch steeds aan het langste eind trekt.
We moeten maar eens op zoek naar een initiatief dat van bij de eerste berichtgeving in het oog springt van de bestuurders, dan pas zal er misschien iets kunnen gerealiseerd worden dat de goedkeuring krijgt van onze bestuurders. Wie weet?



Ook de deelgemeenten zijn niet altijd tevreden. Kijk maar naar Grembergen. De werken die daar geruime tijd aansleepten kregen ook niet altijd de goedkeuring van de bevolking, en toch wist het stadsbestuur zich steeds uit de slag te trekken.
Werken die gestart zijn kan men toch niet meer stoppen, waarom zou men zich aan de stad zorgen maken dat ze langer duren? We kunnen misschien ons hart vasthouden voor de geplande werken aan de Mechelsesteenweg en de pas aangekondigde herinrichting van het kruispunt aan de Vlassenbroekbrug...

Egidius...

Een foto van het Ros Donckstraat in 1953, ter gelegenheid van de inhuldiging van de Ros Beiaardstraat.
We herkennen echter enkel Maurice Mannaert (staande, 3e van links) en Honoré Van Der Jeught (denken we (?) - zittend 1e van links)...
Wie vult de namen verder aan?

Advertentie van Vertongen-Goens.

Ik ben in feite een beetje verwonderd dat de reacties die eerder vlot binnenliepen nu uitblijven. Wat de oorzaak daarvan is kan ik niet onmiddellijk vastleggen, wel denk ik dat de non-interesse van het stadsbestuur weer maar eens aan de basis ligt. Ik neem dan ook het initiatief om de andere ‘reactoren’ even wakker te schudden of hen naar hun verdere bevindingen te vragen. Voor mij persoonlijk is het niets nieuws dat voorstellen vanuit de kant van de inwoners , dat lijkt mij een steeds weerkerend fenomeen. Alleen wanneer verkiezingen nakend zijn lijkt men te luisteren. Eens de verkiezingen voorbij worden alle potjes kundig gedekt en komen enkel strakke politieke zaken aan bod. Dat zal dus nu ook weer het geval zijn waarschijnlijk.

Charel B.

Charel B. heeft het hoogstwaarschijnlijk wel bij het rechte eind in verband met inspraak van de bevolking vóór de verkiezingen en niet meer daarna, maar laten we niet vergeten dat wij hier in onze stad ook te maken hebben met een schepen van mobiliteit die een zeer druk programma af te werken heeft. Vooreerst zijn er verschillende lopende dossiers, denk maar aan de werken aan de Mechelsesteenweg, om dan nog van de deelgemeenten te zwijgen. Komt daarbij dat diezelfde persoon Vlaams parlementariër is en ook daar zijn dossiers zal moeten verdedigen en al dan niet waarmaken… Wie spreekt hier nu weer van cumul? Heeft het dan nog zin om hier te gaan reageren?
En even wat het uitblijven van reacties aangaat, zelf had ik problemen met de pc en tegen dat die waren opgelost begon het paasverlof zich op te dringen… Dus vanaf nu ben ik opnieuw ter beschikking! Let’s go!

Waar gaan we het over hebben? De gevangenisproblematiek? De Vlasmarktbrug en de jachthaven? De waterpartij op de Oude Vest? Tussen haakjes, zou er emand naar het spreekuur van de schepen zijn geweest?

Polle Kritiek…

Het slopen van krotten en de opbouw van nieuwe woningen was één van de aspecten waarmee het stadsbestuur de heersende welvaart en zogenaamde menslievende bedoelingen onderstreepten.



De aanwezigheid van krotwoningen wekte bij de goedgeaarde burger een gevoel van onbehaaglijkheid en meer en meer werd aangedrongen ze te laten verdwijnen. Het gebeurde misschien wel zonder te denken aan degenen die ‘gedoemd’ waren om dergelijke krotten te bewonen, maar het gevoel van onbehaaglijkheid om de aanwezigheid ervan in de stad, bleek belangrijker. De bewoners van het Vestje werden door de ‘evolutie’ gedwongen om hun vertrouwde omgeving te verlaten. Hun persoonlijke vrijheid en hun beslissingsrecht werd hen in feite ontnomen en ze werden verplicht de vooruitgang te aanvaarden, bij politieverordening.



Op het Keur kregen zij arbeiders- en bejaardenwoningen toegewezen. De ‘hofkes’ met hun pittoresk verleden en hun ‘charme’ - een soort ‘dorpje binnen de stad’ - zouden onherroepelijk verdwijnen…

De meeste bewoners waren echter zo vergroeid met hun omgeving dat een dergelijke beslissing op gemengde gevoelens werd onthaald. Zij dienden ‘hun’ vertrouwde site te verlaten, het werd misschien wel een laatste verhuis in hun leven en velen vonden het dan ook ‘een schande dat ze oude mensen zo durfden te behandelen’. Sommigen onder hen hadden nooit ergens anders gewoond en dienden nu uit te wijken naar een woning waarvan de huurprijs (volgens henzelf) veel te hoog lag. Daarbij kwam ook nog dat ‘de nieuwe wijk veel te ver van ’t stad lag’. Weinigen wilden eigenlijk weg op ’t Vestje.

    

Anderen waren dan weer gelukkig dat ze uit de oude krotten weg konden. ‘Ze zouden zich eindelijk eens een bad kunnen pakken en op een deftige wc hun behoefte kunnen doen’.

De Nieuwstraat werd een ‘nieuwe straat’ volgens sommigen…

Binnenkort starten wij met een reeks onder de titel ‘Verhalen op “d’hofkes van ’t Vestje”.

De maatschappij ‘De Ton’ is gesticht in het begin van WO I in het gelijknamig café dat gevestigd was op de Grote Markt. Enkele vrienden die dagelijks bijeenkwamen, kregen het idee om een ‘tonbakmaatschappij’ op te richten, zonder enige politiek doel, doch ‘alleenlijk tot tijdverdrijf’. Op zekere avond werd op de tonbak gespeeld en de meesten waren niet in goeden doen. Na het drinken van enkele ‘kummels’ (?) keerde het spel en iedereen begon beter te presteren. Eén van de ‘gooiers’ lanceerde op dat moment een ‘slogan’ door te zeggen “Kummel geeft moed!” en meteen was de naam van de club gevonden! In december 1916 werd op bevel van de ‘Kommandatur der 4^e Armee' het café gesloten. De cafébaas trok zich hier niet veel van aan en opende een ‘salon de consommation’ op de eerste verdieping van zijn pand. De vergaderingen en bijeenkomsten konden dus worden verder gezet. In 1917 heropende het café en de maatschappij hernam de normale ‘werkzaamheden’. Enkele namen van leden die wij terugvinden zijn: Karel Moens, René Vertongen, Camiel Callens, August Mestdag, Jules Schrijver, Lucien Discry, Louis De Lentdecker, Jozef Heirweghe, Leon Philips, Robert De Smet en Julien Legat.

Tot zover onze kennis omtrent deze maatschappij.

Dendermondse pastei bij uitstek…

Wanneer men voor het eerst de bewoners van de Dender-delta voor ‘kopvleesfretters’ heeft versleten zal wel geen sterveling weten. Feit is dat deze spotnaam niet zo oud is als sommigen zouden vermoeden, en geschriften die dateren van voor 1900 maken er, bij ons weten, geen melding van. Eén ding staat vast, tussen 1920 en 1940 was er in ons stadje kopvlees te bekomen van de bovenste plank.

Dendermonde was destijds bezaaid met beenhouwersfamilies die het als een erezaak opnamen, inzake kopvleesbereiding, vooraan in de top tien te prijken. Men had runds- en varkenskop. Bovendien gaf elke beenhouwer er een eigen ‘cachet’ aan.

Deze smakelijke en goedkope vleespastei kon nochtans niet bogen op een Dendermonds brevet of monopolie. Gent had zijn ‘huufvlakke’, Brussel zijn ‘kip-kap’ en de Hollanders hun ‘hoofdkaas’. Wat de Dendermondse bereiding van de andere deed verschillen was de samenstelling: ons kopvlees bevatte geen ‘grote brokken’ en geen ‘wiggel-wachel’. Het hing omzeggens met vezels aaneen en de smaak was onovertroffen.

Het vlees kwam doorgaans de zaterdagmiddag op tafel, met of zonder mosterd en ajuinsaus. Sommigen warmden het op en pletsten het dan zo maar op hun bord samen met ‘nem bèireg patatte’.

‘Paté de Termonde’ wordt deze lekkernij al eens genoemd. En wie het nog nooit aandurfde om het te proeven kunnen wij aanraden dit zo vlug mogelijk eens te doen! In de jaarlijkse reuzenommegang kunnen fijnproevers steeds terecht voor een stukje heerlijk ‘Dèrremons kopvliës’ met een stukje bruin brood en een ‘kledde mostert’!

Het wansmakelijke verhaal dat de Aalstenaars de wereld insturen omtrent de herkomst van ons kopvlees willen wij u besparen…

Sinds 1963 is de stad een imposante brede laan rijker (anderen noemen het een brede lompe laan), waar nieuwe complexen uit de grond rezen en oude woningen werden gerestaureerd. De Oude Vest, de Nieuwstraat, de Wijngaardstraat en de Mechelsestraat waren geschiedenis geworden.

Van geschiedenis gesproken…

Als we ons even verdiepen in de historie van de stad vinden we terug dat in de laatste jaren van de 12^e en begin van de 13^e eeuw een tweede stadsuitbreiding plaatshad waarbij een nieuwe gracht werd gegraven die de naam kreeg van ‘Veste’ (in het Latijn ‘Fista’ en later gekend als ’t Vestje) toen een deel van het grondgebied van Zwijveke bij de stad werd ingelijfd.

Over de ‘Veste’ lag de Mechelse brug, later de Augustijnenbrug genaamd naar het klooster de Augustijnen, dat sinds 1632 daar werd opgericht. Op die terreinen werd nadien de Academie voor Schone Kunsten ingeplant en ook de gebouwen van de Christelijke Mutualiteiten (vroeger de stadsschool voor meisjes > den ‘Aria’). Verder lag over de ‘Vest’, zowat ter hoogte van de Lindanusstraat, de Palingbrug. Deze brug werd ook het ‘houten brugske’ genoemd.

Voor de bewoners het Vestje als ‘stort’ gebruikten kwamen regelmatig binnenschepen het kanaaltje opgevaren, die kwamen lossen of laden aan ’t katholiek fabriek (LaDendre).

De levendigste buurt was de Nieuwstraat. In menige woonst werd dagelijks geruzied en talloze bewoners dreigden er ooit mee zich te gaan verzuipen in ’t Vestje… Weinigen zijn daar echter in geslaagd. Men kreeg er overigens de tijd of de gelegenheid niet voor om te verdrinken in die buurt. Zowat in iedere huisje stond als het ware achter de deur het nodige ‘reddingsmateriaal’ klaar. Het volstond dat men een doffe plons in het water hoorde om bliksemsnel een legertje ‘redders’ naar de boord van ’t kanaaltje te zien springen, voorzien van putemmers, koorden, ladders en stokken!

In die tijd zag men tussen de twee bruggen regelmatig zwemmers en ter gelegenheid van kermissen werden volksspelen ingericht of al eens een koers.

De witgekalkte geveltjes, de groene afgeschilderde luikjes en ietwat doorgezakte lage daken, de hobbelige straatkasseien en het Vestje waarin de zon scheen inspireerden menig schilder.

Onvergetelijk zijn de toenmalige zomeravonden in die buurt. Aan de huisjes op de vele ‘hofkes’ zat iedereen buiten omdat het binnen te drukkend was met een schare volk. Om de muggen weg te houden werden op de arduinen boordstenen van de waterloop vuren aangestoken, wat soms fascinerende beelden opleverde. Hier en daar werd door een bewoner de accordeon bovengehaald en er werd dan in koor meegezongen. Soms werden zelfs tafels en stoelen buiten gehaald die prompt in de Nieuwstraat werden neergezet. De dames gingen dan aan het ‘kiemen’. Bij het vallen van de duisternis werd de ‘kinké’ in gang gestoken. De mannen zaten ergens bij het licht van een gaslantaarn te kaarten of hielden zich bezig met een ander ‘gezelschapsspel’.

De sluiting van ’t katholiek fabriek zorgde weer voor miserie. De loskaai verdween, er legden geen schepen meer aan en het Vestje werd een ‘stort’… Er deden geruchten de ronde dat het Vestje ging verdwijnen…

Tussen de jaren dertig en vijftig organiseerden vele Vlaamse steden massaspelen met historische of religieuze achtergronden. Zo ook in onze stad hadden opvoeringen plaats.

Onze aandacht gaat naar het massaspel ‘Mater Dolorosa’.

De plannen voor de vertoning ontsproten aan het brein van enkele vooraanstaande Katholieke Toneelliefhebbers. De regie van dit massaspel was in handen gegeven van Désiré Malbrain, Leon Vertongen, Willy Senepart en Cyriel De Beule.  Voor de technische uitwerking zorgden architect Frans Van Severen (ontwerp), aannemer Prosper Engels (podium en toneel), Maurice Vercammen (muzikale versterking), Herman Willems (decoratie), Edgard Maes (kostumering) en Clement Delvoye (typering). Het uitvoerend comité bestond uit ridder Emmanuel Schellekens (voorzitter), Simon De Maesschalck (ondervoorzitter), Corneille Wielandts (algemeen secretaris), Francis Ghysbrecht (secretaris), D'Herde (schatbewaarder), E.H. Karel-Jozef Baeyens (proost) en de leden Dom Gregorius De Clercq o.s.b., Albert Bruynincx, Gerard Cassiman, Gustaaf De Beule, Georges De Vos, Clement Leybaert en Désiré Malbrain.

De uitvoering had plaats op 8 september 1946 op de Grote Markt.
(naar A. Stroobants)

Lang geleden...

Beelden uit de Ros Beiaardommegang van 1958...



Ros, Heemskinderen en Pijnders op de Vlasmarkt.



Het Ros Beiaard arriveert op de Grote Markt...

De Dendermondse studentenclub Scaldis schreef enkele maanden geleden een nieuw hoofdstuk in de geschiedenis van de rivaliteit tussen Aalst en Dendermonde. Ze lijfden Dirk Martens, die prijkt op de Aalsterse Grote Markt, in bij Dendermonde.

"Toen de datum van de nieuwe Ros Beiaard ommegang bekend werd gemaakt rees in de hoofden van de huidige Scaldis-generatie het idee om dit bekend te maken aan de Aalstenaars", legt Scaldiswoordvoerder Jern Vermeiren uit. "We willen Dirk Martens voor eens en voor altijd inlijven als Dendermondenaar en hoe kan dit beter gebeuren dan door hem lid te maken van de enige nog bestaande Dendermondse studentenclub: HSC Scaldis."

Op een dag brachten enkele leden van Scaldis het plan ter uitvoering. Het standbeeld werd door Jern Vermeiren een op maat gemaakt studentenlint aangemeten en getooid in de Dendermondse vlag. Ook verspreidt Dirk Martens voortaan de datum van de Ommegang. En nogmaals benadrukt Martens dan ‘ons peird’ (Ros Beiaard) geen ‘ajoinen’ lust.
(bron: Het Nieuwsblad)

Wij wensen al onze bezoekers