Vandaag zocht ik ...

Ode aan mijn hartsvriend

Een vriend… waar je van kan houden

Een vriend,,,, die je kan vertrouwen

Een vriend,,,, die je hartje kan stelen

Zo een uniek mens, een goed mens

Hij is mijn hartsvriend

Die ik elk uur van de dag

In mijn hart bewaar

Ik koester hem, hou van hem

Hou van zijn warme stem

De waarde van een hartsvriend is onschatbaar

Zelfs onbetaalbaar

Hij blijft mijn vriend, en niet voor even

Maar voor de rest van mijn leven

(schrijver onbekend)

Het kost niet zoveel iemand een glimlach te schenken

Of je hand op te steken voor een vriendelijke groet

Zoiets kan opeens de zon laten schijnen

In het hart van de mens die je zomaar ontmoet

Het kost niet zoveel een hand uit te steken

Om een ander een beetje behulpzaam te zijn

Een dankbare blik is vaak de beloning

Al was de moeite voor u slechts klein

Het kost niet zoveel om je hart wat te openen

Voor de mens om je heen in vreugd en verdriet

Wees blij, dat je zo wat kan doen voor die ander

Of is die ander je medemens niet ?

Het kost maar weinig, je arm om een schouder

Of alleen maar even een zachte druk van een hand

’t is vaak voor de ander of hij  heel even in

Een klein paradijs beland

Het kost zo weinig om een ander te geven

Iets wat je zelf ook zo heel graag ontvangt

Vriendschap, alleen door dat weg te schenken

Geef je iets waar ieder mens naar verlangt.

(schrijver onbekend)

Speciaal opgedragen aan zovelen die hun leven lieten tijdens Wereldoorlog I. - 1914-1918

In Flanders fields the poppies blow

Between the crosses, row on row

That mark our place; and in the sky

The larks, still bravely singing, fly

Scarce heard amid the guns below.

We are the dead. Short days ago

We lived, felt dawn, saw sunset glow

Loved, and were loved, and now we lie

In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:

To you from failing hands we throw

The torch; be yours to hold it high.

If ye break faith with us who die

We shall not sleep, though poppies grow

In Flanders fields.

In Flanders fields (John McCrae, 1915)




en ...de vertaling door Tom Lanoye

In Vlaamse velden klappen rozen open
Tussen witte kruisjes, rij op rij,
Die onze plaats hier merken, wijl in 't zwerk
De leeuweriken fluitend werken, onverhoord
Verstomd door het gebulder op de grond.
Wij zijn de doden. Zo-even leefden wij.
Wij dronken dauw. De zon zagen wij zakken.
Wij kusten en werden gekust. Nu rusten wij
in Vlaamse velden voor de Vlaamse kust.

Toe: trekt gij ons krakeel aan met de vijand.
Aan u passeren wij, met zwakke hand, de fakkel.
Houd hem hoog. Weest gij de helden. Laat de doden
Die wij zijn niet stikken of wij vinden slaap noch
Vrede - ook al klappen zoveel rozen open
In zovele Vlaamse velden.

In Vlaamse velden (Tom Lanoye, 2000)

Zie dat bloemetje staan

Fier met hoofd omhoog

Blij kijkend om zich heen

Kan de wereld aan

O wee daar komt een bui

Gaat er flink op los

Jammer het bloemetje

Krijgt een klap

Steeltje is geknapt

Nu maar goed verzorgen

Straks is het bedorven

Zal het op water zetten

En er tegen praten

Wil dat roosje graag houden

Zie het zo graag staan

Hoop nu, dat het beter zal gaan

We samen weer gaan praten

(sunil)