Het is...Vakantie

Redelijk vroeg uit de veren vanmorgen, want met dit warme weer komt er van slapen niet veel in huis… 

Een mens probeert de leefruimte en kamers zo koel mogelijk te houden, maar met de temperaturen van afgelopen dagen, en zeker gisteren toen het kwik op de middag 36° in de schaduw aanwees, is dit niet zo makkelijk...gisteravond was het rond half twaalf nog 24 graden en in de keuken stond de thermometer nog op 26°... 
De ventilators doen hun werk (zou nu niet zo ideaal zijn naar het schijnt…maar vermits we hier in onze eigen bubbel van 2 zitten)...en het muggengaas, voor deuren en ramen, zorgt ervoor dat we geen ongewenste gasten krijgen die je 's morgens laten opstaan met allerlei bultjes die verschrikkelijk jeuken, of je er laten uitzien als een buitenaards wezen...hihi

Vanmorgen ...na het ontbijt...was ik  direct klaarwakker...
Mijn man kwam met de melding dat een groot deel van de krieken rijp waren en hij ze ging plukken...
Vandaag??? in zo'n hitte confituur maken? No way…dat zal wel voor andere dag zijn als het hier wat koeler is…

Het argument…ja maar, anders worden al de vruchtjes slecht en hebben we er niks aan ... Gevolg...er werden deze voormiddag krieken geplukt (eerste deeltje toch want er wachten er nog grote hoeveelheid) en nadien vakkundig ontpit…en…zaten we zo direct onder de rode sproetjes...indiaantje spelen…of…het begin van de mazelen?...Tja, na 4 kilo zag het er beetje zo uit.De ontpitte kriekjes werden per ½ kilogram ingevroren en de confituur maken?

Dat zal gebeuren als het niet meer zo heet is…

En nu...is het rust...even hier op seniorennet en genieten van een fris glaasje bubbels…ik hoor je al denken…zit die nu aan de champagne??? ..nee hoor…een glaasje water 😊 kan ook heerlijk zijn…heb het wel eventjes verdiend, is het niet?

lieve groet aan iedereen...

 © eigen foto...Mercado St.Joseph op de Ramblas in Barcelona

Hoe ist? Of…hoe gaat het met jou?

Een vraag, die we de laatste periode wel meer dan eens zullen gehoord hebben, en dan zeker wanneer we  een telefoontje deden... ( het enige wat we op dat moment hadden)...  voor mensen van onze leeftijd was het net of we waren opgesloten…Ja,  wij behoren immers tot de meest kwetsbare categorie en zeker als je al verzwakt immuunsysteem hebt…

Niet bij elkaar op bezoek…enkel en alleen maar essentiële verplaatsingen…je kinderen, kleinkinderen en familie moeten missen… het vreet aan een mens.

En dan...eindelijk blij dat we terug stilletjes aan mogen buitenkomen…ieder in zijn eigen bubbel…moeilijk in het begin om te kiezen wie??? Zeker als je groter gezin hebt…je kan immers toch niemand van je eigen gezin uitsluiten!

Week na week beetje meer vrijheid en buitenkomen om te wandelen, boodschappen te doen…mensen te ontmoeten én…op veilige afstand…een praatje te maken…

Wel, hoe gaat het met jou... Alles goed met Jou... Ja hoor, met mij alles goed...alleen… en dan…komt meestal het verhaal.

Hoe gaat het nu ECHT met jou?...

Dit is toch wel een beetje een andere vraagstelling, want de vraagsteller vermoed dat er toch wel wat meer aan de hand was en wil graag het verhaal horen. Ook de manier waarop we elkaar groeten na enige afwezigheid, kan erop wijzen dat we ECHT wel nood hebben aan een echte babbel, en dan is een luisterend oor meer dan welkom!
Wanneer we elkaar kennen , neen niet oppervlakkig, maar ECHT kennen, dan voelen we wel heel snel wanneer de ander wat kwijt wil...eenzaamheid, pijn of verdriet om geliefden die wegvielen..
Een enkele blik kan soms volstaan. Het voelt dan  enorm goed wanneer we zo iemand ontmoeten met een luisterend oor...iemand die het woord tijd" nog kent en niet de ganse tijd terwijl je aan het vertellen bent, naar de klok zit te kijken of af en toe met een excuus komt dat hij dit of dat nog moet doen en dringend doormoet.

Het kan voor een mens zo helend zijn en verlossend om "zijn ei" eens kwijt te raken. Op zo'n momenten voelen we ons zo verbonden met de ander...
Dat vertrouwen moeten we dan ook nooit beschamen!  Het is immers dat kleine duwke in de rug dat we nodig hebben om voort te kunnen...het geeft vleugels aan iemand die in het diepe dal zat... 

Denken we daar aan, als we de vraag stellen, of...zelf krijgen... 
Hey, en hoe gaat het nu ...ECHT...met jou? 
Ik...heb tijd...vertel het maar! 

hele lieve groet van mij...

© eigen foto...enkele jaren terug genomen in de prachtige tuin van Jeske van Tuindenhorst

Nu ons in deze coronatijd zoveel dingen ontzegt worden,

zoals ..elkaar geen hand geven...

niet knuffelen of een kus geven...

afstand houden...

verplicht dit en verplicht dat...

zijn de "kleine" lichtpuntjes nog van "groter" belang...Je hoeft ze inderdaad niet te zoeken...soms zijn ze er zomaar...maar...je moet zelf ook wel een beetje moeite doen en het willen zien...

Zie de wereld anders...ontdek terug wat we vergeten waren...alles leek zo vanzelfsprekend...geen tijd hebben voor mekaar...hollen van hier naar daar...en nu...

Kijk wat er elke dag voor je ogen gebeurt met de natuur... de fladderende vlinders en zoemende bijen of hommels,...vandaag een bloem in knop en morgen...diezelfde bloem die je laat genieten van al haar kleurenpracht...

Kleine dingen...maar iets wat je gelukkig maakt...besef dat we mekaar nodig hebben...nu meer dan ooit...wees een lichtpuntje voor jezelf...maar vooral ook voor de ander...

liefs

In het begin van de week zijn we nog niet goed wakker

en komen maar heel traag op gang,

want…we staan weeral voor een nieuwe werkweek

Op Woensdag zijn we al een tikkeltje opgewekter,

Want…we zijn reeds halfweg

Op Vrijdag zijn we zo blij omdat er weer een heerlijk weekend voor de deur staat…

Maar…we vergeten dat we op die manier ons humeur voor een deel ons leven laten bepalen, ons zelf dikwijls ongelukkig maken en…dat het leven zo snel voorbij gaat,

zonder er “echt” van te kunnen genieten…

Het weer is evenzo een hinderpaal…

Schijnt de zon… dan zijn we vrolijk

Regent het, dan zijn we eerder geneigd om alles negatief te zien.

We maken het onszelf dikwijls zo moeilijk om elke dag “een beetje” gelukkig te zijn

omdat we ons onderuit laten halen door omstandigheden van buitenaf!!

Laten we genieten van alle dagdagelijkse dingen

genieten van elke dag, ons gegeven

Of dit nu onder stralende zon, of regenweer is

Het maakt het immers  een stuk makkelijker

Om het leven wat “vrolijker” te zien....

Soms

lieve groet

Cécile

Dit is dan ook echt het woord...PROBEREN..

want na zo lange tijd is het echt zoeken hoe alles weer werkt,

en natuurlijk is er ondertussen ook heel wat veranderd...we zoeken en we zoeken...tot we het vinden...

opgeven staat immers niet in ons woordenboek...

lieve groet

Tinypic is no longer available...

Tinypic is niet langer beschikbaar...

daar gaat al je werk van 14 jaren...

herbegin maar...

niet alleen de mooie foto's, maar zovele mooie herinneringen verdwijnen gewoon..

dankjewel Tinypic

daarvan krijgt een mens zeker meer zin om verder te doen

lieve groet aan allen die langskomen

Cécile

De Sint is al enige dagen weer het land uit, maar bracht mij hoofdpijn en hoofdpijn...lees "migraine" en dus is het rusten, want tijd doorbrengen voor het schermke zit er momenteel niet in...is te vermoeiend voor mijn ogen..

dus lieve vrienden, even geduld voor ik weer een bezoekje kan brengen aan jullie blogje.

lieve groet

Cécile

Dit weekend was het druk...de kleinkids kwamen hun "schoentje" lees stinkpateekes...zetten met heel wat lekkers voor de Sint en Zwarte Piet...en nu...hopen dat  volgende woensdag de Sint hun verwachte geschenkje komt brengen ...

heerlijk he, al die tradities die wij ook nog altijd proberen in stand te houden.

 

Elke morgen, kwart voor zeven

Klinkt in het pietenhuis muziek

Alle grote en kleine knechtjes

Doen dan ochtendgymnastiek

 

Links en rechts…voor en achter

Een,twee, drie en  in de maat

Kopje rollen, bokje springen

Kijk toch eens hoe mooi dat gaat

Daarom ’s morgens, kwart voor zeven

Klinkt in het pietenhuis muziek

Alle knechtjes doen hun best dan

Bij de ochtendgymnastiek



.......

staat je schoentje al klaar ,??

alvast aan iedereen een warme groet

Klaproosje1

De Hamamelis of de "Tover"hazelaar...

Toveren... een magisch woord

Moest die struik er voor kunnen zorgen dat er

- geen oorlog meer is

- iedereen gelukkig is

- een glimlach tovert op ieders gezicht

- iedereen voldoende voedsel heeft

- er geen ziektes meer zijn zoals de grote K

dan zou er in elke tuin wel eentje te vinden zijn..

Eindelijk heb ik weer even de moed gevonden om hier wat te komen schrijven.

Hoe dikwijls heb ik niet voor dat schermke gezeten, wat geschreven en...opnieuw alles gewist...

ik vond de juiste woorden niet om mij te uiten, of had schrik dat het allemaal verkeerd zou begrepen worden...

Gelukkig is dit nu wat verleden tijd en beginnen we aan een nieuw hoofdstuk..

Ik ben ondertussen wat op onderzoek geweest bij Seniorennet...

er is hier heel wat veranderd...ik heb terug moeten zoeken hoe men een foto plaatst op je blog... hoe men een bericht plaatst in de gastenboeken of onder een logje en hoe je weer een foto uploadt die nadien je blog aanklikbaar maakt...ach... het went wel weer...enkele dagen uitproberen en ik ben er weer mee weg

Echter er zijn ook heel wat blogjes verdwenen...mensen misschien ook geen zin meer...definitief gestopt of de gezondheid die parten speelt.

In elk geval, ik wil iedereen die toch de moeite nam om hier regelmatig eens te komen lezen van harte danken...het geeft een goed gevoel te weten dat mensen aan je denken.

Geert*
 Al weet ik dat je veilig bent

Geborgen bij de Heer

De lege plaats blijft onvervuld

Ik zie je hier nooit meer

Al weet ik dat je veilig bent

Verlost van alle pijn

Ik kan mijn vragen niet meer kwijt

Kan nooit meer bij je zijn

Al weet ik dat je veilig bent

Ik zoek en vind je niet

Ik vraag het aan een lege lucht

Of je mij hoort en ziet

Al weet ik dat je veilig bent

Mijn hart wil er niet aan

Dat je, die ik niet missen kan

Voorgoed bent heengegaan

Al weet ik dat je veilig bent

Ik zie je hier nooit meer

Maar als het donkert, zeg ik zacht

Tot ziens, we zien elkaar weer !

Zovele jaren reeds ging je van ons heen.
We missen je Geert*, elke dag meer en meer.

Als de duisternis valt
en iedereen de lichten gaat doven.
Gaat de ene wereld slapen,
terwijl alle sterretjes daarboven gaan stralen.

Iedereen heeft zijn sterretje.
Dat staat voor een dierbaar mens.
Kijkend naar dat ene sterretje,
doe je in gedachte die ene vurige wens.

Je voelt de warmte en de liefde
van dat ene sterretje naar je stralen,
die er op zijn beurt voor zorgt
dat je gedachten automatisch afdwalen.

Voel je soms de eenzaamheid
of ben je bang van verdriet weg te kwijnen…
Bedenk dan heel goed
dat ene sterretje zal altijd voor je blijven schijnen.

 Klaproosje1

19 november 1993  

De dag dat onze wereld instortte

21 november 1993

De dag Geert* dat jij ons voorgoed verliet

Voor ons, je zussen en je broer was niets nog hetzelfde...

We bang werden om "even" gelukkig te zijn

De wereld voort bleef draaien ook al stond hij voor ons stil!

Ondertussen al 25 jaar geleden, maar...

Vergeten? neen, ons hart vergeet jou nooit... lieve zoon, lieve broer.

Wij houden onze mooie herinneringen aan jou vast.

Maar niets is nog hetzelfde zonder jou.

<

Geniet van alles wat je doet, wat je ziet, wat je hoort!

lieve groetjes

aan eenieder die hier op het blogje langskomt.

Cécile

Margrietjes - Klaprozen, Wederik en Geranium Sangineum, broederlijk en zusterlijk naast elkaar...

dit jaar lijden al de bloemen erg onder het regenweer...voor je er kan van genieten, zijn ze zo weer uitgebloeid ...

neen...het is nog altijd geen zomer en...is het dit jaar ook wel lente geweest? een mens zou er beginnen aan twijfelen...

maar...we kijken vooruit, zijn dankbaar voor elke mooie dag die ons gegeven wordt en genieten met volle teugen van de pracht van de natuur...de geur van het pasgemaaide gras...de fladderende vlinders en de zoemende bijen...

lieve groet

Cécile

...© eigen foto...
onze tuin op 10/06/2016

Klaprozen ten huize Klaproosje1
en je krijgt er meteen
van mij een groet bovenop

en...alles goed ? met U en met U?
ik hoor het wel !

nog een fijne dag en...

 dankjewel aan al de bezoekers

Je kunt alle stormen doorstaan en trotseren
als er vrienden naast je staan.
Ook al kunnen die niets meer doen
dan een woord zeggen,
naar je luisteren,
of een hand uitsteken.

Vrienden in je leven,
Zij, zijn de troost in elke nood.
Maar waar zijn ze,
als je ze echt nodig hebt?
 

foto ©Klaproosje1
ontluikend leven in eigen tuin

Kom iedereen een lieve groet brengen...

en zeggen...

neen, ik ben jullie niet vergeten

Cécile