
De trein van het leven...
Wat kan er mooier zijn in het leven
dan een fantastische reis te beleven…
Het leven,
is niets minder dan een treinreis
een herhaling van opstappen en afstappen,
gepeperd met ongelukken
en aangename verrassingen bij sommige haltes;
met enkele diepgaande teleurstellingen bij andere.
Bij onze geboorte,
stappen we op de trein
en ontmoeten we enkele personen van wie we denken
dat ze altijd aan onze zijde zullen staan
gedurende deze reis: onze ouders.
Spijtig genoeg is de waarheid anders
zij zullen van de trein stappen
ons achterlaten als wezen gehuld met hun liefde,
vriendschap, en hun niet te vervangen gezelschap.
Wat niet in de weg staat dat andere personen
op de trein zullen stappen
personen die ons heel dierbaar zullen zijn.
Hier komen onze broers en zussen,
onze grote liefde, onze kinderen
en niet weg te denken,
onze vrienden en vriendinnen.
Van allen die opstappen op deze trein,
zijn er enkele die deze reis beschouwen als een uitstap,
andere zullen er enkel teleurstelling in vinden gedurende deze rit,
nog anderen zullen door de wagons wandelen
steeds bereid om andere te helpen die het nodig hebben.
Velen zullen bij het opstappen
met een blijvende onwetendheid zitten,
andere zullen voorbijgaan zonder
dat we er ons van bewust zijn
dat ze de zetel naast ons bezet hadden.
Het is vreemd vast te stellen
dat enkele passagiers, die we lief hebben
toch plaats nemen in een andere wagon dan de onze,
waardoor zij ons verplichten deze reis te doen,
gescheiden van hen.
Uiteraard is het ons niet opgelegd
de wagons te doorlopen
en op zoek te gaan naar dezen..! Hoewel..
Maar spijtig genoeg
zullen we geen plaats kunnen nemen naast hen
omdat er al andere deze plaats ingenomen hebben.
Onze reis moet nu eenmaal zo gebeuren,
een reis gehuld met afgrijzen,
dromen, fantasieën, hoop en het nemen van afscheid…
Maar nooit met een terugkomst...
Laat ons daarom deze reis maken
op de meest aangename manier.
Laat ons trachten, een zo goed mogelijke relatie
met andere passagiers op te bouwen,
en laat ons op zoek gaan naar het beste van eenieder.
Het grote mysterie uiteindelijk is,
dat we nooit zullen weten welk station we zullen afstappen,
en nog minder zullen weten, waar onze medereizigers of medepassagiers,
gezeten op de stoel naast ons zullen uitstappen.
6 reacties op dit bericht
Mooi gedichtje Cecile
Hee Roosje,
Het tijdverschil is normaal zeven uur, maar hier is het uur nog niet verandert, dit weekend pas.
Waar ik het gehaald had weet ik niet, maar ik had verleden zondag de klok al bijgezet. Drie dagen lang !!! toen hadden we een afspraak, waar we meer dan een uur te vroeg voor waren, dat heeft ons de fout doen inzien. Overmorgen doen we het voor goed.
Warm is het hier nu wel, maar het kan nog een heel stuk warmer.
We doen dan ook meestal de boodschappen s'morgens, ofwel na zes uur.
De winkels sluiten meestal rond negen uur.
Er komt nog een vervolg op dat rijbewijs hoor, ik heb vandaag het eerste deel gemaild , soms zou je gek worden van al die papperassen, maar het moet er door he..
Het is nu bijna tien uur, tijd om te gaan slapen.
Ik zal jou dus maar een goede morgen wensen en je een beetje zonnige warmte sturen....
Groetjes van
Jacqueline in Mérida...
roosje
d knuf
bijna weekend
Taibo , Celine en Laura zijn even komen rondsnuffelen en wensen jullie voor
vandaag nog veel blogplezier. Lieve groeten van ons allemaal.
Hallo Roosje
Hey Liefie
Een straaltje licht, een straaltje hoop...wat het is..ik kan er naar gissen maar weet het natuurlijk niet zeker.Ik vond het ook heerlijk dat je weer op mijn bloggie was..Ik word altijd zo blij van jouw lieve woorden.En lieve schat ik zie je zo graag met een blijde lach op je gezicht...weet je nog? Ik zal proberen je dit weekend nog te mailen...als er tenminste niks tussen komt...dat weet je hier nooit hihihi....Ja die 1 april test was niet zo moeilijk maar er kwam haast niemand kijken...veel blogjes bezocht deze week maar ik ben er nog lang niet.Als ik ergens op bezoek ga maak ik ook graag een praatje en tja daar gaat veel tijd in zitten...maar dat vind ik juist zo leuk...communicatie noemen we dat hè? De meeste bloggers hebben er geen tijd meer voor...jammer...Wij wel hè? Het maakt het leven ook veel leuker toch? Ik wens je nog lang die glimlach op je gezicht..staat je goed.Veel liefs en een dikke knuffff van je zussie...A.