Mijn witte prins

1 december
Het is weer het begin van het einde.
Het is een mooie ochtend met prachtige kleuren;
de zonsopgang was vurig!

We kunnen nu beginnen met onze nieuwjaarswensen,
en goede voornemens.
Maar eerst nog eventjes genieten
van wat er rest van 2006.

Verleden zondag had ik me gëinstalleerd
om naar de zevende dag te kijken.
Op mijn bed, met een mok verse koffie;
en voeten omhoog.
Sinds ik mijn knie gebroken heb, 
kijk ik tv in de slaapkamer.

Uit mijn ooghoek zag ik iets aan het raam:
Een vlinder !!!
Het was wel vijf november,
normaal zijn er geen vlinders meer.
Ik vraag me af hoe die beestjes zich zo rap kunnen
aanpassen aan de veranderde weersomstandigheden.

Het is wel speciaal; of niet?
Voor mij wel, want ik denk er nu nog aan.

Vandaag iets over mijn nieuwe sloefkes.
Ze zijn al wel twee weken oud
maar nu het kouder wordt zijn ze heel welkom.

Vroeger kocht ik altijd iets met een warme voering in de winter.
Probleem was; ik kon die sloefkes niet uitdoen
want dan rook je mijn voeten door het hele huis.

De oplossing kwam toen ik een paar van die oosterse dingen kreeg,
gevoerd met echte wol; lekker warm, en geen stinkpootjes.
Maar er stonden geen zolen onder, op een stenen vloer
komt de kou er dan soms door.

Nu heb ik weer sloefkes met lamswol; joepie
Iets duurder, maar lekker warm.
Feitelijk zijn het aanstekers of hoe noem je dat;
vroeger zeiden we; "sleffers"
Hoe dan ook, het heeft een open hiel.
En omdat ze zo lekker warm zijn
moet ik geen kousen dragen
en dat is voor mij een opluchting.

Dit was het relaas van mijn sloefkes;
die ik graag aan heb wanneer ik nu
opnieuw leer lopen.

Vijf jaar geleden hadden de kids voor onze
20ste huwelijksverjaardag een verassing voorbereid.
Een rit met limousine naar een huisje aan zee;
en bij de thuiskomst een receptie met
oude en nieuwe vrienden.

Gisteren was het dan onze 25ste huwelijksverjaardag.
Mijn geliefde moest werken; ook vannacht,
en ik ben nog niet zo mobiel.
Is het dan geen feest ? Jawel, maar anders.
We genieten van elkaar, en doen effe rustig  aan.

Deze morgen toen mijn "witte prins" thuis kwam
moest ik weer in mijn bed; deur dicht.
Hij heeft een ontbijt gemaakt, en we hebben genoten,
van het eten, en van elkaar.

Champagne was er ook.
Misschien symbool voor de bubbles in ons leven.
We zijn God dankbaar voor de prachtige tijd samen.
Het wonder van één zijn;
ook al hebben wij over veel zaken een andere mening.
Die jaren zijn voorbij gevlogen;
we vinden steeds meer rustpunten in mekaar:
Maar er zijn ook steeds nieuwe dingen te ontdekken.

Als denk aan de zorg die ik de laatste twee maanden kreeg,
krijg ik tranen in mijn ogen
Ik voel me verwend.

"Dit heet dan gelukkig zijn!"

Dank U hemelse Vader
voor alle wonderbare dingen die Gij doet in mijn leven,
en waar ik U zo dankbaar voor ben!
Maar vandaag dank ik heel speciaal
voor de levenspartner waarbij ik helemaal mezelf kan zijn.
 Gij hebt hem op mijn pad gestuurd en
hem gevormd.
Gij hebt ons geleerd om te leven uit die eenheid,
 die vanaf het begin zo voorzien was.

Het is al veel te lang geleden dat ik hier nog iets schreef.
Even bijpraten dus.

Na het ongelukje zes weken geleden,
mag ik nu eindelijk weer steunen,
en opnieuw leren lopen.
Het is een uitdaging om dat goed te doen,
en toch niet te veel in één keer.

Ik ben ook blij dat ik mijn eigen knie nog heb,
 en geen prothese.

Vandaag toch gaan stemmen met de rolstoel;
liefdevol gestuurd door mijn geliefde.
De voetsteunen waren we vergeten;
een goede oefening voor mijn buikspieren :D

Toen ik twee weken geleden de hond nog
buitenliet; zo rond middernacht;
wuifden de buren hun bezoek uit.
Nog even een babbel; gezellig.
Maar mijn enthousiaste viervoeter houdt van de buren,
en gaat gedurig aan knuffelen.
Hij loopt weg, komt terug in sneltreinvaart.

Plots liep hij tegen mijn rechterbeen,
ik wankelde, en toen ik weer in balans was,
 ging ik onderuit.
Het is een breuk van het kniegewricht.
Toch een gevaarlijk ras dus;
niet omwille van zijn tanden,
maar door zijn staalharde spieren.
.
Tien dagen ziekenhuis, een operatie,
en al zeker zes weken niet steunen;
 wat volgens de dokter toch twaalf weken
uit de circulatie zal worden.

Een looprek
krukken; die ik niet gebruik.
Een rolstoel.
Het is een aparte ervaring,
en ik zie uit naar mijn eerste stapjes.

Maar bovenal ben ik God zo dankbaar want;
Ik heb tot hiertoe nog geen moment pijn gehad.

Met het wisselvallig weer van dit jaar
zijn de kippen wat van slag.
Ze leggen nu om de beurt.
De voorbije week had ik al zware eitjes,
maar dat van vandaag is een vermelding waard.
Een mooi donkerbruin ei van 81 Gram!
Ik vind die donkere eieren tof; en blijkbaar
hebben die ook geen salmonella door de dikke schaal.

Volgende week haal ik een paar kippen bij;
en dan serieus gaan kweken.
En voor de fun nog een paar Hollandse kuifhoenders.

Blijkbaar had de weerman het mis,
het is niet zo heet als voorspeld.
Gelukkig maar!


Er zijn ook al meer wolken,
en de vogels zingen niet zo veel.
Zelfs de "suskewiet"
onze dagelijkse gast is niet te horen.


Voor mij is de temperatuur ideaal zo.
Waarschijnlijk ben ik niet de enige.

Gelukkig is het iets koeler vandaag
bijna letterlijk een adempauze.
Tijd om wat te kuisen.
En een beetje voorbereiden
op de volgende hitte.
Een paar gerechten klaarmaken
om in te vriezen.
dat kan heel handig zijn.

Maar straks lekker buiten
genieten van het mooi weer;
luisteren naar de vogels,
en eens bestuderen wat we
in de herfst aan de borders kunnen doen.

Het was dinsdagavond proclamatie
dat wil zeggen;
weer een schooljaar voorbij.

Toch ben ik blij dat ik er nog aan begonnen ben.
Al is notenleer niet mijn sterkste kant.
De zanglessen gaan goed,
maar dat komt zeker omdat ik zo graag zing.

Om de uitdaging iets verder te stretchen
ga ik piano leren spelen.
Feitelijk omdat dan de notenleer
niet meer zo abstract is.
Praktijk maakt dat men beter kan onthouden,
omdat men er mee bezig is.

En terwijl ik daarmee bezig ben
zijn er kindjes vermoord
een man geslagen en gestampt,
en nog een paar van die frisse voorvallen!
Wat een wereld waarin we leven,
de rottigheid groeit rapper dan onkruid.

Het heeft me zo geraakt
De foto's met die onschuldige gezichtjes.
Ik kan niet begrijpen dat iemand kinderen
 zomaar wegwerpt als een stuk rommel.

Het is een rustige dag geweest vandaag.
Ik hou daar wel van;
koken, dan lekker eten,
terwijl we soms naar het nieuws kijken.

In de tuin gaan luisteren naar de vogels,
en de rozengeur opsnuiven.
Een beetje met de hond spelen;
keer op keer zijn bal werpen.

In de namiddag hou ik het zo stil mogelijk;
zodat mijn geliefde rustig kan slapen.
Vannacht moet hij weer werken.

Het is zomer, en ook weer niet.
alle seizoenen lijken ineen te smelten.
Soms raak ik mijn ritme kwijt.
Ik vraag me af of ik alleen ben?

Ook in de tuin is alles anders;
eerst duurde het zo lang,
voor alles in bloei kwam
 nu gaat het zo vlug .
Misschien door de
wisselende temperaturen.

Of misschien ligt het aan mij.
Want iedereen doet of het normaal is!

Regen, donder en bliksem.
Een prachtig schouwspel was het gisteravond.
De verfrissende geur van de regen,
na de hitte van de voorbije dagen,
deed goed.

Vandaag staat het raam open
zodat het hier nog wat kan afkoelen.
Het regent opnieuw,
maar daar ga ik niet over klagen.
Gewoon wachten op zonnige dagen.
Maar iets minder dan 30° mag wel.

Zo warm heb ik het!
Dat komt door het gras af te rijden.
Ik ben juist over de helft
en moet al komen drinken.

Het zal wel goed zijn die inspanning,
het drinken, en zweten.
Wat caloriën verbruiken, nadat
 ik gisteren een zak chips heb opgefeest.

Toch doe ik maar rustig
met dit weer is dat beter.