31/8 Akita nieuws - David Dionisi

1/9 Het essay van Aartsbisschop Viganò - Sign of the Cross

"The Capital Schism: When the Pope is the first enemy of the papacy" (oorspronkelijke Italiaanse titel: Lo scisma capitale: Quando il Papa è il primo nemico del Papato) is een boek en diepgaand essay van aartsbisschop Carlo Viganò. In dit werk formuleert hij zijn theologische en ideologische rechtvaardiging voor zijn radicale breuk met de huidige hiërarchie van de Katholieke Kerk.

Het boek kadert de huidige crisis binnen het Vaticaan als een spirituele en institutionele strijd.

De Kernboodschap: Een Kerk in Paradox

Het centrale argument van Viganò is dat de huidige kerkelijke hiërarchie — in het bijzonder sinds het Tweede Vaticaans Concilie — drastisch is afgeweken van de heilige Traditie. Dit heeft geleid tot een situatie waarin de gezagsdragers volgens hem handelen in strijd met de missie van Jezus Christus. Het boek valt uiteen in de vijf cruciale dimensies:

* Ambt versus de Persoon: Viganò maakt een scherp theologisch onderscheid tussen het pausschap (de onwankelbare, door God ingestelde rots) en de paus zelf (de feilbare mens). Hij stelt dat een zittende paus door goddelijke toelating een vijand van zijn eigen ambt kan worden.

* De "Grote Misleiding": Hij beschrijft de synodale en modernistische hervormingen binnen de Kerk als een bewuste subversie. Legitiem gezag wordt hierbij misbruikt om onkatholieke, globalistische en progressieve agenda's door te drukken.

* Wortel van het Kwaad: Het boek levert felle kritiek op de theologische verarming van seminaries en opleidingsinstituten. Volgens Viganò zijn deze geïnfiltreerd door het modernisme, waardoor jonge priesters niet meer de pure, integrale katholieke leer meekrijgen.

* Rechtvaardiging van Verzet: Het werk dient als een manifest voor groepen zoals de Priesterbroederschap Sint Pius X (SSPX) en andere traditionalisten. Viganò bepleit een "staat van noodzaak" waarin ongehoorzaamheid aan de pauselijke hiërarchie juist een plicht is om de traditionele Latijnse Mis en het geloof te beschermen.

* Eindtijdperspectief: Viganò trekt de crisis door naar de eschatologie (de leer van de eindtijd). Hij linkt de situatie aan de waarschuwingen van de apostel Paulus over de apostasie (het geloofsafval) en het concept van de katechon (de weerhoudende kracht tegen de antichrist).

Hoe ziet hij de toekomst van de Kerk onder paus Leo XIV

Aartsbisschop Carlo Viganò ziet de toekomst van de Kerk onder paus Leo XIV met diepe scepsis en herhaalde bezorgdheid, aangezien hij van mening is dat het huidige pontificaat de modernistische koers van zijn voorgangers onverminderd voortzet.

Hoewel Viganò zijn scherpe pijlen in het verleden vooral op paus Franciscus richtte, heeft de verkiezing van Leo XIV (de eerste Amerikaanse paus) zijn visie op de kerkelijke hiërarchie niet fundamenteel milder gemaakt. In brieven en publieke verklaringen legt hij zijn visie op de nabije toekomst onder deze paus als volgt neer:

"Modernisme met een menselijk gezicht"

Viganò beschouwt het pontificaat van Leo XIV niet als een terugkeer naar de Traditie, maar als een voortzetting van de postconciliaire koers onder een andere retorische dekmantel. Waar Franciscus vaak koos voor een directe, soms polariserende confrontatie met traditionalisten, ziet Viganò in Leo XIV een vorm van "modernisme met een menselijk gezicht". Hij waarschuwt dat een mildere of diplomatiekere toon van de paus de structurele theologische "subversie" binnen het Vaticaan alleen maar maskeert, waardoor de crisis voor gewone gelovigen minder snel zichtbaar is.

* Brief aan Leo XIV: "Ik ben geen schismatisch"

Viganò bracht de inhoud naar buiten van een uitgebreide, private brief die hij aan paus Leo XIV heeft gericht. In deze brief schetst hij zijn visie op de toekomst en doet hij een dringende oproep aan de paus:

* Afwijzing van de excommunicatie: Viganò verwerpt zijn eigen excommunicatie uit 2024 formeel en noemt deze ongeldig. Hij eist dat de paus inziet dat verzet tegen de moderne koers geen "schisma" is, maar trouw aan de millennia-oude Kerk.

* Oproep tot breuk met Vaticanum II: Volgens Viganò ligt de enige hoop voor de toekomst van de Kerk in het feit dat de paus zijn pauselijk gezag gebruikt om de misstappen van het Tweede Vaticaans Concilie en de liturgische hervormingen openlijk te veroordelen.

* Geannuleerde audiënties: Viganò deed meermaals pogingen om een persoonlijke audiëntie bij de nieuwe paus te verkrijgen om deze claims kracht bij te zetten. Hoewel die verzoeken aanvankelijk leken te worden overwogen, weigert paus Leo XIV tot dusver concreet met de geëxcommuniceerde aartsbisschop in gesprek te gaan.

Voortdurende staat van verzet

Omdat paus Leo XIV vasthoudt aan de modernere liturgie en het postconciliaire leergezag, blijft de toekomstvisie van Viganò onveranderd ten opzichte van wat hij in The Capital Schism schreef. Hij voorspelt dat de officiële hiërarchie in Rome zich verder zal vervreemden van de ware Katholieke Kerk.

De toekomst van de "ware" Kerk ligt volgens hem dan ook niet bij de pauselijke besluiten uit Rome, maar bij de groepen en priesters die weigeren te buigen. Hij roept traditionele katholieken op om standvastig te blijven in hun "filiale weerstand" en de traditionele sacramenten te beschermen, in afwachting van een goddelijk ingrijpen in deze — in zijn ogen — eschatologische crisis.

Zegt de aartsbisschop dat er reeds een schisma is?

Ja, aartsbisschop Viganò stelt expliciet dat er al een schisma aanwezig is, maar hij draait de traditionele definitie daarvan volledig om.

Volgens Viganò is de officiële hiërarchie in Rome — degene die hém beschuldigt van een schisma — in werkelijkheid degene die zich al decennia geleden van de ware Kerk heeft afgesplitst. Hij benadert dit via een specifieke theologische logica:

1. Het "Onzichtbare Schisma" van Vaticanum II

Viganò stelt dat het Tweede Vaticaans Concilie (1462–1965) de katalysator is geweest van een diepgaand, maar grotendeels "onzichtbaar" schisma. Sinds die tijd is er volgens hem een "nep-Kerk" (de zogeheten synodale of modernistische kerk) ontstaan die naast en óver de ware Katholieke Kerk is gaan liggen.

Omdat deze modernistische structuur de theologische, morele en liturgische tradities heeft verlaten, hebben de gezagsdragers in Rome volgens hem zélf de communie met de historische Kerk van Christus verbroken.

2. Wie is er werkelijk schismatisch?

Wanneer het Vaticaan Viganò beschuldigt van een schisma omdat hij weigert zich aan de paus te onderwerpen, antwoordt hij dat de paus en zijn medewerkers zich in een staat van schisma en ketterij bevinden.

In zijn optiek is het niet de traditionalist die breekt met de Kerk, maar breekt de modernistische hiërarchie met de Traditie.

Hij verklaart dat hij in "volledige communie" blijft met de Rooms-Katholieke Apostolische Kerk en het leergezag van alle pausen uit de geschiedenis, maar dat hij geen enkele kerkelijke communie wil met de huidige, in zijn ogen corrupte structuur.

3. De situatie onder Leo XIV

Ook onder paus Leo XIV blijft Viganò dit standpunt herhalen. Hoewel hij in zijn brieven aan de nieuwe paus een iets diplomatiekere toon aansloeg om deze op te roepen de Traditie te herstellen, blijft zijn conclusie ongewijzigd: zolang Rome de modernistische koers en de nieuwe misritus handhaaft, blijft de hiërarchie functioneren binnen dat reeds bestaande, feitelijke schisma.

Voor Viganò is het schisma dus geen toekomstig risico of een dreigende scheuring; het is een actuele, diepgewortelde realiteit waarbij de officiële instituten de leer hebben verlaten en de trouwe restanten van de Kerk genoodzaakt zijn buiten die officiële structuren om het ware geloof te bewaren.

31/8 Ik vraag alle naties om Nepal te helpen - Angelica

Maria: Kinderen, ook vanavond kom ik hier en vraag ik alle naties om Nepal te helpen.

Ik herhaal: ‘WEES BARMHARTIG – ER IS EEN TEKORT AAN ALLES – EN BID, BID VOOR DE VELE KINDEREN DIE ZIJN OMGEKOMEN EN VOOR DE VELE DIE DOOR DE MODDER ZIJN TERUGGEKEERD. ARME KINDEREN!’

Ik zei het reeds: er is niets goeds in het verschiet, en het zal alleen maar erger worden; de natuur komt in opstand tegen de mens omdat de mens de natuur niet respecteert. Respecteer deze immense schepping van God!

Mijn kinderen, waarom zien jullie de gevaren die zich voortdurend ontvouwen niet? Degenen die niet door deze rampen worden getroffen, voelen zich er ver van verwijderd, maar het kan gebeuren wanneer ze het minst verwachten. Leer de natuur te respecteren; ze heeft jullie door de eeuwen heen zoveel gegeven, maar jullie zijn wreed tegen haar geweest, jullie hebben haar niet gerespecteerd, jullie hebben de aarde uitgebuit en jullie blijven dat doen.

Ik richt nogmaals mijn gebed tot de mensen van deze aarde, en in het bijzonder tot de zogenaamde machtigen: “RESPECTEER DE WETTEN VAN DE NATUUR – HET LIGT IN JULLIE HANDEN. STOP DE VERVUILING, ANDERS WORDT HET ALLEEN MAAR ERGER. DE OCEANEN ZIJN OPGEWARMD; ZE ZULLEN STIJGEN, EN VELE LAAGGELEGEN LANDEN ZULLEN WORDEN VERWOEST. DIT IS GEEN DOEMPROFETIE; DIT IS WAT IK VANUIT DE HEMEL ZIE! VERGEET NOOIT DAT DE NATUUR HET LEVEN IS VOOR JULLIE ALLEN; ZONDER DE NATUUR KUNNEN JULLIE NIET BESTAAN – DAAROM HEEFT GOD DE HEMELSE VADER JULLIE ZO'N IMMENSE GENADE GEGEVEN!”

PRIJS DE VADER, DE ZOON EN DE HEILIGE GEEST

Ik geef jullie Mijn Heilige Zegen en dank je wel dat jullie naar Mij luisteren.

BID, BID, BID!

Jezus: IK ZEGEN JE IN MIJN DRIE-EENHEID, DIE BESTAAT UIT DE VADER, IK DE ZOON EN DE HEILIGE GEEST! AMEN.

Moge Hmijn zegen overvloedig, stralend, heiligend en vernieuwend neerdalen op alle volken der aarde, zodat zij mogen begrijpen dat de tijd gekomen is om van koers te veranderen.

Kinderen, het is je Heer Jezus Christus die tot je spreekt!

Ik ben gekomen om je te zeggen dat je moet leren leven op deze aarde – een zachtmoedig leven, met respect voor de natuur. Je vertrapt alle schoonheid; je vervuilt alles.

Wat denk je wel dat je doet? Uiteindelijk zijn jullie het die de gevolgen zult dragen, want rampen liggen op de loer. De natuur zal je de rekening presenteren, en geloof me, wanneer ze dat doet, zal ze niet genadig zijn, want ze is boos over het gebrek aan respect dat je haar hebt betoond.

Bid, mijn kinderen, bid dat dit niet gebeurt; gedraag je goed – jullie zijn kinderen van God. Wees niet oppervlakkig; zet jullie samen in en zorg ervoor dat dit aardse paradijs terugkeert naar de staat waarin Mijn Vader het jullie heeft gegeven. Nu hebben jullie er een voortijdige hel van gemaakt – verander van koers en wees goed voor de natuur.

Dit is wat ik jullie vanavond wilde vertellen, en blijf bidden; ik weet hoe belangrijk dit voor jullie allen zal zijn.

Bid tot de Heilige Geest dat Hij jullie alle pijn zal besparen!

Ik zegen jullie in Mijn Drie-eenheid – de Vader, Ik de Zoon en de Heilige Geest! Amen.

29/8 Bescherm jezelf met de Heilige Rozenkrans - Gisella Cardia

OLVrouw, Koningin van de Rozenkrans: Geliefde kinderen, dank je wel dat jullie verenigd zijn in gebed en dat jullie Mijn roep in jullie harten hebben gehoord. Geliefde dochter, verkondig dat je midden in een beproeving bent, midden in de strijd tussen goed en kwaad: je bevindt je aan het einde der tijden.

Mijn kinderen, aardbevingen zullen elkaar opvolgen; water en vuur zullen hun rol spelen.

Mijn kinderen, kijk naar de zon, naar haar hitte… besef dat alleen gebed jullie kan redden. Kniel neer en vraag God nederig om vergeving.

Kinderen, de dagen van duisternis komen eraan, samen met pandemieën. Kinderen, bescherm jezelf met de Heilige Rozenkrans: het mag niet slechts een sieraad zijn, maar een voortdurend gebed. Houd moed! Nu zegen ik jullie in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

21/8 Voor wie daartoe in staat is, kniel neer in gebed. - Chantal Magby

Maria: Mijn lieve kinderen, ik ben Maria, Moeder van Christelijke liefde, en ik ben tot jullie gekomen om jullie te leiden naar Hem die jullie volkomen goed is en die jullie bij naam kent.

Nu is het de juiste tijd voor jullie om je te bekeren. Als jullie mijn raad opvolgen, kan ik jullie in de nabije toekomst naar een hoog niveau van heiligheid leiden. Want ik ben jullie Moeder en ik ben onvermoeibaar. Voor jullie zal ik tot het einde strijden.

Deins voor niets terug; luister niet naar laster; vind kracht en moed in mijn Onbevlekte Hart.

Open jullie harten voor mij en aanvaard Gods wil in jullie leven.

Voor wie daartoe in staat is, kniel neer in gebed.

Voor wie dat niet kan, laat hen hun hoofd buigen terwijl ze zitten – voor God is dit een teken van volledige overgave.

Doe niet de wil van de mens, want die zal je nergens brengen.

Doe de wil van jullie Vader in de Hemel, want jullie zijn geboren uit Zijn wil.

God de Vader en God de Zoon hebben Mij naar dit continent gezonden om jullie tot bekering te roepen, om jullie de identiteit terug te geven die jullie eeuwen geleden verloren zijn.

Vlucht daarom voor zonde en dien de Heer met vreugde. Laat het schepsel niet hoger gewaardeerd worden in jullie harten dan de Schepper.

Want vergeet niet: jullie behoren de Heer toe.

Verheug je, want jullie namen staan ​​reeds in de Hemel geschreven. Zij die Mijn boodschappen bekendmaken, zullen grote vreugde ervaren in dit leven en in de eeuwigheid.

Zing en prijs God, want vanavond rust Mijn hand op ieder van jullie. Kom aan het einde van deze dienst naar Mij toe en omhels Mij, zodat Ik alles in jullie harten kan voelen, zodat Ik jullie kan troosten en jullie innerlijke vrede kan schenken.

Deze unieke vrede – de vrede die jullie kracht en moed zal geven om elke dag tegemoet te treden.

Dit is de boodschap die Ik jullie vanavond breng.

Ik dank je dat jullie hier weer rond Mij bijeen zijn gekomen.

Ik zegen jullie in de Naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

Blijf in de vrede van Christus. Uw hemelse Moeder, Maria, Moeder van Christelijke liefde.

9/8 De Heilige Moeder bereidt voedsel voor zielen die de Hemel binnengaan

Gedurende de nacht, toen de pijn in mijn benen erg hevig was, werd ik door de engel naar de Hemel gebracht, naar de Heilige Moeder.

Ik zei: "Heilige Moeder, u ziet er zo mooi uit in de Hemel." Als ik de Heilige Moeder in de Hemel zie, draagt ​​ze geen sluier, dan bewonderde ik haar volle schoonheid.

Ik volgde haar een kamer in en ze zei: "Kom. Ik ben hier voedsel aan het bereiden voor mijn kinderen wanneer ze naar de Hemel komen."

"O, Heilige Moeder, u bent aan het koken!"

Ze zei: "Valentina, ga naar de volgende kamer en breng me wat spinazie."

Ik vroeg: "Heilige Moeder, wat voor spinazie? Engelse spinazie of gewone spinazie?"

De Heilige Moeder glimlachte alleen maar. Ik opende de deur naar de volgende kamer en ze zei: "Kom binnen, kom binnen."

Toen ik binnenkwam, was ik verbaasd over hoe mooi het er vanbinnen was. Langs één kant van de muur stonden vele smetteloze, zilveren koelkasten die van vloer tot plafond reikten. Toen ik verder liep, zag ik de spinazie, die hoog in de bakken groeide, met heldergroene bladeren en dikke stengels. Tot mijn verbazing stonden er ook kleine kerstboompjes en versieringen in elke hoek van de bakken, stralend en fonkelend.

Vaak zei de Heilige Moeder tegen me dat ik me in juli al moest voorbereiden op Kerstmis.

Ik riep uit: "Wauw! Wat prachtig, zoiets heb ik nog nooit gezien!"

Ik pakte twee spinazieplantjes en gaf ze aan de Heilige Moeder. "Heilige Moeder, ik heb nog nooit spinazie zo mooi en gezond zien groeien. Ik wist niet dat ze spinazie in de hemel kweken."

Lachend antwoordde ze: "Valentina, wees niet verbaasd – dit is de Hemel. Alles kan in de Hemel gebeuren, maar dat betekent niet dat ik spinazie kweek om te koken – dit is de vrucht die jij hebt voortgebracht met jouw pijn en lijden!"

De Heilige Moeder straalde en was zo gelukkig toen ze me hartelijk omarmde.

Het was er zo mooi vanbinnen dat ik niet weg wilde, maar de Heilige Moeder opende de deur en we gingen samen naar buiten.

31/8 De aarde staat op het punt een gewelddadige gebeurtenis te ondergaan - Myriam Corsini

God de Vader: Geliefde kinderen, dit seizoen loopt ten einde; de ​​komende tijd brengt vreselijke gebeurtenissen met zich mee. Als de mensheid zich niet tot haar Schepper God bekeert, zal zij zwaar lijden. Bid! …Bekeer u, o volk; uw bekering is dringend!

In deze tijd zullen krachtige aardbevingen en vulkaanuitbarstingen elkaar in rap tempo opvolgen. Stortbuien zullen de oogsten verwoesten; een grote hongersnood zal volgen, en honger en dorst zullen verwoestend zijn voor de mensheid.

Bid dat Ik, de Schepper God, Mijn Heilige Hand mag uitstrekken: Ik zal de oogsten zegenen en de rampen verzachten als de mens zich tot Mij bekeert, als hij voor Mij knielt en met oprecht berouw om Mijn vergeving vraagt.

Moge er een brandend verlangen naar Mij en naar de dingen van God in u ontwaken; keer u af van de leugens van de wereld, vooral van zonde.

Verwerp Satan, o volk; treed in gemeenschap met Mij, uw enige Goed; Sta voor Hem die jullie geschapen heeft, met een zuiver hart, open voor de geboden van volmaakte liefde.

Geef jezelf over aan Hem die jullie God van liefde is, o volk, opdat vrede en geluk over jullie mogen neerdalen. Vind vervulling in de dingen van God en niet in de onzekerheden van de wereld.

Nu de tijd kort is, roep Ik jullie nogmaals tot Mij terug: …bekeer je, o volk! …bekeer je, opdat je leven zult hebben in het Leven.

De aarde staat op het punt een gewelddadige gebeurtenis te ondergaan, die angst zal zaaien onder deze mensheid die van haar Schepper is afgedwaald.

Mijn kinderen, keer je af van de bedrieger; keer terug tot jullie Vader die in de hemel is; geef jezelf volledig aan Hem over om Zijn hulp te ontvangen tijdens de pijnlijke gebeurtenissen die over de aarde komen.

Moge Mijn zegen neerdalen op allen die naar Mij luisteren en ernaar verlangen gered te worden.

31/8 Britten die dienstplicht weigeren kunnen zware straf krijgen - Niburu

Het zal niet lang meer duren voordat Rusland en Groot-Brittannië elkaar letterlijk in de haren vliegen en daarmee de rest zullen meesleuren.
Zoals iedereen weet vreet een oorlog soldaten en dus moeten er veel komen, heel veel om vervolgens te sneuvelen voor volk en vaderland. 
Wat jarenlang ondenkbaar leek, wordt in Groot-Brittannië steeds serieuzer besproken: de terugkeer van de dienstplicht. En wie straks wordt opgeroepen maar weigert, zou volgens een Britse deskundige een flinke financiële straf kunnen krijgen.

De reden voor de groeiende zorgen is de steeds gevaarlijkere situatie tussen Rusland en het Westen. De angst voor een nieuwe grote oorlog neemt toe. Mocht Groot-Brittannië rechtstreeks bij een oorlog worden betrokken, dan kan de regering volgens deskundigen voor een groot probleem komen te staan: er zijn simpelweg niet genoeg soldaten.

Het Britse leger telt momenteel ongeveer 74.000 militairen in vaste dienst. Dat is volgens het artikel het laagste aantal sinds het begin van de 19e eeuw.

In een grote oorlog zou dat aantal waarschijnlijk onvoldoende zijn.

Daarom wordt steeds vaker gesproken over het opnieuw invoeren van de dienstplicht. Daarmee kan de regering mensen verplichten om een bepaalde periode militaire dienst te verrichten.

Dat zou voor miljoenen Britten een enorme verandering betekenen.

Maar wat gebeurt er als iemand zegt: “Ik ga niet het leger in”?

Historicus en schrijver David Swift verwacht dat de regering waarschijnlijk niet meteen voor gevangenisstraffen zal kiezen. Volgens hem ligt een hoge geldboete meer voor de hand.

Dat heeft volgens hem verschillende redenen. Britse gevangenissen zitten al vol en het zou moeilijk zijn om grote aantallen weigeraars allemaal gevangen te zetten.

Een financiële straf zou veel gemakkelijker zijn op te leggen.

Groot-Brittannië zou daarbij kunnen kijken naar andere landen.

Swift noemt Griekenland als voorbeeld. Daar kon iemand die zijn militaire dienstplicht niet nakwam een boete van 6.000 euro krijgen.

Dat bedrag laat zien dat weigeren niet zomaar een keuze zonder gevolgen hoeft te zijn.

Ook Zwitserland heeft een financiële regeling. Wie daar geen militaire dienst wil doen, kan volgens Swift gedurende de periode waarin hij eigenlijk militaire training zou moeten volgen ervoor kiezen om 3 procent extra belasting te betalen.

Het is echter nog helemaal niet zeker dat Groot-Brittannië dezelfde regels zou invoeren.

Groot-Brittannië heeft in het verleden al ervaring met dienstplicht.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden mannen vanaf 1916 opgeroepen. De regeling bleef bestaan tot 1920.

In 1939 werd de dienstplicht opnieuw ingevoerd vanwege de dreigende Tweede Wereldoorlog. Die bleef uiteindelijk bestaan tot 1960.

Sindsdien zijn Britse jongeren niet meer verplicht om het leger in te gaan.

Voor alle duidelijkheid: Groot-Brittannië heeft op dit moment geen nieuwe dienstplicht ingevoerd.

Er is ook geen besluit dat iedere Brit binnenkort verplicht het leger in moet.

Het gaat op dit moment om een discussie over wat er zou kunnen gebeuren als de internationale situatie verder verslechtert en Groot-Brittannië in een grote oorlog terechtkomt.

Toch is het opvallend dat de dienstplicht opnieuw onderwerp van gesprek is. Jarenlang leek het idee ondenkbaar. Nu wordt er openlijk gesproken over de vraag of het Britse leger groot genoeg is om een grote oorlog aan te kunnen.

En daarmee komt voor veel Britten een ongemakkelijke vraag dichterbij:

Wat doe je als de regering je straks oproept en je helemaal niet wilt gaan?

Dan zou simpelweg ‘nee’ zeggen volgens deskundigen weleens een zeer dure keuze kunnen worden.
En 'ja' zeggen zou nog wel eens nog veel duurder kunnen uitvallen als de Russische beer echt goed boos is gemaakt. 
Feit is dat Groot-Brittannië de grootste oorlogshitser is en blijft provoceren net zolang totdat ze hun zin krijgen en die oorlog een feit is.
En dan is weigeren om te sneuvelen voor volk en vaderland helemaal geen optie meer en zal je ook in dat land de Zelenski busjes zien verschijnen om mensen van straat te plukken en naar de vleesmolens te sturen.
Als Groot-Brittannië succesvol is en de oorlog is daar, dan zijn ook wij automatisch in oorlog en zal ook bij ons de dienstplicht weer worden ingevoerd.
Voor de sekte in de achtergrond zijn 'gekochte politici' de beste investering die ze ooit hebben gedaan. 

31/8 Oekraïne onderweg naar stenen tijdperk - Niburu

Oekraïne eist een onmiddellijk betaling van ons land van 2 miljard euro omdat het naar eigen zeggen de burgers moet beschermen. 
Dit nadat het land een aantal niet al te slimme streken heeft uigehaald die ervoor zorgen dat het in no time in het stenen tijdperk terecht komt.
De Oekraïense ambassadeur in Nederland, Andriy Kostin, doet een dringend beroep op het Nederlandse kabinet om €2 miljard extra militaire steun onmiddellijk beschikbaar te maken. Volgens hem is die steun hard nodig om Oekraïense burgers beter te beschermen tegen Russische raketten en drones.

Hoewel Kostin zegt dat Oekraïne er op het slagveld beter voorstaat dan een jaar geleden, blijft de luchtverdediging een groot probleem. Oekraïne heeft vooral behoefte aan onderscheppingsraketten tegen ballistische en hypersonische raketten. Ook de Nederlandse F-16's zijn volgens hem belangrijk, maar daarvoor zijn extra raketten, onderhoud en training nodig.

Kostin stelt voor om geld dat Nederland voor latere jaren heeft gereserveerd naar voren te halen. Nederland geeft momenteel ongeveer €3 miljard per jaar aan militaire steun. In 2025 liep de bijdrage zelfs op tot €5,6 miljard, mede doordat Amerikaanse steun wegviel. 

De ambassadeur benadrukt dat Nederland volgens hem een belangrijke partner is bij de ontwikkeling en productie van drones. Daarnaast werkt Nederland met Oekraïne samen op het gebied van energie, water, gezondheidszorg en sociale voorzieningen. Nederlandse bedrijven zouden volgens Kostin ook belangstelling hebben om in Oekraïne te investeren met het oog op de toekomstige wederopbouw.

Over vredesonderhandelingen is Kostin duidelijk: Oekraïne zegt bereid te zijn tot serieuze gesprekken, maar volgens hem ontbreekt het Rusland aan politieke wil. Territoriale concessies, zoals het opgeven van delen van de Donbas, wijst hij af. Volgens Kostin zou dat Rusland juist aanmoedigen om verder te gaan.

Tot slot vraagt Oekraïne om steun voor een snellere toetreding tot de Europese Unie. Nederland is daar terughoudend over. Vooral hervormingen rond de rechtsstaat, justitie en corruptiebestrijding blijven belangrijke obstakels. Oekraïne vindt echter dat de oorlogssituatie moet worden meegewogen bij de beoordeling van het land.
Tel uit je winst.
Terwijl ons land aan alle kanten wordt gesloopt met een groene energie transitie, gaan er daarnaast nog eens bakken met geld naar de opvang van jongemannen van militaire leeftijd uit landen met een andere cultuur en niet te vergeten de bodemloze Oekraïne put.
Als je die drie dingen bij elkaar optelt, dan praat je over geld dat door de Nederlandse belastingbetaler is betaald en die daar zo goed als niets voor terug krijgt.
Nu ja, niets.
Een jankende windmolen in de achtertuin, een wegennet dat van ellende in elkaar stort, bruggen die niet meer veilig zijn, bezuinigingen bij ouderen en kwetsbaren en geen woningen voor de eigen inwoners.
Geef ons 2 miljard, nu!!! Want wij moeten onze burgers beschermen.
Een beetje laat nu ze zijn betrapt met het opslaan van munitie in of nabij woonwijken, waardoor er bij Russische aanvallen ontelbare doden vallen en waarbij een degelijke opslag van munitie ook nog eens een oorlogsmisdaad is.
Die 2 miljard zal ongetwijfeld vanmiddag nog worden overgemaakt en dat is dan het zoveelste bedrag dat in een zwart gat verdwijnt voor een land dat hard op weg is naar het stenen tijdperk.
Er was een afspraak om elkaars civiele infrastructuur met rust te laten en de haven van Odessa open te houden. Toen begon Oekraïne WildBerries en de Russische vloot in de Zwarte Zee aan te vallen. Dat was geen erg slimme zet, maar hen waarschijnlijk in het oor gefluisterd door hun Britse Clouseau adviseurs.
Het resultaat van die slimme zet is dat nu alles in Oekraïne letterlijk wordt plat gebombardeerd en het land hard op weg lijkt met een enkele reis naar het stenen tijdperk.

De oplossing ligt voor het oprapen.
Vertel Oekraïne dat ze geen stuiver meer krijgen totdat ze een afspraak hebben gemaakt met de Russen.

30/8 OLVrouw, Koningin van de Vrede: Mijn lieve kinderen, alles in dit leven gaat voorbij, maar Gods genade in jullie zal eeuwig zijn. Ik ben jullie Moeder, door de Allerhoogste uitverkoren om de Verlosser in de wereld te brengen. Open jullie harten en laat de Heer jullie leven veranderen. Hij heeft jullie uitgekozen. Wees trouw en geef het beste van jezelf in de missie die je is toevertrouwd. Ik zal tot Mijn Jezus voor jullie bidden, opdat jullie mannen en vrouwen mogen zijn naar het verlangen van de Heer.

De mensheid wandelt geestelijk blind, en jullie kunnen daaraan bijdragen zodat Mijn arme, verre kinderen terug kunnen keren naar het licht van de Waarheid. Zorg goed voor jullie geestelijk leven, luister naar Mijn oproepen en help hen die verdwaald zijn in geestelijke duisternis. Ik houd van jullie en wil jullie gelukkig zien hier op aarde en later bij Mij in de hemel. Ga vol vertrouwen verder en vergeet niet: jullie doel moet altijd de hemel zijn.

30/8 Ik smeek de meest ontwikkelde landen ter wereld om naar Nepal te snellen en de mensen daar te helpen - Angelica

Kinderen, ik kom en ik bid – ik smeek de meest ontwikkelde landen ter wereld om naar Nepal te snellen en de mensen daar te helpen.

Haast je! Hoeveel kinderen zijn er omgekomen! Te veel – wees gul, wees barmhartig en snel hen te hulp; breng voedsel, breng alles wat nodig is om de mensen op te beuren.

Dit is mijn gebed voor jullie allemaal vandaag, en bid, bid dat al die gevallen kinderen dat immense licht van God mogen bereiken en uiteindelijk in de armen van God de Hemelse Vader mogen zijn!

PRIJS DE VADER, DE ZOON EN DE HEILIGE GEEST.

Kinderen, Moeder Maria heeft jullie allen gezien en heeft jullie allen lief vanuit de diepte van Haar Hart.

Ik zegen jullie.

BID, BID, BID!

22/8 Bid vurig - Gisella Cardia

OLVrouw, Koningin van de Rozenkrans: Mijn kinderen, dank jullie wel dat jullie hier zijn, verenigd in gebed, en dank jullie wel dat jullie knielen.

Mijn kinderen, ik wil jullie eraan herinneren dat Sodom en Gomorra werden vernietigd om veel minder dan het gedrag van mensen vandaag de dag. Er zijn te veel beledigingen aan het adres van Mijn Jezus; mensen blijven Hem de doornenkroon opleggen, gemaakt van godslasteringen, beledigingen en haat.

Mijn kinderen, de straf zal komen – niet om te vernietigen, maar om te corrigeren.

Mijn kinderen, bid vurig, opdat de gedachte aan een Derde Wereldoorlog uit de hoofden van de machthebbers verbannen mag worden.

Nu zegen ik jullie, in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

Overweging:

OLVrouw benadrukt nogmaals de noodzaak van gebed, opdat de mensheid niet de gevolgen van haar eigen zonden hoeft te lijden: oorlogen, verwoesting en dood.

Pas wanneer de mensheid alleen staat tegenover de ergste tragedies, zal zij wellicht haar gedrag veranderen en beginnen lief te hebben, solidariteit te tonen en zich te richten op de belangrijke dingen in het leven in plaats van op het overbodige.

Hoe pijnlijk is het om te beseffen dat de samenleving waarin wij leven erger is dan die van Sodom en Gomorra! De inwoners van die steden stonden bekend om hun goddeloosheid, verdorvenheid en kwaadaardigheid.

Laten we daarom het lot van deze wereld toevertrouwen aan Christus en de Maagd Maria; laten we deze wereld aan Hun harten toewijden.

28/8 Liefde en eerbied voor mijn kruis - Marie Catharina van de Verlossende Incarnatie

Feest van Sint Augustinus van Hippo

Het is nooit te laat om God te ontdekken, want Hij is altijd aanwezig, wachtend op ons en ons Zijn Barmhartigheid aanbiedend, zodat we eindelijk het Ware Leven in God kunnen binnengaan.

En, van Sint Augustinus:

"Heel laat heb ik U liefgehad, Schoonheid, oud en toch zo nieuw. U was in mij, en ik was buiten, zoekend naar U." (Een uitnodiging om zijn hele gebed te lezen.)

Referenties:

Hier zijn twee gebeurtenissen in mijn leven die mij de gelegenheid gaven om God beter te leren kennen in Zijn Oneindige en Onmetelijke Liefde, die ons redt, en om het Onmetelijke lijden te beseffen dat wij onze God toebrengen door onze onachtzaamheid en zelfzuchtigheid.

Hier is de eerste gebeurtenis:

"Mijn ogen huilen vanzelf"

Laten we hem Étienne noemen, een tweeënhalfjarige jongen wiens moeder werd vermoord terwijl hij slapeloos in bed lag te wachten tot ze terugkwam.

Ze kwam terug van haar weekendboodschappen.

Hij hoorde alles: het schot, de alarmen, de buren, de politie en de commotie rond de arrestatie van zijn vader! Étienne begreep het niet en hij heeft haar nooit meer gezien – degene die zo dierbaar en geliefd was, degene op wie hij had gehoopt!

Temidden van alle eisen die zo'n situatie met zich meebrengt, staat dit kind hier voor me. Hij is al "geconditioneerd" om stil te blijven, om geen overlast te veroorzaken. Dus, om zijn verdriet te verbergen en de verstandige grote jongen te spelen, terwijl we een spelletje speelden en een gesprek voerden om rust en vertrouwen te bevorderen, draaide hij zijn mooie, pure gezicht – het gezicht van een radeloos kind – naar me toe en zei verontschuldigend:

"Mijn ogen huilen vanzelf."

Dit is de onderwerping van het sterke kind – alleen, verlaten tegenover menselijke gruwel en domheid – en zijn verdriet omdat hij nu "gecontroleerd" wordt door de welwillende autoriteit die hem koud "beschermt" tijdens de crisis van de ramp die zijn familie in zijn vroege leven heeft veroorzaakt.

Vandaag, veertig jaar (of meer) na dat incident, staan ​​de woorden van het kind me nog steeds helder voor de geest.

Het is donderdag; hier is er op donderdag aanbidding van het Heilig Sacrament. Ik kniel neer en zodra het Heilig Sacrament wordt getoond, voel ik een krachtige greep en een stortvloed aan tranen. Ik zie de Hostie, de Werkelijke Aanwezigheid, verduisterd door de schande van de ontheiliging, en het lijkt alsof het Licht gedimd wordt door wat op spinnenwebben lijkt. Ik zeg tegen de Heer, terwijl ik de huidige omstandigheden in de onrechtvaardige Kerk en de mishandeling van de Werkelijke Aanwezigheid ervaar: "Ik ben hier, Heer, en ik weet dat U hier bent, lijdend in Uw Liefde. Dit is werkelijk een tragedie die niet door iedereen begrepen wordt."

"O Heer, mijn ogen huilen uit zichzelf!"

Het Woord van Jezus Christus:

"Maar jij, Mijn geliefde, jij bent niet alleen. Jij deelt Mijn tranen; jij bent de balsem die Mijn pijn verzacht.

Kijk naar Maria, Mijn Moeder, altijd verbonden met Mijn Kruis. Geliefde Moeder van al Mijn priesters, Moeder van Mijn Kerk en van alle kinderen van God. Ook zij lijdt en verlangt ernaar jullie te beschermen tegen de wreedheid van de afschuwelijke en goddeloze manipulaties van de usurpanten die Mijn Kerk veranderen en zo de geestelijke dood zoeken van allen die hun regels gehoorzamen.

Mijn Moeder, Rosa Mystica, vergiet tranen van bloed die haar liefde en bescherming tonen jegens haar Zoon en voor jullie allen, gewonde kinderen van God.

Mijn dappere kinderen, wees ook Mijn partners aan het Kruis, zodat jullie in liefde en goddelijke barmhartigheid Mijn kleinen – onschuldig en kwetsbaar – kunnen bereiken en steunen tegenover de gruwelen van de werken van de sluwe vervalser die weet hoe hij mensen blind moet maken om hen beter te kunnen vernietigen.

Bid voor hen die de waarheid kennen en lijden, maar toch die opgeven en het ontkennen, ervoor kiezen om in stilte te lijden en deel uit te maken van de gedachteloze massa die overal volgt waarheen zij wordt geleid.

Bid dat je sterk mag blijven in geloof en hoop, en dat je gebeden de priesters mogen bereiken, die, aldus gesteund, de kracht van hun bediening mogen herontdekken.

Binnenkort zullen de strijders van het kwaad de waarde van de Eucharistie ontkennen en alle toegang tot het Eeuwigdurende Offer blokkeren.

In deze opgelegde wereld, zonder God gewild, zul je niet langer kunnen twijfelen over je keuze en je positie in deze maatschappij van de verdorvenen en de overheersers: óf je moet je verbergen en je broeders beschermen, óf hun regels accepteren, zodat je vervolgens – zoals voor iedereen geldt – het pad kunt bewandelen dat voor jou is bestemd als gevolg van je keuzes en in overeenstemming met de ontvangen boodschappen en richtlijnen, waarvan je de komst mede hebt bewerkstelligd.

Maria, Medeverlosseres, en Mijn uitverkorenen zullen de Tranen van Bloed voor jou dragen. Zij zijn Liefde, Barmhartigheid, mededogen en steun voor jouw Verlossing.

Sta solidair met hen en bid deze gebeden die zich verzetten tegen de aanval van de vijanden van Christus (Antichrist) en van de hel, die nu onophoudelijk bezig zijn met vernietigingswerken tegen Mijn Banier, die de Goddelijke Overwinning symboliseert door de eeuwen heen van de evolutie van de mensheid naar Verlossing – een proces dat het Kwaad altijd heeft geprobeerd te belemmeren.

Ik heb het Kruis opgenomen om de hele mensheid te redden, door alle tijden en in alle ruimte. Mijn kinderen, heb lief en eerbiedig Mijn Kruis, waarvan men in deze eindtijd probeert jullie te beroven van al Zijn verdiensten en jullie Verlossing.

Jullie die liefhebben met een oprechte en intense liefde, en die in jullie lijden, omdat jullie zien hoe de Liefde zo wordt mishandeld en beledigd in Haar Allerhoogste Offer, beseffen hoe onmetelijk de Goddelijke Liefde is. Moge jullie, in jullie volharding en trouw, vervuld worden met openbaringen die jullie dichter bij God brengen.

Zo zullen jullie, dichter bij God, ook begrijpen dat Ik de Christus ben, dat Ik lijd zoals jullie en voor jullie vanwege deze situatie die de Kerk en ieder van jullie is overkomen, en dat Ik Mijn lijden ervaar in verhouding tot Mijn goddelijke natuur en Mijn Liefde, en daarom onmetelijk.

O volk, geliefde kinderen van God, jullie hebben, door jullie vrije wil, de macht om het Kwaad te bestrijden. Deze keuze is aan jullie; Open jullie harten en kies voor de leiding van Gods liefde, in Zijn Heilige Geest, in plaats van de destructieve haat en jaloezie van de gevallen geest, die slechts één doel heeft: de eeuwige dood van jullie ziel en jullie slavernij in zijn hol.

Ja, Mijn kinderen, Ik heb jullie lief en Ik zal jullie blijven roepen totdat jullie een duidelijk en definitief antwoord geven – waarvan Ik hoop dat het in het voordeel zal zijn van jullie eeuwig leven in God.

Moge de Vader, de Zoon en de Heilige Geest jullie zegenen.

Jezus Christus

7/8 Wijd je toe aan het gebed - Chantal Magby

Maria: Kindertjes, Mijn Hart is nog steeds bedroefd, want mensen vergeten hun verplichtingen jegens God.

Ze houden zich niet aan de wetten die God voor de mensheid heeft ingesteld. Ze houden de feestdagen niet heilig.

De meesten betreden de tempels van God niet en vergeten Zijn wetten.

Op zondag zijn veel kerken leeg, want mensen denken alleen aan vermaak; toch blijft Mijn Hart genade uitstorten in ieders hart, hopend op een verandering van hun kant.

Wat is Mijn Hart bedroefd als Ik ze zie afglijden in de diepten van de hel.

Ja, Ik huil, want Ik ben Maria, Moeder van de Christelijke Liefde; Ik ben een Moeder van Liefde en Barmhartigheid.

Ze vergeten God; ze houden van plezier en leven alleen voor de wereld, God altijd op de laatste plaats zettend.

Ze zweren vals, want het kan ze weinig schelen, zelfs als het een mensenleven op het spel zet.

Ze doden voor het plezier van het doden; Wilde dieren zijn beter dan de mens, want een wild dier doodt alleen om zichzelf te verdedigen of te voeden, maar de mens doodt voor het plezier van het doden.

Mijn kinderen, wijd je aan het gebed; laat het niet varen, want het gebed is de voeding van de ziel. Als de ziel niet gevoed wordt, zal ze ziek worden.

Ik, Maria, Moeder van de Christelijke Liefde, zie zoveel zielen naar de hel snellen, en voor hen kan zelfs Ik, de Moeder van God, niets doen, want zij hebben deze vrijheid gekozen om God te negeren – een vrijheid die hen veroordeelt.

Bid vurig voor zondaars en vast om te helpen bij het herstellen van het lijden van hun arme zielen, die in stilte lijden.

Dit is Mijn boodschap voor vanavond. Ik zegen jullie en draag jullie in Mijn Hart.

Jullie Hemelse Moeder, Maria, Moeder van de Christelijke Liefde

29/8 Blijf bij Mij in gebed - Angelica

Maria: Kinderen, Ik kom om jullie harten te troosten; Ik kom omdat mijn moederlijke verlangen naar jullie in deze tijd zo sterk is dat Ik jullie voortdurend opzoek. Ik wil in jullie ogen en in jullie harten kijken; Ik wil jullie overladen met al het moois van de Hemel, zodat die immense gelijkenis met God mag ontstaan. Jullie zullen gaan denken en handelen zoals God dat wil; jullie zullen vreugdevolle, serene en liefdevolle kinderen worden; jullie zullen eraan gewend raken lief voor elkaar te zijn, en het is zeker dat dit uit de diepte van jullie harten zal komen. Jullie zullen zorgen voor jullie zwakkere broers en zussen, voor hen die het meest behoeftig zijn, en jullie zullen uit die immense, bodemloze bron de meest troostende en zoete woorden putten.

Mijn kinderen, bid, bid voor alles wat er op deze aarde gebeurt; nooit eerder heb Ik jullie zo in het oog gehouden als nu, want vanuit de Hemel zie Ik zoveel gevaar boven de aarde hangen.

Blijf bij Mij; In gebed zul je Mij horen en Mij zien, en Ik zal je dichter bij het Allerheiligste Hart van Mijn Zoon Jezus brengen.

PRIJS DE VADER, DE ZOON EN DE HEILIGE GEEST.

Kinderen, Moeder Maria heeft jullie allen gezien en heeft jullie allen lief vanuit de diepte van Haar Hart.

Ik zegen jullie.

BID, BID, BID!

13/8 De H. Charbel verschijnt

De heilige Charbel verscheen aan mij thuis.

Ik vroeg: Heilige Charbel, wilt u alstublieft mijn been zegenen? Ik heb het gevoel dat ik onze Heer hiermee misschien zou beledigen, maar aangezien u zo dicht bij onze Heer staat, wilt u misschien een goed woordje voor me doen en Hem vragen mijn been te genezen?

Hij zei: Valentina, ik heb ook geleden op aarde, weet je, omwille van mijn Heer. Jij lijdt ook, maar het is niet tevergeefs. Alles op zijn tijd, onze Heer zal je genezen. Valentina, wanneer kom je me bezoeken? Het zou zo fijn zijn als je eens langs zou komen.

Ik antwoordde: "O, heilige Charbel, ik denk er altijd aan, maar ik heb nooit de kans om te komen.

Ik hoop snel, zei hij. Wees moedig, we weten het allemaal en we bidden allemaal voor je. We zijn allemaal verenigd. De wonderen die door mij gebeuren, dat ben ik niet, het is onze Heer Jezus die door mij heen werkt.

Ik zei: Zoveel miljoenen mensen bidden tot u en velen ontvangen genezing en hulp. Zoveel mensen zijn ziek in de wereld.

Hij was zo blij, stralend en heel jong en knap.

De H. Charbel wilde graag dat ik zijn heiligdom in Sydney bezocht, waar zijn eersteklas relikwie wordt bewaard.

9/8 Het Laatste Avondmaal

Vandaag, tijdens de Heilige Mis op zondag, nodigde de Heer Jezus me opnieuw uit om naar de Bovenkamer te komen en vroeg me Hem te troosten. Ik zei: Heer, ik ben het niet waard.

Hij zei: Maak jezelf niet kleiner. Als je het niet waard zou zijn, zou Ik je niet vragen, maar je bent het wel waard. Ik wil je graag bij Mij hebben – op die manier geef je Mij troost, want Ik lijd zo veel voor de mensheid. De leiders in de wereld zijn erg corrupt en proberen de wereld te veranderen om van God af te komen. Zeg tegen de mensen dat ze zich moeten bekeren en heel dicht bij Mij moeten blijven, want de duivel is nu heel erg agressief.

Onze Heer Jezus bedankte me voor mijn grote lijden voor Hem, want donderdag, vrijdag en gisteren voelde ik ondraaglijke pijn in mijn beide benen.

Hij zei: Ik zal je openbaren waarom je zo lijdt. Er zijn vele redenen waarom Ik de Heilige Communie gebruik wanneer je die aan Mij teruggeeft – Ik gebruik die om vele gevaarlijke gebeurtenissen te voorkomen die jullie zouden overkomen. Mijn Moeder houdt heel veel van jullie. Ze onderwijst jullie. Er zijn dingen die ze jullie vertelt, maar jullie begrijpen niet wat ze betekenen. Zie je, er wacht je altijd een beloning – je ontvangt troost van Mijn Moeder of van Mij, maar de vrucht die je voortbrengt, is door je pijn.

Vlak voor de Verheffing van het Lichaam en Bloed van onze Heer Jezus zei Hij: Bedenk eens dat Ik bij het Laatste Avondmaal Mijzelf heb geofferd voor jullie redding en dat Ik de Heilige Eucharistie heb veranderd in Mijn Lichaam. Jullie weten niet hoe pijnlijk dat voor Mij was – Ik was zo emotioneel toen Ik bij Mijn discipelen was, omdat Ik van hen houd en wist dat dit het Laatste Avondmaal met hen zou zijn. Ik offer Mijzelf aan jullie allen met al Mijn liefde om jullie allen te redden, en wat krijg Ik ervoor terug? Geen waardering. Ik was zo diep ontroerd dat Ik het niet wilde laten zien in het bijzijn van Mijn discipelen. En het gaat nog steeds door, Ik blijf lijden, en Ik blijf hopen dat de mensheid Mij zal erkennen als hun Heer en God, en Mij zal waarderen.

Ik huilde terwijl onze Heer Jezus dit tegen me zei, het was heel, heel ontroerend.

Na de Heilige Mis ging ik naar de kapel om te bidden. Nadat ik de kaarsen had aangestoken, wendde ik me tot het beeld van OLVrouw om te bidden. Meteen zag ik een grote traan over de wang van de Heilige Moeder rollen.

Ik zei: Heilige Moeder, u ziet er vandaag niet erg gelukkig uit.

Ze antwoordde: Hoe kan ik gelukkig zijn als mijn Zoon zo diep gekwetst is door de wereld, door de mensen? Ze kwetsen Hem echt en veroorzaken zoveel pijn in Zijn Heilig Hart. Ik ben zo verdrietig om mijn Zoon. Mensen begaan zoveel zonden zonder berouw – ze willen God niet kennen. De leiders onderwijzen en hersenspoelen mensen met allerlei afschuwelijke dingen en ze zaaien angst. Mijn Zoon is gekwetst omdat mensen zich niet tot Hem wenden.

Ik zei: Heilige Moeder, ik doe mijn best.

Ze zei: Je doet je deel.

9/8 Geschenk van God de Vader

De engel kwam vanmorgen en nam me mee naar het vagevuur om de heilige zielen te helpen. Toen we daaruit kwamen, liepen de engel en ik een heuvel op en kwamen we bij een kleine witte paal. We gingen op de grond zitten, samen met een paar heilige dames.

De engel zei: Valentina, kijk omhoog. Ik keek omhoog en zag de hemel opengaan. Ik zag hoe dingen werden voorbereid en daalde toen weer af.

De engel zei: Steek je hand uit. Toen ik mijn hand uitstak, zag ik een groot wit pakket neerdalen, met een blauw kruis erop.

De engel zei: God de Vader heeft je een pakket gestuurd. Ik dacht dat God de Vader me misschien iets voor mijn been stuurde, omdat ik Hem had gevraagd wanneer Hij het zou genezen. Het zeer grote pakket landde in mijn uitgestrekte hand. Het was erg licht en verpakt in zacht wit papier. Ik legde het op de grond en dacht: O, het blauwe kruis is de kleur van de Heilige Moeder. Het blauwe kruis was vrij breed met gouden rand. Ik opende het niet meteen. Ze vroegen me allemaal: Ga je het niet openmaken en kijken wat erin zit? Uiteindelijk opende ik het pakketje en vond een klein vierkant bruin flesje met iets erin. Ik liet de verpakking achter en nam het flesje mee.

Ze vroegen me: Wat zit erin? Toen ik het flesje opende en erin keek, zag ik rijstcrispies met melk!

We lachten allemaal. God de Vader had een grapje met me uitgehaald. Ik zei: Dat klopt wel. Maar dat komt uit de Hemel, dus het is heel kostbaar. God de Vader heeft een grapje met je uitgehaald om je op te vrolijken, zeiden ze.

Toen liep ik verder met de Engel. Toen we een hoek omgingen, kwamen we plotseling twee reusachtige mensen tegen, een man en een vrouw met een lichte huidskleur, gekleed in lange witte gewaden met beige bedekkingen. Ze waren meer dan twee meter lang. Staand naast hen voelde ik me heel klein en werd ik bang. Ze keken me aan, maar zeiden niets, en liepen hand in hand verder. Toen ik me omdraaide, zag ik dat ze allebei prachtig lang, asblond, glanzend haar hadden.

Ze zijn zo lang, zei ik tegen de Engel.

De Engel legde uit: Valentina, wist je dat er in de prehistorie reuzen op aarde leefden, heel lang geleden? Sommigen waren goed en sommigen niet. Na vele eeuwen werden de mensen kleiner.

29/8 OLVrouw, Koningin van de Vrede: Mijn lieve kinderen, wees waakzaam. De grote strijd tussen goed en kwaad zal hevig zijn, en velen zullen in de modder van valse leerstellingen worden meegesleurd. Laat de duivel je niet misleiden. Heb lief, verdedig en blijf in de Waarheid. Omarm de leer van Mijn Zoon Jezus en blijf trouw aan Zijn Kerk. Dit is een tijd van grote verwarring. De vijanden zullen verdeeldheid zaaien in het Huis van God, en de pijn zal groot zijn voor de gelovigen. Ik lijd mee met wat jullie te wachten staat. Geef Mij jullie handen, en Ik zal jullie leiden op het pad van goedheid en heiligheid. Bid. Zoek kracht in het Evangelie en de Eucharistie. Wie met de Heer is, zal nooit de last van de nederlaag dragen. Hou moed! Ik zal tot Mijn Jezus voor jullie bidden.

29/8 Volg de instructies die hierin voor je zijn uiteengezet - Unknown Prophet

Fred Watkins: Ik zag een rivier die stroomde, maar relatief kalm was. Maar een klein stukje verderop zag ik dat de rivier een reeks stroomversnellingen inging. Er was schuimend water en ik zag rotsblokken en stenen uit het water steken. Er voer een kajak over het kalme water, en de persoon die peddelde keek angstig naar de stroomversnellingen. Toen ze ze naderde, begon ze achteruit te peddelen om te voorkomen dat ze erin terechtkwam. Dit ging een tijdje zo door, en toen ze uiteindelijk besloot de stroomversnellingen te trotseren, was er nog steeds angst in haar ogen. Ze ging de stroomversnellingen in en begon woest te peddelen. Het was een peddeltocht vol angst. Ze stuiterde tegen de rotsblokken en stenen en vocht om de controle over de kajak te behouden.

Op een gegeven moment sloeg de kajak om, en ze slaagde erin hem weer om te draaien, maar ze bleef vechten om niet om te slaan. Ze kwam door het stroomversnellingsgedeelte en bereikte een kalm stuk verderop. Terwijl ze dat deed, peddelde ze hard naar de oever en sloeg ze tegen de kajak. Ze zat daar uitgeput met haar hoofd op haar knieën. In mijn visioen was ik plotseling weer stroomopwaarts en zag ik een andere kajak de stroomversnellingen naderen. Deze peddelaar vertraagde echter niet. Ze keek met een glimlach naar de stroomversnellingen. Ze keek omhoog naar de hemel en met een kreet ging ze de stroomversnellingen in. Ze peddelde krachtig, maar niet woest.

Elke slag was precies en ze gleed zonder problemen door de stroomversnellingen. Het kostte moeite en kracht, maar ze botste niet tegen rotsblokken of stenen. Toen ze uit de stroomversnellingen kwam en in het rustigere water terechtkwam, had ze een glimlach op haar gezicht en peddelde ze gewoon verder naar de volgende stroomversnellingen.

God de Vader: "Zoon, de rivier die ik je heb laten zien, is een indicatie van de rivier van jouw leven en het leven van al mijn kinderen. Er zijn stukken waar alles rustig is en er zijn stukken waar het water om de een of andere reden ruw wordt. De stroomversnellingen, voor sommigen is er veel rustig water en voor anderen zijn er veel stroomversnellingen. Sommige hiervan komen gewoon uit het leven zelf en sommige worden gecreëerd door degene in de kajak die eroverheen vaart. Ongeacht wat de stroomversnellingen in je leven veroorzaakt, er zijn manieren om ermee om te gaan. Degene in de eerste kajak was een indicatie van iemand die een van mijn kinderen is, maar die nog niet volledig gelooft dat ik bij hen ben. Er is angst als ze ruw water naderen, want ze vertrouwen erop dat ze er zelf doorheen komen.

Ze lezen mijn woord en sommigen niet, en ze hebben Jezus, mijn Zoon, als Redder aanvaard en ze denken dat dat alles is wat ze nodig hebben om door het leven te gaan. Als ze mijn woord lezen, lezen ze het vaak als een boek en niet als een levenschenkend document waaruit ze kunnen leren hoe om deze stroomversnellingen te trotseren waar ze tegenaan varen. Er is gewoon geen tijd in hun levensstijl en in het leven zelf. Als ze de stroomversnellingen zien naderen, bekruipt hen angst en soms zijn ze er al voordat ze de tijd hebben om bang te zijn. Je rondt de bocht in de rivier des levens en plotseling zit je midden in de stroomversnellingen.

Mijn kinderen, daarom moeten jullie je voorbereiden op wat komen gaat. Daarom moeten jullie begrijpen hoe je door de stroomversnellingen moet navigeren. Als je er niet klaar voor bent, zul je uiteindelijk woedend peddelen en tegen de stroomversnellingen vechten om überhaupt in de kajak te blijven en niet om te slaan. De meesten van jullie zullen de stroomversnellingen wel overleven, maar het zal een rommelige boel worden en jullie volledig uitputten. Het resultaat voor sommigen zal zijn dat ze de kajak aan wal brengen en zich terugtrekken uit het leven. Als je dat doet, mis je niet alleen veel van wat het leven je te bieden heeft, maar ook wat ik voor je heb. Mijn zegeningen zullen alleen tot je komen als je met mij door het leven wandelt of met mij over de rivier des levens peddelt.

De tweede persoon was iemand die zich had voorbereid op de riviertocht. Ze wist dat er stroomversnellingen zouden zijn en ze had de handleiding grondig doorgenomen, woord voor woord, totdat ze er vertrouwd mee was. Ze zag de stroomversnellingen naderen, maar ze keek ernaar en glimlachte. Ze zag ze als een uitdaging die ze moest overwinnen en ze zou er plezier in hebben. Er was een schijnbare zelfverzekerdheid in haar, maar het was in werkelijkheid een zelfverzekerdheid in mij. Ze wist uit de handleiding dat ik elke bocht en wending had beschreven en dat ik het haar op het juiste moment in herinnering zou brengen om elk obstakel te overwinnen. Ja, ze keek omhoog en bad, zoals ze altijd deed als ze het gevoel had dat ze ergens hulp bij nodig had. Ze bad en deed iets anders.

Ze geloofde dat ik haar hoorde en dat ik zou antwoorden. En zo ging ze de stroomversnellingen in met een zelfverzekerde glimlach op haar gezicht en een kreet. Toen ze het probleemgebied, de stroomversnellingen, verliet en in een rustig stuk water terechtkwam, peddelde ze gewoon verder, want ze keek uit naar de rest van de rivier des levens. Let op, mijn kinderen, en volg de instructies die hierin voor jullie zijn uiteengezet. Ga niet zitten en denk dat je voorbereid bent op de rest van de rivier van je leven, alleen omdat je je in rustig water bevindt en aanwezig bent. De rest van je tocht gaat misschien over rustig water, maar wat als je een volgende reeks stroomversnellingen tegenkomt? Ga door met je voorbereiding. Zorg dat je niet vergeet wat je nodig hebt in de stroomversnellingen en hoe je er zeker van kunt zijn dat ik er zal zijn om het je te brengen.

Sommigen van jullie zitten nu midden in de stroomversnellingen en worden heen en weer geslingerd, maar blijf me roepen en ik zal je begeleiden en helpen. Sommigen vragen me om je gewoon op te pakken en naar rustig water te brengen. Mijn gebruikelijke aanpak is om je te begeleiden terwijl je peddelt. Stop niet met peddelen totdat je in rustig water bent en de controle hebt. Peddel met al je kracht. Er zullen er misschien een paar omslaan, maar als dat gebeurt, houd je dan vast aan de kajak en ik zal je redden. Geef niet op. Luister goed, mijn kinderen, want er liggen stroomversnellingen voor sommigen in het verschiet, en ik houd te veel van jullie om toe te kijken hoe jullie ze onvoorbereid ingaan.

Eigenlijk zouden zij die in rustig water blijven, er goed aan doen om toch alles te leren wat ze kunnen en dat met anderen te delen. Ja, zelfs met hen die niet uit zichzelf zullen zoeken. Want wanneer ze plotseling de stroomversnellingen zien en beseffen dat je hen hebt gegeven wat ze nodig hebben, zullen ze wellicht komen vragen waar je je kennis vandaan haalt. Leid hen naar mij. Leer hen dat ik hen liefheb, zoals ik jullie liefheb.

28/8 De diepten die we niet kunnen zien - Pillars of Faith

Deze week was ons Pillars-team samen op een retraitecruise, en hier op zee zijn heeft me veel stof tot nadenken gegeven. Er is iets met op zee zijn dat je gevoel voor proportie verandert. Je loopt het dek op – vooral vroeg in de ochtend of laat in de avond – en je kijkt naar buiten.

Water. Lucht. Een horizon die eindeloos lijkt door te lopen. En als het nacht is, zie je misschien de horizon niet eens. Je ziet alleen maar duisternis. En dan herinner je je iets. Onder dit schip liggen duizenden meters water. Een hele wereld ligt nu onder ons die we niet kunnen zien. Het leven beweegt zich daar beneden. Er zijn diepten die de meesten van ons nooit zullen bezoeken. Plaatsen waar zonlicht nooit komt. En of ik die diepten nu wel of niet kan zien, maakt absoluut geen verschil voor hun bestaan. Ze zijn er.

En ik denk dat dat heel goed is voor de menselijke ziel. Want we leven in een wereld die erg gewend is geraakt aan de oppervlakte. We zien iets. We meten het. We analyseren het. We verklaren het. We categoriseren het. We stoppen het in een computer. We googelen het. En al snel denken we dat we het begrijpen. We zijn opmerkelijk goed geworden in het uitleggen van dingen.

Maar ik vraag me af of we ergens onderweg iets zijn kwijtgeraakt. Ik vraag me af of we ons vermogen zijn kwijtgeraakt om voor een mysterie te staan. En ik bedoel mysterie niet in de zin van een puzzel. Een detectiveverhaal heeft een mysterie. Je blijft lezen, uiteindelijk kom je erachter wie het gedaan heeft, en het mysterie is opgelost. Dat is niet wat het christendom bedoelt met mysterie.

Een christelijk mysterie is iets wat je werkelijk kunt kennen – maar nooit volledig kunt doorgronden. Je kunt erin duiken. Je kunt het dieper leren kennen. Je kunt er een heel leven over nadenken. Maar je zult nooit de bodem bereiken. Want uiteindelijk is het grote mysterie God Zelf.

En dus is dit de vraag die ik ons ​​wil laten overwegen: Zijn we ons vermogen kwijtgeraakt om voor een mysterie te staan? En misschien een nog verontrustendere vraag: Is de Kerk een deel van haar vermogen kwijtgeraakt om voor een mysterie te staan? Want ik geloof dat een van de diepste crises waar we vandaag de dag mee te maken hebben, niet simpelweg is dat mensen niet meer naar de kerk gaan. Het is niet simpelweg dat mensen de catechismus niet kennen. Het is niet simpelweg dat het aantal roepingen is afgenomen. Het is niet simpelweg dat onze cultuur seculier is geworden. Dit zijn allemaal serieuze zaken. Maar ik denk dat er iets onder ligt.

En dat is – we hebben een verlies geleden aan bovennatuurlijk geloof. En dat is iets anders. Want je kunt de Katholieke leer kennen en toch gaan leven alsof het bovennatuurlijke niet echt bestaat. Je kunt de geloofsbelijdenis opzeggen. Je kunt naar de mis gaan. Je kunt de juiste antwoorden kennen. En toch, geleidelijk – bijna onmerkbaar – kan het christendom iets worden dat voornamelijk aan de oppervlakte bestaat.

Iets horizontaals. Iets beheersbaars. Iets redelijks. Iets veiligs. En uiteindelijk draait het christendom vooral om een ​​goed mens zijn. Vriendelijk zijn. De armen helpen. Een gemeenschap opbouwen. De wereld een beetje beter maken. Al die dingen zijn belangrijk. Natuurlijk zijn ze belangrijk. Maar het christendom is oneindig veel verbazingwekkender dan dat.

Het christendom doet een buitensporige bewering. Het zegt dat er een onzichtbare wereld bestaat. Het zegt dat engelen echt zijn. Het zegt dat genade echt is. Het zegt dat zonde daadwerkelijk iets met de menselijke ziel doet. Het zegt dat de hemel echt is. Het zegt dat de hel echt is. Het zegt dat de heiligen leven. Het zegt dat je beschermengel geen kinderverhaal is. Het zegt dat bidden er echt toe doet. Het zegt dat een priester woorden over een zondaar kan uitspreken en dat zonden die misschien tientallen jaren geleden zijn begaan, vergeven worden. Het zegt dat er water over het hoofd van een kind kan worden gegoten en dat de ziel van dat kind voor eeuwig verandert. Het zegt dat brood kan ophouden brood te zijn (terwijl elk fysiek uiterlijk onveranderd blijft) en God kan worden.

Dat is het christendom. Dat is het Katholicisme. Het is van begin tot eind bovennatuurlijk. Dus misschien is de vraag niet simpelweg: weten we nog wel wat de Kerk leert? Misschien is de ongemakkelijkere vraag: geloven we echt dat de dingen die de Kerk leert, echt zijn? Er is een reden waarom de zee steeds weer in de Heilige Schrift voorkomt. Voor de antieke wereld vertegenwoordigde de zee iets enorms en onbeheersbaars. De mens kon erop varen. Hij kon erin vissen. Hij kon eroverheen varen. Maar hij kon haar nooit beheersen. En door de hele Schrift heen toont God Zijn soevereiniteit over het water.

Dan komen we bij dat bijzondere moment in het Evangelie. Jezus en Zijn discipelen steken het Meer van Galilea over. Er steekt een storm op. En dit is geen beetje regen. Het Evangelie vertelt ons dat de golven over de boot slaan. De boot loopt vol water. En vergeet niet – sommige mannen in die boot zijn professionele vissers. Ze kennen deze zee. Ze kennen stormen. Ze kennen boten. En ze denken dat ze zullen verdrinken. En waar is Jezus? Hij slaapt. Ik vind dat een prachtig detail. De boot wordt overspoeld door de zee. De discipelen raken in paniek. En God slaapt achterin de boot.

Ze maken Hem wakker. "Meester, maakt het U dan niets uit dat wij vergaan?" En Jezus staat op. Hij berispt de wind. En Hij spreekt tot de zee: "Vrede. Wees stil." En onmiddellijk keert de rust terug.

Wat ik nu zo fascinerend vind, is dit: de discipelen waren bang voor de storm. Maar nadat Jezus de storm tot bedaren heeft gebracht, ervaren ze iets anders. Ontzag. Ze kijken elkaar aan en zeggen: "Wie is deze man dan, dat zelfs de wind en de zee Hem gehoorzamen?"

Dat is het moment. Ze KENNEN Jezus. Ze hadden met Hem gewandeld. Ze hadden Hem horen preken. Ze hadden Hem mensen zien genezen. Ze hadden met Hem gegeten. Maar plotseling wordt de sluier een klein beetje opgelicht. En ze beseffen: we begrijpen niet volledig Wie er in deze boot zit.

Wie is deze man? De wind gehoorzaamt Hem. De zee gehoorzaamt Hem. De schepping erkent haar Schepper. En misschien moet die vraag terugkeren naar de Kerk. Wie is deze man? Wie is Jezus Christus? Want als Jezus slechts een grote morele leraar is, is het christendom niet bepaald mysterieus. Als Jezus slechts een religieuze hervormer is, kan het christendom tot ethiek worden gereduceerd. Als Jezus slechts een inspirerende historische figuur is, dan kunnen we Hem bewonderen. Maar als Jezus Christus is Wie de Kerk zegt dat Hij is – God uit God, Licht uit Licht, Ware God uit ware God – dan bewonder je Hem niet zomaar. Je valt op je knieën.

Ik vraag me soms af of we intimiteit met God hebben verward met een nonchalante houding ten opzichte van God. Dat is niet hetzelfde. De heiligen hadden een buitengewoon intieme relatie met God. Denk aan Teresa van Avila, Johannes van het Kruis, Franciscus van Assisi, Theresia van Lisieux, Padre Pio. Zij kenden Gods tederheid. Zij kenden Zijn barmhartigheid. Zij kenden Zijn nabijheid. Maar geen van hen dacht dat God klein was. Sterker nog, hoe dichter ze bij God kwamen, hoe overweldigender God werd.

Ze aanbaden. Ze beefden. Ze huilden. Ze zwegen. Ze brachten uren door voor het Heilig Sacrament. Ze begrepen iets wat wij wanhopig moeten herontdekken. God is nabij. En God is angstaanjagend, wonderbaarlijk, oneindig ANDERS. We moeten beide omarmen. Want als we transcendentie benadrukken zonder intimiteit, wordt God afstandelijk. Maar als we intimiteit benadrukken zonder transcendentie, wordt God gewoon. En God is niet gewoon!

Misschien hebben we het christendom, in ons verlangen om het toegankelijk, begrijpelijk en gastvrij te maken, soms te klein gemaakt. We hebben het getemd. We hebben de leeuw gevangen en geprobeerd Hem veilig te stellen. Maar God is niet veilig. Hij is goed. Er is een verschil.

De God van de Schrift is niet beheersbaar. Mozes ontmoet Hem in een brandende struik en doet zijn sandalen uit omdat de grond heilig is geworden. Jesaja ziet de Heer en roept: "Wee mij!" Petrus beseft Wie er in zijn boot staat en zegt: "Ga weg van mij, Heer, want ik ben een zondig mens." Thomas ziet de wonden van de opgestane Christus en roept: "Mijn Heer en mijn God!" Johannes ziet de verheerlijkte Christus in Openbaring en valt aan Zijn voeten neer alsof hij dood is.

En toch kunnen we soms een katholieke kerk binnenlopen alsof we een koffiehuis binnenstappen. Er is iets gebeurd. Er is iets verloren gegaan. Niet omdat God minder heilig is geworden. Maar omdat wij ons minder bewust zijn geworden. Misschien kan de oceaan ons helpen het probleem te begrijpen. We zijn een beschaving van de oppervlakte geworden. We geloven wat we kunnen zien. We vertrouwen op wat we kunnen meten. En wat niet meetbaar is, begint minder reëel aan te voelen. Maar het christendom zegt: De oppervlakte is niet alles wat er is.

Kijk naar de oceaan. Ik zie water. Dat is de oppervlakte. Maar daaronder ligt een enorme realiteit die ik niet kan zien. Mijn onvermogen om het te zien, maakt het niet minder reëel. En dat ligt heel dicht bij de katholieke sacramentele visie op de werkelijkheid. De katholiek kijkt naar de zichtbare wereld en weet: Er is meer.

We zien water over iemands hoofd gegoten worden. De wereld zegt: Water. De Kerk zegt: Er is iets met deze ziel gebeurd. We zien een man die gebukt gaat onder een doodzonde een biechtstoel binnengaan en er tien minuten later weer uitlopen. Aan zijn uiterlijk is misschien niets veranderd. Maar de Hemel ziet iets totaal anders. Hij was dood. Nu leeft hij. We zien een priester zijn hand uitsteken en zeggen: "Ik spreek u vrij." De wereld hoort woorden. Het geloof ziet Christus die zonden vergeeft. We zien een man en een vrouw geloften uitwisselen voor God. De wereld ziet een ceremonie. Het geloof ziet een sacramentele band die even daarvoor nog niet bestond.

En dan komen we bij het altaar. We zien brood. We zien wijn. De priester spreekt de woorden die Christus geboden heeft. En onze zintuigen vertellen ons: Er is niets gebeurd. Het ziet er hetzelfde uit. Het smaakt hetzelfde. Het weegt hetzelfde. Een laboratorium zou zeggen dat er niets veranderd is. En de Katholieke Kerk zegt: Alles is veranderd. Dat is bovennatuurlijk geloof.

En dit is waar we onszelf volgens mij moeten onderzoeken. Want gedrag onthult uiteindelijk geloof. Als ik geloof dat ik een gebouw binnenga waar religieuze mensen samenkomen, zal ik me op een bepaalde manier gedragen. Als ik geloof dat ik een plaats binnenga waar de Almachtige God wezenlijk aanwezig is, zal ik me anders gedragen. En dat bedoel ik niet als een veroordeling. Ik bedoel het als een gewetensonderzoek – voor mij, voor jou, voor priesters, voor bisschoppen, voor ons allemaal.

Als we werkelijk geloven wat de Kerk leert over de Eucharistie, zou er dan iets veranderen? Zou onze stilte veranderen? Zou onze eerbied veranderen? Zouden onze knielingen veranderen? Zou onze voorbereiding op de Mis veranderen? Zou de manier waarop we de Heilige Communie ontvangen veranderen? Zou onze dankzegging achteraf veranderen? Zouden we anders aankomen? Zouden we anders vertrekken? Zouden onze biechtstoelen voller zijn?

Want we hebben het niet over een symbool. We hebben het over God. Dezelfde Christus die de zee beheerste. Dezelfde Christus die over het water liep. Dezelfde Christus die Lazarus opwekte. Dezelfde Christus die gekruisigd werd. Dezelfde Christus die uit het graf opstond. Dezelfde Christus voor wie engelen buigen. Hij is in het tabernakel. Geloven we dat? Niet – Weten we zeker dat dat het juiste Katholieke antwoord is? Geloven we het? Want dat is niet altijd hetzelfde.

Er is nog een scène op zee. De discipelen zitten weer in een boot. Het is nacht. De wind staat tegen. En plotseling zien ze iemand over het water naar hen toe lopen. Ze zijn doodsbang. Ze denken dat het een spook is. En Jezus zegt: "Wees niet bang. Ik ben het. Wees niet bevreesd." En Petrus zegt: "Heer, als U het bent, beveel mij dan om over het water naar U toe te komen." Jezus zegt: "Kom." En Petrus stapt uit de boot.

Bedenk eens hoe absurd dat is. Petrus is een visser. Hij weet wat er gebeurt als mensen het water op stappen. Ze zinken. Alles wat Petrus weet, zegt hem vanzelfsprekend: Dit kun je niet doen. Maar Christus heeft gesproken. En voor één buitengewoon moment vertrouwt Petrus het woord van Christus meer dan de bewijzen van zijn eigen ervaring. Hij stapt het water op. En hij loopt. Dat is bovennatuurlijk geloof. Maar dan doet Petrus iets heel herkenbaars. Hij kijkt naar de wind. Hij kijkt naar de golven. En hij wordt bang. En hij begint te zinken. En ik vraag me soms af of dat een beeld is van de Kerk in onze tijd.

We zijn erg goed in het bestuderen van de golven. We hebben statistieken. Demografie. Peilingen. Onderzoeken. Studies. Programma's. Adviseurs. Strategieën. Commissies. Vijfjarenplannen. Tienjarenplannen. We weten hoeveel mensen vertrekken. We weten hoeveel jongeren zich niet langer Katholiek voelen. We kennen de aantallen. En die dingen kunnen nuttig zijn. Maar geen van die dingen kan de Kerk redden.

Want de Kerk is uiteindelijk geen menselijke instelling. De Kerk is bovennatuurlijk. Haar leven komt van Christus. Haar kracht komt van genade. Haar ziel is de Heilige Geest. En misschien zinken we soms omdat we meer overtuigd zijn geraakt van de kracht van de storm dan van de kracht van Christus.

Eeuwenlang hebben christenen de Kerk de Bark van Petrus genoemd. Het schip van Petrus. En het is een prachtig beeld. Vooral als je op een echt schip staat. Want een schip is er niet om veilig aan de kade te blijven liggen. Schepen zijn gebouwd voor diep water. En diep water is gevaarlijk.

De Kerk heeft door een aantal verschrikkelijke stormen gevaren. Vervolging. Ketterij. Schisma. Corruptie. Oorlog. Schandaal. Verschrikkelijke pausen. Zwakke bisschoppen. Ontrouwe priesters. Verwarde generaties. Er zijn momenten geweest waarop, menselijkerwijs gesproken, de boot van Petrus had moeten zinken. En toch staan ​​we hier. Tweeduizend jaar later. Waarom? Niet omdat Katholieken uitzonderlijk competent zijn. De kerkgeschiedenis zal je snel van die illusie genezen. Niet omdat onze leiders altijd moedig zijn geweest. Dat zijn ze niet. Niet omdat elke generatie trouw is gebleven. Dat is niet het geval.

De boot overleeft om één reden: Christus is in de boot. En dat brengt me bij een vraag die we ons volgens mij moeten stellen. We maken ons veel zorgen over de storm. En er is een storm. Maar misschien is het grootste gevaar voor de boot van Petrus dat degenen in de boot niet langer geloven dat de Man die in de storm slaapt God is. Denk daar eens over na. Zijn we het geloof in Wie er in de boot is kwijtgeraakt? Want als je dat eenmaal kwijt bent, verandert alles. Dan moet je de Kerk zelf redden. Dan hangt alles af van je strategie. Je programma. Je persoonlijkheid. Je beweging. Je voorkeursideologie. Je plan. En angst neemt de overhand. Maar de Kerk behoort niet aan ons. Ze behoort aan Jezus Christus.

Dit betekent niet dat we passief worden. Het betekent niet dat we problemen negeren. Het betekent niet dat we weigeren zonde of verwarring onder ogen te zien. Petrus moest nog roeien. De apostelen moesten nog prediken. De martelaren moesten nog sterven. Maar onder alles lag deze overtuiging: Christus is Heer.

Er is nog iets waar ik je over wil laten nadenken met betrekking tot de oceaan. Als je naar het oppervlak kijkt, zie je misschien een vogel. Misschien zie je een dolfijn. Misschien zie je een walvis. Misschien zie je een ander schip. Of misschien zie je helemaal niets. Maar onder dat oppervlak bevindt zich een hele wereld. En ik denk dat dat een goede metafoor is voor iets waar het christendom op hamert: de onzichtbare wereld is echt.

We hebben het hier niet genoeg over. Engelen zijn echt. Geen metaforen. Geen schattige kleine versieringen. Engelen. Zuivere geesten. Intelligente wezens, geschapen door God. Jouw beschermengel is echt. Nu meteen. De heiligen zijn echt. Het zijn niet zomaar dode historische figuren wier beelden onze kerken sieren. Ze leven in Christus. De gemeenschap der heiligen is echt. De zielen in het vagevuur zijn echt. En ja – demonen zijn echt. De geestelijke strijd is echt.

Genade is echt. Eeuwigheid is echt. En bij elke mis gebeurt er iets wat onze ogen niet kunnen waarnemen. Hemel en aarde ontmoeten elkaar. Het offer van Golgotha ​​wordt sacramenteel aanwezig gemaakt. Engelen omringen het altaar. De Kerk op aarde aanbidt samen met de Kerk in de hemel. Maar wij lopen rond en denken: Ach, het is weer zondag. Ziet u de tragedie? Het bovennatuurlijke is voor ons gewoon geworden. Niet omdat het gewoon is, maar omdat we er onze ogen voor verloren hebben.

Tegen het einde van het boek Job wil Job antwoorden. En begrijpelijk. Hij heeft vreselijk geleden. Hij wil dat God Zichzelf verklaart. Uiteindelijk spreekt God. Maar God doet iets heel vreemds. Hij geeft Job geen keurige verklaring voor het lijden. Hij stelt Job vragen. "Waar was u toen Ik de fundamenten van de aarde legde?" "Wie sloot de zee af met grenzen?" "Bent u de bronnen van de zee ingegaan?" "Bent u in de diepten van de zee geweest?"

Met andere woorden: Job, begrijpt u de schepping? Begrijpt u de zee? Begrijpt u het leven? Begrijpt u de dood? Begrijpt u de eeuwigheid? En Job zwijgt. Niet omdat de rede slecht is. Het katholicisme houdt van de rede. We hebben een enorme intellectuele traditie. We hebben theologie. Filosofie. Universiteiten. Thomas van Aquino. Augustinus. Newman. Benedictus XVI.

We zoeken naar begrip omdat de waarheid ertoe doet. Maar de rede moet uiteindelijk het verschil erkennen tussen God werkelijk kennen en God volledig begrijpen. Je kunt God kennen. Maar je kunt Hem niet bevatten. Je kunt ware dingen over God zeggen. Maar je kunt Hem niet uitputten.

Uiteindelijk zou theologie moeten leiden tot aanbidding. En dat is precies wat er met Thomas van Aquino is gebeurd. Deze buitengewone intellectueel. Deze man die pagina na pagina over God schreef. Tegen het einde van zijn leven, na een diepgaande mystieke ervaring, stopte Thomas met schrijven. Hij had iets gezien. De grootste theoloog van de westerse Kerk zweeg uiteindelijk voor het mysterie. Misschien hebben we die stilte weer nodig.

Ik geloof dat de Kerk dringend behoefte heeft aan een herstel van het bovennatuurlijke geloof. En ik wil heel duidelijk zijn. Ik bedoel geen bijgeloof. Ik bedoel niet het najagen van buitengewone verschijnselen. Ik bedoel niet geobsedeerd raken door privé-openbaringen, tekenen of voorspellingen. Ik bedoel iets veel eenvoudigers. En veel radicaler.

Ik bedoel: geloven dat God echt bestaat. Geloven dat Christus echt leeft. Geloven dat de Heilige Geest werkzaam is. Geloven dat genade zielen verandert. Geloven dat gebed ertoe doet. Geloven dat opoffering ertoe doet. Geloven dat vasten ertoe doet. Geloven dat de biecht doet wat Christus zei dat het doet. Geloven dat de Eucharistie is Wie Christus zei dat het is. Geloven dat heiligen voorbede doen. Geloven dat engelen ons vergezellen. Geloven dat demonen ons tegenwerken. Geloven dat de eeuwigheid echt is. Geloven dat het oordeel echt is. Geloven dat de hemel het waard is om alles voor op te geven.

Stel je voor wat er zou gebeuren als Katholieken die dingen weer echt zouden geloven. Niet alleen bevestigen. Maar echt geloven. Stel je voor wat er zou gebeuren als een generatie Katholieken 's ochtends wakker zou worden met de oprechte overtuiging: De eeuwigheid is echt. Dat verandert alles.

De eerste christenen veranderden de wereld niet omdat ze betere programma's hadden. Ze veranderden de wereld omdat ze ervan overtuigd waren dat er iets was gebeurd. Jezus Christus was opgestaan ​​uit de dood. Ze geloofden het zo diep dat je hen met de dood kon bedreigen en ze in feite zouden zeggen: Je bedreigt me met de Hemel.

Wat doe je met zulke mensen? Rome wist het niet. En uiteindelijk veranderden die christenen een imperium. Niet omdat ze de cultuur beheersten, maar omdat ze een bovennatuurlijk geloof bezaten. Nu ik op dit schip ben, ga ik soms het dek op en voel ik me zo klein. En dat is niet erg.

We brengen zoveel van ons leven door met proberen belangrijk te worden. Proberen dingen te beheersen. Proberen alles te begrijpen. Proberen alles te managen. Misschien moet de ziel zich af en toe herinneren: ik ben een schepsel. Ik hoef niet alles te begrijpen. God is God. En ik niet. En dat is heel goed nieuws.

Ik kijk naar de oceaan. Ik kan hem niet beheersen. Ik kan zijn diepten niet zien. Ik kan niet alles bevatten wat er onder me gebeurt. Maar God wel. De zee is immens. God heeft haar geschapen. De sterren zijn onmetelijk. God heeft ze in het bestaan ​​geroepen. Het universum bevat sterrenstelsels waarvan we de omvang niet eens kunnen bevatten. God houdt ze in stand. En dat God mijn naam kent. Dat God elke zonde kent die ik heb begaan. Elke wond die ik draag. Elke angst die ik verberg. Elk gebed dat ik heb gefluisterd. En dat God mens werd. Voor mij. Voor jou.

Dat God de schoot van de Maagd Maria binnenging. Dat God Zichzelf aan een kruis liet nagelen. Dat God de dood inging. Dat God uit het graf opstond. Voor mij. Voor jou. En dat God op je wacht – in een tabernakel. God hoeft niet kleiner te worden zodat de moderne mens Hem kan begrijpen. De moderne mens moet klein genoeg worden om Hem te aanbidden.

De dagen dat ik hier ben, heb ik naar de oceaan gekeken, en ik kan de diepten ervan niet zien. Maar ze zijn er. En ik kan de engelen niet zien. Maar ze zijn er. Ik kan de genade niet zien. Maar ze is echt. Ik kan de heiligen niet zien. Maar ze leven. Ik kan de zielen in het vagevuur niet zien. Maar ze zijn echt. Ik kan de eeuwigheid niet zien. Maar we bewegen ernaartoe. En we kunnen Christus niet met onze lichamelijke ogen zien wanneer we voor de tabernakel knielen. Maar Hij is er.

We zijn een beschaving van de oppervlakte geworden. En misschien, als we eerlijk zijn, zijn we soms ook een Kerk van de oppervlakte geworden. We hebben weer mysterie nodig. We hebben weer stilte nodig. We hebben weer heilig ontzag nodig. We hebben weer verwondering nodig. We hebben weer aanbidding nodig.

En misschien – meer dan wat ook – moeten we weer geloven. Niet vaag. Niet sentimenteel. Niet simpelweg omdat het katholicisme ons erfgoed, onze cultuur of de religie van onze ouders is. We moeten – bovennatuurlijk geloven. Want de storm is echt. De golven zijn echt. De duisternis is echt. Maar Christus is dat ook. En Hij is nog steeds in de boot. De Kerk behoort Hem nog steeds toe. En zelfs nu – zelfs midden in de storm – zelfs wanneer het lijkt alsof Hij slaapt – gehoorzamen de wind en de zee Hem nog steeds.

Moge de Almachtige God u zegenen, de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Amen.

Bisschop Joseph E. Strickland

Bisschop Emeritus

29/8 De waarheid over een valse video over het Vagevuur - Uniquely Mary

St Birgitta van Zweden: Toen leek het alsof er een vreselijke, donkere plaats voor de bruid werd geopend. Daarin verscheen een brandende oven. Het vuur brandde op niets anders dan demonen en levende zielen. Boven de oven verscheen de ziel, wiens vonnis eerder werd genoemd. Haar voeten waren vastgemaakt aan de oven, en ze stond rechtop als een mens. De ziel stond noch op het bovenste deel van de oven, noch op het onderste, maar als het ware aan één kant ervan. De vorm van de oven was verschrikkelijk en ontzagwekkend. Het vuur leek omhoog te komen door de onderkant van de voeten van de ziel, zoals water zich omhoog perst door leidingen, en het ging omhoog boven zijn hoofd met zo'n hevige druk dat de poriën van de ziel leken op aderen die doorstroomden met heet vuur. Zijn oren leken op een blaasbalg van een smid.

Ze wapperden voortdurend met hun geklapper door de hele hersenen. Zijn ogen leken binnenstebuiten gekeerd, helemaal naar binnen gezakt en vastzittend aan de achterkant van zijn hoofd. Zijn mond stond open en zijn tong was door zijn neusgaten naar buiten getrokken en hing tot aan zijn lippen. Zijn tanden waren als ijzeren spijkers in zijn tandvlees. Zijn armen waren zo lang dat ze tot aan zijn voeten reikten. Beide handen leken een vettige, teerachtige substantie vast te houden en samen te knijpen die in brand stond. De huid die de voetzool bedekte, leek op een dierenhuid die gewoon over zijn lichaam hing, en hij was gekleed in een doek die als een doorweekt laken was. Deze doek was zo ijskoud dat iedereen die hem aanraakte rilde. Er sijpelde pus uit alsof het uit een wond met rottend bloed kwam. Er kwam een ​​stank vanaf die zo erg was dat hij niet te vergelijken was met de ergste stank ter wereld. Na het zien van deze kwelling, werd de stem van de ziel gehoord die vijfmaal uitriep:

1 "Wee!" Huilend met al zijn kracht zei hij: "Wee mij." Allereerst omdat ik God zo weinig liefhad in ruil voor zijn grote deugden en voor de genade die mij gegeven is.

2 Wee mij ten tweede omdat ik Gods gerechtigheid niet vreesde zoals ik had moeten doen.

3 Wee mij ten derde omdat ik de lusten van mijn zondige lichaam en vlees heb liefgehad.

4 Wee mij ten vierde om al mijn wereldse rijkdom en trots.

5 Wee mij ten vijfde dat ik jullie, Louis en Joanna, ooit heb gezien. Dit zijn vrienden van hem.

Toen zei een engel tegen mij: "Laat me dit visioen voor je uitleggen. De plaats die je zag, is een beeld van de hemel. De grote menigte die zat en gekleed was in witte, glanzende kleren, zijn de engelen en de zielen van de heiligen. De zon symboliseert Christus en zijn goddelijke natuur. De vrouw staat voor de maagd die God baarde. De Ethiopiër die de ziel beschuldigt, is de duivel. De nacht die de goede werken van de ziel rapporteert, is een engel. De oven staat voor de hel. De hel is zo heet vanbinnen dat als de hele wereld en alles wat erin is in brand zou staan, het niet te vergelijken zou zijn met die enorme oven. De verschillende stemmen die in de oven te horen zijn, spreken allemaal tegen God. Ze beginnen en einde hun toespraak met klaagzangen. De zielen lijken op mensen wier ledematen eeuwig worden uitgerekt zonder verlichting of pauze. Weet ook dat het vuur dat je in de oven zag, brandt in eeuwige duisternis. En de zielen die erin branden, ondergaan niet allemaal dezelfde straf.

Vagevuur: * De duisternis die rond de oven verschijnt, wordt het vagevuur genoemd. Het komt voort uit de duisternis die in de oven is. Toch vormen ze samen één plaats en één hel. Wie erin binnengaat, zal nooit bij God verblijven. Boven de duisternis bevindt zich de zwaarste straf van het vagevuur, die zielen kunnen verdragen.

* Daarachter ligt een andere plaats van lichtere straf, waar slechts een verzwakte toestand heerst wat betreft kracht, schoonheid en dergelijke. Het is zoals wanneer mensen ziek zijn geweest en eenmaal een ziekte en pijn weg zijn, hebben ze niets meer over van hun kracht totdat ze die geleidelijk herstellen.

* Daarachter is een derde plaats waar slechts één straf is voor het verlangen naar God.

Om je te helpen het te begrijpen, om je geest het beter te laten begrijpen, zal ik je een vergelijking geven. Het is alsof koper met goud wordt vermengd en de twee samen worden gesmolten in een zeer heet vuur, zo lang als nodig is om het te zuiveren totdat het koper is verteerd en alleen puur goud overblijft. Hoe sterker en dikker het koper is, hoe heter het vuur moet zijn totdat het goud als water vloeit en alles in brand staat. De meester brengt het goud vervolgens naar een andere plaats waar het zijn ware vorm krijgt om gezien en aangeraakt te worden. Daarna plaatst hij het op de derde plaats waar het wordt bewaard om aan de eigenaar te worden getoond. Dit is ook het geval in spirituele zaken. De zwaarste straf van het vagevuur bevindt zich op het eerste niveau boven de duisternis, waar je de voor ziel zag worden gezuiverd.

De demonen kunnen de ziel daar aanraken. Giftig ongedierte en wilde dieren zijn daar symbolisch aanwezig. Er is hitte en kou, duisternis en verwarring, allemaal afkomstig van de straf van de hel. Sommige zielen worden daar minder zwaar gestraft, andere zwaarder, afhankelijk van of er al dan niet boete is gedaan voor de zonden die in het lichaam zijn gebleven. De meester, dat wil zeggen Gods gerechtigheid, draagt ​​dan het goud, dat wil zeggen zielen, naar andere plaatsen waar ze alleen lijden onder een gebrek aan kracht. Daar verblijven ze zo lang als nodig is totdat ze verlichting krijgen, hetzij van hun eigen bijzondere vrienden, hetzij door het voortdurende werk van de heilige kerk. Hoe meer hulp een ziel van haar vrienden krijgt, hoe sneller ze verlost wordt en uit die plaats wordt bevrijd.

Daarna wordt een ziel naar de derde plaats gebracht, waar geen andere straf is dan het verlangen naar andere goden om Gods aanwezigheid binnen te treden en Hem in zaligheid te aanschouwen. Veel zielen verblijven daar zeer lang, behalve zij die een volmaakt verlangen hadden om Gods aanwezigheid binnen te treden en Hem te aanschouwen terwijl ze nog in de wereld leven. Weet dat er veel mensen in de wereld sterven die zo rechtvaardig en onschuldig zijn dat ze meteen in de aanwezigheid en het visioen van God komen. Er zijn er ook die zoveel boete hebben gedaan voor hun zonden door hun goede werken dat hun zielen geen straf zullen kennen. Er zijn er echter maar weinig die niet tot het verlangen naar God komen.

Daarom nemen alle zielen die verblijven in deze drie plaatsen deel aan de gebeden van de heilige kerk en aan de goede werken die in de wereld worden gedaan, vooral in die welke zij in hun leven hebben gedaan en in die welke door hun vrienden na hun dood worden gedaan. Weet ook dat, net zoals zonden van vele verschillende soorten en vormen zijn, zo zijn ook de straffen van vele en verschillende soorten. Net zoals een hongerige zich verheugt over een hapje eten dat zijn mond bereikt, een dorstige over een drankje, een bedroefde over vreugde, een naakte over kleren, een zieke over het naar bed gaan, zo verheugen zielen zich en nemen deel aan deze goede werken die voor hen in de wereld worden gedaan.

De engel voegde eraan toe: "Gezegend zij de persoon in de wereld die zielen helpt met gebeden, goede daden en lichamelijke arbeid. Gods gerechtigheid die niet kan liegen, verklaart dat zielen na de dood óf gezuiverd moeten worden door de straf van het vagevuur, óf voortijdig bevrijd moeten worden door de goede werken van vrienden. Hierna klonken er vele stemmen uit het vagevuur die zeiden: "O Heer Jezus Christus, rechtvaardige rechter, zend uw liefde naar hen die geestelijke macht in de wereld hebben, en dan zullen we meer dan nu kunnen deelnemen aan hun gezangen, lezingen en offers."

Boven de ruimte van waaruit hun kreten gehoord werden, leek er een huis te verschijnen waarin vele stemmen te horen waren, die zeiden: "Moge God hen belonen die ons helpen met onze gebeden." Het leek alsof de stralen van de dageraad in dit huis verschenen, en onder de stralen verscheen een wolk die niets van het licht van de dageraad had, en daaruit klonk een luide stem, die zei: "O Heer God, schenk door uw ondoorgrondelijke macht honderdvoudig loon aan ieder in de wereld die ons met zijn goede werken verheft tot het licht van uw goddelijkheid en het aanschouwen van uw aangezicht."

De engel spreekt opnieuw. U hebt eerder gehoord dat deze man, door Gods liefde en dankzij de gebeden van Gods vrienden, kort voor zijn dood berouw ontving over zijn zonden en dat dit berouw hem van de hel heeft gered. Daarom besloot Gods rechtvaardigheid dat hij na zijn dood zes tijdperken in het vagevuur zou branden, tenzij hij hulp zou krijgen van Gods vrienden in de wereld. Deze tijdperken vertegenwoordigen de tijd die hij leefde vanaf het eerste uur waarin hij willens en wetens een doodzonde beging tot het moment dat hij vruchtbaar berouw bereikte door Gods liefde. Deze man werd dus in feite in het vagevuur gestraft met zonden die begonnen met ondankbaarheid.

En hij bracht niet 700 jaar, maar zes tijdperken door in het vagevuur, een tijd waarvan we niet precies weten hoe lang dat is. Maar die tijd kan worden verkort door onze gebeden en offers. En zoals u de zielen in het vagevuur zelf hoorde zeggen, zullen we rijkelijk beloond worden wanneer we voor de zielen in het vagevuur bidden met een honderdmaal zo groot loon.