14/8 Luisteren naar God – Met betrekking tot het vonnis van “excommunicatie” en “secularisatie” - Mission of Divine Mercy - met dank aan Martine
Inleiding
“Maria, Allerheiligste, Koningin van de Vrede, verdrijf alle angst uit de harten van uw kinderen.”
Het aartsbisdom San Antonio heeft uitspraak gedaan in de zaak van pater John Mary en hem schuldig bevonden aan schisma, waarvoor excommunicatie geldt. Tevens is pater John Mary uit het ambt gezet, ook wel bekend als laïcisering. Deze beslissingen zijn bevestigd door het Vaticaanse Dicasterie voor de Geloofsleer.
Wij zijn van mening dat dit vonnis en deze straffen onrechtvaardig zijn. Maar wij geloven ook dat de Heer ons niet vraagt om in beroep te gaan tegen het vonnis.
Menselijkerwijs gesproken is ons verteld dat we solide gronden hebben om in beroep te gaan op basis van de inhoud van de zaak, die we hieronder nader toelichten. (1) Maar we geloven ook dat de praktische realiteit van het huidige Vaticaan en de hiërarchie, die zo diep geïnfiltreerd zijn door de vijand, zwaar wegen tegen een succesvol beroep. Zo zouden we bijvoorbeeld in beroep gaan bij Victor Manuel Fernandez van het Dicasterie voor de Geloofsleer, die een aanzienlijke verantwoordelijkheid draagt voor veel van de meest verontrustende acties van het huidige Vaticaan, waaronder het opstellen van Fiducia Supplicans. (2) En de uiteindelijke beslissing zou rusten bij Robert Prevost (Leo), van wie de Heer heeft gezegd dat hij een usurpator is die eraan werkt Zijn Kerk te ondermijnen. (3) Het lijkt onsamenhangend om een beroep te doen op een usurpator voor gerechtigheid.
Nog belangrijker was dat we in gebed en overweging het gevoel hadden dat de Heer ons niet aanmoedigde om in beroep te gaan, maar om dit onrecht voorlopig te aanvaarden als onderdeel van ons specifieke pad in de Reconquista. In een persoonlijke boodschap voor pater John Mary, die zuster Amapola kort na de kennisgeving van het vonnis ontving, zei de Heer:
Een beroep doen op een menselijke rechter die niet met Mij wandelt, zal weinig nut hebben… Maar, mijn zoon, Ons Plan moet doorgaan; en daarvoor is het noodzakelijk dat, zoals Mijn Jezus werd verworpen door degenen die macht hadden, omdat Ik het toestond, hoewel het hen niet rechtvaardig toekwam, zo ook jullie [meervoud] … verworpen zijn, omdat jullie zeiden en deden wat Ik jullie geboden heb. (30 april 2026)
Om deze redenen hebben we ervoor gekozen geen beroep aan te tekenen.
Wij geloven ook dat God, gezien de crisis waarmee de Kerk wordt geconfronteerd, pater John Mary vraagt zijn priesterlijke bediening voort te zetten.
In dit antwoord willen we deze zaken uitgebreider behandelen.
Maar allereerst willen we benadrukken dat wij van de Missie van de Goddelijke Barmhartigheid (MDM) Katholiek zijn en alles in het Katholieke geloof onderschrijven, inclusief de rol die Jezus aan de heilige Petrus en zijn rechtmatige opvolgers heeft gegeven. We zijn niet van plan de katholieke kerk ooit te verlaten. Integendeel, we verwerpen de Kerk geenszins, maar doen juist alles wat in onze macht ligt om haar te verdedigen, zelfs als dat betekent dat we onze hele bediening op het spel zetten.
Wij verontschuldigen ons als onze woorden of daden niet oprecht barmhartig zijn geweest. Het is niet onze bedoeling om ongehoorzaam of respectloos te zijn jegens de rechtmatige hiërarchie van de Kerk. Toch geloven wij dat God van ons een profetisch getuigenis vraagt, juist ter verdediging van Zijn Kerk.
We hebben niet alle antwoorden op al die moeilijke vragen die deze hele controverse oproept. We zijn geen experts, theologen of canonisten. We proberen gewoon gehoorzaam te zijn aan God.
Vijf kernpunten
We willen beginnen met het benoemen van vijf belangrijke punten. Voor degenen die ons al langer volgen, zal veel hiervan bekend terrein zijn, maar voor degenen die MDM pas kennen via de boodschappen, geeft het een beter inzicht in hoe we hier zijn gekomen. Het dient ook als een kort overzicht voor degenen die weinig tijd hebben.
Allereerst moeten we allemaal naar God luisteren. Dat is de hele reden waarom onze kleine Missie van Goddelijke Barmhartigheid bestaat. Luisteren naar God houdt in dat we luisteren naar de profetische woorden die Hij door de geschiedenis van de Kerk heen heeft gesproken – en die Hij ook vandaag de dag nog spreekt.
Ten tweede helpen deze profetische woorden ons te begrijpen wat er op dit moment in de Kerk gebeurt. De Kerk – het Mystieke Lichaam van Christus – volgt haar Heer door vandaag werkelijk haar eigen lijden te ondergaan. En dat lijden omvat iets bijna ondenkbaars: twee opeenvolgende usurpanten op de troon van Petrus.
Ten derde is MDM niet schuldig aan schisma volgens het eigen recht van de Kerk. Wij verwerpen het pausdom niet. Wij weigeren ons te onderwerpen aan mannen van wie wij in geweten geloven dat zij geen ware pausen zijn. Daarom zijn wij er vast van overtuigd dat het vonnis tegen ons noch canoniek gerechtvaardigd is, noch geldig in Gods ogen. (4)
Ten vierde is ware gehoorzaamheid heilig. Naar het voorbeeld van onze Heer Jezus moeten we God de Vader altijd gehoorzamen. Dat betekent meestal onderwerping aan de bisschoppen van de Kerk wanneer zij rechtvaardig handelen. Maar het betekent niet – en kan niet – dat we ons onderwerpen aan usurpanten die de Kerk proberen te vernietigen.
Tot slot zal MDM haar werk voortzetten. En we willen daar graag meer over vertellen, en over wat dit betekent voor onze supporters – vooral in een situatie die zoveel verwarring en verdeeldheid veroorzaakt. De Heilige Geest roept ons op om deze spanningen te doorstaan met geduld, nederigheid en, bovenal, naastenliefde – zelfs jegens hen met wie we het oneens zijn. Hij zal ons door deze beproeving heen leiden naar de grote vernieuwing van Zijn Kerk.
Nu willen we elk van deze vijf punten verder toelichten. We hopen dat dit u zal helpen de situatie van MDM beter te begrijpen en dat het u zal helpen bij uw eigen oordeel.
1. Luisteren naar God
De kern van de Missie van de Goddelijke Barmhartigheid is iets heel eenvoudigs: het verlangen om naar God te luisteren.
Wij geloven dat er geen menselijke oplossing is voor de ergste problemen waarmee de wereld en de Kerk vandaag de dag worden geconfronteerd. De enige oplossing is God. Het goede nieuws is dat God wil handelen. En de Schrift laat ons van begin tot eind zien dat Hij herhaaldelijk handelt en spreekt door middel van profeten.
En dat hield niet op met de dood van de laatste apostel. Sterker nog, Sint Thomas van Aquino leert dat God in elk tijdperk profeten blijft verwekken – niet om nieuwe doctrines te verkondigen, maar om ons handelen te leiden. (5) Denk aan Sint Vincent Ferrer, Sint Catharina van Siena, Sint Margaretha Maria Alacoque, Sint Faustina, Sint Johannes Bosco, om er maar een paar te noemen.
In de wereld van vandaag – en misschien wel vooral in de Kerk, waar de gebruikelijke kanalen die de waarheid zouden moeten verkondigen vaak niet goed functioneren – blijft God spreken en handelen, ook door middel van profetische woorden. Maar ware profetische woorden zijn een uitdaging. En het Evangelie waarschuwt ons ook voor valse profeten. We hebben priesters nodig die ware onderscheidingskracht en voorzichtigheid kunnen tonen. Zoals de heilige Paulus zegt: "Doof de Heilige Geest niet uit. Veracht de profetie niet, maar beproef alles; houd vast aan wat goed is" (1 Tessalonicenzen 5:19-21). Helaas lijkt die openheid voor de Heilige Geest, die onderscheidingsvermogen toont, vaak te ontbreken in de kerkelijke hiërarchie van vandaag.
De Schrift laat keer op keer de vreselijke gevolgen zien van het negeren van Gods waarschuwingen. Maar nog belangrijker is de genade die voortvloeit uit het aanvaarden van Zijn woorden.
De Kerk moet terugkeren naar de geest van het Evangelie, naar een eenvoudig geloof in God die, met soevereine vrijheid, blijft handelen en spreken op verrassende manieren uit liefde en barmhartigheid voor Zijn kinderen. Een schitterend voorbeeld van een bisschop die openstaat voor de Heilige Geest en profetische genaden is bisschop Joseph Strickland – vooral in zijn boodschappen over de Pijlers van het Geloof . (6) Deze boodschappen zijn eenvoudig, verstandig en moedig. Het zijn woorden die een ware opvolger van de apostelen waardig zijn, en om deze redenen zullen we er in deze verklaring een aantal keren uit citeren. We willen echter duidelijk maken dat hij onze verklaring niet onderschrijft of ermee geassocieerd wordt.
In een reactie op het verwante onderwerp van Mariaverschijningen zei bisschop Strickland het volgende:
In onze tijd is iets ongekends gebeurd. Mariaverschijningen worden niet langer primair beoordeeld op hun waarheid… Ze worden beoordeeld op de vraag of ze beheersbaar en niet-verstorend zijn… Dit is geen voorzichtigheid. Dit is geen onderscheidingsvermogen. Dit is geen zorg voor de gelovigen. Dit is inperking. En het zou ons angst moeten inboezemen… Dit is niet het uur voor… stilte, maar voor trouw. (7)
Al meer dan dertig jaar vormt de Heer MDM in deze veeleisende school van het luisteren naar en onderscheiden van Zijn profetische woorden die vandaag gesproken worden. Het is deze lange vorming, vruchtbaar maar zwaar, die ons ertoe heeft gebracht deze controversiële stappen te zetten. Het profetische pad is vaak controversieel. Maar het vormt de kern van ons Katholieke geloof. Elke zondag belijden we in de Geloofsbelijdenis ons geloof in de Heilige Geest die "door de profeten gesproken heeft".
2. Het lijden van de Kerk
Profetische woorden zijn dus een van de manieren waarop de Heer ons leidt. Veel van deze woorden gaan over de situatie van de Kerk vandaag de dag.
* Berichten naar MDM
De boodschappen die aan onze missie zijn toevertrouwd, spreken over de Kerk, het geliefde mystieke lichaam van Christus, die haar Heer volgt in Zijn lijden en dood om uiteindelijk deel te hebben aan Zijn opstanding en triomf.
Ze onthullen dat in dit immense proces:
De hiërarchie is geïnfiltreerd en ernstig corrupt;
Het geloof wordt verdraaid;
En, het meest controversieel, dat Jorge Bergoglio (Franciscus) en Robert Prevost (Leo) usurpanten of valse pausen zijn.
In een vroege boodschap van de wederopstanding, nadat Hij net over Zijn lijden en dood had gesproken, zegt Jezus:
Kinderen – dit is opnieuw het zwartste uur, van een nog diepere en afschuwelijkere duisternis, want nu is het verraad met volle kennis en met zielen die het Zegel van Verlossing dragen .(8)
Voor velen zullen deze profetische openbaringen schokkend en zeer verontrustend zijn. Misschien vraagt u zich ook af of dit idee van het 'Lijden van de Kerk' slechts een vreemd, marginaal idee van onze kant is.
Dat is niet het geval. Zoals hieronder wordt besproken, is de overtuiging dat de Kerk haar eigen lijden moet ondergaan in navolging van haar Heer een fundamentele leer van de Kerk, die volledig geworteld is in de Katholieke traditie en waarover heiligen, mystici, geleerden en de Catechismus van de Katholieke Kerk spreken.
Onze boodschappen zijn geenszins een afwijzing van de Katholieke Kerk, maar juist een verkondiging van haar goddelijk mysterie en van ons geloof in haar uiteindelijke vernieuwing.
* Passie
De Catechismus , die de Heilige Schrift en de Traditie samenvat, leert dat ‘de Kerk een laatste beproeving moet doorstaan die het geloof van vele gelovigen zal doen wankelen … wanneer zij haar Heer zal volgen in zijn dood en opstanding’ (CCC, 675, 677).
Net als de gekruisigde Jezus zal de Kerk verraden, vernederd en gemarteld worden – en verslagen en dood lijken.
Dit is een cruciale waarheid, en toch merken we dat veel katholieken zich hier totaal niet van bewust zijn. Daarom is het belangrijk om het te herhalen: de Catechismus zelf leert dat de Kerk haar eigen Passie, van verschrikkelijk lijden en verraad, móét doorstaan – niet móét, maar móét doorstaan voordat zij in glorie vernieuwd wordt.
Een aantal moderne Mariaverschijningen waarschuwen voor deze beproeving. (9) In Akita – een erkende Mariaverschijning – waarschuwt Onze Lieve Vrouw:
Het werk van de duivel zal zelfs de Kerk binnendringen, zodanig dat men kardinalen tegen kardinalen en bisschoppen tegen bisschoppen zal zien strijden. De priesters die mij vereren, zullen door hun medebroeders worden veracht en tegengewerkt … de Kerk zal vol zijn van hen die compromissen sluiten en de demon zal vele priesters en gewijde zielen ertoe aanzetten de dienst van de Heer te verlaten. (10)
Moderne heiligen zoals Faustina, Padre Pio en paus Johannes Paulus II hebben aangegeven dat dit proces snel nadert of al gaande is.
Naar verluidt heeft de heilige Padre Pio tegen pater Gabriel Amorth, de overleden hoofdexorcist van Rome, gezegd: ‘Het is Satan die in de schoot van de Kerk is binnengedrongen en binnen zeer korte tijd een valse Kerk zal gaan regeren.’ (11)
In 1976 zei kardinaal Karol Wojtyla, de latere paus Johannes Paulus II: “We staan nu voor de laatste confrontatie tussen de Kerk en de antikerk, tussen het Evangelie en het anti-Evangelie.” (12)
En hedendaagse waarnemers voelen dat ook aan. Bisschop Strickland verwoordde het als volgt: “Op dit moment gaat de Kerk geen moment van glorie tegemoet. Ze beklimt Golgotha.” (13)
Nogmaals, dit idee dat de Kerk haar lijden ondergaat, is niet iets ‘vreemds’ in onze boodschappen. Het is een vast – zij het te vaak verwaarloosd – onderdeel van de katholieke leer. En een groeiend aantal mensen voelt dat het nu gebeurt. (14)
* Franciscus en Leo
En juist met dit begrip van het lijden van de Kerk kunnen we Franciscus en Leo beter begrijpen. Zowel eenvoudige als geleerde Katholieken zijn diep verontrust door de verwarring die Franciscus zo openlijk heeft verspreid – en nu, subtieler, Leo. Sommige Katholieke geleerden zijn zelfs nog verder gegaan. Gezien alle ketterij, leerstellige problemen en de diepe schade die Franciscus en Leo de Kerk hebben toegebracht, beweren sommigen dat het gemakkelijker is om de Katholieke leer over onfeilbaarheid en onveranderlijkheid te verzoenen met het idee dat deze mannen usurpanten en tegenpausen waren in plaats van ware pausen. (15)
Bisschop Strickland waarschuwde, tijdens een diepgaande beschouwing over ware autoriteit en gehoorzaamheid in de Kerk, voor de mogelijkheid van valse autoriteit:
We moeten ons ook bewust zijn van de mogelijkheid dat God op een bepaald moment kan toestaan dat een bedrieger op de zetel van Petrus plaatsneemt … de ware Kerk zal intact blijven, hoewel zij misschien voor een tijd terugkeert naar de catacomben. (16)
Wat Franciscus betreft, schreef wijlen kardinaal Pell: “Commentatoren van elke school … zijn het erover eens dat dit pontificaat in veel of de meeste opzichten een ramp is; een catastrofe.” (17)
De Engelse geleerde John Rist zei dat de schade die Franciscus aanrichtte wellicht erger was dan alles wat de Kerk ooit eerder had meegemaakt. (18)
En bisschop Strickland schreef botweg: “Franciscus onderwijst niet langer het Katholieke geloof.” (19) Elders zei hij dat Franciscus’ Vaticaan “de Kerk van Christus ontmantelt en vervangt door een duivels geïnspireerde nieuwe structuur van ‘synodaliteit’, die een nieuwe Kerk is die op geen enkele manier Katholiek is.” (20)
En Leo? Bisschop Strickland wijst erop dat Leo zelf ‘steeds weer benadrukt dat hij voortzet wat zijn voorganger is begonnen.’(21) Strickland noemt dit ‘een listigere strategie’ van de vijand, waarbij de vijand ‘dwaling verhult in traditionele kleding’,(22) en merkt op dat hoewel Leo’s Vaticaan er vaak traditioneel en Katholiek uitziet:
“De boodschap is vaak anders.”
De afspraken zijn er niet.
Het zwijgen in het licht van een fout is dat niet.
Het voortbestaan van heterodoxe stemmen in machtsposities is dat niet.
De dubbelzinnigheid in de morele leer is niet zo.” (23)
Laten we het duidelijk stellen. Bisschop Strickland beschuldigt Franciscus of Leo er niet van valse pausen te zijn, zoals onze boodschappen wel doen. Maar wat hij en vele andere commentatoren hebben gezegd over de schade die deze mannen de Kerk hebben toegebracht, sluit in veel opzichten aan bij wat wij beschouwen als het goddelijke licht van onze boodschappen.
* De poorten van de hel
We weten dat het voor veel gelovige Katholieken schokkend en zeer moeilijk te accepteren is om Franciscus en Leo als usurpanten te bestempelen. Sommigen vragen zich misschien af: zijn dergelijke uitspraken niet in tegenspraak met de belofte van onze Heer dat de poorten van de hel Zijn Kerk niet zullen overwinnen (Matteüs 16:18)? Dat is een belangrijke vraag die we in de nabije toekomst uitgebreider hopen te beantwoorden. Hier beperken we ons antwoord tot een aantal korte punten.
Ten eerste heeft Jezus nooit beloofd dat we gespaard zouden blijven van antipausen of usurpanten of de tijdelijke afwezigheid van het pausdom in tijden van crisis. (24) En Hij heeft nooit beloofd dat de Kerk gespaard zou blijven van een verschrikkelijke beproeving waarvoor geen menselijke oplossing bestaat. Wat Hij wél beloofd heeft, is dat Zijn Kerk uiteindelijk zal zegevieren. Dat is de belofte waarop we volledig kunnen vertrouwen.
Maar die belofte moet worden begrepen in het licht van het Paasmysterie – van onze Heer en van Zijn Mystiek Lichaam, de Kerk.
We zagen dat de Catechismus leert dat de Kerk haar Heer zal navolgen in Zijn lijden. Denk eens na over wat dat zou kunnen betekenen. Tijdens Jezus' lijden stond de Vader toe dat Zijn goddelijke bescherming tijdelijk werd ingetrokken. Hij leek Zijn Zoon in de steek te laten. Het resultaat: de voorheen onvoorstelbare godslastering van de marteling en moord op God Zelf, en Zijn verlating door bijna al Zijn volgelingen. Hadden de poorten van de hel gezegevierd? Dat moet ongetwijfeld zo gevoeld zijn tijdens die verschrikkelijke uren van Goede Vrijdag en Stille Zaterdag.
En als Jezus' Kerk Hem in dit lijden moet navolgen, mogen we dan niet verwachten dat haar lijden zo verschrikkelijk, zo mysterieus zal zijn, dat het voor velen opnieuw lijkt alsof de poorten van de hel hebben gezegevierd? Bedenk dat de Catechismus zegt dat de zwaarte van de beproeving van de Kerk "het geloof van vele gelovigen zal doen wankelen".
Maar juist door het geloof weten we wat er werkelijk gebeurt. De hel heeft tweeduizend jaar geleden niet gewonnen, en de hel zal nu ook niet winnen. Jezus heeft in Zijn opstanding de poorten van de hel overwonnen. We weten dat Zijn mystieke lichaam, de Kerk – hoe aangevallen, verlaten of verraden ook – uiteindelijk ook zal zegevieren. Zelfs als we niet weten hoe of wanneer.
Die overwinning hangt niet af van een mens, maar van God. Zoals bisschop Strickland zei:
Het is belangrijk te onthouden dat onze hoop niet op menselijke leiders is gevestigd, maar alleen op Christus.… Christus is het Hoofd van de Kerk en Hij zal Zijn Bruid nooit verlaten. Zelfs als mensen falen, zal God voorzien in wat nodig is voor het behoud van de Kerk.… Want onze hoop is niet op mensen gevestigd. Onze hoop is op Jezus Christus, die over Zijn Kerk regeert, zelfs wanneer haar beheerders ontrouw zijn. (25)
3. Schisma en excommunicatie
Het is in deze omstandigheden – het lijden van de Kerk – dat pater John Mary beschuldigd is van schisma en geëxcommuniceerd is. Wij vinden deze acties onrechtvaardig. Zoals we aan het begin al hebben aangegeven, bevestigen we alle leerstellingen van het katholieke geloof, inclusief het gezag van het ware pausdom, en we zijn niet van plan de ware Katholieke Kerk, die onze Heer Jezus heeft gesticht, te verlaten.
* Schisma?
Wat is schisma? Het is de weigering zich aan de paus te onderwerpen. (26) In tegenstelling tot ketterij of afvalligheid houdt schisma geen verwerping van waarheden van het Katholieke geloof in. (27)
Pater John Mary werd beschuldigd van schisma omdat wij, de Missie van de Goddelijke Barmhartigheid, boodschappen hebben gepubliceerd waarin zowel Franciscus als Leo als usurpanten en niet als rechtmatige pausen worden aangemerkt. En omdat wij, na langdurig en gebedsvol beraad, geloven dat deze boodschappen werkelijk van God afkomstig zijn, moeten wij in geweten onze gehoorzaamheid aan deze mannen intrekken.
Maakt dat de priester dan schismatisch?
Nee, niet als deze boodschappen authentiek zijn. Als deze mannen geen pausen zijn, kan de priester niet schismatisch zijn omdat hij zich niet aan hen onderwerpt.
Maar wat als we het mis hebben en deze boodschappen niet van God komen, en Franciscus en Leo wel echte pausen zijn? (28) Maakt dat Vader dan schismatisch?
Nee. Vooraanstaande canonisten en theologen zijn al lang van mening dat iemand die zijn onderwerping opzegt vanwege oprechte en ernstige twijfels over de geldigheid van een paus, zich niet schuldig maakt aan schisma – hij verwerpt het pausdom niet, maar weigert zich te onderwerpen aan een man die volgens hem niet de paus is. (29)
En hoewel ons oprechte geloof in de Boodschappen ons ertoe heeft bewogen om publiekelijk te verklaren dat Franciscus en Leo usurpanten zijn, beperken de twijfels over deze mannen zich niet tot onze situatie en onze Boodschappen. Een aantal gerenommeerde Katholieke geleerden en commentatoren geven redenen voor dergelijke twijfels die uitsluitend gebaseerd zijn op menselijk bewijs. (30)
Nogmaals, wij geloven dat de Vader geen schismaticus is en dat dit te zijner tijd duidelijk zal worden. Wij vertrouwen het uiteindelijke oordeel over deze kwestie toe aan het ware gezag van de Kerk, zodra de huidige verwarring door God is opgeheven.
* Excommunicatie?
De beschuldiging van schisma heeft ertoe geleid dat de priester is geëxcommuniceerd. Indien deze excommunicatie gegrond is, betekent dit in feite dat de priester de gemeenschap met de Kerk heeft verloren en niet langer de sacramenten mag opdragen of ontvangen totdat hij berouw toont voor zijn overtreding.
Dit is een zware straf – het laatste wat hij of wij willen is buiten de Kerk van Christus staan – en als we geloofden dat de excommunicatie geldig en gerechtvaardigd was, zou niets het waard zijn om die straf te ondergaan.
Maar excommunicatie kan onterecht worden opgelegd. Sint Athanasius, Sint Arialdo, Sint Jeanne d'Arc en Sint Maria Mackillop werden allemaal geëxcommuniceerd, maar later werden ze allemaal in ere hersteld als trouwe zonen en dochters van Christus.
En bovenal is er het voorbeeld van onze Heer, die stierf nadat hij was verstoten uit de instelling die God had gesticht als voorloper en symbool van Zijn Kerk. Niet alle excommunicaties zijn dus rechtvaardig en geldig in Gods ogen, en wij geloven dat dit ook het geval was in de situatie van de Vader.
* Ontslag uit de geestelijke stand (of laïcisering)?
De tweede straf die pater is opgelegd, is ontslag uit de geestelijke stand, ook wel laïcisering genoemd. Ook deze straf nemen we zeer serieus, maar net als bij de excommunicatie vinden we deze onrechtvaardig en kan pater zich er, uit gehoorzaamheid aan God, niet aan onderwerpen.
Het is belangrijk te begrijpen wat deze straf wel en niet doet. De wet van de Kerk zelf is duidelijk dat de heilige wijding, eenmaal geldig ontvangen, nooit ongedaan gemaakt kan worden (Canon 290) (31) — een priester is voor altijd priester, “volgens de orde van Melchizedek”. Ontslag uit de geestelijke stand ontneemt de priester niet het priesterschap of de bevoegdheid om de sacramenten te bedienen; het verbiedt de priester alleen, door de autoriteiten, om die bevoegdheid uit te oefenen (Canon 292). (32) De sacramenten die zo'n priester viert, blijven dus reëel: in het bijzonder wordt de hostie tijdens de Mis nog steeds het Lichaam van Onze Heer, en in bepaalde gevallen kan hij nog steeds geldig absolutie verlenen. (33) De autoriteiten zouden deze handelingen geldig maar ongeoorloofd noemen — dat wil zeggen, waar, maar gedaan zonder toestemming.
Maar wij geloven dat in het geval van de Vader beide geldig en geoorloofd zouden zijn in de ogen van de Heer .
4. Reageren op een ongekende crisis
Hoe moeten we dan reageren op deze straf die wij zowel onrechtvaardig als ongeldig achten? En hoe moeten degenen onder u die in de Boodschappen geloven en zich geroepen voelen om deel te nemen aan de Missie van de Goddelijke Barmhartigheid, hierop reageren? Laten we, voordat we deze vragen direct behandelen, eerst eens kijken naar de richtlijnen die de Kerk geeft voor het reageren op een crisis.
* Bevinden we ons in een crisis?
Onze boodschappen en een overvloed aan menselijk bewijs wijzen erop dat de Kerk zich in een ongekende crisis bevindt.
Nogmaals, we weten dat veel goede katholieken zich niet bewust zijn van deze crisis, omdat hun eigen parochieleven normaal lijkt.
Dat is begrijpelijk, maar veel waakzame katholieken zijn zich hiervan bewust, waaronder bisschop Strickland, die categorisch zei: ‘De Kerk bevindt zich in een noodsituatie’ (34) en dat zij ‘ontmanteld wordt – niet door haar vijanden van buitenaf, maar door degenen binnen haar muren die het Evangelie van Jezus Christus verruilen voor de goedkeuring van de wereld.… De schapen zijn verstrooid. De wolven dragen mijters.’ (35)
Zoals onze boodschappen bevestigen, is dit geen overdrijving.
Historicus Darrick Taylor schreef onlangs dat “de bewering dat de Kerk zich duidelijk niet in een noodtoestand bevindt, wel – het lijkt gestoord tot op het punt van waanzin, alsof iemand een psychotische breuk met de werkelijkheid heeft.” Tot het sterkste bewijs dat Taylor aanvoert, behoren drie Vaticaanse documenten die door Franciscus zijn geschreven of geautoriseerd en tot nu toe door Leo zijn bekrachtigd – Amoris Laetitia, de verklaring van Abu Dhabi en Fiducia Supplicans – die alle “openlijk de Katholieke leer tegenspreken die niet alleen oud is, maar ook in de Goddelijke Openbaring besloten ligt.” (36) De zogenaamde plaatsvervangers van Christus trotseren Christus – in hun openbare, zogenaamd leerstellige onderwijs. Hoe is dat geen noodtoestand?
We zijn het met Taylor eens dat de acties van Franciscus en Leo alleen al reden genoeg zijn om alarm te slaan. Maar het is nog erger. Op een paar schrijnende uitzonderingen na zwijgen de herders van de Kerk, of erger nog, steunen ze openlijk hoe Franciscus en Leo de leer van Christus ondermijnen. Dit is ongetwijfeld een belangrijke reden waarom zoveel Katholieken zich niet bewust zijn van de crisis – als hun eigen bisschoppen geen probleem zien, dan bestaat er blijkbaar geen probleem. Het zwijgen van de bisschoppen ontneemt Katholieken de leiding die de herders hen verschuldigd zijn en verergert de noodsituatie enorm. Is het dan verwonderlijk dat God profetische stemmen laat horen om alarm te slaan?
* Gehoorzaamheid aan God
Hoe roept de Heer ons op te reageren wanneer de hiërarchie corrupt is geworden? Door Hem te gehoorzamen. Door Zijn Evangelie te gehoorzamen. Door de eeuwenoude leer van de Kerk te gehoorzamen. Zelfs als dit betekent dat we, indien nodig, onze gehoorzaamheid aan corrupte menselijke autoriteiten moeten intrekken.
We worden dus niet opgeroepen om gehoorzaamheid te verwerpen, maar om die in waarheid na te leven.
Vanaf de eerste boodschappen die zuster Amapola ontving, benadrukte de Heer het belang van heilige gehoorzaamheid. In 2018 gaf Hij haar een uitgebreide overdenking over dit onderwerp en liet Hij ons deze met onze aartsbisschop delen. De overdenking benadrukte het belang van gehoorzaamheid, maar ook hoe men die op de juiste manier kan begrijpen.
In de boodschap zei de Heer dat er "een enorm verschil is tussen gehoorzaamheid aan mensen en gehoorzaamheid aan Mij", en dat menselijke gehoorzaamheid in dienst moet staan van gehoorzaamheid aan God, maar dat dit te vaak niet het geval is.
Het is een zeer nuttige reflectie op wat ware gehoorzaamheid aan God en aan de mens inhoudt, en we moedigen u aan om de hele boodschap te lezen. (37)
We moeten God altijd gehoorzamen. Bisschop Strickland vat de leer van Sint Thomas van Aquino samen (38) en zegt: “God moet in ALLE dingen gehoorzaamd worden, maar menselijke autoriteiten moeten in BEPAALDE dingen gehoorzaamd worden.”(39) En onze gehoorzaamheid moet geleid worden door de hoogste wet van de Kerk: het heil van de zielen. (40)
Normaal gesproken omvat gehoorzaamheid aan God ook gehoorzaamheid aan menselijke autoriteiten, zowel burgerlijke als religieuze, maar soms, bijvoorbeeld in een crisis, kunnen de zaken veranderen. Bisschop Strickland waarschuwt voor het gevaar wanneer een corrupte hiërarchie gehoorzaamheid misbruikt tegen de geloofsschat:
Wanneer de Kerk zwak is en haar aardse leiderschap ernstig corrupt is … is er niets ernstiger dan het verwrongen begrip van gezag en gehoorzaamheid dat we nu zo wijdverbreid aantreffen. … de gehoorzaamheid die door God zelf is ingesteld … wordt door sommigen misbruikt om hun eigen belangen te dienen en nietsvermoedende mensen van de waarheid af te leiden. (41)
Dit is de reden waarom zoveel Katholieken zich verward en gedesoriënteerd voelen. Te vaak wordt van hen verwacht dat ze compromissen sluiten over hun geloof – over Christus als enige weg tot verlossing, over de juiste verering van Maria, over de waarheid over huwelijk en seksualiteit, en vele andere waarheden – allemaal in gehoorzaamheid aan een corrupte hiërarchie die God niet gehoorzaamt.
En hoe moeten de gelovigen reageren op deze misbruik van gehoorzaamheid als wapen? Nogmaals, bisschop Strickland:
Wanneer het gebruik van gezag nooit schade toebrengt aan een goddelijke waarheid, zoals wanneer een priester of een bisschop de Geloofsleer in twijfel trekt, dan heeft iedereen het recht, ja zelfs de plechtige plicht, om zich tegen die dwaling te verzetten, ongeacht de mogelijk negatieve gevolgen die zij kunnen ondervinden. (42)
Het is een recht , ja zelfs een plechtige plicht om dwaling te weerstaan. Zelfs als je daarvoor wordt aangevallen . Zelfs als je 'ongehoorzaam' wordt genoemd.
Zou u in dit geval ongehoorzaam zijn aan God? Nee, zoals bisschop Strickland opmerkt.
In plaats van het katholieke beginsel van gehoorzaamheid te schenden, versterkt dit verzet tegen machtsmisbruik juist het beginsel van gehoorzaamheid, omdat het gehoorzaamheid is aan de hoogste autoriteit: Jezus Christus.
Veel heiligen en kerkleraren hebben ons verteld over een tijd die zal komen waarin het noodzakelijk zal zijn dat de gelovigen zich verzetten tegen degenen die binnen de hiërarchie de schijn van ‘autoriteit’ hebben. (43)
Bisschop Strickland ontkent dus niet het belang van heilige gehoorzaamheid in de juiste betekenis, maar erkent wel hoe deze kan worden misbruikt en ook daadwerkelijk wordt misbruikt.
* Voorbeelden
Denk aan drie heiligen: Padre Pio, Athanasius en Jeanne d'Arc. Allen streefden ernaar God te gehoorzamen. Allen streefden ernaar zielen te redden.
Padre Pio gehoorzaamde zijn kerkelijke meerderen, zelfs wanneer hun straf onrechtvaardig was, omdat hij begreep dat God deze nederige en opofferende gehoorzaamheid van hem vroeg.
Het onderscheidingsvermogen van Athanasius leidde tot een andere reactie. Hij leefde in de vierde eeuw, toen de overgrote meerderheid van de bisschoppen de ariaanse ketterij had omarmd, maar Athanasius bleef trouw aan Jezus. Hoewel hij door honderden bisschoppen, en zelfs kortstondig door de paus, was geëxcommuniceerd, zette Athanasius zijn werk voort. Om het geloof te verdedigen, wijdde hij mannen tot priester in bisdommen buiten zijn eigen bisdom. Hij diende en troostte de gelovigen, die vaak in geïmproviseerde plaatsen moesten samenkomen voor de eredienst, en moedigde hen aan in hun weigering zich te onderwerpen aan ketterse bisschoppen of hun liturgieën bij te wonen. Hij zei beroemd tegen de gelovigen: "[Zij] hebben de gebouwen [de kerkgebouwen], maar jullie hebben het apostolische geloof." (44) Dit alles deed Athanasius in gehoorzaamheid aan God.
Jeanne d'Arc kreeg van een kerkelijk tribunaal te horen dat ze haar hemelse openbaringen moest verwerpen als vals en afkomstig van de duivel. Hoewel ze wist welke vreselijke straffen haar te wachten stonden als ze nee zou zeggen – excommunicatie en verbranding op de brandstapel – weigerde ze toch. Ze kon niet ontkennen wat God haar als waarheid had geopenbaard.(45)
Drie grote heiligen. Drie verschillende reacties op menselijke autoriteiten. Allen gehoorzaamden ze God.
En nog een punt over Padre Pio. Zijn gehoorzaamheid wordt te vaak misbruikt om precies dat misbruik van gehoorzaamheid te rechtvaardigen waar bisschop Strickland over sprak. Ja, Padre Pio accepteerde de onrechtvaardige acties tegen hem, maar hij werd niet gedwongen om ketterij te omarmen, goddelijke geboden te verwerpen waarvan men in geweten weet dat ze gehoorzaamd moeten worden, of zich te onderwerpen aan usurpanten. Als dat wel het geval was geweest, durven we er zeker van te zijn dat Padre Pio zijn gehoorzaamheid zou hebben geweigerd.
Uit dit alles kunnen we vier belangrijke principes afleiden:
Wij moeten God altijd gehoorzamen.
We dienen legitieme menselijke autoriteiten binnen de juiste grenzen te gehoorzamen.
Als de autoriteiten in strijd handelen met Gods wetten of geen legitieme autoriteiten zijn maar usurpanten, dan moeten we hen wellicht onze gehoorzaamheid onthouden, juist om God te gehoorzamen.
Hogere wetten – bovenal het heil van de zielen – moeten voorrang hebben boven lagere wetten, vooral in tijden van nood of crisis.
* Onze situatie:
Wij streven ernaar deze heiligen na te volgen in hun trouw aan God. In onze omstandigheden geloven wij dat, net als bij Athanasius en Jeanne d'Arc, gehoorzaamheid aan God soms vereist dat we onze gehoorzaamheid aan menselijke autoriteiten en, nog meer, aan usurpanten, onthouden. Zoals bisschop Strickland zegt:
Gehoorzaamheid is heilig. Maar gehoorzaamheid heeft nooit betekend dat men meewerkt aan de uitholling van het geloof. Er komt een moment waarop blijven wachten een vorm van overgave wordt. Dat moment is aangebroken. (46)
5. Vooruitblik
Gezien alles wat we hebben besproken, wat betekent dit voor de toekomst van de Missie van de Goddelijke Barmhartigheid – en voor jullie, onze vrienden?
* Het onderscheidingsvermogen van MDM
Ten eerste weten we dat gehoorzaamheid aan God onze leidraad moet zijn bij al ons handelen. Wij geloven dat God in deze crisis van onze Heilige Moederkerk van Pater John Mary en MDM vraagt om onze bediening voort te zetten. Dus, met Zijn genade, zullen we dat doen. Wij geloven dat dit precies de tijd is waarvoor God in Zijn voorzienigheid MDM heeft voorbereid, en dat onze missie nu belangrijker is dan ooit.
* Uw onderscheidingsvermogen
Maar je vraagt je misschien af: wat is in jouw geval de juiste aanpak?
We begrijpen hoe moeilijk en verwarrend deze zaken kunnen zijn voor katholieken die oprecht trouw willen zijn. Zoals we al vaker hebben gezegd, pretenderen we geen canonieke of theologische geleerden te zijn. Onze onderstaande observaties komen grotendeels niet voort uit wetenschappelijke expertise, maar uit meer dan dertig jaar praktijkervaring in het zoeken naar Gods wil en het onderscheiden van Zijn profetische boodschappen. En uit ons geloof in Jezus Christus – ons vertrouwen dat Hij degenen die oprecht Zijn wil willen volgen niet in de steek zal laten en hen zal leiden, of hen genadig zal zijn wanneer ze struikelen in hun poging daartoe. Denk bijvoorbeeld aan het Grote Westerse Schisma van de veertiende eeuw, toen veel oprechte Katholieken en zelfs heiligen verdeeld waren over wie de ware paus was. Catharina van Siena erkende de ware paus, maar Vincent Ferrer erkende een tijdlang een tegenpaus. Toch worden beiden nu tot de heiligen gerekend.
Vraag God daarom in deze moeilijke tijd met een oprecht en nederig hart om je te helpen Zijn wil voor jou te onderscheiden. En vertrouw op Zijn genade.
* Geëxcommuniceerd?
Velen vragen zich wellicht af of u geëxcommuniceerd zult worden omdat u de mis in de missiepost bijwoont. Uit ons canoniek onderzoek blijkt dat het onwaarschijnlijk is dat iemand formeel geëxcommuniceerd zal worden. Daarvoor is normaal gesproken een formeel onderzoek en een gerechtelijke procedure nodig.
Maar zelfs als een daadwerkelijke juridische verklaring van excommunicatie wegens associatie met MDM voor leken onwaarschijnlijk is, zal de dreiging van excommunicatie als intimidatiemiddel en de praktische en sociale gevolgen daarvan zeer reëel zijn. Deze gevolgen kunnen vele vormen aannemen, waaronder uitsluiting van rollen, groepen en bedieningen binnen parochies.
* Schismatisch?
Dan is er nog de ernstige vraag of je schismatisch zou zijn of zou zondigen door naar de mis in de missiepost te komen.
Wij geloven dat het antwoord nee is. Niet als onze boodschappen waar zijn. Niet als de Kerk zich in een ernstige crisis bevindt. U zou gehoor geven aan Gods roep om Zijn Kerk bij te staan in haar lijden en deel te nemen aan de geestelijke strijd van de herovering.
* Beslissingen nemen in tijden van onzekerheid en verwarring
Maar u vraagt zich misschien af: hoe kan ik daar zeker van zijn?
Dit is een lastige vraag voor Katholieken van vandaag. Maar niet alleen over de boodschappen die we delen. Een van de meest in het oog springende tekenen van onze tijd is de verwarring binnen de Kerk zelf: zoveel waarheden zijn de afgelopen decennia in twijfel getrokken – zelfs door het Vaticaan zelf. Dat is de diepste bron van de onzekerheid van vandaag.
Maar profetische stemmen brengen altijd onzekerheid en onderscheidingsvermogen met zich mee. Door de geschiedenis heen hebben mensen vaak een oordeel moeten vellen over het getuigenis van een profeet, zonder de zekerheid van jarenlang wachten op een officieel oordeel. Profeten roepen mensen op om wakker te worden en zich te committeren. We zien het in het Oude Testament. We zien het in het Evangelie, waar onze Heer zelf door de religieuze autoriteiten werd veroordeeld, en toch herkenden zijn schapen zijn stem en volgden Hem. In kritieke tijden moeten we vaak ons best doen te midden van onzekerheid, zonder dat deze onzekerheid ons verlamt. We moeten Gods wil zo goed mogelijk onderscheiden – en ernaar handelen. Denk aan de heilige Jozef, die midden in de nacht opstond en met zijn gezin naar Egypte vertrok, op basis van een droom.
In een van haar boodschappen aan zuster Amapola gaf onze Heilige Moeder deze troostende woorden over onderscheidingsvermogen:
Mijn kinderen, als de Vader Zijn gave, Zijn handelen, zendt, zal Hij dan niet ook Zijn licht zenden, zodat jullie weten dat Hij het is die handelt?
Als u door genade, door uw geloof en nederigheid met Hem verbonden bent, als u Zijn stem en Zijn hart kent, zult u dan niet Zijn stem en Zijn daden herkennen?
Hoewel verwarring een reëel onderdeel is van deze beproeving, kunnen we er zeker van zijn dat God barmhartig is en hen die Hem oprecht zoeken, trouw zal leiden.
God heeft ons ook de gebruikelijke middelen tot onderscheidingsvermogen gegeven, zoals de geloofsschat, het gebed, de sacramenten, de voorspraak van de engelen en heiligen, geestelijke begeleiding en, heel belangrijk, een goed gevormd geweten, verbonden met de deugd van de voorzichtigheid, die onveranderlijke morele principes (waaronder dat we God altijd moeten gehoorzamen en dat het zielenheil de hoogste wet van de Kerk is) toepast op onze specifieke omstandigheden in het streven naar het goede. (47)
14/8 Een Kerk zonder God - Pillars of Faith - met dank aan Martine