Zaterdag 4 maart 2006

In mij rees vanmorgen een straaltje hoop.......

In mij rees vanmorgen een straaltje hoop.
Misschien dat het wat trager verloopt.
Mag ik nog even in een wonder geloven.
Van een tijdje met z\'n beidjes dromen.

Dat we in mekaar ogen kunnen kijken.
Zonder woorden mekaar begrijpen.
Als ik dan die glinsters zie komen.
Dan verzet ik in gedachten weer bomen.

Wat ook vermindert mijn lief \'doet pijn.
Stilletjes is er zoveel dat van je verdwijnt.
Maar toch is er nog dat mooie gevoel.
Jij weet het wel,he, wat ik bedoel.

Ondanks dat de rollen zijn omgekeerd.
Jou sterke schouder die is er niet meer.
Ik bied je heel gaarne de mijne aan .
Om zo met jou verder door \'t leven te gaan.

Geschreven door liev om 11:56 Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

thea4 maart 2006 om 12:47

Lieve Liev. Houdt die hoop vast en ik wens je dat ze uitgroeid tot een flinke baan en je brengt wat je wenst. Liefs, groetjes en tot ziens, Thea.

Reageer op dit bericht

Zaterdag 4 maart 2006

Ik had iets met schoenen in mijn kindertijd.

Ik had wel iets met schoenen
in mijn kindertijd.
Erfde een paar van mijn broeder
was ze liever kwijt.
Vond ze niet mooi en ook te groot
jongenssandalen.
Mijn proteststem werd niet gehoord
er hielp geen praten.

Op zekere dag ging ik op bezoek
door groene weiden.
Zoals een nichtje bij haar tante doet.
voelde een schoen glijden.
Bij het springen over een brede gracht
ik heb nog gekeken.
Er een hele poos naar zitten zoeken
hij bleek verdwenen.

Toen moest ik door een koeienweide
ze stonden loeiend.
Vol belangstelling naar mij te kijken
ik zag ze groeien.
Met veel angst in mijn kloppend hart
nam ik \'n andere weg.
Een netelenveld deed \'n ware aanslag
op mij benen ,weeral pech.

Maar liever dan bij die grote beesten
weerstond ik eraan.
Zou voor geen massa\'s geld weder
door die weide gaan.
Uiteindelijk kwam ik bij mijn tante aan
buiten adem opgelucht.
Dat ik zo\'n groot\' gevaar \'had doorstaan
wat een groot geluk.

Geschreven door liev om 11:32 Reageer op dit bericht

Donderdag 2 maart 2006

Een wondermooie stem.

Ik kreeg vandaag een mailtje door
met een thema mooi verwoord.
Maar wat me daarbij diep raakte
was de muziek die ik toen hoorde.

Hij nam me op en deed me zweven
bracht me zo op heerlijke beelden.
En ik ,ik liet meer zorgeloos gaan
genoot zeer intens van het leven.

Die stem bovennatuurlijk schoon
vergelijkbaar met een zoete droom.
Deed gevoelens in me ontwaken
alles werd klaar, zo helder van toon.

Geschreven door liev om 16:53 Reageer op dit bericht

Donderdag 2 maart 2006

Anders



Waarom zou je anders moeten zijn. Ik werd verlief op jou zoals je was. Wilde met je leven zoals het past . Alles met je delen zelfs mijn hart. Jij gaf wat toe en ik ook mijn part. Leven werd goed zoiets speciaals. We hebben al een hele weg afgegaan. Ik hoop dat het zo even mag blijven. Nooit had ik gedacht dit te krijgen. Bedankt mijn liefste Dat ik aan je zijde mag staan .

Geschreven door liev om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 25 februari 2006

Een stralende zon wil me.......

Een stralende zon wil me
buiten lokken
ze lonkt en lacht
hier ben ik dan.
Ik zit erna te kijken
het beste wat ik kan doen vandaag...

Kreeg bezoek ,een dag of zeven
ongezien ,ongevraagd
van een stel virussen
met kwade wensen.
Nu houden ze huis
in mijn neus, wat een plaag......

Mijn rode neus staat te blinken
af en toe ontsnapt er
een heuse waterval
die ik dan rap opvis .
Tientallen zakdoeken
verhuizen ,vlug van plaats.......

Heel dat gebeuren heeft een ....
naar.. muzikaal klankje
zo op tijd en stond
van een gemene hoest
Laatste beleven, zo denk ik
van \'n winter die stil vergaat .

Geschreven door liev om 15:05 Reageer op dit bericht

Zaterdag 25 februari 2006

Ik draag in mijn hart.....

Ik draag in mijn hart
vele wortels mee.
Daar ooit geplant
door vele mensen.
En hoe het ook gaat
in mijn dagelijks bestaan.
Die wortels die zijn er
ze gaan overal mee.
Sommige hebben er
uit kunnen groeien.
Tot een dierbaar iets
mij zomaar gegeven.
Ik koester ze dan ook
als een kostbare schat
Andere werden verstikt
veelal door onbegrip
Dat vind ik jammer
hier is \'t me niet gelukt.
Hou ouder ik word
hoe meer ik ervaar
Dat ieder zijn eigen
denkwijze heeft
en daar gewoon
ook naar leeft.!!!

$spacer.gif\"$

Geschreven door liev om 13:20 Reageer op dit bericht

Woensdag 22 februari 2006

Samen met jou......

Samen met jou...

Had ik oud willen worden.

Het lot heeft anders beslist,

Ik weet dat de tijd hier

te samen

niet oneindig is.

Samen met jou...

wil ik nu alleen genieten.

Van de mooie momenten

die wij nu nog

te samen

mogen beleven.

Samen met jou....

Zit er een tijd aan te komen.

Dat je heel langzaam aan

die weg in slaat

te samen

en toch alleen.

Samen met jou....

Hoop ik de kracht te vinden

Voor de tijd die ons nog rest

‘n heel klein beetje

te samen

gelukkig zijn.

Geschreven door liev om 14:20 1 reactie Reageer op dit bericht

Dinsdag 21 februari 2006

Waar blijft de lente.......

Ik denk dat in het seizoensgebeuren
naar niets zo ongeduldig word uitkeken.
Als naar de lente met zijn frisse geuren
't gezang der vogels,het eerste teken .

Maar toch, je kan er echt niet omheen
alles heeft zijn tijd in de mooie natuur.
Laat die maar rustig verder betijen
Dat loont zijn eigen op de duur.

Want stel, het word nu al wat warmer
een stralende zon verwent ons tot en met .
De bomen met bloemen op hun armen
een nachtje vorst.... weg is de pret.

Dus even geduld nog lieve mensen
Langzaam maar zeker komt het eraan.
De winter zal wel mooie dagen schenken
maar het zal gewoon op zijn tempo gaan

Geschreven door liev om 19:26 Reageer op dit bericht

Dinsdag 21 februari 2006

Kom hier mijn liefste

Kom hier mijn liefste in mijn schoot.

Laat me je eventjes verwarmen.

Je voelt zo koud ,maar heb geen nood.

Kom nu maar gauw in mijn armen.

Zo heel dichtjes, zo heel kort bijeen.

Met ons tweetjes, warmpjes toegedekt.

Voel ik de kilte door je pyjama heen.

Streel ik je heel zachtjes in je nek.

Al gauw verdwijnt de ergste kou.

Wordt het behaaglijk tegen je aan.

Ik fluister lieve woordjes tegen jou.

Blij van met jou door 't leven te gaan.

Geschreven door liev om 19:18 Reageer op dit bericht

Zondag 19 februari 2006

Ik kwam zowaar een engel tegen

Ik kwam zowaar een engel tegen,
Vrijdag namiddag heel onverwacht.
Haar vriendelijkheid straalde me tegen.
Op dat veelbelopen plekje in de stad.

Ik had haar al eens meer ontmoet.
Op tal van andere plaatsen.
Haar aanwezigheid deed ik me goed.
\'k Kon er zo gezellig mee praten.

Een vingergeving van hierboven,
Zo voelde dat duidelijk aan.
Ook haar zaten vele dingen hoog .
Zoals, hoe \'t in leven eraan toe gaat.

We zaten een hele tijd tesamen.
Keuvelend over allerlei dingen.
Hoe verder de gesprekken kwamen.
Des \'t beter ik het leven ging vinden.

Ik ben na een tijd naar huis gegaan.
Voelde me een heel stuk sterker.
Daarom zeg ik dat engelen bestaan.
Het is aan jou om ze op te merken.
_________________

Geschreven door liev om 18:50 1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 18 februari 2006

Hevig is het verlangen......

Hevig is het verlangen......
naar de eerste lentedag.
Dat de zon ons komt verwarmen,
met haar stralende lach.

Hoor de vogeltjes al fluiten,
klonk net vrolijker vandaag.
Zouden zij er ook al van weten,
dat de lente haast opdaagt.

Wandelend door mijn tuin....
zie ik 't groen ontluiken.
De prille krokusjes zijn erop uit,
hun bloempjes te ontsluiten.

Hier en daar aan vele takken,
staan de botten al gereed.
Geduldig staan ze daar te wachten,
Tot de natuur zijn teken geeft.

Laten zich niet overhaasten,
door mijn grote ongeduld.
De winter laat zich niet verplaatsen
ook had ik dat graag gewild.

Geschreven door liev om 10:35 1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 18 februari 2006

Kan je vertellen waarover het gaat....

Kan je me vertellen waarover het gaat.
Als je over ouder mishandeling praat???
Is het over de toestanden in\'t rusthuis.
Daarover klinken de geruchten wel luid.
Wegens het vastbinden en andere dingen .
Het zijn er vele je kan ze niet verzinnen.
Over te weinig tijd... en ook \'t personeel.
Er zijn zoveel klachten ...veel te veel.

Of denk je hier bij aan de oudere thuis.
Zij zitten zo vaak alleen in hun huis.
Eenzaam heel stilletjes ,te verkommeren.
Soms zijn het alleen de verzorgenden.
Die ze op een dag bij hun zien passeren.
Hoe fel ze hun bezoekje ook waarderen.
\'t Verlangen naar hun kinderen is enorm.
Er zijn er die lopen het huisje niet storm.

Want ze hebben het druk met allerlei zaken.
Ze moeten nog vlug hier en ginder geraken.
Ofwel om hun werk ,voor het dagelijks brood .
Dan weer ontspanning ,de stress is te groot.
De kinderen moeten ook ergens gebracht.
Altijd is er iets dat van hun word verwacht.
Zo draait dit zotte wereldje als een tol.
Altijd maar vlugger en vlugger om en om.

Voor de ecconomie en het vele, vele geld.
Dat in de ogen van velen alleen maar telt.
Want geld is macht daarmee kan je veel.
Zoveel dat je soms het menselijke vergeet.
Men zorgt voor het welzijn van ander mensen.
Vergaderingen ,studie\'s,ministriéle wensen.
Betaald zo hoor dat ,want niets is voor niets.
Door al dat gedoe ,blijft alleen \'n stil verdriet.
_________________

Geschreven door liev om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 16 februari 2006

Soms lijkt het erop.

Soms lijkt het erop in het leven
dat je kracht je beetje bij beetje verlaat.
Het gevoel word je gegeven
dat je door je benen gaat.
Verloren loop je dan maar door
je hoofd lijkt eindeloos zwaar.
En zonder dat je 't wilt valt uit je oog
zachtjes ,een dikke warme traan.
Even wil je dan tijd maken voor verdriet
zo stilletjes in de ziekenhuis gang.
Vluchten naar een plek waar niemand je ziet.
want straks is het van groot belang.
Dat je er weer gewoontjes staat
voor degene waar je zo om geeft.

Geschreven door liev om 19:26 Reageer op dit bericht

Zondag 12 februari 2006

Op het brugje van de Stiemerbeek

Op het brugje van de Stiemerbeek,
heb ik heel wat uren versleten.
Als ik naar het vlietende water keek,
kon als kind er mijn \"zorgen \"vergeten.

Een soort zwemmen heb ik er ook gedaan,
was meer buikkruipen over het gele zand.
Het water heeft er nooit hoog in gestaan,
en van zwemmen had ik ook geen verstand.

Mijn broertje en zusje net zo licht als ik,
elk om beurt gingen we bootje varen.
In de zinken watertobbe als ons schip,
met een lange stok bezworen we gevaren.

Aan zachte oever gingen we modderstappen,
het gleed tussen je tenen ,je kon erinzakken.
Tot aan je knieen ,dan moest je veel trappen,
terug de beek in ,die modder bleef plakken.

Na dat grote genot,moe maar tevree naar huis,
je wist al op voorhand wat stond te wachten.
Ons make ,och arme ,zij vond dat niet pluis,
toch kon ik de lokkende beek niet ontsnappen.

Geschreven door liev om 18:22 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 12 februari 2006

ik weet niet hoe het bij jullie was

Ik weet niet hoe het bij jullie was.....
Maar bij ons stond op zaterdag
In de keuken aan de Leuvense stoof
Een zinken bassin vol warm water
Rondom stonden vier stoelen
En over de leun een groot laken.
Dat moest ons beschermen
Een beetje verbergen
Voor onverwachte passanten
Die in de keuken belanden.
De kleinste waren eerst aan de beurt
Zo is dat jarenlang gebeurd
Elke keer wat warm water bij
iedereen passeerde de rij.
Tot mijn oudste broer kuren kreeg
Hij voelde zich een hele meneer
Moest zuiver water voor hem alleen
Het gezamelijke beleven verdween

Geschreven door liev om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 11 februari 2006

Een mopje mag ook al eens niet?

De vader vraagt zijn tienjarige zoontje of hij al eens heeft gehoord over de
bloemetjes en de bijtjes. \"Ik wil het niet weten, paps!\" Snikt de jongen,
\"Beloof me dat je het me niet vertelt.\".
De vader is buitengewoon verbaasd over de reactie van de jongen.

Hij vraagt wat er aan de hand is.

\"Nou, pap,\" snottert het ventje, \"toen ik 6 was, zei je dat Sinterklaas
helemaal niet bestaat.

Op mijn 7ste kreeg ik te horen dat de Paashaas ook al een bedenksel van
volwassenen is.

Op mijn 8ste bleek er plotseling helemaal geen tandenfee te bestaan en op
mijn 9ste kreeg ik ook al te horen dat de Kerstman ook niet bestaat.

Als je me nu ook nog gaat vertellen dat volwassenen niet neuken, heb ik
helemaal niets meer om voor te leven.

Geschreven door liev om 13:32 Reageer op dit bericht

Donderdag 9 februari 2006

Soms bekruipt me het gevoel....

Soms besluipt me het gevoel,
om in een hoekje te kruipen.
en dan stil zo zonder doel.
Tranen te huilen met tuiten,
om heel het gebeuren,
waarvan ik het einde niet ken.
Zit ik al eens te treuren,
diep in mij klinkt dan \'n stem,
in het leven is alles onzeker,
Nu is het goed,dan gaat het slecht.
dat zou jij al lang moeten weten,
soms heb je geluk dan weer pech.
Maar alles bij elkaar genomen,
en ik blij dat ik nu mag leven.
Heb nog vele mooie dromen ,
hoop dat \'k ze nog beleven mag.

Geschreven door liev om 16:39 Reageer op dit bericht

Woensdag 8 februari 2006

Ik kreeg ze zomaar cadeau.

Ik kreeg ze zomaar cadeau op mijn dag.
Vier stuks tegelijk ,als het eventjes mag.
Velen dachten ze moet wel heel gek wezen
Wat gaat die nog hebben aan haar leven???

De oudste zijn ogen zo blauw als de lucht
Hij zocht al te lang naar een beetje geluk.
Bracht ons veel zorgen en ook al eens pijn
Wat kon het leven voor hem ingewikkeld zijn .

De tweede een meisje met heel veel plezier.
In mijn blauwe rok was zo trots als een pier..
Als oudste dochter leefde ze zich gaarne uit.
Liet haar stem horen maakte erbij veel geluid.

Nummer drie leek de onschuld zelve ,maar
ze had ook wel streken \'t klinkt mischien raar
Twee grote ogen,verleiding kwam eraan te pas
Je keek erin en ....wist dat je verloren was.

De kleinste die nam de rol van Cupido waar
Bracht mijn man en mezelf bij toen elkaar
Ofschoon ik met hem geen band had gesmeed
Noemde hij me mama ,\'k had daarvan nog geen weet .

Zo kwam er heel veel liefde in mijn leven
Waarbij ik mezelf totaal in kon geven
Het was niet alle dagen louter zonneschijn
Maar voor mij is het een heel mooi refrein.

Werd daarna nog gezegend met twee zonen
Wie spreekt er nu nog over belonen
Een lieve man ,een maatje voor het leven
Wat heb ik toch veel van het leven gekregen.

Geschreven door liev om 16:13 Reageer op dit bericht

Woensdag 8 februari 2006

Donkerrode rozen

Donkerrode rozen
eenentwintig welgeteld
werden op 11de oktober
bij ons.... aan huis besteld.
Mijn vader stak ze fier omhoog
een boeket dat er echt niet om loog
moest komen van iemand die om mij gaf
Mijn hart ging wel eventjes van slag.
Een vaas in huis om ze in te zetten
kon ik nergens niet ondekken
nam'n grote bruine vleespot
de ruiker erin dat was tof.
Bij het kijken was ik blij
iemand hield.. van mij
gaf zonder te blozen
donkerrode rozen

Geschreven door liev om 13:26 Reageer op dit bericht

Dinsdag 7 februari 2006

Aan een maatje.....

Kinderen.... ze zitten onder je vel
Soms maken ze je leven tot een hel.
Het enigste wat je kan doen om
de pijn te verzachten
Is denken aan de tijd toen ze als
kind naar je lachten
.
Ook toen vielen ze al eens bij het lopen
kon je als moeder alleen maar hopen.
Dat het allemaal zonder gevolgen
verliep en ze leerden
van op eigen benen te staan
in het leven

Hoe graag we ook willen geloven
voor hen van een makkelijk leven dromen
Uiteindelijk willen ze zelf ervaren
soms met pijn
en spijt hoe het leven
kan zijn.

Geschreven door liev om 17:16 Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van luikje toe