Zaterdag 25 februari 2006
Ik draag in mijn hart.....
| |
Geschreven door liev om 13:20
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Woensdag 22 februari 2006
Samen met jou......
Samen met jou...
Had ik oud willen worden.
Het lot heeft anders beslist,
Ik weet dat de tijd hier
te samen
niet oneindig is.
Samen met jou...
wil ik nu alleen genieten.
Van de mooie momenten
die wij nu nog
te samen
mogen beleven.
Samen met jou....
Zit er een tijd aan te komen.
Dat je heel langzaam aan
die weg in slaat
te samen
en toch alleen.
Samen met jou....
Hoop ik de kracht te vinden
Voor de tijd die ons nog rest
‘n heel klein beetje
te samen
gelukkig zijn.
Dinsdag 21 februari 2006
Waar blijft de lente.......
Ik denk dat in het seizoensgebeuren
naar niets zo ongeduldig word uitkeken.
Als naar de lente met zijn frisse geuren
't gezang der vogels,het eerste teken .
Maar toch, je kan er echt niet omheen
alles heeft zijn tijd in de mooie natuur.
Laat die maar rustig verder betijen
Dat loont zijn eigen op de duur.
Want stel, het word nu al wat warmer
een stralende zon verwent ons tot en met .
De bomen met bloemen op hun armen
een nachtje vorst.... weg is de pret.
Dus even geduld nog lieve mensen
Langzaam maar zeker komt het eraan.
De winter zal wel mooie dagen schenken
maar het zal gewoon op zijn tempo gaan
Geschreven door liev om 19:26
Reageer op dit bericht
Dinsdag 21 februari 2006
Kom hier mijn liefste
Kom hier mijn liefste in mijn schoot.
Laat me je eventjes verwarmen.
Je voelt zo koud ,maar heb geen nood.
Kom nu maar gauw in mijn armen.
Zo heel dichtjes, zo heel kort bijeen.
Met ons tweetjes, warmpjes toegedekt.
Voel ik de kilte door je pyjama heen.
Streel ik je heel zachtjes in je nek.
Al gauw verdwijnt de ergste kou.
Wordt het behaaglijk tegen je aan.
Ik fluister lieve woordjes tegen jou.
Blij van met jou door 't leven te gaan.
Geschreven door liev om 19:18
Reageer op dit bericht
Zondag 19 februari 2006
Ik kwam zowaar een engel tegen
Ik kwam zowaar een engel tegen,
Vrijdag namiddag heel onverwacht.
Haar vriendelijkheid straalde me tegen.
Op dat veelbelopen plekje in de stad.
Ik had haar al eens meer ontmoet.
Op tal van andere plaatsen.
Haar aanwezigheid deed ik me goed.
\'k Kon er zo gezellig mee praten.
Een vingergeving van hierboven,
Zo voelde dat duidelijk aan.
Ook haar zaten vele dingen hoog .
Zoals, hoe \'t in leven eraan toe gaat.
We zaten een hele tijd tesamen.
Keuvelend over allerlei dingen.
Hoe verder de gesprekken kwamen.
Des \'t beter ik het leven ging vinden.
Ik ben na een tijd naar huis gegaan.
Voelde me een heel stuk sterker.
Daarom zeg ik dat engelen bestaan.
Het is aan jou om ze op te merken.
_________________
Zaterdag 18 februari 2006
Hevig is het verlangen......
| Hevig is het verlangen...... naar de eerste lentedag. Dat de zon ons komt verwarmen, met haar stralende lach. Hoor de vogeltjes al fluiten, klonk net vrolijker vandaag. Zouden zij er ook al van weten, dat de lente haast opdaagt. Wandelend door mijn tuin.... zie ik 't groen ontluiken. De prille krokusjes zijn erop uit, hun bloempjes te ontsluiten. Hier en daar aan vele takken, staan de botten al gereed. Geduldig staan ze daar te wachten, Tot de natuur zijn teken geeft. Laten zich niet overhaasten, door mijn grote ongeduld. De winter laat zich niet verplaatsen ook had ik dat graag gewild. |
Zaterdag 18 februari 2006
Kan je vertellen waarover het gaat....
Kan je me vertellen waarover het gaat.
Als je over ouder mishandeling praat???
Is het over de toestanden in\'t rusthuis.
Daarover klinken de geruchten wel luid.
Wegens het vastbinden en andere dingen .
Het zijn er vele je kan ze niet verzinnen.
Over te weinig tijd... en ook \'t personeel.
Er zijn zoveel klachten ...veel te veel.
Of denk je hier bij aan de oudere thuis.
Zij zitten zo vaak alleen in hun huis.
Eenzaam heel stilletjes ,te verkommeren.
Soms zijn het alleen de verzorgenden.
Die ze op een dag bij hun zien passeren.
Hoe fel ze hun bezoekje ook waarderen.
\'t Verlangen naar hun kinderen is enorm.
Er zijn er die lopen het huisje niet storm.
Want ze hebben het druk met allerlei zaken.
Ze moeten nog vlug hier en ginder geraken.
Ofwel om hun werk ,voor het dagelijks brood .
Dan weer ontspanning ,de stress is te groot.
De kinderen moeten ook ergens gebracht.
Altijd is er iets dat van hun word verwacht.
Zo draait dit zotte wereldje als een tol.
Altijd maar vlugger en vlugger om en om.
Voor de ecconomie en het vele, vele geld.
Dat in de ogen van velen alleen maar telt.
Want geld is macht daarmee kan je veel.
Zoveel dat je soms het menselijke vergeet.
Men zorgt voor het welzijn van ander mensen.
Vergaderingen ,studie\'s,ministriéle wensen.
Betaald zo hoor dat ,want niets is voor niets.
Door al dat gedoe ,blijft alleen \'n stil verdriet.
_________________
Geschreven door liev om 00:00
Reageer op dit bericht
Donderdag 16 februari 2006
Soms lijkt het erop.
Soms lijkt het erop in het leven
dat je kracht je beetje bij beetje verlaat.
Het gevoel word je gegeven
dat je door je benen gaat.
Verloren loop je dan maar door
je hoofd lijkt eindeloos zwaar.
En zonder dat je 't wilt valt uit je oog
zachtjes ,een dikke warme traan.
Even wil je dan tijd maken voor verdriet
zo stilletjes in de ziekenhuis gang.
Vluchten naar een plek waar niemand je ziet.
want straks is het van groot belang.
Dat je er weer gewoontjes staat
voor degene waar je zo om geeft.
dat je kracht je beetje bij beetje verlaat.
Het gevoel word je gegeven
dat je door je benen gaat.
Verloren loop je dan maar door
je hoofd lijkt eindeloos zwaar.
En zonder dat je 't wilt valt uit je oog
zachtjes ,een dikke warme traan.
Even wil je dan tijd maken voor verdriet
zo stilletjes in de ziekenhuis gang.
Vluchten naar een plek waar niemand je ziet.
want straks is het van groot belang.
Dat je er weer gewoontjes staat
voor degene waar je zo om geeft.
Geschreven door liev om 19:26
Reageer op dit bericht
Zondag 12 februari 2006
Op het brugje van de Stiemerbeek
Op het brugje van de Stiemerbeek,
heb ik heel wat uren versleten.
Als ik naar het vlietende water keek,
kon als kind er mijn \"zorgen \"vergeten.
Een soort zwemmen heb ik er ook gedaan,
was meer buikkruipen over het gele zand.
Het water heeft er nooit hoog in gestaan,
en van zwemmen had ik ook geen verstand.
Mijn broertje en zusje net zo licht als ik,
elk om beurt gingen we bootje varen.
In de zinken watertobbe als ons schip,
met een lange stok bezworen we gevaren.
Aan zachte oever gingen we modderstappen,
het gleed tussen je tenen ,je kon erinzakken.
Tot aan je knieen ,dan moest je veel trappen,
terug de beek in ,die modder bleef plakken.
Na dat grote genot,moe maar tevree naar huis,
je wist al op voorhand wat stond te wachten.
Ons make ,och arme ,zij vond dat niet pluis,
toch kon ik de lokkende beek niet ontsnappen.
Zondag 12 februari 2006
ik weet niet hoe het bij jullie was
Ik weet niet hoe het bij jullie was.....
Maar bij ons stond op zaterdag
In de keuken aan de Leuvense stoof
Een zinken bassin vol warm water
Rondom stonden vier stoelen
En over de leun een groot laken.
Dat moest ons beschermen
Een beetje verbergen
Voor onverwachte passanten
Die in de keuken belanden.
De kleinste waren eerst aan de beurt
Zo is dat jarenlang gebeurd
Elke keer wat warm water bij
iedereen passeerde de rij.
Tot mijn oudste broer kuren kreeg
Hij voelde zich een hele meneer
Moest zuiver water voor hem alleen
Het gezamelijke beleven verdween
Zaterdag 11 februari 2006
Een mopje mag ook al eens niet?
De vader vraagt zijn tienjarige zoontje of hij al eens heeft gehoord over de
bloemetjes en de bijtjes. \"Ik wil het niet weten, paps!\" Snikt de jongen,
\"Beloof me dat je het me niet vertelt.\".
De vader is buitengewoon verbaasd over de reactie van de jongen.
Hij vraagt wat er aan de hand is.
\"Nou, pap,\" snottert het ventje, \"toen ik 6 was, zei je dat Sinterklaas
helemaal niet bestaat.
Op mijn 7ste kreeg ik te horen dat de Paashaas ook al een bedenksel van
volwassenen is.
Op mijn 8ste bleek er plotseling helemaal geen tandenfee te bestaan en op
mijn 9ste kreeg ik ook al te horen dat de Kerstman ook niet bestaat.
Als je me nu ook nog gaat vertellen dat volwassenen niet neuken, heb ik
helemaal niets meer om voor te leven.
Geschreven door liev om 13:32
Reageer op dit bericht
Donderdag 9 februari 2006
Soms bekruipt me het gevoel....
Soms besluipt me het gevoel,
om in een hoekje te kruipen.
en dan stil zo zonder doel.
Tranen te huilen met tuiten,
om heel het gebeuren,
waarvan ik het einde niet ken.
Zit ik al eens te treuren,
diep in mij klinkt dan \'n stem,
in het leven is alles onzeker,
Nu is het goed,dan gaat het slecht.
dat zou jij al lang moeten weten,
soms heb je geluk dan weer pech.
Maar alles bij elkaar genomen,
en ik blij dat ik nu mag leven.
Heb nog vele mooie dromen ,
hoop dat \'k ze nog beleven mag.
Geschreven door liev om 16:39
Reageer op dit bericht
Woensdag 8 februari 2006
Ik kreeg ze zomaar cadeau.
Ik kreeg ze zomaar cadeau op mijn dag.
Vier stuks tegelijk ,als het eventjes mag.
Velen dachten ze moet wel heel gek wezen
Wat gaat die nog hebben aan haar leven???
De oudste zijn ogen zo blauw als de lucht
Hij zocht al te lang naar een beetje geluk.
Bracht ons veel zorgen en ook al eens pijn
Wat kon het leven voor hem ingewikkeld zijn .
De tweede een meisje met heel veel plezier.
In mijn blauwe rok was zo trots als een pier..
Als oudste dochter leefde ze zich gaarne uit.
Liet haar stem horen maakte erbij veel geluid.
Nummer drie leek de onschuld zelve ,maar
ze had ook wel streken \'t klinkt mischien raar
Twee grote ogen,verleiding kwam eraan te pas
Je keek erin en ....wist dat je verloren was.
De kleinste die nam de rol van Cupido waar
Bracht mijn man en mezelf bij toen elkaar
Ofschoon ik met hem geen band had gesmeed
Noemde hij me mama ,\'k had daarvan nog geen weet .
Zo kwam er heel veel liefde in mijn leven
Waarbij ik mezelf totaal in kon geven
Het was niet alle dagen louter zonneschijn
Maar voor mij is het een heel mooi refrein.
Werd daarna nog gezegend met twee zonen
Wie spreekt er nu nog over belonen
Een lieve man ,een maatje voor het leven
Wat heb ik toch veel van het leven gekregen.
Geschreven door liev om 16:13
Reageer op dit bericht
Woensdag 8 februari 2006
Donkerrode rozen
Donkerrode rozen
eenentwintig welgeteld
werden op 11de oktober
bij ons.... aan huis besteld.
Mijn vader stak ze fier omhoog
een boeket dat er echt niet om loog
moest komen van iemand die om mij gaf
Mijn hart ging wel eventjes van slag.
Een vaas in huis om ze in te zetten
kon ik nergens niet ondekken
nam'n grote bruine vleespot
de ruiker erin dat was tof.
Bij het kijken was ik blij
iemand hield.. van mij
gaf zonder te blozen
donkerrode rozen
Geschreven door liev om 13:26
Reageer op dit bericht
Dinsdag 7 februari 2006
Aan een maatje.....
Kinderen.... ze zitten onder je vel
Soms maken ze je leven tot een hel.
Het enigste wat je kan doen om
de pijn te verzachten
Is denken aan de tijd toen ze als
kind naar je lachten
.
Ook toen vielen ze al eens bij het lopen
kon je als moeder alleen maar hopen.
Dat het allemaal zonder gevolgen
verliep en ze leerden
van op eigen benen te staan
in het leven
Hoe graag we ook willen geloven
voor hen van een makkelijk leven dromen
Uiteindelijk willen ze zelf ervaren
soms met pijn
en spijt hoe het leven
kan zijn.
Geschreven door liev om 17:16
Reageer op dit bericht
Dinsdag 7 februari 2006
Verliefdheid ...gevaarlijk....
Heb je er ook al eens bij stilgestaan,
hoe het er bij je eerst verliefdheid
is toegegaan ?
Bekoort door de blik uit zijn ogen
die ondeugend en fonkelend
de hemel beloofden!
Volstrek vreemd , toch zo vertrouwd
lijkt hij opeens degene waar
je van houd
.
Je verstand houd net op te bestaan
wil nog alleen maar met
hem verder gaan.
Ondanks het niet weten een groot
vertrouwen je geeft
jezelf helemaal bloot.
Als je de ware treft heb je geluk
anders gaat er
veel in je stuk.
Dus vind ik verliefdheid een gevaarlijk
gegeven ,mooi en
ontzettend heerlijk.
Geschreven door liev om 16:27
Reageer op dit bericht
Maandag 6 februari 2006
En dan was het mijn beurt
En dan was het mijn beurt om aan
mijn jongere broertje het fietsen te leren.
Het ging er ook niet al te vlotjes aan
ik zie mijn ma bij de afloop nog staan.
Met mijn oudste broer zijn comuniefiets
zo'n mooie rode met een dwarse stang
het been eronder trappen 'k vergeet het niet.
ging die fier aan mijn vriendin laten zien.
Opeens zei ons Boyke, ik wil ook fietsen
zijn ogen ,ik zag de vonken eruit schieten
maakten me week dus zei ik maar ja.
Het was of gegronde twijfels me verlieten.
We hielpen hem al vlug op het hoge zadel
omdat zijn voeten de grond nog niet raakten.
Niemand dacht er ook maar eventjes aan
of hij bij het stoppen het wel zou halen.
Hij reed heel fier een eind van ons weg
geen strooitje werd hem in de weg gelegd
Tot hij het in zijn leuke hoofdje kreeg
Ik ga eens kijken wat ons make zegt.
Dus hij is in volle vaart omlaag gereden
Begon toen op ons ma te schreewen.
Het stoppen wilde maar niet lukken
is hij in een bassin met water gegleden.
Geschreven door liev om 20:16
Reageer op dit bericht
Maandag 6 februari 2006
Ik zit hier stil.........
Ik zit hier stil door het venster te staren
de grote onrust is wat weggeébd.
Hoop dat ze nu kunnen verklaren
waarom ging het gisteren opeens slecht.
Mijn blik wordt opnieuw steeds gevangen
door een grote treurwilg op het gras.
Hij laat zijn vele takken hangen
wit van de rijm,is hij bewust van zijn pracht?
De heftrukken rijden heen en weer
grote containers passeren in vele kleuren.
Ik kan allen maar raden wat hun lading is
de deksels zijn toe,misschien om de geuren ?
Af en toe komt een auto aangereden
zoekend achter een vrij plekje op de tarmac.
Sommigen hebben moeite bij het parkeren
naar voor en naar achter ,ik glimlach.
'n Statige dame in groene jas komt aangewandelt
als ik goed zie rookt ze een sigaret.
Is dit het gevolg van de nieuwe wet in ons landje
werd zij hierdoor in de winterse koude gezet?
Even een zacht kloppen op de blauwgrijze deur
de dokter komt binnen met in 't wit geklede heren
Ik vraag heel voorzichtig ,"wat gaat er gebeuren"
vertrouw erop dat ook dit weer ten goede zal keren.
_________________
Geschreven door liev om 18:53
Reageer op dit bericht
Dinsdag 31 januari 2006
Ik zou eens heel graag willen weten.....
Ik zou heel graag wel eens willen weten
Hoe hij het aanvoelt in zijn leven.
Dat zijn krachten hem verlaten
Alles zomaar aan een ander moet overlaten
Zelfs de kleinste dingen in zijn bestaan
willen meestal niet vanzelf gaan.
Knoopjes worden hinderlijke dingen
die hij het liefst de nek om wil wringen
Al de nieuwe technische wonderen
blijven wonder en onbegrijpbaar.
Brengt het geen pijn diep in zijn hart
het ervaren van heel die onmacht.
Dat hij niet meer die man is van toen
Steeds meer verlaten van het gevoel
Dat de zijne op hem kunnen rekenen
hoe moet hij dat vanbinnen beleven.
Toch slaagt hij erin om nog te genieten
Van de gebaren van een klein beetje liefde
De aandacht en een lekker sigaartje.
De speelsheid van een jong paartje
Een knipoog en een steelse blik
Van een tiener slurpend aan een colablik.
Zachtjes neemt hij soms mijn hand
heel teder vast en zegt me dan
We hebben het toch goed tesamen.
Dat kan ik dan alleen volmondig beamen.
Geschreven door liev om 00:00
Reageer op dit bericht
Zondag 29 januari 2006
Mijn moeders fiets........
Ik wilde graag het fietsen leren,
was ongeveer een jaar of zeven.
Maar welk kind had een fiets in die tijd,
Wij niet mijn ouders waren niet rijk.
Ons ma haar fiets kon ik stiekem lenen,
mijn oudste broer ga de bevelen..
Van doe nu dit en doe nu dat.
eventjes later lag ik op mijn gat.
Het was op dees manier gegaan,
gingen boven aan ons straatje staan.
Dat ging bergaf naar 't ouderlijk huis.
het kon niet anders zo kwam ik thuis.
Het was zo'n grote zwarte fiets.
die je nu alleen nog in mussea ziet.
Ik zette mijn voet op de hoogste pedaal
en ja ,hoor ik ging aan de haal.
Maar de weg bestond toen nog uit gaten,.
ik kon niet zitten op het zadel.
Halvertwege was ik de richting kwijt,
Lag in het veld tot mijn grote spijt.
Mijn grote broer vond het maar niks,
wat trek jij daar zo'n gezicht.
Want tranen rolden over mijn wangen,
ga jij nu het flauw Trezeke uithangen.
Dus ik met de fiets maar terug omhoog,
het stuur stond voor mijn armpjes te hoog.
Maar niet versagen klonk de boodschap toen
en ik mocht mijn proefjes overdoen.
Als ik nu aan die tijd terug denk
dan leek hij toch een groot geschenk.
Een thuis een vader en een moeder
en ik keek zo op naar mijn oudste broeder.
Geschreven door liev om 21:11
Reageer op dit bericht