Vele sprookjes beginnen met.........

Mijn vader was een duivenman.
Van duiven daar wist hij alles van.
Speelde regelmatig kampioen
Elke keer weer opnieuw, elk seizoen.

Op een dag kwam een verdwaalde duif
Onverwacht op bezoek bij ons thuis
Had aan haar poot een gummi ring
Met voor mij onbegrijpbare tekens in.

Mijn vader zag met zijn ervaren oog
Een kampioen in \'t beestje ,dat belooft
Dacht bij zich zelf, ik ga eens op zoek
Dat is wat een eerlijk iemand doet.

En ja hoor ,hij vond hem al heel vlug
De eigenaar wou graag zijn duifje terug.
Al vlug zonder dralen werd er besloten.
Dat hij en z\'n vrouwtje naar ons zou komen.

Het praten bracht al rap vriendschap.
Een tegen bezoekje werd dan verwacht.
Dus zakte mijn ouders op een mooie dag
Met een chaufeur en al naar Antwerpen af.

Het aankomen was er een verrassing, hoor.
Hun huis was zo ontzettend chic en groot.
\'n Diamantair, dat hadden ze nooit gedacht.
Wat daar allemaal stond nooit geziene pracht.

Het onthaal was zo warm zo hartelijk
Mijn ouders die vonden dat heerlijk
Bij het afscheid namen ze mijn ma\'s hand
Deden aan haar vinger \'n ring met diamant.

Eindeloos kan ik zitten kijken
Zover mijn blik aan zee kan reiken.
Tot aan de horizon ginder ver
Waar ze de hemel naar onder trekt.

Getijden die gaan heen en weer.
Steeds gaan golven op en neer
Weerspiegelen het avondrood
Hier is de natuur op zijn groots.

Een eenzaam schip verschijnt
Tot als het achter de kim verdwijnt
Ik denk bij mezelf waarheen het gaat
Bemannigs familie die het achterlaat.

Bij dit alles voel ik me oneindig klein
Blij ik een deel van dat alles te zijn.
Het mogen ervaren ,diep te voelen.
Een met de schepping ,ontroering

Zacht streel je mijn haren uit mijn gezicht.
In je lieve ogen zo\'n aparte blik.
Ik zou zo graag je gedachten willen lezen.
Over hoe je je voelt ,alles weten .........

Je hand is zo teder en heerlijk warm.
Heel stilletjes leg je hem op mijn arm.
Ik vlei me heel dicht tegen je aan.
Voel de aanwezigheid van je lichaam.

Dit zijn momenten om te koesteren.
Gewoon eenvoudig niets te moeten.
Wij met ons beidjes en o zo één.
Van toen lang geleden niet meer alleen.

Het nu is belangrijk ,de toekomst niet meer.
Daaraan denken doet alleen maar zeer.
Gisteren is voorbij ,morgen moet nog komen.
Ik wil alleen van het nu nog maar dromen..

Zou je met mij niet eens willen vliegen
zomaar naar ergens
ik weet niet waar.

Zachtjes in een hangmat  wiegen
zonder gedachten
luisterend naar.

De vogels die hun gezang aanbieden
heldere hoge tonen
verstrooien je.

Over je huid streelt een heerlijk briesje
je voelt je geweldig
echt waar.

Op de achtergrond hoort je het vlieten
van een beekje
zo klaar

Als je gaat kijken dan kan je zien
er zwemmen nog
visjes in.

Dat zou ik je heel graag aanbieden
dus vraag ik je
ga je mee.........!

Een felle stormwind  ruist in mij
probeert me onderuit te halen.
Ik buig , plooi en word zo moe
moet extra krachten boven halen.

Ik wil niet breken ,zoek een weg
om hem veilig te doorstaan
Een beetje bang en ook onzeker.
er is nog een hele weg te gaan.

Heel diep in mij leeft het gevoel
van 't zal allemaal wel lukken.
Het leven deelt soms slagen uit
en moet je 't hoofd al eens bukken.

 

De stoomtrein van mijn leven nam mij op vele sporen mee. Deed mij heel veel beleven ik ben daardoor heel weltevree. Het stationtje van het vertrek in een toen mooi klein dorpje. Het was ook mijn geboorteplek net een behaaglijk ,veilig korfje. Daar vond de eerste rit plaats naar de onbekende kempen. Waar koolmijnen in hun haast uit de diepte kolen bovenbrengen. Het was de wereld in het klein talen uit allerlei verre landen . Van mensen die verschillend zijn en toch waren er mooie banden. En als er feest was in die streek wedijverden schitterende kleuren. Er werd gedanst en men keek.... at lekkernijen met vreemde geuren. Zo rijd dat treintje met me rond nog steeds na vele lange jaren. En vele fijne mensen stapten op die bij mij een plaatsje vergaarden. Ik hoop ik nog een hele poos met hem mag verder rijden. Bij mensen waar ik voor koos een tijdje mag verblijven.

In mij rees vanmorgen een straaltje hoop.
Misschien dat het wat trager verloopt.
Mag ik nog even in een wonder geloven.
Van een tijdje met z\'n beidjes dromen.

Dat we in mekaar ogen kunnen kijken.
Zonder woorden mekaar begrijpen.
Als ik dan die glinsters zie komen.
Dan verzet ik in gedachten weer bomen.

Wat ook vermindert mijn lief \'doet pijn.
Stilletjes is er zoveel dat van je verdwijnt.
Maar toch is er nog dat mooie gevoel.
Jij weet het wel,he, wat ik bedoel.

Ondanks dat de rollen zijn omgekeerd.
Jou sterke schouder die is er niet meer.
Ik bied je heel gaarne de mijne aan .
Om zo met jou verder door \'t leven te gaan.

Ik had wel iets met schoenen
in mijn kindertijd.
Erfde een paar van mijn broeder
was ze liever kwijt.
Vond ze niet mooi en ook te groot
jongenssandalen.
Mijn proteststem werd niet gehoord
er hielp geen praten.

Op zekere dag ging ik op bezoek
door groene weiden.
Zoals een nichtje bij haar tante doet.
voelde een schoen glijden.
Bij het springen over een brede gracht
ik heb nog gekeken.
Er een hele poos naar zitten zoeken
hij bleek verdwenen.

Toen moest ik door een koeienweide
ze stonden loeiend.
Vol belangstelling naar mij te kijken
ik zag ze groeien.
Met veel angst in mijn kloppend hart
nam ik \'n andere weg.
Een netelenveld deed \'n ware aanslag
op mij benen ,weeral pech.

Maar liever dan bij die grote beesten
weerstond ik eraan.
Zou voor geen massa\'s geld weder
door die weide gaan.
Uiteindelijk kwam ik bij mijn tante aan
buiten adem opgelucht.
Dat ik zo\'n groot\' gevaar \'had doorstaan
wat een groot geluk.

Samen met jou...

Had ik oud willen worden.

Het lot heeft anders beslist,

Ik weet dat de tijd hier

te samen

niet oneindig is.

 

Samen met jou...

wil ik nu alleen genieten.

Van de mooie momenten

die wij nu nog

te samen

mogen beleven.

 

Samen met jou....

Zit er een tijd aan te komen.

Dat je heel langzaam aan

die weg in slaat

te samen

en toch alleen.

 

Samen met jou....

Hoop ik de kracht te vinden

Voor de tijd die ons nog rest

‘n heel klein beetje

te samen

gelukkig zijn.

Ik denk dat in het seizoensgebeuren
naar niets zo ongeduldig word uitkeken.
Als naar de lente met zijn frisse geuren
't gezang der vogels,het eerste teken .

Maar toch, je kan er echt niet omheen
alles heeft zijn tijd in de mooie natuur.
Laat die maar rustig verder betijen
Dat loont zijn eigen op de duur.

Want stel, het word nu al wat warmer
een stralende zon verwent ons tot en met .
De bomen met bloemen op hun armen
een nachtje vorst.... weg is de pret.

Dus even geduld nog lieve mensen
Langzaam maar zeker komt het eraan.
De winter zal wel mooie dagen schenken
maar het zal gewoon op zijn tempo gaan