Woensdag 25 april 2012
HEEL DROEVIG

Julien De Mey(74) uit Wingene is een gebroken man.

Toen ik mij ging voorstellen aan de andere bewoners, viel mij in hun huizen de stilte en leegheid op. Daarom besloot ik mijn 12-jarige hondje Mieke toch mee te nemen naar mijn seniorenwoning.' ‘
Na vijf maanden kwam de sociaal assistente het verdict meedelen. Mijn hondje moest weg. Ik heb nog geprobeerd de OCMW-voorzitter te overtuigen, maar op vrijdag 13april bracht hij mij persoonlijk een bezoekje: ofwel moest mijn hondje weg, ofwel ik.

Ik heb nog geprobeerd mijn hond bij een dame achter te laten, maar hij kwijnde weg.'
Julien nam dan maar een drastische beslissing. ‘Een dierenarts heeft haar een spuitje gegeven. Tien minuten lang zag je het leven wegtrekken uit mijn hondje. De operatietafel van de dierenarts was doornat van de tranen.'

Maar het ergste moest nog komen. ‘Toen ik thuis kwam, besefte ik plots dat ik niets meer had. Niemand meer om tegen te spreken, niemand meer om voor te zorgen. Nu heb ik niets meer om voor te leven. Hoe moet ik mijn dagen nu nog verder doorbrengen? Ik zie het echt niet meer zitten.'
HEEL TRIESTIG, ZULKE DINGEN ZOUDEN NIET MOGEN GEBEUREN.
Geschreven door Linara om 00:00
Reageer op dit bericht

























. 










