- In deze steden is het verboden te sterven (en dat is minder dwaas dan het lijkt)
In het Zuid-Italiaanse Sellia is het sinds kort verboden er het loodje bij neer te leggen. In het middeleeuwse stadje tegen een heuvelflank wonen nog slechts 537 mensen, veelal bejaarden.
Sinds 1999 is het in zes steden verboden te sterven. Straffen variëren van boetes tot hogere belastingen. Het lijkt een flauwe grap, maar soms is daar een goeie reden voor. In het Zuid-Italiaanse Sellia, Italië is het sinds kort verboden er het loodje bij neer te leggen. In het middeleeuwse stadje tegen een heuvelflank wonen 537 mensen. In de jaren 60 van de vorige eeuw waren dat er drie keer zoveel. Vandaag zijn de meeste inwoners van Sellia boven de 65. Daarmee is het nadrukkelijk "verboden ziek te worden in de gemeente" en is "sterven verboden".
De wet schrijft medische onderzoeken voor. Wie zo'n check-up weigert, mag zich aan een boete van 10 euro per jaar verwachten. "Wettelijk kan ik de mensen niet verbieden te sterven". "Je kan een onmogelijkheid niet opleggen. Maar het is mijn bedoeling de dood te bestrijden. Want Sellia, zoals veel andere stadjes en dorpen in het zuiden van Italië, wordt getroffen door ontvolking. Wie niet goed voor zichzelf zorgt of een levensstijl aanhoudt die de gezondheid schaadt, zal met nog hogere belastingen gestraft worden".
Plaatsgebrek op kerkhof Sellia is niet de eerste stad die het sterven buiten de wet probeert te stellen.
De burgervader van Cugnaux, in de buurt van Toulouse, verbood de inwoners de pijp uit te gaan omdat er geen plek meer was op het kerkhof.
"We hadden een enorm probleem"Hij wilde een nieuwe begraafplaats inrichten op een lap grond naast het vliegveld, maar de prefectuur weigerde de bouwvergunning goed te keuren. Zonder succes. Dus raakten we gefrustreerd en zeiden we: 'Ok, gezien het stom is een supermarkt toe te laten maar geen begraafplaats, moeten we ook maar eens stom doen en de mensen verbieden te sterven'".
In Maleisië worden zelfmoordpogingen bestraft met celstraffen en boetes, ook in Groot-Brittannië was het tot 1961 verboden zelfmoord te plegen. In de vijfde eeuw voor Christus schreef Thucydides dat sterven, maar net zo goed bevallen, verboden was op het heilige eiland Delos. Wie op het punt stond te sterven en vrouwen die moesten bevallen, werden naar het eiland Rhenea gebracht".
Ook op het Japanse eiland Itsukushima, volgens het Shintoïsme een heilige plek, was sterven of kinderen baren verboden tot 1868. Tot vandaag vind je er begraafplaatsen noch ziekenhuizen. Gelukkig liggen zowel Delos als Itsukushima niet ver van het vasteland, zodat de grillen van de goden 'leefbaar' bleven.
Dat kan niet gezegd worden van het plaatstje Longyearbyen, op het Noorse eiland Spitsbergen. Sinds 1950 is het verboden daar te sterven. Toen werd immers ontdekt dat de lichamen die er begraven werden wegens de koude niet vergingen.
Stalen van het virus dat de catastrofale Spaanse Griep in 1918 veroorzaakte, werden recent aangetroffen in de lichamen die in Longyearbyen begraven lagen. Wie vandaag in Longyearbyen op zijn laatste benen loopt, wordt naar het vasteland gevlogen om daar de Styx over te steken. Maar gezien er amper voorzieningen voor bejaarden zijn in Longyearbyen, woont er haast niemand meer.
De tempel van Apollo op het Griekse eiland Delos. Daar werden zowel sterven als kinderen baren verboden in de 5de eeuw voor Christus.
Maar waarom blijven kleine steden de dood verbieden? Het antwoord is makkelijk, hoewel het niet is wat we willen. Alles kwam in een stroomversnelling. We kregen persmensen uit Frankrijk, Zwitserland, Spanje, Italië en België over de vloer. Ik gaf zelfs een interview aan de Japanse televisie. Drie maanden later kreeg ik een brief van de prefect. Daarin gaf hij de toestemming voor de aanleg van een nieuwe begraafplaats".
In Sellia schreven 100 mensen zich in voor een medische check-up nadat het daar verboden werd de pijp uit te gaan. Wie weet werden zo zelfs enkele levens gered. Maar in Cugnaux hebben ze acht jaar later nog altijd geen nieuw kerkhof. "Binnen enkele jaren zou het klaar moeten zijn. In Frankrijk duurt zoiets heel lang".
Koko werd extreem verdrietig toen ze hoorde dat Robin Williams overleden was. 
