Nu ze het einde van hun leven naderen, lijken deze kinderen van de naoorlogse wereld vastbesloten om die wereld af te breken
Nooit eerder in de moderne geschiedenis waren degenen die het lot van de wereld in handen hebben zo oud.
Vladimir Poetin en Xi Jinping zijn beiden 72.
Narendra Modi is 74,
Benjamin Netanyahu 75,
Donald Trump 79
ayatollah Ali Khamenei is 86.
Dit generatieconflict speelt zich ook op andere terreinen af.
De 47-jarige president van Oekraïne, Volodymyr Zelenskyy, verzet zich tegen de imperiale ambities van de 72-jarige Poetin. (EN HIJ HEEFT GELIJK).
De eveneens 72-jarige Xi aast op Taiwan, dat wordt geleid door een president die zeven jaar jonger is dan hij.
Netanyahu, driekwart eeuw oud, ziet toe op de verwoesting in Gaza, waar bijna de helft van de bevolking jonger is dan 18.
In Iran regeert een 86-jarige over een bevolking met een gemiddelde leeftijd van 32.
Paul Biya van Kameroen, 92, is sinds 1982 aan de macht in een land waar de gemiddelde leeftijd 18 bedraagt en de levensverwachting slechts 62.
Trump werd geboren in 1946, het jaar van de eerste algemene vergadering van de Verenigde Naties.
Netanyahu werd in 1949 geboren, een jaar na de oprichting van Israël.
Modi werd geboren in 1950, toen India een republiek werd.
Poetin kwam ter wereld in oktober 1952, enkele maanden voor de dood van Stalin.
En Erdoğan werd geboren in 1954, twee jaar nadat Turkije was toegetreden tot de NAVO.
Uiteraard, de naoorlogse wereldorde gebaseerd op respect voor regels en afspraken was in de praktijk altijd rommeliger dan op papier.
Maar het ideaal bestond tenminste. Er was een gedeeld moreel kader – wankel maar oprecht – gebaseerd op de overtuiging dat de mensheid de gruwel van de eerste helft van de twintigste eeuw nooit mocht herhalen en dat dialoog en diplomatie beter waren.
Vandaag wordt die nieuwe wereld ontmanteld door een oude generatie – een generatie die de puinhopen die zij achterlaat niet meer zal zien. Het verdriet dat zij achterlaten !!!!
Je zou denken dat een generatie die het geluk heeft lang te leven, een nalatenschap van zorg, dankbaarheid en zorgvuldig beheer zou achterlaten. In plaats daarvan zijn we getuige van de ergste heropleving van onderdrukking, geweld, genocide, ecocide en minachting voor het internationaal recht in decennia – meestal gepleegd door meedogenloze 70’ers en 80-jarigen die meer geïnteresseerd lijken in het ontlopen van vervolging dan in het bewaren van de vrede.
De wereld heeft behoefte aan ouderen die bereid zijn los te laten en te begeleiden. Ouderen die hun nalatenschap niet zien als persoonlijke glorie.
In dit tijdperk van ouderdom hebben we geen nood aan dominantie, maar aan wijsheid.
En dat is uiteindelijk wat een heerser onderscheidt van een leider!
