Naar de inhoud

Poëzie en gedichten

seniorennet.beseniorennet.be
HOU VAN DE MENSEN ZOALS ZE ZIJN , ER ZIJN GEEN ANDERE

Berichten van 1 november 2007 tot 30 november 2007

uit mijn gedichten boek

Er was eens …zo begon het vroeger

wat was het makkelijk de eerste woorden

daar dachten we toen niet aan

nu zoeken we al starend op ons blad

met potlood stift of krijtje in ons hand

neer op ons lege blad zo af en toe

zetten we een droedel weet je wel

zo een krabbel die na ’t bestuderen

wel iets verteld over hoe we ons voelen

meestal als 't blad vol staat gekrabbeld

ga ‘k weg van m’n zware schrijftafel

loop naar de kast en pak een koekje

ja er was eens … zo was het vroeger .
                                           Lojoke

Geschreven door Joanna om 14:15 Reageer op dit bericht

droefheid in m'n hart

Als je verdrietig bent , kijk dan in je hart ,

Ik ben zo moe ,

Al wat ik vraag is een rustige slaap ,

En dromen over hen die ik liefhad .

 

Vader dit staat bovenaan de brief

Die meldt dat jij op 14 november ’07

Voorgoed afscheid van ons nam

Net als moeder op een woensdag (15 januari ’03)

Bij ons moeke zul je begraven worden

Samen , net als zij op maandag .

Geschreven door Joanna om 20:25 1 reactie Reageer op dit bericht

Als...een gedicht van Lida

Als …                            (Lida)

 

Als je niet kunt vergeten het verleden

Als niemand meer je gevoelens deelt

 

Als je je voelt zo verlaten

Als je met niemand meer wilt praten

 

Als haat in je hart is getreden

Als bitterheid beheerst je leven

 

Als je denkt dat niemand van je houdt

Als het vanbinnen bij je is koud

 

Pak je pen en schrijf naar mij

M’n antwoord maakt je misschien dan blij

Geschreven door Joanna om 20:03 Reageer op dit bericht

Klaagliedje

Er was eens een vrouwtje , net geen dwerg . Ze verzamelde dwergen in steen , daar ze niemand had om mee te praten sprak ze dikwijls tegen haar kabouters en die spraken haar nooit tegen ze zwegen gewoon . Kabouter Pirrewitje die kon op een dag niet meer zwijgen , hij zag haar komen met tranen in haar ogen en ze liep haar dwergjes zomaar voorbij . Ze zette zich op een steen en begon toen pas echt te snikken . Pirrewitje die het dichtste bij haar stond vroeg Vrouwtje kunnen wij u helpen bij jou grote verdriet ? Laat me doen laat me gerust ‘k wil helemaal niet huilen maar ’t is sterker dan mezelf . Alles wat fout gaat is mijn schuld een droogkast die haar warmte verloor ’t is mijn schuld . De tuin die vol netels staat ’t is mijn schuld , als ’t regent overal plassen op ’t plein ’t is mijn schuld . Een zoon die ‘k maar af en toe eens zie , hij werkt in ’t buitenland , ’t zal mijn schuld wel zijn een dochter met een pracht van een kind zonder zorgende vader ’t zal mijn schuld wel zijn . Alles loopt hier fout mijnheer is al 9 jaar thuis , ik werk doe ’t huishouden de was en de plas , maar ja wie niets doet kan ook niets misdoen en omdat ik alles doe ben ik het die voor alles wat fout gaat de schuld dragen zal.

Dank je Pirrewitje dat je naar mijn klaaglied luisterde

Geschreven door Joanna om 19:25 1 reactie Reageer op dit bericht

Hersenkronkels

Soms weet ik het niet meer

Wat doe ik hier op mijn stoel

Moest ik nu niet wandelen gaan

Dan kijk ik op m’n voeten neer

Ze staan daar zonder een doel

Moest ik nu niet wandelen gaan

Daag ik stap maar eens op tot straks .

Geschreven door Joanna om 21:33 Reageer op dit bericht

Meer van Poëzie en gedichten

↑ Terug naar de berichten