Psalm 139, 1-6 Refr.: Heer, met al mijn wegen bent U vertrouwd. Heer, U kent mij, U doorgrondt mij, U weet het als ik zit of sta, U doorziet van verre mijn gedachten. Ga ik op weg of rust ik uit, U merkt het op, met al mijn wegen bent U vertrouwd. Geen woord ligt op mijn tong, of U, Heer, kent het ten volle. U omsluit mij, van achter en van voren, U legt uw hand op mij. Wonderlijk zoals U mij kent, het gaat mijn begrip te boven. Heer, U kent mij, U doorgrondt mij, U weet het als ik zit of sta, U doorziet van verre mijn gedachten. Ga ik op weg of rust ik uit, U merkt het op, met al mijn wegen bent U vertrouwd. Geen woord ligt op mijn tong, of U, Heer, kent het ten volle. U omsluit mij, van achter en van voren, U legt uw hand op mij. Wonderlijk zoals U mij kent, het gaat mijn begrip te boven.
Psalm 139 is een prachtige psalm. Je moet hem maar eens in z’n geheel nalezen. Lang geleden, toen ik God werkelijk als Vader heb leren kennen en ben gaan ontmoeten, heb ik vele jaren deze psalm ‘s morgens in alle vroegte gebeden. Na een tijdje kende ik hem vanbuiten. En nog steeds bid ik hem met regelmaat, thuis biddend, of gewoon op de tram of zelfs tijdens mijn werk. Echt een heerlijke psalm, vol diepgang en wijsheid. De verzen die we vandaag horen gaat over het feit dat God ons met al zijn liefde nabij is, en wel op elke moment, in al ons doen en laten. Hij doorgrondt ons denken, ons handelen, Hij volgt ons, omsluit ons. Zijn kennen wat ons betreft is te groot voor ons begrip. Het is goed dat we er ons bewust van zijn dat God met ons bezig is. Heel persoonlijk volgt Hij ons op onze weg. Met zeer veel liefde en een ontzaglijk groot geduld wil Hij ons leiden, ons behoeden, ons brengen op de weg die we te gaan hebben. Hij wil ons binnenvoeren in zijn eigen liefde, met de diepe droom dat we deelgenoot worden van die liefde, dat we dragers en uitdragers worden van zijn liefde. Nooit laat Hij ons los. Zelfs wanneer wij Hem loslaten, ontrouw zijn aan Hem, blijft Hij trouw, blijft Hij in ons geloven, laat Hij ons niet los. Moge deze gedachte ons vervullen met diep ontzag voor God, voor zijn nabijheid, voor zijn bezig-zijn met ons. Laten we ons aan Hem schenken zoals de klei in de handen van de pottenbakker. Moge we zijn / worden wat Hij met onsvoorheeft. kris