Berichten van 1 januari 2007 tot 31 december 2007

Ik heb de HERE lief.

U herinnert zich nog dat Petrus rustig lag te slapen zonder bang te zijn, terwijl hij met twee ketenen aan twee soldaten geboeid was? De dichter van deze psalm heeft wél angst gekend. Vanwege de druk van de omstandigheden heeft hij het uitgeschreeuwd: alle mensen zijn leugenaars. Zo zie je maar dat gelovigen heel verschillend kunnen reageren op de omstandigheden. We kunnen van iedereen wat leren. De gelovige in deze psalm schreeuwt zijn hartenkreet niet alleen naar 'de leugenaars', maar hij richt zich ook doelbewust tot de Heer. Hij maakt Hem bekend met zijn nood en smeekt Hem om uitredding. Hoe loopt dat af?

De dichter begint met de uitroep: 'Ik heb de Heer lief.' Waarom? Omdat Hij naar mij luistert. Maar God luistert niet alleen, Hij redt zijn leven, Hij bewaart hem als hij zwak is. Dat doet God voor ons.

Ondanks al deze ervaringen kan de onrust in zijn (en ons!) hart toch kennelijk telkens weer toeslaan. Dit blijkt uit de woorden: 'Keer weder, mijn ziel, tot uw rust.' Dat herkennen wij toch wel?

Het is heel bemoedigend om ons de ervaringen uit het verleden te herinneren. Want God die zijn hulp in het verleden geboden heeft, zal u zijn hulp in de toekomst echt niet niet onthouden. Hij blijft immers Dezelfde.

De uitreddingen uit het verleden en de zekerheid voor de toekomst vervullen de dichter hier met diepe dankbaarheid. 'Hoe zal ik de Heer vergelden al zijn weldaden tegenover mij,' roept hij daarom uit, terwijl zijn handen zich uitstrekken om de beker van de verlossing op te heffen. Deze beker verwijst naar de bittere beker die Christus dronk, toen Hij voor ons leed en stierf. Maar ook naar de (avondmaal)beker, die wij drinken ter herinnering aan onze Verlosser.

AMEN

God heeft het laatste woord

in heel mijn leven.

Hij stond aan het begin,

en staat ook aan het eind.

Ik kan mij voluit aan zijn liefde overgeven,

ook wanneer alle zekerheid verdwijnt.

Ik weet dat Hij mij nooit alleen zal laten.

Dat heeft Hij mij beloofd in Jezus' naam.

Zelfs als de hele wereld mij om Hem zal haten,

dan nog heb ik zijn Woord

dat eeuwig blijft bestaan.

God sprak op Golgota zijn 'Amen'.

'Het is volbracht!' voor nu en altijd.

Door Jezus Christus

komen God en mensen samen.

Hij nam de tijd, ik kreeg de eeuwigheid.

In Hem is het nog altijd 'Ja' en 'Amen'.

Wat ik Hem ook vraag,

Hij heeft het al gehoord.

Hij zal mij nooit, nee, nooit beschamen.

Hoe mijn leven ook gaat,

Hij heeft het laatste woord.

VREDE

Wie durft het nog over vrede op aarde te hebben?

Vrede is toch verder weg dan ooit?

Maar toch: Kerst 2007...

Het feest van de vrede.

Het feest van God die naar mensen omziet.

Waarom?

Om mensen vrede en een hoopvolle toekomst te geven.

Deze God, die ons leven geeft - wil ons ook zijn vrede geven.

Dat is de ware betekenis van Kerst - dat is de echte vrede.

Niemand weet hoe het jaar 2008 er uit zal zien.

Hongersnoden? Natuurrampen? Epidemieën? Terroristische aanslagen?

Maar we weten wel dat als u op zoek zult gaan naar de levende God, Hij u echte, blijvende vrede en een hoopvolle toekomst zal geven.

Mijn ogen hebben uw behoudenis gezien.

TWEEDE KERSTDAG

De naam Simeon betekent 'verhoring'. We weten niet precies wat Simeon aan de Heer heeft gevraagd. Wel zeker is, dat de kern van zijn gebed betrekking heeft gehad op 'zijn behoudenis'. Dat wil zeggen: bevrijding van de gevolgen van de zonde, die zijn aards en eeuwig welzijn in de weg staan.

Simeons probleem is ook nu nog herkenbaar. Ieder mens weet dat hij lang niet altijd is zoals hij zijn moet. Dit manco noemt de Bijbel zonde. De erkenning een zondaar te zijn, heeft tot gevolg dat men naar vergeving verlangt. Zo was het bij Simeon gegaan, en ook nu geeft God een niet mis te verstaan antwoord aan ieder die wil horen. Volg het voorbeeld van Simeon maar.

De Geest van God was werkzaam geweest in Simeon. Hij weet het: vandaag gaat het gebeuren. Hij maakt zich klaar, verlaat zijn huis en loopt naar het tempelplein in Jeruzalem. Als Jozef en Maria met hun baby door de poort komen, maakt de Geest van God Simeon duidelijk, dat hij het kindje in zijn armen moet nemen. Hij loopt naar hen toe, aarzelt geen moment, en neemt de kleine jongen van Maria over. Op datzelfde ogenblik staat Simeon met zijn Redder in zijn eigen armen.

Méér dan dit hoeft Simeon niet te doen. Heel eenvoudig: de handen uitstrekken naar de gave van God - Jezus - en het vervolgens in de armen vasthouden. Eenvoudigweg aannemen wat God gegeven heeft. Meer is niet nodig, maar ook niet minder. Christus aannemen, staat garant voor vergeving van zonden, en leven tot in eeuwigheid. Zó, en niet anders, biedt God ons 'zijn behoudenis' aan.

Geen wonder dat Simeon een loflied gaat zingen! Doe het hem na!

En zij ... legde Hem neer in een kribbe.

EERSTE KERSTDAG

Menselijker kan het niet: geen gezeur of geklaag, maar roeien met de riemen die je hebt. Het 'heilige' dat uit Maria geboren werd, wordt zichtbaar en tastbaar in een eenvoudige stal. Gods majesteit, macht en heerlijkheid zijn verborgen in een normaal afhankelijk mensenkind. Zijn Goddelijkheid is niet meer zichtbaar aanwezig, maar is wel onmiskenbaar geworteld in het tot stand komen van de vrucht in Maria's schoot. Het kan dus ook niet Goddelijker. Mens en God in één persoon. Al blijft het onbegrijpelijk, duidelijker kan het niet gezegd worden.

God in de gestalte van een kwetsbare mensenbaby!

Het verstand is niet toereikend om dit mysterie te bevatten. Maar de Geest van God kan u wél van deze waarheid overtuigen. Alle twijfel aan de juistheid van de bijbelse geschiedschrijving lost zich vanzelf op, wanneer de geest van de mens zich open stelt voor de Geest van God. Het evangelie heeft een Goddelijke dimensie. Deze dimensie is voor de menselijke geest ontoegankelijk, tenzij Gods Geest de geest van de mens deze werkelijkheid binnenleidt. Dit gebeurt bij allen die we in Lucas 1 zagen. Voor hen stond het vast dat God kwam om hen te redden. Dat Hij hun inzicht wil geven in de oorzaak van al hun problemen en die radicaal komt oplossen. En hetzelfde doet God bij de herders in het veld van Efratha. De engel verkondigt hun 'grote blijdschap'. Het meest merkwaardige van deze boodschap is dat de Heiland 'hén geboren is', niet gewoon maar een willekeurige geboorte, maar met een heel speciaal doel. De Heiland is voor hen persoonlijk geboren, om - 33 jaar later - in hun plaats te sterven teneinde hen met God te verzoenen.

GEEF DEZE KERST GELUK CADEAU

Deze kreet lazen we in een folder van een wereldwinkel. Wat werd er zoal aangeprezen? Vingerpoppetjes, Baboesjka-sleutelhangers en sambaballen in de vorm van dierenkoppen. Maar ook boeddhabeelden in prijs variërend van 30 tot 650 euro. Het laatste beeld dateert uit de 12e eeuw en wordt aangeprezen als een stukje geluk van meer dan 800 jaar oud. Wat heeft dit alles met het zogenaamde christelijke kerstfeest te maken? Niets! En geven deze dingen, waar veel geld voor betaald moet worden, waarachtig geluk? Nee! Op het kerstfeest denken we aan de geboorte van de Heer Jezus, de Zoon van God. Hij, de door God gezonden Redder van mensen, is in de wereld gekomen om zondaars te zoeken en te redden. Een engel zei bij zijn geboorte: 'Zie, ik verkondig u grote blijdschap, die heel het volk zal ten deel vallen.' Waar bestaat deze redding uit? Bij de aankondiging van de geboorte van de Heer Jezus zei de engel tot Jozef: 'Hij zal zijn volk redden van hun zonden.' Wanneer iemand door het geloof weet dat zijn zonden door Jezus' bloed zijn weggedaan, is dat het grootste geluk in zijn leven. 'Zoek je naar waar geluk, stralend geluk, laat Jezus dan toe in je hart!'

HERE heeft aan ons gedacht.

Vandaag nog even terug naar de Psalmen. Israël is nog altijd omringd door de heidenen. Het wachten is nog steeds op het grote 'beven van de aarde' uit Psalm 114, die de definitieve doorbraak zal inluiden naar de volledige vervulling van Gods belofte aan Abraham. Vele malen al had God in hun geschiedenis bewezen aan Israël te denken. Daarom waren ze wat de toekomst betreft ook vol goede moed. Zij hadden de innerlijke overtuiging: Hij zal zegenen. Niet de doden zullen de Heer prijzen, maar wij, wij zullen de Heer prijzen van nu aan tot in eeuwigheid. Wie zijn vertrouwen stelt op wat God gesproken en beloofd heeft, kan God prijzen. God doet altijd wat Hij gezegd heeft.

Hij hééft aan ons gedacht! Hij lag in de kribbe van Bethlehem. Is mens geworden zoals wij. Hij leerde spreken in de taal van de mensen. Hij maakte kennis met het slechtste dat in de mens is. Ze hebben Hem gepest, uitgescholden, gehaat, geslagen, in het gezicht gespuugd, zijn rug gegeseld, op zijn hoofd een kroon van doornen gedrukt en Hem vastgespijkerd aan een kruis. Gehoond en bespot. Hij liet het allemaal over Zich komen, omdat Hij zijn haters liefhad en wilde bevrijden van de boze machten die hen tot deze gruweldaden dreven. Hun schuld wilde Hij betalen, hun zonden dragen. Hij wilde voor hen sterven, opdat zij door het geloof in Hem eeuwig leven zouden ontvangen. Nee, Hij dacht niet, nooit, aan zijn eigen belang. Hij dacht aan zijn vijanden, Hij dacht aan ons! Daarvoor had God maar één reden. Een simpele reden: liefde. Liefde met buitengewone proporties aan lengte, breedte, hoogte en diepte.

De HERE heeft aan ons gedacht.

Vandaag nog even terug naar de Psalmen. Israël is nog altijd omringd door de heidenen. Het wachten is nog steeds op het grote 'beven van de aarde' uit Psalm 114, die de definitieve doorbraak zal inluiden naar de volledige vervulling van Gods belofte aan Abraham. Vele malen al had God in hun geschiedenis bewezen aan Israël te denken. Daarom waren ze wat de toekomst betreft ook vol goede moed. Zij hadden de innerlijke overtuiging: Hij zal zegenen. Niet de doden zullen de Heer prijzen, maar wij, wij zullen de Heer prijzen van nu aan tot in eeuwigheid. Wie zijn vertrouwen stelt op wat God gesproken en beloofd heeft, kan God prijzen. God doet altijd wat Hij gezegd heeft.

Hij heeft aan ons gedacht! Hij lag in de kribbe van Bethlehem. Is mens geworden zoals wij. Hij leerde spreken in de taal van de mensen. Hij maakte kennis met het slechtste dat in de mens is. Ze hebben Hem gepest, uitgescholden, gehaat, geslagen, in het gezicht gespuugd, zijn rug gegeseld, op zijn hoofd een kroon van doornen gedrukt en Hem vastgespijkerd aan een kruis. Gehoond en bespot. Hij liet het allemaal over Zich komen, omdat Hij zijn haters liefhad en wilde bevrijden van de boze machten die hen tot deze gruweldaden dreven. Hun schuld wilde Hij betalen, hun zonden dragen. Hij wilde voor hen sterven, opdat zij door het geloof in Hem eeuwig leven zouden ontvangen. Nee, Hij dacht niet, nooit, aan zijn eigen belang. Hij dacht aan zijn vijanden, Hij dacht aan ons! Daarvoor had God maar één reden. Een simpele reden: liefde. Liefde met buitengewone proporties aan lengte, breedte, hoogte en diepte.

ZELF DOEN!

We waren bijna twee jaar getrouwd en hadden een wolk van een baby van tien maanden, toen mijn man vertelde dat zijn vader ontslag had genomen. De meningsverschillen bij de firma waren zo hoog opgelopen, dat hij plotseling zijn biezen had gepakt. De baas was hem niet achterna gekomen en niemand had ook geprobeerd de relatie te herstellen. Maar hij was al 61 jaar en had geen uitzicht op pensioen. Elke morgen ging hij om zeven uur de deur uit naar het Hollands Spoor, zogenaamd om met de trein naar Rotterdam te gaan en elke avond kwam hij om halfzeven weer keurig op tijd thuis. Zodoende had zijn vrouw niet in de gaten dat er zich een tragedie afspeelde. Mijn schoonvader had zijn hele leven een fietsenzaak gehad, maar had die in de oorlog 'opgegeten': jij een frame en ik een brood. Hij was de uitvinder van het 'houten wiel'. Dat hield in dat er in plaats van een rubberen band een houten band om de velg werd gelegd. Met het einde van de oorlog kwam er ook een einde aan dat 'houten wiel'. Daarna was hij in loondienst gegaan. De laatste jaren bij een groot bedrijf dat handelde in motoren, brommers en fietsen. Het werk had z'n hart, maar de levering van slechte kwaliteit ten koste van verhoging van de kwantiteit niet. 'Toevallig' hoorde mijn man dat in de Zoutmanstraat een fietsenhandelaar zijn zaak wilde verkopen. Dat zou fantastisch zijn, maar... Tienduizend euro voor de overname, dat was niet niks. Precies wat we allemaal hadden: niks! Na een nacht piekeren had ik mijn besluit genomen: ik ging op de bedeltoer. Mijn ouders woonden een verdieping lager en ik vroeg hun om een dagje voor de baby te zorgen, want: pappa had geld nodig en ik kende wel mensen, die - met een beetje geluk - aan pappa wel wat geld zouden willen lenen. Het was in dubbel opzicht voor een goede zaak. Zo pakte ik mijn fiets en toog eropuit. Allervriendelijkst waren de rijke stinkerds, maar 'helaas het geld zat in aandelen en op de beurs was het momenteel, jammer genoeg, ja ontzettend spijtig, niet het geschikte moment om te handelen, dat zou hun nu te veel geld kosten'. Ik kon ze niet van repliek dienen, ik had er geen verstand van. Ze lieten me steeds heel vriendelijk uit met de mededeling dat ze me een andere keer, als het mogelijk was, graag zouden helpen. Aan het einde van de middag plofte ik in een stoel bij mijn ouders en verzuchtte dat gelukkig twee oude tantetjes tweeduizend euro hadden toegezegd, maar dat konden ze in hun zak houden, want ik kwam achtduizend euro te kort! Toen sprak mijn vader, terwijl ik onder het genot van een kopje thee zat bij te komen: 'Ja, nou ben je de hele dag op stap geweest en nou zit je hier uit te puffen, maar waarom heb je het niet eerst aan mij gevraagd?' 'Aan u gevraagd? Hoezo?' zei ik stomverbaasd. 'Hebt u geld?' 'Ja,' zei mijn vader, 'en ik wil aan je schoonvader het restant wel lenen.'

Aan die zin: 'Waarom heb je het niet eerst aan mij gevraagd' heb ik nog vaak terug moeten denken. Ik heb nog zo vaak beslissingen genomen zonder eerst mijn hemelse Vader te raadplegen, terwijl Hij toch had beloofd: 'Ik ben je Raadgever, je Helper, je Herder, je Trooster, je Wijsheid, en Ik geef je Liefde.' En het scheelt zoveel onnodig gezwoeg!

EEN HART DAT WIL GEVEN .

Ik heb net ontbeten en pak mijn Bijbel om een stukje te lezen.

'Denk toch niet altijd aan eten en drinken,' lees ik in Lucas 12, 'Ik wil niet dat jullie je daarover ongerust maken, zoals de andere mensen. Je hemelse Vader weet heel goed wat je nodig hebt. Wees dus in de eerste plaats bezig met het koninkrijk van God, dan zorgt Hij wel dat je die andere dingen ook krijgt.'

Ik heb niets te klagen, mijn maag is vol, maar toch begint de twijfel te knagen.

Gold deze tekst alleen voor de discipelen van de Heer? Want, als dit waar is, waarom sterven er dan christenen van de honger? Het zijn toch niet alleen ongelovigen geweest die tijdens de hongerwinter omkwamen? Hoe moet het voor hen geweest zijn om deze tekst te lezen, terwijl ze wanhopig verlangden naar voedsel? Wereldwijd wordt er zoveel honger geleden. Daar zullen toch ook beslist christenen bij zijn?

Lusteloos blader ik wat terug in mijn Bijbel. Wat zou ik graag een antwoord krijgen op deze vraag. Mijn ogen vallen op een tekst in Matteüs 14. 'Geven jullie hen maar te eten,' zegt de Heer tegen zijn discipelen, als de schare geen voedsel heeft meegenomen. En vervolgens doet Hij een groot wonder met maar heel weinig middelen.

'Is dat uw antwoord, Heer? Verlangt U onze inzet in dit wereldprobleem? Als wij U geven wat we hebben, ook al is dat nog zo weinig, dan wilt U wonderen doen?'

Ik ga weer terug naar Lucas. Ik lees iets over de betrouwbare en verstandige rentmeester die van zijn heer de opdracht krijgt goed voor andere arbeiders te zorgen. En even verder lees ik dat er veel van je zal worden gevraagd, als je veel hebt ontvangen. Hoe meer je is toevertrouwd, des te groter is je verantwoording. Ik begin me te schamen. 'Ik twijfelde aan uw voorzienigheid, Heer, maar U kaatst de bal terug. U rekent er op dat wij onze medemens zo lief hebben dat we hen geen honger kunnen laten lijden.' En ik bid: 'Heer, geef mij alstublieft een hart dat bereid is om te geven, zodat U wonderen kunt verrichten.'

JE BENT TEVREDEN MET WAT JE HEBT...

... totdat je weet dat je iets beters kunt krijgen. Zo luidde een reclamespot. Een draaitafel voor langspeelplaten was mooi. Twintig jaar geleden. Nu willen we meer. Een cd-speler bijvoorbeeld. Geen gekraak meer, geen ruis, geen plaat die blijft 'hangen'.

Wat zou het fijn zijn als wij christenen zo dachten over onze omgang met God. Meer bidden. Vaker en beter lezen in de Bijbel. Niet meer 'even gauw', maar alle tijd voor de Heer. Ons leven zou er anders uit gaan zien. Andere mensen zouden meer aan ons zien. En jaloers worden op de vrede, rust en liefde die ons leven dan vult. En misschien ook het Grote Aanbod van God aannemen.

Want wat is beter dan gratis en voor niets vergeving van je zonden te krijgen, met als bonus een eeuwig leven, en daarbovenop als extra prijs de status van kind en erfgenaam van de Eigenaar van de hele wereld en het hele heelal? Het aanbod geldt nog steeds. Wie laat dat nou lopen? Veel mensen zijn tevreden met wat ze hebben. En laten we hen lopen als ze iets beters kunnen krijgen?

UITVERKOREN

Soms treft je een woord, omdat je ineens ziet dat het toch iets anders betekent dan je altijd gedacht had. Dat overkwam mij bij het woord 'uitverkoren'.

Ik dacht bij dat woord aan bevoorrechte mensen in zeer gezegende omstandigheden. En daar heb je het weer! Want ook dat woord 'gezegend' blijkt heel anders te zijn dan ik het zag. Want ik leg het uit volgens mijn menselijke maatstaven en dan denk ik aan: voorspoed, dat het je voor de wind gaat, dat alles je meezit en zo. En dat is eigenlijk helemaal niet zo met mensen die bevoorrecht zijn of gezegend.

Het duidelijkst zien we dat bij Maria, de 'gezegende onder de vrouwen'. Wat was haar weg moeilijk! Ze 'moest' trouwen. Tenminste, zo zal het ongetwijfeld gezien zijn door haar omgeving, het dorp waar ze woonde, en haar verwanten. Jozef werd er nog net door een engel van weerhouden om haar in de steek te laten. En dat voor zo'n rein, zuiver meisje. Die schande had ze niet verdiend, menselijkerwijs gesproken. En denk eens aan de moeizame tocht die Maria als hoogzwangere moest maken en aan de bevalling in een stal. En het lijden en sterven zo te moeten meemaken van je Zoon, je kunt het je niet erger voorstellen!

Weliswaar is er daarna de opstanding van haar Zoon, maar dat werd niet door iedereen voor waarheid aangenomen. En degenen die er wel in geloofden, werden later ook vervolgd. Zo kwamen ook andere zonen van Maria, broers van Jezus, om vanwege de vervolgingen.

En toch wordt Maria uitverkoren en 'gezegend onder de vrouwen' genoemd!

Zo is het ook met Gods gezegende volk. Ik heb wel eens gelezen dat een rabbijn had verzucht of God nu 'even andere volken wilde zegenen', zo moeilijk had hij het soms met Gods weg en de positie van 'uitverkoren zijn'. Uitverkoren is ook een woord dat aangeeft dat iets ergens speciaal voor bestemd is. Ook daarbij had ik eigenlijk toch wat andere beelden. Bijvoorbeeld dat het om iets heel spectaculairs zou gaan.

Maar het woord 'uitverkoren' wil eigenlijk zeggen: helemaal toegesneden op een bepaalde taak. En dat woord (weer zo'n speciaal woord!) 'toegesneden' laat ook zien dat er soms heel wat werk nodig is (het toesnijden, vormen) voor iets echt geschikt is voor een bepaald doel.

Zo heb ik ingezien dat God ook mij heeft 'uitverkoren', bijvoorbeeld voor mijn werk als docent godsdienst. Maar ook het bevriende echtpaar waarvan de man werkloos is, waardoor hij overal hand- en spandiensten kan verrichten voor onze gemeente. Of die weduwe wier huis altijd openstaat voor mensen die even op adem willen komen en hun verhaal kwijt willen.

Want is niet het kleine pietepeuterige schroevendraaiertje soms een uitverkoren werktuig voor een bepaald hardnekkig schroefje dat met groter (indrukwekkender!) gereedschap niet los te krijgen is?

Zo heb ik het woord uitverkoren op een nieuwe manier mogen ontdekken.

GOEDE KERKLEDEN

Een predikant vroeg in de tijd van het eind van de negentiende eeuw, aan de eigenaar van een stalhouderij om het beste paard dat hij had. Hij wilde een rit maken met zijn vrouw en dus het allerbeste paard huren. Toen de stalhouder het paard inspande voor een rijtuigje, zei hij: 'Dit paard is zo volmaakt als een paard maar kan zijn. Het is vriendelijk, zacht, intelligent, goed geoefend, gehoorzaam, gewillig, luistert direct naar elk bevel, springt niet, hinnikt niet, bijt niet en leeft alleen maar om zijn berijder plezier te doen.' De predikant zei droogjes: 'Denkt u dat ik dat paard bij mijn kerk kan krijgen?' Ja, wat een geweldige kerk zouden we hebben als we al deze goede eigenschappen hadden! Van nature zijn we geneigd ons eigen belang te zoeken, maar hoe meer we groeien in genade, hoe meer we ook zullen denken aan de behoeften van anderen. In ons gemeenteleven moeten we denken aan het welzijn van het geheel.

'Ieder onzer trachte zijn naaste te behagen ten goede, tot opbouwing, want ook Christus heeft Zichzelf niet behaagd' (Rom. 15:2).

DE HANDTEKENING

Het is zondagmorgen, half vijf. Ik word wakker van een koorzang van vogels en in de vijver achter het huis kwaakt de enige kikker die er in zit. De week die achter ons ligt, is erg druk geweest en ik zou het heerlijk gevonden hebben nog een uurtje of drie te kunnen slapen, maar het geluid van buiten dringt zo door dat dat niet meer lukt. 'Het heeft geen zin om je te ergeren,' zegt men dan, en dus doe ik een poging om rustig te blijven en te luisteren naar de geluiden van buiten. Als je dan met aandacht luistert, ga je weer heel anders denken. In dit hele koor van vogelgeluiden is er niet één afzonderlijk te onderscheiden en toch zijn ze allemaal één voor één gemaakt. Ze zijn eigenlijk stuk voor stuk allemaal kunstwerkjes. Het is vaak onvoorstelbaar dat uit zo'n klein lijfje zoveel geluid kan komen. Mijn gedachten worden erbij bepaald dat er zoveel liederen zijn die spreken van de schoonheid van de schepping en dat ook wij mensen eigenlijk kunstwerken zijn. Opeens wordt het prachtige gezang verstoord door onrust en door elkaar lopende geluiden. Ik probeer te ontdekken waardoor dat komt, maar het trekt me niet zo aan het bed uit te gaan en te gaan kijken. Later op de morgen, bij het ontbijt, ontdek ik dat er een Vlaamse gaai in de tuin zit, die probeert de nesten die er nog zijn leeg te roven. En met een zucht moet ik erkennen dat deze vogels allemaal wel kunstwerken zijn, maar dat je wel kunt zien dat over al deze kunstwerkjes een vloek ligt. Ach, en dan hoeven we echt niet alleen bij de vogels te blijven. Want de hele schepping zucht immers naar vrede. Het lijkt eigenlijk het meest op een prachtig schilderij. De hand van de Meester is nog wel zichtbaar, zijn handtekening staat nog net leesbaar onderaan in de hoek, maar er ligt een dikke grauwsluier overheen. Zo mooi als het eens was en bedoeld is, is het niet meer. Ook u en ik zijn een deel van dat schilderij. En je verbaast je er soms over wat mensen doen om die grauwsluiers weg te halen. Ze gaan in de weer om zichzelf beter zichtbaar te maken met emmers vol dure middelen die van alles beloven en veel geld kosten. Zo nu en dan lijkt een middel te helpen, een vooraanstaande positie, een belangrijke titel, rijkdom, een opvallende bezigheid. Maar na een tijdje moet je toch constateren dat het niet voldoende is geweest en je weer net zo grauw dreigt te worden als de andere dingen om je heen. En ook al is je lichaam een kunstwerk, laten we eerlijk zijn, kwaaltjes hebben we allemaal, en niet alleen aan de buitenkant. Ons denken is soms vergiftigd door afgunst, haat of bitterheid. Ons handelen is ook lang niet wat het moet zijn. Kortom, ons schilderij heeft eigenlijk zijn waarde verloren. Maar in de hoek staat nog wel de handtekening van de Meester, misschien wel niet al te goed meer zichtbaar, maar het blijft een Meesterwerk. Het is dus belangrijk om een goede restaurateur te vinden, die alles weer schoonmaakt en het schilderij op zijn volle waarde terugbrengt. En ik heb er een gevonden. Het is de Zoon van de Meester. Hij zag ons staan op dat schilderij. Maar Hij kende de stijl van zijn Vader, haalde ons naar voren en ontdekte nog vaag de handtekening in de hoek. Nee, Hij gebruikte geen schoonmaakmiddelen zoals wij die kennen. Hij gebruikte zijn eigen bloed om het schilderij te reinigen en bracht daarna een nieuwe laag aan. Die laag haalde Hij uit een heel grote bus, waarop het woordje 'Vergeven' stond. En opeens kwamen we voor de dag, onze kleuren kwamen veel beter uit en de contouren werden beter zichtbaar. Maar we ontdekten ook dat ieder die schoongemaakt was, persoonlijk een handtekening had ontvangen. Zijn we dan nu waar we wezen moeten? Nee, dat moge duidelijk zijn. We staan nog op de zolder van de wereld, waar het stoffig is en we elke dag weer even afgestoft moeten worden. Maar er komt een dag dat we op reis gaan en worden opgehangen op een plek waar geen stof en vuil is, waar de vloek is verdwenen. Tot dan is het nodig op de zolder van de wereld te wachten. Nee, geen doelloos wachten. Het is de bedoeling dat de handtekening zichtbaar blijft onder de laag van vergeving die is aangebracht. Zo kunnen we laten zien Wie wij toebehoren. Het verdient misschien nog niet altijd de schoonheidsprijs, de zolder is immers stoffig. Maar als we zijn schoongemaakt met het juiste middel en de handtekening zichtbaar is, zijn we een Meesterwerk dat ooit een plek krijgt bij de Meester Zelf.

Ik wil horen wat God, de Here, spreekt.

Psalm 85 opent met een prachtig vergezicht, namelijk Israël in het Messiaanse rijk. God zal al zijn beloften aan dit volk waarmaken. Christus zal als de Vredevorst heersen over zijn volk Israël. Het volk zal dan verlost zijn van al zijn vijanden. Land en volk zullen rijke zegeningen ontvangen. De beloften van God aan Abraham, Isaäk en Jacob zullen vervuld worden. Wanneer gaat dit gebeuren? Op de tijd, door God bepaald. Dan zal over Israël de geest van de genade en de gebeden uitgestort worden en zal de Here zijn volk hun ongerechtigheden vergeven. In Christus, de grote Koning van Israël, zullen dan alle volken gezegend worden

De Here God spreekt ook tot ons. Hij spreekt van vrede. Voor mensen vol zonde en ongerechtigheid. Dat is de prachtige boodschap van het evangelie. Gods goedertierenheid en trouw ontmoetten elkaar op het kruis waar Hij zijn Zoon gaf in onze plaats. Door het offer van Christus kon God al onze zonden vergeven en zijn heil bekendmaken aan allen die in Jezus Christus geloven. Willen wij deze boodschap horen? Helaas zijn veel mensen afkerig en luisteren niet naar wat de Here heeft te zeggen. Zalig echter zij die het Woord van God horen en het bewaren en doen wat erin geschreven staat. Wat houdt de vrede met God in? Dat u door het geloof in de Heer Jezus zeker mag weten dat u gereinigd bent van al uw zonden. Dat God u in Christus rechtvaardig verklaart en dat zijn oordeel u niet meer zal treffen, omdat Christus op het kruis voor u de straf heeft gedragen. Vrede met God houdt ook in dat u de toegang hebt tot de almachtige God. Hij wil in Christus uw liefdevolle Vader zijn. Vrede door het bloed van Christus. Als u die vrede kent, bent u voor eeuwig gelukkig en wacht u de heerlijkheid met Christus in het hemels Vaderhuis.

'ZALIG DE REINEN VAN HART'

Heb je wel eens gehoord van de 'Zaligsprekingen'? Je kunt ze vinden in Matth. 5:3-9. Dit zijn ze: 1. Zalig de armen van geest, want van hen is het koninkrijk der hemelen. 2. Zalig zij die treuren, want zij zullen vertroost worden. 3. Zalig de zachtmoedigen, want zij zullen de aarde beërven. 4. Zalig zij die hongeren en dorsten naar de gerechtigheid, want zij zullen verzadigd worden. 5. Zalig de barmhartigen, want hun zal barmhartigheid geschieden. 6. Zalig de reinen van hart, want zij zullen God zien. 7. Zalig de vredestichters, want zij zullen zonen van God genoemd worden. Een meisje had op de bijbelclub de 'Zaligsprekingen' geleerd. De leraar vroeg welke van deze eigenschappen zij het liefst zou willen bezitten. Zij antwoordde: 'Zalig zijn de reinen van hart.' 'Waarom wil je zo graag rein van hart zijn?' 'Omdat ik geloof dat als ik rein van hart ben, God me dan zal helpen al die andere eigenschappen ook te bezitten.'

PERPLEX

Hij zat in een invalidenwagen. Ik zat naast hem op een stoel, licht voorovergebogen, om geen woord te missen. Hij vertelde mij zijn levensverhaal. Af en toe glinsterden zijn ogen van plezier. Dan weer keek hij ernstig, afgewisseld met verdriet en boosheid. Hij praatte honderduit. Over zijn ex, waar hij al jaren van was gescheiden. Het deed hem nog pijn. Over zijn zoon, die vijf jaar geleden met een scooter tegen een stilstaande auto reed. Dood. Over zijn ziekte: pijn in de benen, epilepsie en dan nog zijn zwakke hart. Ik - recht van lijf en leden - voelde mij er steeds ongemakkelijker bij. Hulpeloos keek hij mij aan. Wat had ik moeten zeggen - moeten doen? Wat zou u gedaan hebben? O ja, hij vertelde ook nog iets over zijn geloof in Jezus. Maar ik luisterde toen nog maar half. Ik was overdonderd door zoveel leed - verdoofd. En hij maar praten...

Mijn gedachten dwaalden af naar mijn eigen vrouw. We hebben het goed, we zijn gezond. Ik dacht aan mijn zoon, dochter en schoondochter; allemaal springlevend, blakend gezond. Aan mijn baan, mijn auto en mijn geld. Waarom mocht deze man dit alles niet hebben? Of, bedacht ik mij toen, waarom is het mij tot nu toe zo voor de wind gegaan - en hem niet? Waarom? Ik weet het niet.

...Ik keek opzij. De man huilde. Zijn brede schouders schokten en er rolden enkele tranen over zijn gezicht. Ik wist niet wat ik moest doen, wat ik moest zeggen. Een arm om hem heenslaan? Nee, ik kende hem nog maar net. Ik schoof mijn stoel wat dichterbij. Na enkele minuten hoorde ik mijzelf zeggen: 'Waarom huil je, Ruud?' Stom, stom, stom, dacht ik toen. Wat een vraag! Ik kreeg er een kleur van. Maar Ruud veegde zijn wangen droog en zei: 'Dat er nog steeds mensen zijn die de Heer Jezus niet vertrouwen.'

Ongeloof plaatst een probleem tussen God en zichzelf.

Geloof plaatst God tussen het probleem en zichzelf.

VANWAAR EN WAARHEEN?

De wetenschap is al lang bezig met het zoeken naar de oorsprong van het menselijk leven. Er zou een bibliotheek te vullen zijn met al de publicaties over dit onderwerp. Waar komen onze voorouders vandaan? Een andere vraag is: 'Waar gaan we heen?' Eigenlijk is deze vraag veel belangrijker dan de eerste vraag. Op beide vragen is het antwoord te vinden, niet bij de wetenschap, maar in de Bijbel. De Bijbel vertelt ons dat wij afstammen van de eerste mens, Adam, die door God geschapen is. Daardoor hebben wij ook deel aan de natuur van Adam. En dat is een gevallen, zondige natuur, vanwege de zondeval. Als dat alles is wat de Bijbel ons te zeggen heeft, dan is op de vraag: 'Waar gaan we heen?' het antwoord: 'Wij gaan het oordeel tegemoet.' Gelukkig leert de Bijbel ons nog meer. De Heer Jezus heeft het probleem van de zonde opgelost, door te gaan naar het kruis. Wie in Hem gelooft, komt niet in het oordeel, maar is uit de dood overgegaan naar het leven. Een gelovige mag het antwoord weten op de vraag: 'Waar ga ik naartoe?' Hij weet dat hij op reis is naar het Vaderhuis.

De God van Jakob.

De psalm herinnert de Israëlieten aan hun uitzichtloze verleden, toen ze onder wrede heersers geknecht werden in Egypte. De Heer had letterlijk de hemel en de aarde bewogen om Abrahams nageslacht het beloofde land te geven. Dit was, en is nog altijd, het doel van 'de God van Jakob'. Let op dat hier niet staat dat God de God van Abraham is, de man van het geloof, maar dat Hij de God van Jakob is, de bedrieger. Alsof de dichter hier benadrukt dat de zegen die Jakobs huis tenslotte zal ontvangen, genade van God is.

Deze psalm herinnert ons eraan dat het huis van Jakob, dat in Egypte een slavenbestaan voerde, op wonderbaarlijke wijze werd bevrijd. Daarvoor had God één reden: de belofte aan Abraham. Hemel en aarde bewoog Hij om Israël zijn land en een heiligdom te geven. Alleen onder Salomo's regering leek Gods belofte bijna vervuld, maar sindsdien lijkt vervulling ervan steeds minder waarschijnlijk. Daarom roept deze psalm de aarde nog eens opnieuw op om voor het aangezicht van de Heer en het aangezicht van de God van Jakob te beven. Je zou kunnen zeggen dat de dichter hier God om een tweede kans vraagt. De profeet Haggaï geeft antwoord op deze hartenkreet: 'Zo zegt de HERE ... een ogenblik nog ... dan zal Ik de aarde, de zee en het droge doen beven ... Ik zal dit huis (dat is: het heiligdom) met heerlijkheid vervullen ... de toekomstige heerlijkheid ervan zal groter zijn dan de vorige, en op deze plaats zal Ik heil geven' (vergelijk ook Hebreeën 12:26,27).

Het is duidelijk: op de God van Jakob kun je zonder meer rekenen, ook wanneer alles schijnbaar tegen zit! Welzalig hij die de God van Jakob tot zijn hulp heeft!

Rijk ben ik in uw liefde en trouw;

O Heer Jezus, zie ik bouw

op niets dan uw genade.

En nooit in tijd

of eeuwigheid

wordt mij die schat tot schade.

Uw Woord is waarheid - Gij berooft

mij nooit van wat het heeft beloofd:

uw trouw in dood en leven.

O Heer, omdat

Gij zijt mijn schat,

moet ik mijn hart U geven.

Nu valt de nacht. O mijn kleinood,

verspreid uw glans nog in de dood,

parel van grote waarde.

Blijf, Jezus, Gij,

het licht voor mij,

nu 't donker wordt op aarde.

Sethus Calvisius, 1594, vertaling Ad den Besten

EEN HART DAT WIL GEVEN

Ik heb net ontbeten en pak mijn Bijbel om een stukje te lezen.

'Denk toch niet altijd aan eten en drinken,' lees ik in Lucas 12, 'Ik wil niet dat jullie je daarover ongerust maken, zoals de andere mensen. Je hemelse Vader weet heel goed wat je nodig hebt. Wees dus in de eerste plaats bezig met het koninkrijk van God, dan zorgt Hij wel dat je die andere dingen ook krijgt.'

Ik heb niets te klagen, mijn maag is vol, maar toch begint de twijfel te knagen.

Gold deze tekst alleen voor de discipelen van de Heer? Want, als dit waar is, waarom sterven er dan christenen van de honger? Het zijn toch niet alleen ongelovigen geweest die tijdens de hongerwinter omkwamen? Hoe moet het voor hen geweest zijn om deze tekst te lezen, terwijl ze wanhopig verlangden naar voedsel? Wereldwijd wordt er zoveel honger geleden. Daar zullen toch ook beslist christenen bij zijn?

Lusteloos blader ik wat terug in mijn Bijbel. Wat zou ik graag een antwoord krijgen op deze vraag. Mijn ogen vallen op een tekst in Matteüs 14. 'Geven jullie hen maar te eten,' zegt de Heer tegen zijn discipelen, als de schare geen voedsel heeft meegenomen. En vervolgens doet Hij een groot wonder met maar heel weinig middelen.

'Is dat uw antwoord, Heer? Verlangt U onze inzet in dit wereldprobleem? Als wij U geven wat we hebben, ook al is dat nog zo weinig, dan wilt U wonderen doen?'

Ik ga weer terug naar Lucas. Ik lees iets over de betrouwbare en verstandige rentmeester die van zijn heer de opdracht krijgt goed voor andere arbeiders te zorgen. En even verder lees ik dat er veel van je zal worden gevraagd, als je veel hebt ontvangen. Hoe meer je is toevertrouwd, des te groter is je verantwoording. Ik begin me te schamen. 'Ik twijfelde aan uw voorzienigheid, Heer, maar U kaatst de bal terug. U rekent er op dat wij onze medemens zo lief hebben dat we hen geen honger kunnen laten lijden.' En ik bid: 'Heer, geef mij alstublieft een hart dat bereid is om te geven, zodat U wonderen kunt verrichten.'

Wie is als de HERE, onze God?

Waarom zeggen wij dat de Heer de ware God is? Op die vraag zijn veel antwoorden gegeven. En een van de mooiste komt in deze psalm aan de orde. De Heer is werkelijk God, omdat Hij Zich het lot van de zwakken aantrekt. Dat is voor ons misschien niet zo heel bijzonder, want we zijn aan deze woorden gewend. Alleen in het dagelijkse leven ondervinden we vaak iets heel anders. Mensen die hoge posities bezetten, hebben meestal geen aandacht voor de zwakken en voor de onderkant van de samenleving. We gaan immers het liefst om met gelijken. Gelukkig is de Heer heel anders.

Natuurlijk bestaat er geen enkele twijfel over dat Hij de grootste is. Hij woont 'zeer hoog', zegt de dichter. Dat heeft niets te maken met de gedachte dat de hemel ergens hoog boven de aarde is. Het heeft te maken met het feit dat de Here God de Koning van de koningen en de Heer van de heren is. Hij is de ware machthebber op aarde en heel de geschiedenis staat in zijn dienst. En deze grote Heerser denkt er niet aan Zich alleen maar met de groten bezig te houden. Juist niet, zegt de dichter. Hij heft de geringe op uit het stof. Hij heeft medelijden met de verachte en herstelt mensen in hun waarde. Daaruit blijkt juist zijn grootheid. Want alleen ware grootheid heeft het niet nodig zichzelf steeds weer te bewijzen. Alleen ware grootheid bewijst zichzelf juist door anderen in het leven te betrekken en anderen tot zichzelf op te trekken. Dát heeft de Heer Jezus gedaan. Door zijn leven voor ons te geven. Door ons te maken tot kinderen van de Vader. Door ons een plek in zijn eigen huis te geven. Daar zullen wij zijn 'tot lof van de heerlijkheid van zijn genade'.

HET GROOTSTE GEVAAR

Hoewel ik nog geen vijftig ben, betrap ik mij er regelmatig op dat ik begin te denken in termen van 'de jeugd van tegenwoordig'. Maar ik wil zo niet denken - omdat het niet eerlijk is. Ergens heb ik gelezen: Het grootste gevaar dat de jongeren bedreigt, is het voorbeeld van de oudere generatie.

In de afgelopen decennia hebben we onszelf en onze jongeren overladen met luxe. Niemand van ons zal op zijn sterfbed zeggen: had ik mijn kinderen maar vaker een nieuwe laptop geven. Het beste dat we elkaar, en onze kinderen, kunnen geven, is tijd.

Iedereen weet dat het leven niet zou moeten draaien om geld en luxe - maar onze prioriteiten zijn er meestal niet mee in overeenstemming. Veel te vaak hoor ik mijzelf zeggen: 'Geen tijd, morgen misschien.' Wij maken onszelf wijs dat we morgen, of volgende week, wel meer tijd zullen nemen voor elkaar. Maar we zijn te druk met geld verdienen om alles te kunnen blijven betalen. En in onze vrije uren hebben we andere bezigheden. Maar jongeren houd je niet voor de gek, die weten dat je de meeste tijd besteedt aan de dingen waar je van houdt.

Nee, ik zeg niet dat we niet van onze kinderen houden. Natuurlijk houden we van ze - en dat vertellen we ze ook. Toch? Maar we communiceren niet wat we zeggen, maar wie we zijn en wat we doen. Als onze dierbaren eens een maand lang de aandacht zouden krijgen die de televisie nu in ons leven heeft... Tip: doe de televisie en uw mobieltje uit, maak tijd voor uw vriend, vriendin, vrouw, man, kinderen. Laat zien dat u van hen houdt - en vergeet God niet!

Ik moet stoppen, mijn vrouw roept me: ik zit alweer veel te lang achter Mn computer.

STRIJDVELD

Iedereen die de Heer dient, bevindt zich op een strijdveld, omdat de duivel wil belemmeren dat er gebouwd wordt aan Gods koninkrijk.

Een van de favoriete tactieken van de duivel is om het Woord van God in twijfel te trekken en uw geloof te ondermijnen. 'God heeft zeker wel gezegd?' is kenmerkend voor zijn aanpak (Genesis 3:1). Satan weet namelijk dat wanneer u eenmaal begint Gods Woord in twijfel te trekken, de volgende stap zal zijn dat u het ontkent, en dat maakt voor hem de weg vrij om het Woord te vervangen door een van zijn leugens.

Wat is onze verdediging? Wij moeten 'het zwaard van de Geest, dat is het Woord van God' opnemen (Efeziërs 6:17). Ik stel daarom voor dat u uzelf de discipline oplegt om dagelijks tijd te besteden aan het systematisch bestuderen van Gods Woord. Maak van deze tijd een prioriteit waar niemand iets aan kan veranderen.

Genesis 3

Van alle in het wild levende dieren die God, de HEER, gemaakt had, was de slang het sluwst. Dit dier vroeg aan de vrouw: ‘Is het waar dat God gezegd heeft dat jullie van geen enkele boom in de tuin mogen eten?’ 2 ‘We mogen de vruchten van alle bomen eten,’ antwoordde de vrouw, 3 ‘behalve die van de boom in het midden van de tuin. God heeft ons verboden van de vruchten van die boom te eten of ze zelfs maar aan te raken; doen we dat toch, dan zullen we sterven.’ 4 ‘Jullie zullen helemaal niet sterven,’ zei de slang. 5 ‘Integendeel, God weet dat jullie de ogen zullen opengaan zodra je daarvan eet, dat jullie dan als goden zullen zijn en kennis zullen hebben van goed en kwaad.’  

TIJD IS GENADE

Een bekend gezegde is: 'Tijd is geld'. Op de wijzerplaat van een kerkklok, ergens in Duitsland, staat te lezen: 'Tijd is genade'. Dat lijkt me beter. Het zou een woord uit de Bijbel kunnen zijn.

In de Bijbel lezen we veel over tijd. Er is sprake van de tijd van God en van onze, van mijn tijd. In ons leven zijn 'aangename tijden' maar ook 'kwade tijden'. David zegt: 'Mijn tijden zijn in uw hand' (Psalm 31:16). Een gelovige neemt zijn tijd, dit uur, deze dag aan als een geschenk uit de hand van God. Hij ervaart zijn dagen, zijn jaren, als genade.

Door het geloof in de Heer Jezus krijgt een mens kracht en wijsheid om het beste te maken van ieder uur van zijn leven. Om te vergeven, ook als je onrechtvaardig behandeld wordt. Om te hopen, hoewel alles je tegen zit. Om geduldig te dragen, hoewel alles boven je krachten lijkt te gaan. Om te handelen, hoewel de gebeurtenissen van de laatste tijd je verlamd hebben. Om vrede te stichten, hoewel de ander je vijandig behandelt.

Jezus Christus diende allereerst anderen; Hij sprak met mensen met wie niemand sprak;

Hij at met mensen uit de laagste standen; Hij raakte de onreine aan.

Hij had geen troon, geen kroon, geen schare bedienden of gewapende bewakers.

Een geleende kribbe en een geleend graf omlijstten zijn leven.

Charles W. Colson,

WEES STIL

Wees stil te midden van alle haast. Wees stil te midden van alle onrust. Trek je regelmatig terug om te luisteren. God sprak tot Elia in het fluisteren van de wind. Niet door het natuurgeweld om hem heen. God spreekt ook tot jou niet door de schreeuwerige stemmen om je heen. Probeer tijd in te ruimen om te vasten en te bidden. Om even niet je e-mail te checken. Je post te openen. Je telefoontjes te plegen. Even alleen in de kwetsbare stilte waar je erachter komt dat alleen God jouw onrustige hart weer rustig kan maken!

De Here zal voor u strijden, en gij zult stil zijn.
Exodus 14:14 (NBG)

TEVREDEN?

Een rijke fabrikant observeerde een visser die op zijn gemak naast zijn boot zat. 'Waarom bent u niet aan het vissen?' vroeg de fabrikant. 'Ik heb vandaag genoeg gevangen,' antwoordde de visser. 'Maar waarom wilt u niet méér vangen?' vervolgde de rijke man. 'Wat moet ik daar dan mee?' luidde het antwoord. 'Nou, u zou meer kunnen verdienen en dan een grotere boot kopen, waarmee u nog meer vis kunt vangen. En zo zou u op den duur een hele vissersvloot kunnen exploiteren en een aardig vermogen opbouwen, net als ik.' De visser vervolgde: 'En wat dan?' 'Nou, dan kunt u rustig achterover leunen en van het leven genieten.' 'Maar wat denkt u dat ik nu aan het doen ben?' reageerde de visser.

Als meer materiële welvaart ons enige levensdoel is, zullen we nooit tevreden zijn. Bovendien verwaarlozen we daarbij onze ziel. De Heer Jezus heeft eens gezegd: 'Let op en waakt voor alle hebzucht; want ook al heeft iemand overvloed, zijn leven behoort niet tot zijn bezittingen' (Luk. 12:15). Laten we oppassen dat we niet 'voor onszelf schatten verzamelen', want dan zijn wij niet rijk in God.

...GELIJK OOK WIJ VERGEVEN

Corrie ten Boom schrijft:

Ik zag hem in een kerk in München. Een krachtig gebouwd man, al een beetje kalend, in een grijze jas, een bruine vilten hoed in z'n hand geklemd. De mensen stroomden naar buiten uit het souterrain waar ik zojuist gesproken had. Het was in het jaar 1947 en ik was uit Nederland naar Duitsland gekomen met de boodschap dat God vergeeft. Dat was de boodschap die de mensen in dat verbitterde, plat-gebombardeerde land het meest nodig hadden. Ik vertelde hun van het beeld in mijn binnenste waaraan ik het meest verknocht was: de zee. Misschien ligt het wel daaraan dat de zee in het denken van een Nederlander nooit ver verwijderd is, maar ik stel mij de zee graag voor als de plaats waarin mijn zonden geworpen zijn. 'Als wij onze zonden belijden', zei ik, 'werpt God ze in de diepste zee en zijn ze voor altijd verdwenen.' Ernstige gezichten staarden mij aan; men durfde het amper te geloven. In het Duitsland van 1947 werden na mijn toespraak nooit vragen gesteld. De mensen stonden zwijgend op, pakten zonder iets te zeggen hun spullen bij elkaar en verlieten zwijgend de zaal. Toen zag ik de man die zich, tegen de massa in, naar voren werkte. In een flits zag ik eerst de jas en de bruine vilten hoed, daarna een blauw uniform en een baret met doodskop en gekruiste beenderen. In één klap herinnerde ik me de reusachtige hal met de koude plafondverlichting, de trieste hoop kleren en de schoenen op de grond in het midden van de hal, en de schaamte dat ik naakt langs deze man moest lopen. Ik zag het uitgemergelde lichaam van mijn zusje vóór mij, hoe haar ribben te tellen waren onder haar perkamentachtige huid. Betsie, wat was je mager!

Betsie en ik waren gearresteerd omdat wij tijdens de bezetting van Nederland door de nazi's Joden in ons huis verborgen hielden. Deze man was een van de bewakers van het concentratiekamp Ravensbrück, waar men ons naartoe had gebracht. Nu stond hij vóór mij en stak zijn hand naar mij uit met de woorden: 'Een geweldige boodschap, mevrouw! Hoe heerlijk te weten dat al onze zonden, zoals u gezegd hebt, op de bodem van de zee begraven zijn!' En ik, die zo gemakkelijk over vergeving gesproken had, stond wat in mijn handtasje te rommelen in plaats van die hand aan te nemen. Hij herinnerde zich mij natuurlijk niet meer, hoe kon hij zich ook onder duizenden vrouwen die ene gevangene herinneren? Maar ik herinnerde mij hem en de zweep die hij altijd bij zich had. Voor het eerst sinds mijn bevrijding stond ik oog in oog met een van mijn beulen en mijn bloed leek te stollen. 'U hebt in uw toespraak Ravensbrück genoemd', zei hij. 'Ik was daar bewaker.' Nee, hij herinnerde zich mij niet. 'Maar intussen', vervolgde hij, 'ben ik christen geworden. Ik weet dat God mij de wreedheden die ik daar begaan heb, heeft vergeven, maar ik wilde het graag ook uit uw mond horen. Mevrouw...' en opnieuw stak hij mij zijn hand toe, 'wilt u mij vergeven?' Daar stond ik - iemand die dagelijks vergeving nodig had - en ik kon niet vergeven. Betsie was er gestorven. Kon hij haar langzame, gruwelijke dood met deze vraag zomaar uitwissen? Het waren hoogstens een paar seconden dat hij daar stond en zijn hand naar mij uitstak, maar voor mij leken het uren. Uren waarin ik de zwaarste strijd van mijn leven te voeren had. Want ik moest het doen, dat wist ik. De boodschap dat God ons vergeeft is wel aan een voorwaarde verbonden: dat wij hun vergeven die ons schade berokkend hebben. 'Als u de mensen hun zonden niet vergeeft', zegt Jezus, 'zal uw Vader in de hemel ook u niet vergeven.'Sinds het einde van de oorlog runde ik in Nederland een tehuis voor slachtoffers van de door de nazi's begane wreedheden. Zij die hun vroegere vijanden konden vergeven, waren ook in staat naar de buitenwereld terug te keren en een nieuw leven te beginnen. Maar zij die hun verbittering niet konden laten varen, bleven invalide. En zo stond ik daar, terwijl mijn hart verkilde. Maar vergeving is geen gevoel, ook dat wist ik. Vergeving is een daad van je wil, en de wil kan onafhankelijk van de temperatuur van ons hart handelen. 'Jezus, help mij', bad ik in stilte. 'Ik wil mijn hand omhoog brengen. Zoveel ik kan, voeg ik er het gevoel aan toe.' Zo legde ik met een gevoelloze mechanische beweging mijn hand in de naar mij toegestoken hand. Toen ik dat deed, gebeurde er iets ongelooflijks. Een warmtestroom begon in mijn schouder, ging door mijn arm tot in onze handen. Daarna begon deze genezende warmte heel mijn wezen te doorstromen, totdat de tranen in mijn ogen stonden. 'Ik vergeef je, broeder!' zei ik onder tranen. 'Van ganser harte!' Een langgerekt ogenblik volgde waarin wij beiden de hand van de ander omsloten, de vroegere bewaker en de vroegere gevangene. Ik had Gods liefde nog nooit zo intensief ervaren als toen.

Zo staat het hele Oude en Nieuwe Testament vol met grote wonderen die God en zijn Zoon Jezus Christus hebben gedaan. Alleen omdat de verhalen zo gewoon voor ons zijn geworden, vergeten we hoe groot en bijzonder deze wonderen waren. De wereld verandert, mensen veranderen, maar God is altijd Dezelfde. Hij verandert niet, Hij kan nog steeds wonderen doen, Hij is zijn macht niet verloren. Hij schiep de aarde in zes dagen en dat zou Hij weer kunnen doen.

Soms lijkt het erop dat God vandaag de dag geen wonderen meer doet. Misschien ligt dat aan onze kijk op de dingen. Soms kijken we met een 'menselijk oog' naar de dingen, terwijl er geestelijk heel veel gebeurt. Als we God meer bij ons leven betrekken, met zijn ogen naar de dingen gaan kijken en in geloof dingen aan Hem vragen, gaan we zien dat God wonderen doet, ook in ons leven. Jakobus schreef in zijn brief: 'U hebt niet, omdat u niet bidt.'

We kunnen geloven dat God vroeger wonderen 'kon' doen en machtig 'was', maar dan doen we God tekort. Geloof je dat God Dezelfde is als in de tijd waarin de Bijbel geschreven werd? Geloof je dat God vandaag nog steeds wonderen kan doen, ook in jouw leven?

JE BENT TEVREDEN MET WAT JE HEBT...

... totdat je weet dat je iets beters kunt krijgen. Zo luidde een reclamespot. Een draaitafel voor langspeelplaten was mooi. Twintig jaar geleden. Nu willen we meer. Een cd-speler bijvoorbeeld. Geen gekraak meer, geen ruis, geen plaat die blijft 'hangen'.

Wat zou het fijn zijn als wij christenen zo dachten over onze omgang met God. Meer bidden. Vaker en beter lezen in de Bijbel. Niet meer 'even gauw', maar alle tijd voor de Heer. Ons leven zou er anders uit gaan zien. Andere mensen zouden meer aan ons zien. En jaloers worden op de vrede, rust en liefde die ons leven dan vult. En misschien ook het Grote Aanbod van God aannemen.

Want wat is beter dan gratis en voor niets vergeving van je zonden te krijgen, met als bonus een eeuwig leven, en daarbovenop als extra prijs de status van kind en erfgenaam van de Eigenaar van de hele wereld en het hele heelal? Het aanbod geldt nog steeds. Wie laat dat nou lopen? Veel mensen zijn tevreden met wat ze hebben. En laten we hen lopen als ze iets beters kunnen krijgen?

ALLES GEVEN

Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog, op het moment van de Duitse capitulatie, staat Oskar Schindler te midden van de werknemers van zijn munitiefabriek. Hij is lid van de Nazipartij en zal wel door de geallieerden gevangen genomen worden. Is dat zo? Het is een merkwaardig bedrijf geweest: er is nog nooit een bruikbaar stuk munitie gemaakt. Om toch te kunnen leveren aan het Duitse leger kocht Oskar munitie op. Er werken uitsluitend Joodse werknemers. Het enige doel is het redden van Joden uit de concentratiekampen geweest. Dat is voor deze Joden gelukt, maar het heeft hem al zijn miljoenen gekost.

Bij het afscheid bedankt een van zijn werknemers, een rabbi, hem. 'Maar ik heb niet alles gegeven,' is het weerwoord, 'kijk hier, mijn auto, die had ik kunnen verkopen. Voor dat geld had ik nog tien extra mensen kunnen redden!' Elfhonderd geredden was hem niet genoeg. Iedereen redden was niet mogelijk. Wie zou dat ook kunnen? Wel, ik ken Iemand die echt alles gegeven heeft, en die iedereen kan redden! Ook u.

Niets is hier blijvend,

niets is hier blijvend,

alles, hoe schoon ook,

zal eenmaal vergaan.

Maar wat gedaan werd

uit liefde tot Jezus,

dat houdt zijn waarde

en zal blijven bestaan.

Horatio Bonar

HET GROOTSTE GEVAAR

Hoewel ik nog geen vijftig ben, betrap ik mij er regelmatig op dat ik begin te denken in termen van 'de jeugd van tegenwoordig'. Maar ik wil zo niet denken - omdat het niet eerlijk is. Ergens heb ik gelezen: Het grootste gevaar dat de jongeren bedreigt, is het voorbeeld van de oudere generatie.

In de afgelopen decennia hebben we onszelf en onze jongeren overladen met luxe. Niemand van ons zal op zijn sterfbed zeggen: had ik mijn kinderen maar vaker een nieuwe laptop geven. Het beste dat we elkaar, en onze kinderen, kunnen geven, is tijd.

Iedereen weet dat het leven niet zou moeten draaien om geld en luxe - maar onze prioriteiten zijn er meestal niet mee in overeenstemming. Veel te vaak hoor ik mijzelf zeggen: 'Geen tijd, morgen misschien.' Wij maken onszelf wijs dat we morgen, of volgende week, wel meer tijd zullen nemen voor elkaar. Maar we zijn te druk met geld verdienen om alles te kunnen blijven betalen. En in onze vrije uren hebben we andere bezigheden. Maar jongeren houd je niet voor de gek, die weten dat je de meeste tijd besteedt aan de dingen waar je van houdt.

Nee, ik zeg niet dat we niet van onze kinderen houden. Natuurlijk houden we van ze - en dat vertellen we ze ook. Toch? Maar we communiceren niet wat we zeggen, maar wie we zijn en wat we doen. Als onze dierbaren eens een maand lang de aandacht zouden krijgen die de televisie nu in ons leven heeft...

Tip: leg dit blaadje weg, doe de televisie en uw mobieltje uit, maak tijd voor uw vriend, vriendin, vrouw, man, kinderen. Laat zien dat u van hen houdt - en vergeet God niet!

Ik moet stoppen, mijn vrouw roept me: ik zit alweer veel te lang achter m'n computer.

Wat is bidden voor u? Uw stuurwiel of uw reservewiel?

Corrie ten Boom

TIJD IS GENADE

Een bekend gezegde is: 'Tijd is geld'. Op de wijzerplaat van een kerkklok, ergens in Duitsland, staat te lezen: 'Tijd is genade'. Dat lijkt me beter. Het zou een woord uit de Bijbel kunnen zijn.

In de Bijbel lezen we veel over tijd. Er is sprake van de tijd van God en van onze, van mijn tijd. In ons leven zijn 'aangename tijden' maar ook 'kwade tijden'. David zegt: 'Mijn tijden zijn in uw hand' (Psalm 31:16). Een gelovige neemt zijn tijd, dit uur, deze dag aan als een geschenk uit de hand van God. Hij ervaart zijn dagen, zijn jaren, als genade.

Door het geloof in de Heer Jezus krijgt een mens kracht en wijsheid om het beste te maken van ieder uur van zijn leven. Om te vergeven, ook als je onrechtvaardig behandeld wordt. Om te hopen, hoewel alles je tegen zit. Om geduldig te dragen, hoewel alles boven je krachten lijkt te gaan. Om te handelen, hoewel de gebeurtenissen van de laatste tijd je verlamd hebben. Om vrede te stichten, hoewel de ander je vijandig behandelt.

WAT IS HET DOEL VAN JE LEVEN?

De tijd waarin we leven wordt gekenmerkt door jagen naar geld, roem, macht en eer. Veel mensen streven dit doel na met alle middelen die tot hun beschikking staan. Men wil in dit leven zoveel mogelijk bezitten en genieten. Aan de dood en de daarop volgende eeuwigheid wil men liever niet denken. In de Bijbel staat: 'Wat toch heeft een mens voor al zijn zwoegen en voor het streven van zijn hart, waarmee hij zich aftobt onder de zon?' (Prediker 2:22). Wanneer de mens sterft moet hij alles achterlaten. Een gezegde in verband hiermee is dat er in een doodshemd geen zakken zijn. Naakt is de mens geboren en zo gaat hij ook heen. Maar zijn ziel dan? Waar blijft die? De Heer Jezus zegt: 'Want wat zal het een mens baten als hij de hele wereld wint, maar schade lijdt aan zijn ziel?' (Matteüs 6:26). Daarom is het belangrijk niet te jagen naar de dingen die voorbij gaan. God roept de mens toe Hem te zoeken. In de Bijbel staat: 'Wie zoekt, zal vinden en wie klopt zal opengedaan worden' (Lucas 11:9). Bent u al begonnen met zoeken? De tijd dringt!

Voorwaar, Ik zeg u: vandaag zult u met Mij in het paradijs zijn.

Lang geleden werden Adam en Eva verdreven uit het paradijs. Omdat ze ongehoorzaam waren geweest aan het woord van God. En alle eeuwen daarna hebben de mensen alleen maar kunnen dromen van een paradijs op aarde. Sommigen denken dat te bereiken door veel aardse bezittingen, anderen door meditatie. Velen trachten het door goede werken te verdienen. Maar de Zoon van God deed wat nodig was: Hij kwam om zijn leven voor ons te geven. 'Zo lief had Hij zondaars, dat Hij voor hen stierf.' Zelfs een boosdoener, die van zichzelf moest erkennen dat hij terecht de doodstraf onderging, kreeg onmiddellijk de toegang tot het paradijs, toen hij zich met geloof tot de Heer Jezus wendde.

EEN VOORBEELD VAN GEVEN

De Baylor-universiteit is een christelijke instelling in Beaumont, Texas, die voor veel jonge mensen tot grote zegen is geweest. De christen die het geld gaf om de school op te richten, verloor later al zijn geld. Men vroeg hem of hij er geen spijt van had dat hij al dat geld voor die school gegeven had en of hij dat geld niet graag terug wilde hebben. Hij antwoordde: 'Nee, helemaal niet. Ik gaf al het geld dat ik gespaard had. Als ik het geld gehouden had, was ik dat nu ook kwijt geweest. Daarom ben ik dankbaar dat ik mijn geld voor die school gegeven heb.' Wat doen we met de bezittingen die God aan ons heeft toevertrouwd? Beseffen we wel, dat we eigenlijk rentmeesters zijn over ons geld? Het is van God en wij mogen het voor Hem beheren. Het geven aan anderen moeten we leren. De Heer Jezus heeft Zelf gezegd, dat het gelukkiger is te geven dan te ontvangen (Hand. 20:35). Hij heeft Zelf het volmaakte voorbeeld gegeven van geven: 'Want u kent de genade van onze Heer Jezus Christus, dat Hij, terwijl Hij arm was, ter wille van u arm is geworden, opdat u door zijn armoede rijk zou worden' (2 Kor. 8:9).

HET MONOPOLYSPEL

Boos bleef mijn zoon achter, nadat zijn vriendje de voordeur uit was.

Half huilend riep hij, dat dit nu zíjn spel was, dat híj voor zijn verjaardag gekregen had. En hij had met dit spel nog nooit gewonnen. Nog nooit!

'Maar jullie hebben er meer dan een uur zo leuk mee gespeeld,' zei ik. 'Jullie hebben gelachen en plezier gehad en dat is nou ineens niet meer belangrijk, omdat je uiteindelijk niet hebt gewonnen?'

Maar hij vond dat ik er niets van begreep. 'Het was zijn spel en hij won er nooit mee. Waarom had hij het dan gekregen?' vroeg hij zich af.

'Misschien wel om te leren verliezen,' antwoordde ik. Ja, soms krijgen we iets waar we hoge verwachtingen van hebben. Maar dan pakt het anders uit en we reageren teleurgesteld.

Zó bedoelden we het niet, we hadden iets anders op het oog!

Bijvoorbeeld het winnen van een spel. Het is iets dat in de laatste vijf minuten plaats vindt. Moet dát dan bepalend zijn voor heel de middag die eraan vooraf ging?

Ook in óns leven gebeuren zulke dingen. Het huwelijk dat misschien op het laatst niet bracht wat je er al die jaren van had gehoopt. De kerk waar je, na jaren van veel voldoening en inspiratie, uiteindelijk werd gepasseerd voor een bepaalde functie, zodat je niet de positie kreeg die je zo graag wilde.

Soms moeten we juist loslaten wat wij zo belangrijk vinden, om te kunnen zien hoe veel het ons eigenlijk heeft gebracht. En soms moet God ons iets geven om dat te leren.

IK GA NAAR HUIS

Wilhelm Busch vertelde: 'In de oorlog was ik als soldaat maandenlang aan het front van het Kubanbruggehoofd. Het was een vreselijke tijd. Onvergetelijk blijft voor mij de dag dat ik bericht kreeg van mijn commandant dat ik met verlof naar huis mocht. Dat was niet zo'n gemakkelijke reis. De reis duurde acht dagen, in volle treinen, in gloeiende hitte. We leden vaak ondraaglijke dorst. Vooral de nachten waren een kwelling. Maar als iemand tegen me gezegd had dat ik er beter aan zou doen uit te stappen vanwege de bezwaren van de reis, dan zou ik hem uitgelachen hebben. Ik zou gezegd hebben: 'Al duurde de reis nog vier keer zo lang, ik ga verder, want ik ga naar huis!' De gedachte dat het een reis naar huis was, maakte alle bezwaren gering en dragelijk. Er was aldoor maar één gedachte in mij: 'Ik ga naar huis. Ik ga naar huis!'

Ons leven als christen is geen reis zonder doel, is geen reis naar het onbekende niets. Wij weten waar de reis heen gaat. Wij gaan naar Huis!

NOGMAALS ZOUT

Als navolgers van Christus hebben christenen een belangrijke taak. Dit kleine onbelangrijke groepje mensen moet de wereld een noodzakelijke dienst bewijzen. Zonder die dienst kan de wereld niet bestaan. Christenen moeten namelijk 'het zout van de aarde zijn'. Als je kookt, neem je een kleine hoeveelheid zoutkorrels en doet die in een grote pan met eten. De zoutkorrels lossen op en verdwijnen. Maar door het zout verandert de smaak en de kwaliteit van het eten. Zo neemt God zijn handvol mensen en strooit ze uit in de grote wereld: de één in een fabriek, waar gelachen wordt over godsdienstige dingen. Een ander in een gezin waar niemand nog bidt of de Bijbel leest. Eén in een school, één in een ziekenhuis, één in een regeringsgebouw. Of in een kazerne of op een kantoor. Overal leven en werken kinderen van God. Zij moeten, alleen al omdat ze er zijn, in hun omgeving de vraag naar God levend houden. Zo begint een christen elke dag zijn taak op dat speciale plekje waar God hem heeft geplaatst. Daar moet hij, volgens de opdracht van Christus Zelf, het zout van de aarde zijn.

JEZUS HELPT

Toen ik op een morgen op weg was naar mijn werk, zag ik een groot aanplakbiljet met een uitnodiging voor een evangelisatiesamenkomst. Als blikvanger stond er met duidelijke letters op: 'Jezus helpt!' Wat een mooie woorden,' dacht ik, 'en zo goed leesbaar.' De dag daarop las ik: 'Jezus helpt toch niet!' Iemand had met een viltstift eronder geschreven: 'toch niet!' Hier moest ik over nadenken. Wie zou die iemand geweest zijn? Een jongeman misschien die moedeloos was, omdat hij niet meer op kon tegen de zonde, de verleiding van drugs of van alcohol? Een moeder van een groot gezin, die te maken had met allerlei zorgen en problemen? Een gehandicapte? Iemand met een kwaal, zonder uitzicht op herstel? Ik zou die voor mij onbekende 'iemand' willen toeroepen: 'En toch helpt Jezus!' Hij helpt verloren mensen om de weg naar God te vinden. Hij is in de wereld gekomen om zondaren zalig te maken. Als wij Hem aangenomen hebben, helpt Hij ons door voor ons te bidden. Hij is een Helper groot van kracht, altijd bereid te helpen, hoe de omstandigheden ook zijn.

EEN GELIJKENIS

De gereedschappen van de Timmerman waren in conferentie.

Broeder Hamer was voorzitter. De vergadering deelde hem mee dat hij maar beter kon vertrekken, omdat hij veel te luidruchtig was. Maar hij zei: 'Als ik deze werkplaats moet verlaten, dan moet broeder Boortje ook verdwijnen. Hij is zo onbetekenend, dat hij heel weinig indruk maakt.' Broeder Boortje stond op en zei: 'Goed, maar broeder Schroef moet ook gaan. Je moet hem maar ronddraaien en nog eens ronddraaien om hem ergens te krijgen.' Toen zei broeder Schroef: 'Als u dat werkelijk wilt, zal ik gaan, maar dan moet broeder Schaaf ook verdwijnen. Hij werkt maar aan de oppervlakte, daar zit geen diepte in.' Daarop antwoordde broeder Schaaf: 'Als ik me terugtrek, dan moet broeder Duimstok hetzelfde doen, want hij is altijd bezig anderen te meten, alsof alleen hijzelf maar juist is.' Broeder Duimstok beklaagde zich op zijn beurt over broeder Schuurpapier: 'Hij is veel te ruw en hij is altijd tegen de draad in.'Terwijl de discussie nog volop aan de gang was, kwam de Timmerman van Nazaret de werkplaats binnen. Hij trok zijn werkkleed aan en ging naar de werkbank om een tafel te maken. Hij gebruikte de zaag, de schaaf, de hamer, het schuurpapier, het boortje, de schroef en alle andere gereedschappen. Aan het einde van de dag was de tafel klaar. Toen stond broeder Zaag op en zei: 'Broeders ik heb gemerkt dat wij allemaal medewerkers van God zijn.'

Alle kritiek in deze gelijkenis mocht op zichzelf waar zijn, maar toch kon de Meester hen allen gebruiken. Ieder werd gebruikt voor het doel waartoe hij bestemd was. De schaaf werd niet als hamer gebruikt, noch de schroef als duimstok.

Wij gedragen ons vaak net zo als de gereedschappen in deze gelijkenis. Wij maken ons druk over anderen, omdat zij de dingen niet doen op de manier waarop wij denken dat zij het moeten doen. Laten we toch voorzichtig zijn met het afkeuren van de gereedschappen van God. Laten wij in nederigheid de ander uitnemender achten dan onszelf (Filippenzen 2:3).

DE PARKETSCHUURMACHINE

Ik raakte in gesprek met een man over de reden waarom hij zijn kerkelijke gemeente had verlaten. Hij was jarenlang zeer actief geweest in vele opzichten, maar hij begon te zien dat het allemaal eigenlijk om de eigen gemeente draaide.

Het was een klein groepje christenen waar hij bij hoorde, ze hadden zich afgescheiden en kerkten in een zaaltje van een bestaande kerk. Dus de diensten waren 's middags. Aan het begin van de middag moest alles klaargezet worden, de stoelen, de muziekinstrumenten, en na de dienst moest alles weer afgebroken worden. Ze waren er haast de hele zondag mee bezig en zo was het ook met veel andere activiteiten. Het vroeg veel tijd en geld, maar kwam eigenlijk alleen maar de gemeente ten goede.

Hij begon in te zien dat dit niet de manier was om licht en zout voor de wereld te zijn en zo hadden hij en zijn vrouw om zich heen gekeken naar een gemeente die wat meer openstond voor het 'dienstbaar zijn in de wereld'. Zo kwamen ze uiteindelijk bij een levendige evangelische gemeente terecht waar ook de kinderen aansluiting vonden bij veel andere kinderen.

Maar ondanks dat ze zich erg thuisvoelden in deze gemeente, probeerden hij en zijn vrouw ervoor te waken om niet weer 'alleen maar' met de gemeente bezig te zijn. Bewust zochten ze ook activiteiten buiten de gemeente.

Hun verhaal sprak mij erg aan. Ik vertelde dat ik eens uitgenodigd was om voor te gaan in een kerkdienst in een dorpje waar drie kerken met elkaar concurreerden. Ik hoorde dat pas later, was welgemoed naar de kerk getogen die mij had uitgenodigd en was heel verbaasd om daar slechts een handjevol mensen te zien zitten. Het waren de koster en zijn vrouw, een dienstdoende ouderling, een diaken en enkele bejaarden.

Ik vroeg na de dienst hoe ze het konden betalen om nog diensten te houden, maar het geld was geen probleem, werd mij verteld. Toen heb ik gezegd, dat ik het niet verantwoord vind om geld op deze manier uit te geven en dat ik er daarom ook niet meer wilde voorgaan.

Later vroeg ik mijzelf af of het geen hoogmoed van mij was geweest, omdat het niet leuk is om een dienst te houden voor een handjevol mensen. Maar dat was het niet. Het was, omdat ik gewoon zeker wist dat God niet blij is met deze manier van gemeente zijn. Geld van God voor zijn werk in de wereld wordt zo slechts gebruikt om het eigen gelijk en gemak in stand te houden.

We zijn gezegend om tot zegen te zijn, niet om in kringetjes om ons eigen gelijk te draaien.

Het deed mij een beetje denken aan de parketschuurmachine die we eens hadden gehuurd. Het ding schuurde zo krachtig op de plek waar je hem liet draaien dat je goed heen- en weer moest blijven lopen en ook vooral in alle uithoeken moest schuren. Lette je even niet op en bleef je staan op dezelfde plek, dan ontstond daar zomaar een soort kuil.

Zo moet ook een gemeente geen zitkuil voor het eigen gemak worden!

In een park van een grote stad in Duitsland staat een reusachtig schaakspel van ongeveer vijf bij vijf meter. De figuren van het spel reiken tot de knie. Je loopt op de zwarte en witte vierkanten en verplaatst de figuren zet na zet. Twee mannen speelden een partijtje op dit grote bord. Een kring van mensen stond toe te kijken. Zwart was aan de winnende hand en wit scheen hopeloos te verliezen. Dan komt een jongeman naar voren en vraagt of hij aan de witte kant mee mag spelen. Beide partners vinden het goed. De speler met zwart voelt zich zeker van zijn zaak. Maar na een paar zetten is de partij door wit gewonnen. De derde man was een internationaal schaakgrootmeester! Je zou kunnen zeggen: een onverwachte redding van een hopeloze partij.

Dit illustreert wat in 2 Timoteüs 1:10 staat: 'Jezus Christus, die de dood van zijn kracht heeft beroofd en leven en onvergankelijkheid aan het licht heeft gebracht.' Jezus is de echte Overwinnaar. Toen alles hopeloos leek, overwon Hij de hel en al zijn machten!

EEN VROME HOND?

Het gebeurde tijdens een evangelisatiecampagne. Iedere avond werd ik keurig begroet door een oude dame en door haar hond, die bij haar was. Als het 'vrouwtje' mij een hand gaf, sprong hij tegen me op en gaf pootjes. De oude dame zat altijd op de eerste rij en de hond zat aan haar voeten. Ze waren allebei opmerkzame toehoorders. Als we voor het gebed opstonden, dan keek het dier naar het vrouwtje en stond ook op. Als wij gingen zitten, dan ging de hond ook zitten. Hij had zich zo goed aangepast aan zijn omgeving dat hij helemaal meedeed.

Veel mensen lijken op die vrome hond. Ze gaan naar de kerk, ze doen in alles mee, ze hebben zelfs kerkelijke tradities en godsdienstige gewoonten. Maar ze zijn geen echte gelovigen, ze passen zich alleen maar aan, ze doen alsof. Ze zijn niet wederom geboren. Nu is een schijnbaar vrome hond geen arme hond, maar een schijnbaar vroom mens is wel een arm mens. Want hij heeft geen zekerheid van de vergeving van zonden. Die krijg je ook niet door braaf mee te doen, maar alleen door het geloof in Jezus Christus!

LEVEN OP AFBETALING

Wij leven eigenlijk 'op krediet'. Wij mogen gebruik maken van ons leven, maar er komt een keer een afrekening. 'Koop nu, betaal later', zeggen stemmen om ons heen. Ze laten ons via allerlei reclame weten dat we slechts hoeven te genieten. En dat genieten schijnt dan altijd alleen maar te kunnen door middel van duur betaalde zaken. Maar dán komt de afbetaling... Maand na maand komen de rekeningen binnen. Het ene gat wordt met het andere gedicht, tot er niets meer te dichten valt. Dan vallen letterlijk de gaten in het bestaan en zijn er alleen nog maar schulden.
Zo kan ons leven er ook uit gaan zien als we er te zorgeloos mee omgaan en als we ons laten verleiden door al die stemmen om ons heen. Dan zijn we als het ware overgeleverd aan een corrupte geldschieter en zakkenvuller. Eerst wil hij ons vriendelijk van dienst zijn, maar langzamerhand komt zijn ware aard boven en worden we uitgeknepen als een citroen.
God heeft een heel ander leven voor ons op het oog. Van Hem krijgen we ons leven zelfs niet op afbetaling, maar gratis. Genade heet dat, en dat is voor iedereen die zich tot Jezus wendt. Die mag zijn leven op afbetaling en vol schulden inruilen voor een echt leven als rijk mens.

Past u op voor de schriftgeleerden.

Misschien zijn wij geneigd - bijna gedachteloos - de schriftgeleerden te veroordelen. Maar hier komt de vraag ook op ons af: hoe zit het met ons hart? Is onze godsdienst misschien ook een uiterlijke dienst en moet het er vooral van de buitenkant goed uitzien? Zijn we uit op een complimentje of op aanzien? Het is wel eens goed op dit punt je eigen hart te onderzoeken. Onze dienst moet geen uiterlijke schijn zijn. Laten we ons niet beter voelen dan anderen, maar ons bewust zijn van de genade die de Heer ons wil geven om Hem oprecht te dienen.