DE VOLGENDE TREIN

GELUKKIG NIEUWJAAR

'(...) zijn barmhartigheden houden niet op,

elke morgen zijn zij nieuw,

groot is uw trouw!'

(Klaagliederen 3:22-23 NBG)

Weer een Nieuwjaar.

De jaarwisseling heeft voor mij iets bijzonders. Het roept voor mij een sfeer op van afsluiten wat achter mij ligt en spanning voor een nieuwe start. Terugkijken en vooruitkijken.

En dan dat unieke: die aparte Nieuwjaarsdag. Ik weet wel dat alle dagen gelijk zijn, maar toch heeft Nieuwjaarsdag voor mij een bijzonder karakter. Een nieuwe dag aan het begin van een nieuw jaar. In vergelijking daarmee zijn de andere dagen van het jaar maar 'gewone' dagen.

De tekst uit Klaagliederen plaatst deze gedachte toch wel tegen een andere achtergrond. Eigenlijk is elke dag een Nieuwjaarsdag: elke dag is de eerste dag van de periode die komen gaat. En elke dag is er de barmhartigheid van de Heer; zijn barmhartigheden houden niet op. Barmhartigheid. Wat een mooi woord is dat. Er zit 'erbarmen' in, gekoppeld aan het 'hart'. Van Dale zegt erover: 'barmhartigheid: gezindheid van medelijden, mededogen te hebben'. Vervolgens vindt u er een opsomming van de zeven werken van barmhartigheid, gebaseerd op Matteüs 25:35-40: de hongerigen spijzigen, de dorstigen te drinken geven, de naakten kleden, de vreemdelingen herbergen, de gevangenen bezoeken, de zieken bezoeken en de doden begraven.

De Heer wil u voeden, u te drinken geven, u kleden, herbergen en bezoeken. En dat elke dag opnieuw.

Groot is uw trouw, o Heer,

iedere morgen aan mij weer betoond.

Al wat ik nodig had,

hebt Gij gegeven.

Ik wens u toe dat elke dag een Nieuwjaarsdag zal zijn, tot de 'nieuwe dag' aanbreekt!

Dit is het lot van wie op zichzelf vertrouwen.

'Mag ik uw aandacht alstublieft?' Met enige stemverheffing begint de voorzitter een rumoerige vergadering. Zo ongeveer begint de psalm van vandaag. De schrijvers, de zonen van Korach, willen graag de aandacht van de lezer, ongeacht afkomst of sociale status. Alle bewoners van de wereld doen er goed aan aandachtig te luisteren.

Deze psalm lijkt wel speciaal geschreven voor ons in het rijke Nederland. Mensen die maar al te vaak vertrouwen op hun vermogen en er soms ook nog prat op gaan. Mensen die een vermogen achterlaten als ze sterven. Het laatste hemd heeft geen zakken, is een oud gezegde. Rijkdom geeft ons misschien een gevoel van zekerheid, maar het is even betrouwbaar als het ijs van een dichtgevroren vijver. Rijkdom geeft houvast zolang als het duurt, maar zeker niet voor eeuwig. God stelt ons in staat om welvaart te verwerven. Voorspoed hebben we niet op eigen kracht verworven. De mens zonder God leert door zijn rijkdom geen Godsvertrouwen, maar beroemt zich op zijn eigen capaciteiten, en op de welvaart die hij daardoor bereikt heeft.

Een mens die op zichzelf vertrouwt, hoe rijk ook, ontkomt niet aan het oordeel van God. Ook kan hij met zijn goederen niemand vrijkopen. Uiteindelijk is de mens die niet op God vertrouwt gelijk te stellen met een stuk vee, met een schaap in het dodenrijk dat geweid wordt door de dood.

Gelukkig maar dat de psalm hier niet ophoudt. Er is hoop, ook voor Nederland. Wat God vraagt voor een leven is niet te betalen. Daarom kan alleen God zelf iemand vrijkopen uit de macht van de dood. Dat doet Hij door zijn Zoon Jezus Christus. Iemand die dit echt weet, hoeft niet meer bang te zijn. God zal hem niet alleen verlossen van de dood, maar hem ook opnemen in heerlijkheid.

Een kind van God hoeft niet jaloers te kijken naar zijn rijke buurman die zich gelukkig prijst. Uiterlijke pracht is gezichtsbedrog. Iemand zonder inzicht zal het licht nooit meer zien. Maar mensen met inzicht mogen zich baden in het licht van de eeuwige zon, Gods Zoon Jezus Christus.

U bent, o God, van eeuwigheid tot eeuwigheid.

De laatste dag van het jaar. We gaan elkaar straks aan het slot van de dag een gelukkig 2010 toewensen. Voordat we verder gaan, staan we stil. Echt de tijd stilzetten gaat natuurlijk niet. De tijdsloop van eeuwigheid gaat als een voortdurende stroom verder. Maar wat is het goed om te weten dat God Zich op ieder punt van die stroom bevindt. Hij is het begin en het einde, de Alfa en Omega, de eerste en de laatste. En in alles wat daartussenin ligt, is Hij de Aanwezige, de Ik-Ben-Er. Niet alleen dat Hij er is, maar veel meer: met heel zijn wezen is Hij op ons gericht.

Je leeft maar één keer. Je kunt er maar éénmaal wat van maken, en wat heb je nu eigenlijk voor een tijdsspanne tot je beschikking? Mozes, de godsman die de dichter was van deze psalm, is zelf honderdtwintig geworden, maar zijn statistisch optimisme is hier nog niet zo groot: zeventig, tachtig jaar. Iemand van zeventig die sterft - daar schrikken we van, die was écht jong. Tachtig is iets wat ons nauwelijks extra blij en trots maakt, in onze West-Europese maatschappij van het begin van de eenentwintigste eeuw.

Maar dat is het punt niet. De tijd, kort of lang, staat tegenover de eeuwigheid. Zelfs duizend jaar zijn in de ogen van de Eeuwige als de dag van gisteren die voorbij is. In vergelijking met Hem zijn we allemaal als grassprietjes, die in de opkomende zonnewarmte zomaar verdwijnen. Hij alleen is de Levende, degene die is en beweegt, en in wie wij leven en zijn en bewegen.

Daarom is zo'n oudejaarsdag zo gek nog niet. Even stilstaan bij onze eigen kleinheid, en bij de grootheid van God. Straks mag je je agenda weer oppakken, maar leg 'm nu maar even aan de kant. Huiveren in eerbied voor de Heer, en je laten bemoedigen en vertroosten door zijn levende kracht.

Wij zijn als adem, U was er altijd,

Heer van de eeuwen, God van de tijd.

Wij zijn hier even, U bent voor eeuwig,

heersend met liefde en majesteit.

En ze bracht een zoon ter wereld, haar eerstgeborene; ze wikkelde Hem in een doek.

Hoera, 't is een jongen! Dit is het eerste hoogtepunt van het leven van de Heer Jezus. Hij kwam in de wereld. Zonder fanfare, zonder majesteit, zonder juichende menigten. Niemand op aarde had speciale interesse in dit gebeuren. De hemel kon zich echter niet stilhouden: onmiddellijk braken legerscharen van engelen door het dunne gordijn heen dat het zichtbare van het onzichtbare, het tijdelijke van het eeuwige scheidt. Glorie voor God in de hoogste hemelen, vrede op aarde, vreugde in mensen! De machtige helden van God begrepen heel goed dat hiermee een beslissend gebeuren in gang was gezet dat de loop van de geschiedenis zou veranderen.

Hoera, 't is een jongen! Dat wist Maria natuurlijk al lang van tevoren, en een echografie had ze daarbij niet nodig. Let op hoe zorgvuldig de dingen van Boven af worden georkestreerd; er is niets aan het toeval overgelaten. De voorloper, de heraut, Johannes de doper, was juist tevoren geboren uit oude mensen, die menselijk gesproken geen schijn van kans hadden ooit nog een kind te krijgen. Jozef krijgt persoonlijk nauwkeurige aanwijzingen. Maria wordt precies geïnformeerd wat de Geest in haar zal gaan bewerken. Het is een drukte van belang, af en aan vliegende engelen, en mensen die gehoorzaam doen wat God van hen verwacht.

Stel je toch eens voor dat Maria 'nee' had gezegd op de aankondiging van Gabriel: nee, laat iemand anders dat maar doen; ik vind 't een beetje eng! Of zoiets. Hoe was het dan gegaan? Een ongelegd ei natuurlijk, en áls het was gebeurd, zou God er vast wel een oplossing voor bedacht hebben. Maar zelfs in de allergrootste gebeurtenissen van de wereldgeschiedenis schakelt God mensen in, dat zie je hier maar weer. Door mensen heen volvoert God zijn grootse plannen. Nu weten we dat van Maria, en we knikken, en we vinden het prachtig. Maar de kleine dingen dan, de dingen van ons eigen leven? Wij dan? Kan God zijn raad door ons heen volvoeren? Kan de Heer Jezus door ons in de wereld worden 'neergezet'? Of moet iemand anders dat maar doen, gewoon omdat het een beetje raar is of een beetje eng?

Jullie zullen Mij wel zien, want Ik leef en ook jullie zullen leven.

Immanuël, God met ons, zó kwam Hij zijn leven met ons delen. De plaats waar Hij geboren werd, was een stal bij een herberg, waar het zo vol niet kon zijn of bij Hem was er ruimte. De Mensenzoon, volwassen geworden, hield niets voor Zichzelf. Ook de wonderen, de krachten en de genezingen deelde Hij met allen die de nood van hun leven voor Hem openstelden. Hij brak het brood, de vis en de gebakken honingraat met ons. Maar aan het eind ging Hij nog verder: zijn leven gaf Hij in de dood, om in de opstanding, door de Geest, al zijn levenskracht met ons te delen. We 'zien' Hem in dit nieuwe leven, door het geloof.

De Vader is in Mij. Als je Mij niet gelooft, geloof het dan om wat Hij doet.

We zijn op Jezus nog lang niet uitgekeken. Laten we maar weer beginnen met dat waarover we in deze donkere dagen voor Kerst zo veel horen. Een kleine, schattige baby, de Zoon. Een schitterend geheim: de Vader is in Hem. Vriendelijk en royaal maakt de Heer Jezus ruimte voor hen die moeite hebben met geloven. Geloof je Mij niet? Kan gebeuren. Misschien is het wonder té groot. Wacht maar even af wat dit Kind straks allemaal zal gaan doen: de Zoon doet de werken van de Vader. Laat je overtuigen door zijn wonderkracht, laat zijn liefde je hart winnen. Geef Hem de kans om je twijfel en ongeloof te boven te komen.

Niemand kan bij de Vader komen dan door Mij.

De weg die in Bethlehem begonnen is, gaat verder via Galilea, Judea, Jeruzalem, Golgota. De weg komt via Jezus' glorieuze opstanding en via de hemelvaart uit bij de Vader.

Als je wilt weten hoe machtig, liefdevol en heerlijk de Vader is, moet je naar de kleine baby in de kribbe kijken. De Zoon laat de Vader zien. Het Woord is vlees geworden. Jezus kwam onvoorstelbaar dicht bij ons, zó nabij dat wij mensen Hem konden aanraken, met alle zintuigen Hem ervaren. Zelfs: deze unieke Mens doden, en dat is precies wat 'wij' gedaan hebben. Kwetsbaar, breekbaar, toch heel erg indrukwekkend: de openbaring van God

Nu is de grootheid van de Mensenzoon zichtbaar geworden.

Je zou denken: bij de kribbe van Bethlehem kon dat nog niet gezegd worden, dat de grootheid van de Mensenzoon zichtbaar geworden was. Eerder zou je zeggen: de kleinheid van dit zwakke mensenkind zie je juist maar al te duidelijk, zijn vernedering in plaats van zijn verhoging.

Denk er nog eens goed over na. Kijk nog eens goed naar dit mensenkind. Juist in zijn kleinheid zie je zijn grootheid. Juist in het lijden van de Heer Jezus zie je zijn heerlijkheid. Nooit straalde er zo veel luister van Hem af, als op het moment van het allerdiepste duister, de Godverlatenheid op Golgota. En door Hem werd de grootheid van God zichtbaar.

Vertel aan uw nageslacht: zo is God.

We zijn minder dan een week verwijderd van het kerstfeest. Bij alle drukte van de voorbereiding van de feestdagen is het heel goed ons de vraag te stellen waar we te midden van alle lawaai Hem kunnen vinden. God is in de hemel, hoog, ver weg. Maar er zijn plekken op aarde waar God Zich manifesteert. Gods roem reikt tot aan de einden der aarde, maar er is ook een concrete plaats waar Hij zichtbaar wordt. De psalmdichter wijst die plek aan: de Sionsberg, de stad van de Heer van de hemelse machten. In het licht van het nieuwe verbond kunnen wij die plek nog beter aanduiden: Jezus.

Bij God is een theekopje berouw al genoeg om een oceaan van genade over je heen te storten.

Uit: Geloof, zekerheid, groei, Willem J. Ouweneel

DE VOLGENDE TREIN

Dagelijks reizen vele mensen met de trein. Op de stations rennen ze door elkaar, de één naar links, de ander naar rechts. Er wordt met koffers gesleept en iedereen heeft haast, want niemand wil de trein missen.

En dan gebeurt het: je komt hijgend aan op het juiste perron en je ziet de trein nét vertrekken. Gemist! Erg vervelend - je was namelijk maar tien seconden te laat. Maar je kijkt op het bord en je ziet dat de volgende trein al over dertien minuten komt. Gelukkig, je hebt een herkansing.

Ook al gelooft niet iedereen dit, toch is ieder mens op reis - naar de eeuwigheid. Een verkeerde keus of te lang gewacht zal je lot tot in eeuwigheid beslissen. Geen herkansing!

Maar als u nu Gods boodschap van liefde en verlossing aanneemt, zorgt Hij dat u op de juiste tijd en plaats aankomt: daar waar Hij zelf woont.

Ik geef jullie een nieuw gebod: heb elkaar lief. Zoals ik jullie heb liefgehad, zo moeten jullie elkaar liefhebben. Aan jullie liefde voor elkaar zal iedereen zien dat jullie mijn leerlingen zijn. -- Johannes 13:34-35

DE BLAADJES VALLEN

Het is nu echt herfst!

Bij dit seizoen heb ik altijd gemengde gevoelens. Zo mooi, al die kleuren van de bomen. Ik vind het prachtig om te zien en het is elke dag anders.

Toch is het een beetje een treurig seizoen, het verval van de zomer eigenlijk.

Voorlopig geen zicht op nieuwe blaadjes en zonnige terrasjes. Dat wordt dus binnenzitten of warm gekleed naar buiten.

Afgelopen weekend reden we door de polders en er waren enkele bomen die nog wel blaadjes hadden. 't Was net alsof ze er nog niet aan toe leken te zijn om die laatste bruine, eigenlijk al dode, blaadjes te laten gaan. Nog even wachten... mag het nog even wachten?

Je weet hoe het verder gaat. Ze zullen afvallen. Storm en regen zullen het afmaken. De winter is in aantocht en in die tijd lijkt alles stil te staanHeb je dat ook weleens, dat je iets moeilijk los kunt laten? Want je weet wat je hebt en je weet niet wat ervoor terug zal komen. Zelfs die laatste bruine blaadjes, de restjes van wat er was, lijken nog de moeite waard om vast te houden.

God wil ons soms iets nieuws geven en dat kan pas wanneer we loslaten wat we in onze handen hebben.

Zoiets als de graankorrel die de grond in moet om te sterven. Vervolgens brengt hij meervoudig vrucht voort.

Of zoals de ranken aan de wijnstok, die gesnoeid worden opdat er meer vrucht zal zijn. Of die worden weggehaald omdat ze geen vrucht droegen.

Allebei pijnlijke processen die in eerste instantie helemaal niet leuk zijn, maar als doel hebben om verbetering te brengen. Het getuigt van nieuwe dingen, hoop en zekerheid dat er iets goeds uit voort zal komen. Het is als de hoop die in ons leeft.

BIJBEL EN MOBIELE TELEFOON

Stel je eens voor wat er zou gebeuren als we op dezelfde manier met onze Bijbel omgaan als dat we met onze mobiele telefoons doen?

Het zou betekenen dat we:

- onze Bijbel constant in de zak van onze broek of jas hebben;

- er meerdere malen per dag een blik in werpen;

- wanneer we hem vergeten, weer terug naar huis of kantoor gaan om hem te halen;

- hem gebruiken voor het verzenden van berichten naar onze vrienden;

- hem behandelen alsof we nooit zonder hem hadden kunnen leven;

- hem aan onze kinderen meegeven, voor hun veiligheid en om met hen te communiceren.

In tegenstelling tot een mobieltje heeft de Bijbel nooit storing op het netwerk. Op elke locatie is er verbinding. We hoeven ons geen zorgen te maken over het beltegoed, want Jezus heeft de rekening al betaald en we kunnen onbeperkt bellen.

Laten we er dan ook gebruik van maken!Enkele 'alarmnummers':

Als je verdrietig bent, bestudeer dan Johannes 14.

Als je nerveus bent, bestudeer dan Psalm 51.

Als je bezorgd bent, bestudeer dan Matteüs 6:19,34.

Als je in gevaar bent, bestudeer dan Psalm 91.

Als God ver weg lijkt, bestudeer dan Psalm 63.

Als je vertrouwen moet worden versterkt, bestudeer dan Hebreeën 11.

Als je alleen en doodsbang bent, bestudeer dan Psalm 23.

Als je hard en kritisch bent, bestudeer dan 1 Korintiërs 13.

Als je het geheim van geluk wilt kennen, bestudeer dan Kolossenzen 3:12-17.

Als je verlangt naar vrede en rust, bestudeer dan Matteüs 11:25-30.

HET KRUIS EN DE KLOK

Een toerist vertelde: 'Ik bezichtigde in Triberg, de klokkenstad van het Zwarte Woud, een kerk. Mijn oog werd onmiddellijk getroffen door een reusachtig kruisbeeld dat aan het plafond was bevestigd door middel van een zware ketting. Boven het kruisbeeld was een uurwerk aangebracht. Ik vroeg aan de koster wat de betekenis hiervan was. Hij wist het niet, maar hij vond het wel praktisch voor de dominee, die kon tenminste zien dat het tijd was om op te houden met zijn toespraak. Ook was het nuttig voor de bezoekers om de bus niet te missen. Dat was wel een verklaring, maar die bevredigde me niet. Op de terugweg zat ik naast een Tribergse klokkenmaker en ik vroeg hem naar de betekenis van het kruisbeeld en de klok. "Dat kan ik u vertellen. Het antwoord is heel eenvoudig. Voor wie op het kruis ziet heeft het uur van de beslissing geslagen, vòòr of tegen Christus." Een betere verklaring had ik niet kunnen krijgen. Ik dacht aan de discipelen van Johannes de Doper, die zijn woorden hoorden: 'Zie het Lam van God.' Op hoge leeftijd wist één van die twee zich nog te herinneren: Het was het tiende uur.'

Uit zijn overvloed zijn wij allen met goedheid overstelpt.

God, de eeuwige Zoon, wordt in de inleiding van dit Evangelie het Woord genoemd. Hij verschijnt als mens op de aarde en heeft bij ons gewoond. Wij, de gelovigen, hebben zijn grootheid gezien, Hij is vol goedheid en waarheid. Hij kwam om de liefde van God voor ons te laten zien. Hoe deed Hij dat? Door Zichzelf aan het kruis op te offeren en ons zo met God te verzoenen. God heeft zijn eigen Zoon niet gespaard, maar Hem omwille van ons allen prijsgegeven. Door deze overvloed van liefde worden we door het geloof met goedheid overstelpt. Laten we God danken voor zijn onbeschrijfelijke geschenk!

14 Het Woord is mens geworden en heeft bij ons gewoond, vol van goedheid en waarheid, en wij hebben zijn grootheid gezien, de grootheid van de enige Zoon van de Vader. 15 Van hem getuigde Johannes toen hij uitriep: ‘Hij is het over wie ik zei: “Die na mij komt is meer dan ik, want hij was er vóór mij!”’ 16 Uit zijn overvloed zijn wij allen met goedheid overstelpt. 17 De wet is door Mozes gegeven, maar goedheid en waarheid zijn met Jezus Christus gekomen. 18 Niemand heeft ooit God gezien, maar de enige Zoon, die zelf God is, die

aan het hart van de Vader rust, heeft hem doen kennen.

Joh.1:14-18

Het licht schijnt in de duisternis.

Toen de Heer Jezus als mens hier op aarde kwam, wierp Hij licht op de mensen. Dat was een doorn in het oog van de vorst van de duisternis, de duivel. Hij probeerde het licht in zijn macht te krijgen door de Heer Jezus te verleiden. Dat is hem niet gelukt. Gelukkig maar. Bovendien hebben veel mensen Jezus niet willen zien als de Zoon van God. Zij hebben Hem niet aanvaard. Maar degenen die Hem wel ontvingen en in zijn naam geloofden, gaf Hij het voorrecht om kinderen van God te worden. Dat is genade van God. Laten we God danken voor zijn onbeschrijfelijke geschenk, zijn geliefde Zoon.