WANDELEN MET HEM

(ON)DANKBARE KINDEREN

Als je kinderen krijgt, kom je heel je leven niet meer los van het feit dat je vader of moeder bent geworden. Ook al zijn ze misschien zelf al op middelbare leeftijd: ze blijven je kinderen. Natuurlijk vinden we het fijn dat onze kinderen een goede baan krijgen. Maar als die goede baan of positie ertoe leidt dat dat kind zich af gaat zetten tegen het milieu waar het uit komt, en maar heel weinig meer thuiskomt of zich misschien zelfs voor ons schaamt, dan doet dat ons verschrikkelijk pijn. Het geeft het gevoel dat je alles hebt gedaan wat je kon, het kind heeft ervan geprofiteerd en wil nu liever niet teveel meer met je te maken hebben.

God is onze Vader, en net als aardse vaders blijft Hij dat voor eeuwig. Hij zorgt voor ons en heeft alles voor ons overgehad, zelfs zijn Zoon. Hij heeft Zich er niet voor geschaamd ons zijn kinderen te noemen. Het past ons niet te denken dat wij onze talenten zelf verdiend hebben en het wel zonder Hem af kunnen. Wat Hij zo graag wil, is dat we eens glimlachen van dankbaarheid in de wetenschap dat wij de beste Vader hebben die er is. Want uit Hem en door Hem en tot Hem zijn alle dingen ... ook onze talenten.

Schenk Hem vandaag eens zo'n dankbare glimlach, dat is Hij toch wel waard?

DE MENS HEEFT EEN ZIEL

De materialist zegt: 'Maak u geen zorgen over uw ziel. U hébt geen ziel.' De vrijdenker voegt er aan toe: 'Met de dood is alles voorbij.' De mens die vanuit zijn gevoel redeneert, zegt: 'God is veel te goed om iemand naar de hel te sturen.' De religieuze mens zegt: 'U hebt geen moord begaan, u hebt niet gestolen, u hebt uw best gedaan. God zal het wel goed maken met u.'

Maar wat zegt God? De mens heeft een ziel die verloren kan gaan. Dat is wat de Bijbel noemt: 'Zijn ziel verliezen' of: 'Zijn ziel erbij inboeten' of: 'Schade lijden aan zijn ziel.' Alle rijkdom van deze wereld moet de mens bij zijn dood achterlaten, maar zijn ziel, zijn geest, blijft eeuwig bestaan. Die ziel moet in de eeuwigheid voor God verschijnen, om uit zijn mond het eindoordeel te horen. God wil u graag redden. Uw ziel is Hem alles waard: daarom gaf Hij zijn eigen Zoon

DUIF EN EIGENAAR

Als een duif een eigenaar heeft en hij wordt ergens losgelaten, zal hij altijd rechtstreeks terugvliegen naar zijn eigen huis. Bij de doop van de Heer Jezus, toen de hemel openging, vloog de Duif (de heilige Geest) naar zijn huis (de Heer Jezus). En ook nu nog komt de heilige Geest wonen in ieder mens die Hij herkent als zijn thuis. (Zie Handelingen 5:32; 1 Korintiërs 6:19,20.)

NIET BEZORGD VOOR DE DAG VAN MORGEN

Een arme vrouw moest hard werken om de kost te verdienen. Toch was zij een blijmoedig christen. Op een dag zei een vriendin die alles van de sombere kant bekeek, tegen haar: 'O, Nancy, het is mooi voor jou dat je zo gelukkig bent. Maar je moet ook nuchter zijn en eens denken aan de toekomst. Denk je eens in dat je ziek wordt en niet meer kunt werken. Of veronderstel dat de baas waar je nu werkt gaat verhuizen en je geen werk meer hebt. En neem eens aan dat er niemand meer is die nog werk voor je heeft. Stel je eens voor dat...' 'Stop', riep Nancy, 'ik veronderstel nooit dingen die in de toekomst zouden kunnen gebeuren. De Heer is mijn Herder en ik weet dat mij niets zal ontbreken. Weet je, al die veronderstellingen van jou maken je eigen leven somber. Je kunt beter stoppen met je zorgen te maken over dingen die kunnen gebeuren. Je moet leren helemaal op de Heer te vertrouwen.' Iemand heeft het zo gezegd: 'Ik maak me geen zorgen voor de dag van morgen, de Heiland zal ook morgen voor me zorgen. Wat ik vandaag van de Heer verwacht, is zijn genade en zijn kracht.'

Sta op Here! o God, hef uw hand op.

Deze psalm begint met een klacht, maar eindigt met bemoedigende woorden en zelfs aanbidding. Ertussenin spreekt de psalmdichter eerlijk naar God uit wat er in hem leeft. De hoogmoedige houding van de goddeloze mensen rondom hem stuit hem tegen de borst, en hun voorspoed doet hem pijn: ze bekommeren zich totaal niet om Degene aan Wie ze alles te danken hebben, en toch gaat het hun zo enorm voor de wind. God bestaat voor hen niet, en hun vooruitgang hebben ze uitsluitend aan hun eigen kunnen te danken. Nog erger is dat ze hun laagste instincten zonder remming botvieren: ze hebben het voorzien op de zwakke en keren zich tegen degene die er al ellendig aan toe is.Toch ziet God dat alles. Hij merkt het onrecht op en vergeet het niet. Dat is ook in 2010 zo. Soms lijkt God ver weg en verbergt Hij Zich voor ons. Maar de zwakke mag zich op Hem verlaten, en ervan overtuigd zijn dat Christus Koning is voor eeuwig. Ooit zal alle hoogmoed verstommen, als zijn koningschap zichtbaar wordt. Christus zal regeren totdat alle vijanden van God aan Hem onderworpen zijn. Wij zien dat nu nog niet, maar geloven dat wat God beloofd heeft werkelijkheid zal worden.

God laat soms moeilijke dingen in ons leven toe. Dingen die we niet begrijpen. Maar we mogen ermee naar God gaan. Hij begrijpt ons. Hij wacht altijd op ons, in voorspoed en tegenspoed. Hij wil ons vertroosten als wij het moeilijk hebben. Zo komen we dichter bij Hem dan voorheen. De 'zwakke' weet dat hij God nodig heeft. De Heer bemoedigt de zwakke in zijn hart en geeft hem een vrede die meer waard is dan alles wat de wereld biedt. Wanneer wij denken dat wij sterk zijn, wanneer het ons voor de wind gaat, zijn we geneigd op onze eigen krachten te vertrouwen. Dat is niet goed. Het is veel beter om in het bewustzijn van eigen zwakheid naar God te gaan. Dan kan Hij zijn kracht aan ons laten zien. Dezelfde kracht die de Heer Jezus uit de doden opwekte, is er ook voor ons, als wij ons voor God openstellen.

ERNSTIGE DINGEN? MORGEN!

Eeuwen geleden leefde in Griekenland koning Archias. Hij was een heel egoïstisch man, die alleen voor zijn eigen plezier leefde en weinig of niets gaf om de noden van zijn volk. Velen haatten hem en ten slotte werd er een complot gesmeed om hem te doden. Archias wist niets van dat complot, maar hij had een vriend in Athene. Die hoorde ervan en besloot hem te waarschuwen. Hij schreef de koning een brief waarin hij hem waarschuwde voor het gevaar. Ook gaf hij hem advies hoe hij aan het gevaar kon ontsnappen. De brief liet hij haastig wegbrengen door een boodschapper. Archias was juist bezig een groot feest te vieren toen de boodschapper kwam. Omdat hij helemaal van Athene was gekomen met een belangrijke brief, mocht hij meteen bij de koning komen. Hij zei: 'Majesteit, de man die u deze brief stuurt, vraagt u dringend hem direct te lezen, want het gaat om heel ernstige dingen.' Maar de koning was niet in de stemming om de brief te lezen. Niet vermoedend wat erin stond, legde hij de brief lachend weg en zei: 'Ernstige dingen? Morgen! Toen ging hij door met feest  vieren

Helaas voor Archias kwam er voor hem geen morgen meer. Het plezier eindigde plotseling en droevig. Midden in het lawaai van het feest werd er een aanslag op de koning gepleegd en werd hij gedood.

Misschien leef je ook een leven van pret en plezier? Je geniet van het leven en leeft toe naar de feestjes na je werk? Maar om je ziel bekommer je je niet en je denkt net als koning Archias: 'Ernstige dingen? Morgen!' Maar stop! Misschien is er voor jou geen morgen. Vandaag kan je laatste dag op aarde zijn. Wat gebeurt er als God dan tegen je zou zeggen, net als eens tegen een rijke man: 'Dwaas, in deze nacht zal je ziel van je worden afgeëist!' Je houdt niet van ernstige dingen? Zonder twijfel zal satan proberen je deze waarschuwing te laten vergeten. Maar God stuurt je deze boodschap van liefde en een middel om aan het oordeel te ontkomen. Dat middel is de Heer Jezus, die stierf op het kruis. God biedt je vergeving aan door het geloof in de Heer Jezus. Neem deze waarschuwing serieus en zeg niet als Archias: 'Ernstige dingen? Morgen!'

EN TOCH...

Mijn grootvader was een ouderwetse boer met een gemengd bedrijf. Je weet wel, een ren vol kippen, een kot vol varkens, een stal met koeien en daarnaast wat landbouwgrond. Van alles genoeg, maar toch net niet zoveel dat hij het niet kon bijbenen. Toen ik hem eens vroeg waarom hij twee paarden had, legde hij mij uit dat hij zoveel land had, dat het te veel was voor één paard. Ik keek hem aan met vragende ogen, een kind van acht was ik. Hij legde uit dat hij niet één paard al het werk wilde laten doen. Soms gebruikte hij ze om de beurt, soms samen voor één werktuig zodat ze de last konden delen. Ik keek nog eens naar de dieren en bedacht dat ze het goed hadden bij mijn opa.

Later kwam de intensieve veeteelt. Het vee kwam in kale doorloopstallen te staan, paarden werden vervangen door tractoren die harder konden werken en dieper konden ploegen. Als men opa vroeg hoe hij al deze dingen vond, dan zei hij dat de tijd verder ging en hij uit de tijd was. Totdat hij een keer zag dat er koeien met zwerende hoeven stonden in een kale stal waar niets aan werd gedaan. Toen werd het hem te veel en kwam hij tot de uitspraak dat de mens de schepping niet waard is We kunnen niet terug naar de jaren vijftig, maar wat we wel kunnen doen, is zorgen dat we weer een gezonde kijk krijgen op dat wat ons is gegeven. Want hoewel we denken dat alles ons toebehoort, gaat het wel om de schepping van God. Een schepping die nu zucht onder de gevolgen van alles wat er verkeerd is gegaan, maar die in de toekomst nieuw zal zijn. Ik las in Habakuk dat ik, ook al is er geen bloeiende vijgenboom, geen druif aan de wijnstok en wordt er geen olijf meer geplukt of geven de akkers geen voedsel, staat er geen schaap meer in de kooi en geen koe meer in de stal, mag juichen in God, want Hij is onze bevrijder. Ik vond het wel erg grote woorden. Stel je voor dat je stallen leeg zijn en alles doods is? Ben je je dan bewust van de God die jouw persoonlijke Bevrijder wil zijn? Want alleen dan zul je iemand zijn die de nieuwe hemel en de nieuwe aarde zal zien. De grondslag voor de toekomstige bevrijding van de aarde werd gelegd in het offer van de Zoon van God. Ik besef nu weer hoe veelomvattend dit offer was voor de hele schepping.

DEZE BRIEF IS VOOR JOU...

Ik schrijf je deze brief omdat je de moeite waard bent!

Ik zag je gisteren nog toen je met je vrienden praatte.

Ik heb de hele dag gewacht, want Ik hoopte dat je ook met Mij wilt praten.

Soms zie je er zo verdrietig uit, zo alleen...

Dat doet Mij pijn, want Ik weet hoe jij je voelt.

In de tijd dat Ik op aarde was,

heb Ik het moeilijker gehad dan jij het ooit zult hebben.

Tweeduizend jaar geleden heb Ik voor jou gekozen.

Ik heb voor jou gekozen omdat jij belangrijk voor Mij bent.

Zo belangrijk, dat Ik de prijs heb betaald voor jouw fouten en tekortkomingen,

toen Ik daar aan het kruis hing tussen hemel en aarde.

Ik was door God verlaten, zodat jij weer bij Hem kunt komen.

Ik heb mijn leven gegeven om jou te kunnen redden.

Na drie dagen ben Ik weer opgestaan en heb Ik de dood overwonnen,

zodat jij het eeuwige leven kunt krijgen.

Ik weet dat tweeduizend jaar een lange tijd is en Ik kan me goed voorstellen dat het moeilijk is om te geloven wat Ik voor jou heb gedaan.

Toch is het zo! En dat probeer Ik je te vertellen door wat je om je heen ziet, in de blauwe lucht en het groene gras.

En Ik probeer het je te vertellen als Ik je omhels met warme zonnestralen.

Roep Me... Praat alsjeblieft met Me...

Vertel Me waar je mee zit.

Ik kan je helpen!

Als je voor Mij kiest, kan Ik je fouten en tekortkomingen vergeven.

Als je voor Mij kiest, kun je het eeuwige leven krijgen.

En dat is een leven zoals het leven bedoeld is.

Neem me aan als Koning van je hart en Ik zal je mijn liefde geven.

Ik zal je zo veel liefde geven dat je die kunt uitdelen aan anderen.

Ik zal je troosten als je verdriet hebt en je hart laten zingen als je blij bent.

Kies voor Mij!

Ik heb al voor jou gekozen!

Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Ik ben de enige weg tot de Vader.

SHALOM OF SALAAM

Het zijn beide woorden met een diepere betekenis dan alleen maar vrede. Het zijn beide ook religieus en politiek geladen woorden. Shalom is vrede voor Jeruzalem, een vrede die politiek van betekenis is voor Israël. Salaam is verbonden met de Dar el Salaam, de vestiging van een islamitisch rijk. Vrede onder de voorwaarden van een religie of een sterk ideologische politieke overtuiging. Ik ga voor de vrede, dat is duidelijk. Wie niet? Alle Israëliërs, alle moslims gaan voor vrede, hún vrede. Ik ga voor de vrede van God in mijn hart. Heel persoonlijk. Een vrede die gelooft, geneest, vergeeft, tegemoetkomt en geen politieke of religieuze belangen heeft te verdedigen. De vrede van God die alle verstand te boven gaat. Niet de vrede van een oorlogsgod, maar van de Vredevorst!

STA STIL!

Stilstaan oogst bij ons geen bewondering.

Stilstaan roept bij ons associaties op met: in de file staan (en je ergeren); stagnatie in de vooruitgang; 'stilstaan is achteruitgaan'.

Ik vermoed dat dit mede komt door de cultuur waarvan we deel uitmaken. Onze omgeving houdt ons vrijwel permanent voor dat we slechts dan meetellen als we steeds verder omhoogkomen op de maatschappelijke ladder, als we steeds meer macht, invloed en status verwerven, als we steeds verder en langer op vakantie kunnen gaan, als we over een steeds grotere financiële reserve beschikken, als we... als we...

Steeds hoger, steeds verder, steeds sneller. Dat roept de omgeving mij en u toe!

En de prijs? Herkent u het volgende?

- Ik ben zo moe.

- Ik voel me zo leeg.

Ik herken het wel!

Is er een mogelijkheid om aan deze wurggreep te ontsnappen?

Ook op het 'christelijk erf' kunnen we het zo druk hebben. Wat dat betreft hebben we een 'druk geloof'. We moeten van onszelf (of van anderen) hieraan deelnemen, dat doen, daar belangstelling voor hebben.

Bij ons thuis hangt op een prikbord de volgende uitspraak: 'De grootste troef van de duivel is een volle agenda.' Als ik dat lees, zeg ik tegen mezelf: 'Pas op dat er tijd overblijft voor het onderhouden van je relatie met de Heer!' Dat gaat niet vanzelf. Daarin moet je investeren.

Hoe dat gaat? Sta stil en let op Gods wonderen! Wie even nadenkt, kan zich tal van wonderen van God voor de geest halen, zowel in zijn omgeving als in zijn eigen leven. Denk daar in alle rust en stilte over na en dank onze machtige God en Vader voor de wonderen die Hij heeft verricht!

Het is mij goed, dat ik verdrukt ben geweest.

Het hart, het innerlijk van een mens, is te vergelijken met een glas helder water, met op de bodem een laagje zand. Het blijft helder, wanneer dat water niet of bijna niet beweegt. Maar het water vermengt zich met het zand, wanneer er flink aan het glas wordt geschud. Het gevolg is een glas vol modderige brij. Wij hebben nauwelijks in de gaten wat er leeft op de bodem van ons hart, wanneer ons leven rustig voortkabbelt en er zich geen al te grote problemen voordoen. Zolang niemand ons besteelt, over ons roddelt of ons iets in de weg legt, lijkt alles mooi en helder. Maar het leven van een mens kabbelt zelden jarenlang rustig voort. Soms wordt er flink aan ons leven geschud; we raken werkeloos, worden ziek, of mensen strijken ons tegen de haren in. Vaak blijkt er dan op de bodem van ons hart zelfzucht, hoogmoed en afgunst te leven. In alle hevigheid komen deze dingen dan soms naar boven. Paulus noemt zulke uitingen in Galaten 6 'de werken van het vlees'. Zoals we onze vrienden pas echt leren kennen wanneer er problemen zijn, zo leren we ook onszelf beter kennen wanneer er problemen zijn - wanneer we door omstandigheden door elkaar worden geschud. Onze kwetsbaarheid en zwakheid, maar ook onze zondigheid, is dan pijnlijk voelbaar.

Het zijn omstandigheden waarin we onszelf tegenkomen, maar ook zijn het omstandigheden waarin we genoodzaakt worden om op God te vertrouwen. We leren niet alleen onszelf beter kennen, maar ook God. Wij blijken dan klein en zwak te zijn, maar God groot en machtig. De dichter van Psalm 119 had door de verdrukking heen God lief gekregen. 'Het is mij goed, dat ik verdrukt ben geweest, opdat ik uw inzettingen zou leren. De wet van uw mond is mij beter dan duizend stukken goud en zilver.'

Dank U wel, Heer,

voor de rust van de slaap.

We mogen weer beginnen:

thuis, op het werk, op school.

We zwermen weer uit,

ieder naar de plek

waar we worden verwacht.

Bewaar ons te midden van het verkeer.

Mogen we zelf voorzichtig zijn

en anderen niet in gevaar brengen.

Laat ons zó ons werk doen

dat U er plezier in hebt.

Houd uw handen

zegenend over ons allen uitgebreid

en doe ons elkaar

vanavond weer ontmoeten.

We gaan opgewekt

de dag tegemoet

in de naam van de Vader, de Zoon

en de heilige Geest.

Amen.

Psalm 121:5,8

Ds. C. van de Velde

VAN BINNEN

Echte aanbidding is 'aanbidding in Geest en in waarheid'. Het is van binnen op je knieën gaan en de waarheid van je leven tegenover God uitspreken. Het gaat God niet om een bepaalde plek buiten, het gaat Hem om een bepaalde houding van binnen. Waarheid van binnen, een eerlijk en open hart.

Uit: Nooit meer dorst, Margriet Terlouw-Steenbeek

HEER, GEEF ONS...

... een leider zoals Mozes, die weigerde een zoon van Farao's dochter genoemd te worden en er de voorkeur aan gaf te doen wat God wilde.

... een minister van sociale zaken zoals Jozef, die kennis had van God en een oplossing voor een hongersnood had.

... predikers zoals Petrus, die niet bang was de mensen recht in de ogen te zien en te zeggen: 'Bekeert u, opdat uw zonden worden uitgedelgd.'

... moeders zoals Hanna, die om een zoon bad en bereid was hem aan God terug te geven, in plaats van zich aan hem vast te klampen.

... artsen zoals Lukas, die zich niet alleen om het lichaam bekommeren, maar hun patiënten ook van Jezus vertellen, opdat hun ziel gered wordt.

... de God van de Bijbel, in plaats van de intellectuele god, die het product is van onze verbeelding en gedachten.

Ware liefde is gericht op een ander. Ze brengt een diep verlangen om die persoon gelukkig te maken, zijn behoeften en verlangens te vervullen en zijn belangen te behartigen. Ware liefde kan het best omschreven worden als onzelfzuchtig in alle aspecten, zelfs wanneer de relatie een persoonlijke opoffering vergt.

Zij verblijdt zich niet over de ongerechtigheid, maar verblijdt zich met de waarheid; alles verdraagt zij, alles gelooft zij, alles hoopt zij, alles verduurt zij. De liefde vergaat nooit.

1 Kor. 13:6-8

'WIJ ZIEN HET NIET VAN BOVENAF'

Deze woorden sprak een kennis van ons uit toen we (zij, mijn vrouw en ik) tijdens onze korte vakantie op Terschelling over de Boschplaat liepen.

Lopen over de Boschplaat vraagt om wat aanpassingen: er is een geen goed voetpad; je loopt over een smal, hobbelig paadje. Maar het is wel een heel mooie omgeving: prachtige, ongerepte natuur.

Op een gegeven moment werd het pad vrij smal en op een 'splitsing' liepen mijn vrouw en ik over het linker pad door. Onze kennis koos ervoor haar weg via het rechter paadje te vervolgen. Ze ging ervan uit dat beide paden op een gegeven moment weer bij elkaar zouden komen.

Nadat we een poosje gescheiden hadden opgetrokken, verliet ze toch haar 'eigen' pad maar weer, en voegde zich dwars door de vrij hoge begroeiing weer bij ons.

En wat schetst onze verbazing? Ongeveer vijftig meter verderop kwamen de beide paden toch weer bij elkaar. Wij konden dat vanaf 'ons niveau' niet zien. Van bovenaf zou dat natuurlijk wel zichtbaar zijn geweest. Dat bracht haar tot de hierboven geciteerde uitspraak Een paar passen na deze woorden stonden we weer stil. Onbedoeld had zij een belangrijke geestelijke les gegeven.

Het kan zo zijn dat de wegen van mensen, groepen of gemeenschappen uit elkaar gaan lopen. Blijft de scheiding in stand of komt er een moment dat de wegen weer bij elkaar komen? Vaak weten wij dat niet. Wij zien de uitkomst niet. Onze horizon is daarvoor uiterst beperkt.

Onze Vader, die in de hemel is, 'ziet alles van bovenaf'. Hij ziet het moment wel waarop wegen (soms) weer bij elkaar komen. Voor zijn kinderen geldt, dat het Vaderhuis in ieder geval de plaats is waar een einde aan de scheiding komt.

Veelal vraagt Hij niet meer van ons dan dat wij aan zijn hand blijven doorlopen. Aan de hand van Hem die 'alles van bovenaf ziet'.

ONRUSTIG IS ONS HART

Wat zijn wij, vergeleken met onze voorouders uit de zeventiende eeuw, rijk geworden. Wij bezitten niet alleen veel van wat zij vurig verlangden maar niet konden krijgen, maar hebben zoveel meer aan gemakken en voorrechten die zij helemaal niet kenden. Je zou eigenlijk mogen veronderstellen, dat wij gelukkiger, tevredener en rustiger zouden zijn. Maar dat blijkt helemaal niet het geval te zijn. Op ons is het gezegde van toepassing: 'Het bezit van een zaak is het einde van het vermaak.' De vervulling van een wens laat nieuwe verlangens geboren worden en nooit is ons begeren verzadigd. Er is geen tijd geweest waarin zoveel mensen door een onrustig leven een hartinfarct kregen als in onze tijd. Dat is op zichzelf weer een bron van onrust en een reden om rusteloos uit te zien naar een oplossing van dat probleem. Zou de oorzaak van dit alles niet zijn dat een mens niet rustig en tevreden kan worden door allerlei dingen die wel aangenaam zijn, maar geen bevrediging geven voor de diepste behoeften van zijn ziel? Ieder mens wil leven! Als aan de voorwaarden om te leven niet is voldaan, zal het dagelijks brood onze eerste zorg zijn. Is dat geen probleem meer, dan willen we graag gemakkelijker leven, vervolgens aangenamer, daarna luxueuzer en ten slotte is geen wens meer te groot. Maar bij dit alles blijft ons hart onbevredigd. Als alle wensen vervuld zijn, blijven we nog dezelfde mensen met een verlangen naar liefde, naar rust voor het geweten, en naar een doel dat echt bevredigt. Er ontbreekt je iets als je God niet kent. Er is in je leven iets dat niet overeenstemt met je bestemming. Je bent namelijk gescheiden van God en mist de gemeenschap met Hem. Je verlangt naar gerechtigheid en liefde. Je bestemming op aarde is de dood, terwijl je geschapen bent om te leven. Hoe kun je dan geluk vinden in uiterlijke lapmiddelen? Augustinus zei: 'Onrustig is ons hart, totdat het rust vindt in God.' God gaf zijn Zoon voor mensen die Hem nodig hebben. Wie in Hem gelooft, vindt rust, vindt vrede met God, ontvangt reiniging van zonden en eeuwig leven. Keer terug tot God, de bron van het leven. Dan vind je echte rust!