De tijd heelt alle wonden

Zoveel weken,maanden,jaren gaat het noodlot al tekeer De tijd heelt alle wonden maar slaat er nog veel meer. Hans Dorrestijn ‘Vroeger was ik leuk. Toen schreef ik over drank en dronkenschap, over mijn ongelukkige huwelijk, over seks en het gebrek daaraan. Goddank, al die verschrikkingen hebben nu plaatsgemaakt voor iets prettigs. Het bierglas ruimde het veld voor de verrekijker, de kastelein werd vervangen door de ornitholoog, het nachtbraken maakte plaats voor het vroeg uit de veren en de kater werd verslagen door de wintertaling en de appelvink. Krijg ik tijdens een wandeling een kneu in het vizier (carduelis cannabina) met dat prachtige zachte rood van kruin en borst of het barmsijsje (carduelis flammea cabaret), dan hap ik naar adem, mijn ziel beweegt, mijn bloed gaat sneller stromen. Dat krijgt een glas bier niet voor elkaar. De vogel is niet zomaar een gevederde vriend, hij is een heraut uit het paradijs!’ Dorrestijns vogelgids is het boek van een bekeerling. Op zijn eigen sardonische wijze schrijft Dorrestijn over zijn ontmoetingen in Nederland en in den vreemde met een nieuw mensentype dat hand over hand toeneemt: de vogelaar. In passende kledij en immer goed geluimd tuurt hij de bossen en de vennen af naar zelden geziene vogelsoorten als de Cirlgors en de Grote Trap. Elke nieuwe ontdekking brengt orgastische vreugde teweeg; niet voor niets spreekt Dorrestijn over de ornithologie als plaatsvervangende seksualiteit.