220. de feesttafel

Mme H gaf Frans, van het derde tot en met het zesde leerjaar.

De uitgangen van de vervoegingen liet ze ons opzeggen in
Catsiaanse dreuntoon: "imparfait?"
"ais! ais! ait! ions! iez! aient!" dreunde de klas.
Mme H gaf ons een applausje en wij bloosden van plezier.

En als we die uitgangen combineerden met de infinitief als stam
kregen we een conditionnel, tweemaal prijs voor hetzelfde werk.
Zo was Mme H. Zij maakte er een sport van geheugendril en wij vonden het plezierig.
En véél nuttiger dan het geheugenwerk dat we moesten opbrengen voor catechismus.
Later heb ik bij sollicitaties nooit een proef moeten afleggen over
'grondige kennis van catechismus'. Iemand onder U?
Misschien heb ik de verkeerde branche gekozen.

‘Uw best doen voor Frans’ was zelfs niet nodig.
Mme H zorgde dat alles in orde kwam,
in een lichtblauwe ritselende nylon stofjas met knoopceintuur.
De enige lerares die nog een stofjas droeg.
Dat gaf wel cachet aan het vak Frans hoor.
Die stofjas straalde beroepsernst uit. En vakkennis.
En wij floreerden onder dat aureool. 

In het vijfde en zesde leerjaar kwam er voor het vak Frans ook
de lerares Franse dictie, Mme R. Een Française. Verdwaald in Vlaams-Brabant?
Mme R-D was een combinatie van Juliette Greco en Zizi Jeanmaire.
Als jonge vrouw droeg zij kort plat haar en platte schoenen, in de 60's hé,
zwarte collants -zo heette een kousenbroek toen- en had een fantastische
crèmekleurige jas met één grote rode knoop in het midden.
En een knalrode handtas.

Achteraf bekeken is het een wonder dat Mme R-D ooit aangeworven werd in
dat bastion van burgerlijk fatsoen: die eigen stijl? dat eigen denken?
De Heer dacht ook al eens aan het Heil van de leerlingen blijkbaar,
niet enkel aan het zielenheil van de nonnen.

Úren hebben wij doorgebracht met een potlood tussen onze tanden:
ba-bé-b i-bo-buu! Mesdemoiselles? - En dan was het aan ons.
"Voorrrraan in de mond jufrrrous, frrans worrdt voorrraan in de mond gesprrrokén!"
'jufrrrous', zei ze, als ze al eens 'needrelands' sprak.

Gek dat alle leraressen aangesproken werden met 'Juffrouw', gehuwd of niet.
Een nonnenbastion hé.
Behalve dus Mme H, zij werd aangesproken met 'Madame' zelfs in het Nederlands, ook al was zij ongehuwd.

De echtelijke status van Mme R-D was iets minder duidelijk,
maar dat hebben we pas in het middelbaar vernomen.
Het middelbaar was aan de overkant van de straat, een paar meter verschil,
maar heel een andere wereld. En die begon al op de stoep.

m
06/2012, HiH-12/2014, herwerkt

Frans leren is al spelend gebeurd

In maart 1959 zijn we daar gaan wonen, vanaf welk jaar we mochten buiten spelen weet ik niet.
‘Buiten’ was buiten de tuin, op straat. Dat zou zomer 1960 kunnen geweest zijn.

We woonden in de westrand van Brussel en hadden daar rustige straten, dus
speelden wij allemaal op het kruispunt van die straten,
daar konden zij-allemaal van in huis ons-allemaal op straat in het oog houden.
‘zij allemaal’ waren de Moeders, ‘ons allemaal’ de verzamelde kroost. 
We hadden speelkameraadjes in twee van onze landstalen. We = Tina & ik.
't Was een zeer landelijke wijk. 

Wij tekenden met krijt heelder toestanden op de wegbedekking,
sinds die er lag, want tevoren waren het kasseikopkes.
De upgrading van kasseikoppen naar asfalt hebben we huppelend gevolgd. 
Wij versmosten er met z'n allen krijt op want wij hadden alle tijd,
en alle tijd om Frans te leren want de straat was overdag een verworven terrein,
er kwamen omzeggens geen auto's. 
Enkel 's avonds, de auto's van de vaders en die vertraagden
want zij gingen hun eigen nazaten toch niet uit hinkelparken & kastelen en andere krijtlijnen rijden.

Tina en ik leerden dus Frans op straat. Het Frans dat we kenden volstond voor ons leefwereldje van toen.
We konden zelfs schelden. Tina veel beter dan ik, maar dat kan ook aan haar temperament liggen.
Zij kan het nog altijd vlotter dan ik.

Toen ik in het derde studiejaar met geschreven Frans kennis maakte
ging een nieuwe wereld voor mij open :
hetgeen er staat hoort ge niet en hetgeen ge hoort staat er niet.
En toch klopt alles! Fa-ci-ne-rend.

Drie jaar later kwam Tina in het derde studiejaar en zij voelde zich compleet bedot :
hetgeen ge hoort staat er niet en hetgeen er staat is gelijk de katten!
‘-aient’ vond zij kattegejank, ze las wat er stond. 
Maar 't gaat al vele beter. Zij is nu een zakendame in hartje Brussel.
En daar is men meertalig. Par principe.

Tina en ik, wij hebben onze basis van op straat.
Voor voetballers klinkt zoiets oké.Voor Dames van 60+ ... iets minder.

Laura hebben we van zodra ze oud genoeg was,
continu meegesleurd op driewieler & trottinette. Dat heeft zij overleefd. 
Maar, ze heeft geen Frans ingelepeld gekregen op straat.
Toen ze erbij was, was ze te jong. Toen ze oud genoeg was,
waren er geen kinderen van haar leeftijd in het buurtleven
en was het straatgebeuren daar compleet over en gedaan.
En het is niet terug gekomen: de kinderen waren op.

Met het Frans van Laura is het nooit echt goed gekomen.
Andere talen wel, maar Frans niet. Eigenaardig hé.

m
EZW-06/2012-HiH-12/2014, herwerkt

te gast bij Wim Helsen, Jan Decleir
met Marche-les-Dames uit het verdriet van België

In Het verdriet van België beschrijft Claus de jongensjaren van hoofdpersoon Louis Seynaeve,
leerling op een nonneninternaat en telg uit een verbazingwekkende en grotesk getekende familie.
Verwarring, hunkering en bedrog zijn Louis’ deel en uit alle macht
probeert hij duidelijkheid te vinden in de verwarring en leugenachtigheid om hem heen.
Alleen door te fantaseren, de werkelijkheid geweld aan te doen, kan hij overleven.

Marche-les-Dames, onheilspellend rotsig gebied.

De Koning is bijziende, hij hangt loodrecht aan het touw en hijst zich op,
zijn bril bewasemt, hij tast met zijn rechterhand de gekartelde wand af,
hij graait in de natte klimop.
Op dat ogenblik verschijnt in een kloof van de rots een man met een verminkt gezicht,
de helft van zijn gezicht is ingedeukt, het ene oog ligt lager dan het andere en lijkt verlamd.

- Hangt u goed, Sire? vraagt de man.
- Merci, mon vieux, ik hang perfect.
- Goed zo, Sire, zegt de man en haalt vanonder zijn draderige legerjas een broodmes te voorschijn.
- Herkent u mij niet, Sire?
- Non, mon brave.
- Toch was ik bij u in de loopgraven aan de IJzer.
- België dankt u daarvoor, mijn waarde.
- U heeft mij de twaalfde oktober 1917 met een missie belast achter vijandelijk prikkeldraad.
  Maar, niettegenstaande mijn smeekbede of ik even mijn bril mocht halen in de blokhut,
  hebt u mij bevolen onmiddellijk de bewuste missie te volbrengen. U gaf dit bevel in het Frans, Sire.
- Et alors, Flamand?
- Alors? alors ben ik uit de loopgraaf gesprongen, en bijziende als uwe majesteit, op een granaat.
  Sire, dit is onrecht geweest en dit moet gewroken worden.
- Doe wat u niet laten kunt, slechte Belg, zegt Koning Albert de Eerste.
- Adieu, slechte Koning, zegt de verminkte en snijdt het klimtouw door.

Hij wacht niet op de doffe kwak beneden, maar snelt als een gazelle over de rotsen.

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Decleir in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a25/ 
10min42 



Over Jan Decleir : https://nl.wikipedia.org/wiki/Jan_Decleir 
Over het verdriet van België : https://nl.wikipedia.org/wiki/Het_verdriet_van_Belgi%C3%AB 
Over Hugo Claus : https://nl.wikipedia.org/wiki/Hugo_Claus

de wereld zou vergaan op 21 december 2012

Herinner u dat door een jammerlijk foutieve en westerse interpretatie van de Maya-kalender
de wereld zou vergaan op 21 december 2012, gewoon omdat die kalender daar ophield.
Het Net wemelde van de doem-teksten. Men moest zich voorbereiden.

De Maya-kalenderbaas komt bij de Maya-opperbaas en zegt :
- Pardon patron, op die steen is maar plaats tot 2012 hoor.
- Geeft niks, zegt de opperbaas, ooit zullen ze daar eens goed van verschieten …
En de twee Maya-bazen lachten in hun vuistje.

Een aantal mensen beleefde in 2012 die vrijdag-21/12 de laatste momenten voor de apocalyps
op een eigen manier. Het jaar daarop in september werden hun babies geboren.
Die kinderen zijn in september vier jaar geworden.

Zouden hun ouders de apocalyps van toen vandaag herdenken?
Want vandaag is het eerste lustrum van die zogezegde apocalyps hé.

De kinderen van september 2013 beklaag ik. Om veel redenen en ook omdat
de babyboom van september 2013 weer de vergrijzing vergroot in 2073. 
Zullen de borelingen van 2013 in 2073 óók bakken kritiek krijgen om het feit
dat ze en vrac op de wereld gezet werden, zoals de babyboomers van de jaren na WOII ?


EZW-09/2013, herwerkt

m

te gast bij Wim Helsen, Tania Van der Sanden
met een gedicht van Ph. Hypyle J. le Cesman, haar man

Perpetuum mobile

Laat het niet alleen mogelijk zijn
te beminnen bij gratie van herinneringen en dromen
die het van ons overnemen,
die het Nu enigszins uitspreiden,
voorwaarts en achterwaarts,
want alles heeft de eigenschap
snel voorbij te zijn.

Ph. Hypyle J. le Cesman

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Van der Sanden in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a28/ 
10min59

Over Tania Van der Sanden : https://nl.wikipedia.org/wiki/Tania_Van_der_Sanden 
Over Ph. Hypyle J. le Cesman = Philippe Ceulemans, kunstenaar

m

De resultaten van de vogelverkiezing zijn er. Al wie gestemd heeft zal het rondschrijven
van Vogelbescherming Vlaanderen al wel ontvangen hebben denk ik.
De vogel van het jaar is de merel.
JeeDeeke heeft voor de kievit gestemd en ze vertelt waarom.


.
een ontmoeting met kieviten

Op een mooie lentedag in een zachte zon liet ik de hond uit in het gebied naast de beek.
Daar kon ze vrij rennen, de bewoning lag ver af.
Aan de ene kant lagen enkele hectaren akkerland, aan de andere kant was water.
Een lange wandeling had ze zeker verdiend want
ze had zich heel de lange voormiddag geduldig en rustig gedragen,
wat niet zo vanzelfsprekend is voor een Border Collie in de fleur van haar leven.
En die fleur van een hond heette Flor.

Vlak na de middag waren er geen wandelaars of fietsers te zien, en ik maakte de leiband los
zodat Flor haar energie kwijt kon. Af en toe kwam ze terug gerend om te kijken of ik volgde.
Ik volgde zonder probleem, ik was nog maar pas op pensioenleeftijd,
maar Flor had een sterk verantwoordelijkheidsgevoel en ze wou zeker zijn.
Daarom controleerde ze regelmatig de achterhoede. En de achterhoede was ik.
Misschien kwam ze ook kijken of ik al van plan was de frisbee uit de tas te halen. Nog niet.
Geen frisbee? Dan ging ze maar weer konijntjes bijeendrijven, bij gebrek aan schapen.
De konijntjes begrepen het anders, zij zagen een boze wolf en gingen ondergronds.
Flor liep ze te zoeken en snuffelde verder het veld op.

Zo kwam ze in het nestgebied van een aantal vogels.
Die zagen hun broedsel bedreigd. Flor was er een indringer.
De kieviten gingen in de verdediging. Er dook een eerste naar de hond.
Om haar te pikken of enkel om af te schrikken, dat weet ik niet.
Toen waren er twee en drie en toen stegen er nog op en waren ze met veel.
De duikvluchten gebeurden in stilte, dacht ik. Was dit Hitchcock?
Flor dacht dat de vogels wilden spelen, levende frisbees!
Ik floot haar terug met het hondenfluitje want ik wilde haar bij mij.

Flor kwam en ging onmiddellijk zitten doch de kieviten gaven nog niet af.
Er volgden nog twee of drie duikvluchten naar mijn hoofd :
hou uw ondier aan de leiband ! wij hebben hier broedsel ! Nu hoorde ik het kijven wel.
Indrukwekkende manoeuvres, ik kon hen van nabij zien.
‘k Had misschien bang moeten zijn, maar ik was te zeer onder de indruk.  
Nadien ben ik blijven staan om een beeld te krijgen, er waren tientallen vogels.
De nesten kon ik niet zien, ze waren te goed verscholen in de stoppels op het veld.
Het is al veel jaren geleden, maar het gebeuren heeft wel
een ontzag voor die vogel bij mij nagelaten.

Twee dagen later was het terrein ontvolkt.
Kieviten kunnen ongeveer elke indringer aan, maar niet
het mechanisch geweld van een boer met tractor en ploeg.

Daarom heb ik voor de kievit gestemd, uit respect.
Omdat het vogels zijn met durf, ze gaan in de verdediging met de zwier van een musketier.
Ze dragen zelfs een veer op hun hoed.
En ook omdat het omgeploegd veld zo leeg en verlaten en triest was.

Jeedeeke

te gast bij Wim Helsen, Maaike Neuville
met een fragment uit Anna Karenina van Leo Tolstoj

Ik zal mij wel altijd boos blijven maken op Ivan de koetsier, ik zal blijven discussiëren,
mijn gedachten op ongelegen ogenblikken uitspreken en er zal steeds een muur blijven bestaan
tussen het allerheiligste van mijn ziel en dat van anderen, zelfs van mijn vrouw.
Ik zal haar de schuld geven van al mijn angsten en er daarna weer berouw over hebben.
Ik zal met mijn verstand niet kunnen begrijpen waarom ik bid en toch zal ik blijven bidden
– maar mijn leven, mijn hele leven, elk ogenblik ervan, is nu,
onafhankelijk van wat er nog met mij kan gebeuren, niet alleen niet zinloos meer zoals vroeger,
het is onmiskenbaar zinvol geworden door de zin van het goede, die ik in staat ben er aan toe te voegen.

Anna Karenina, Leo Tolstoj

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Neuville in gesprek met Helsen,

Vandaag 01/02/2018 heb ik gemerkt dat het filmpje al niet meer beschikbaar is. Er was toch beloofd tot eind april? Dat is nog 2 volle maanden !
De uitleg van Canvas :
“Sorry, jammer genoeg is deze video niet beschikbaar. We beschikken momenteel niet over de rechten om deze video aan te bieden.” 
Vreemd. Heel vreemd.

https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a27/ 
12min02



Over Maaike Neuville : https://nl.wikipedia.org/wiki/Maaike_Neuville 
Over Leo Tolstoi :https://nl.wikipedia.org/wiki/Lev_Tolstoj 
Over Anna Karenina : https://nl.wikipedia.org/wiki/Anna_Karenina 

m

onze musculus pyramidalis ~ klein en nuttig

We hebben 650 spieren, waaronder een musculus pyramidalis. Dat is Latijn.
Nu is ongeveer alles wat in ons lijf zit Latijn, dus dit kan er nog wel bij.   
Musculus betekent spier en pyramidalis betekent pyramide-vormig.
Het valt me enorm mee dat Latijn is geen Chinees is.

Die kleine pyramidale spier is mee belangrijk voor de gecontroleerde ademhaling,
maar ze zit niet in de buurt van longen of luchtpijp, ze zit lager. Veel lager. 
Ze zit vooraan op het bekken, hier in zijaanzicht & in vooraanzicht :

   
HIER, die kleine smalle roze strook

Als men kucht of hoest, spant dat klein spiertje zich mee op.
Voel maar : vingers boven het bekkenbeen leggen, niet óp maar er boven,
het helpt als men de buik intrekt, en nu een paar keer kuchen.
Het was efkes zoeken, maar ik heb een pyramidalis, denk ik.
U toch ook? 

Beide helften staan als twee kleine steunberen onderaan tegen de twee helften van grote spier die recht naar boven loopt,
de musculus rectus abdominis - in het rood op de tekening.
Die doet iets belangrijks zodat we ons middenrif kunnen sturen ivm buikademhaling.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Middenrifademhaling#/media/File:Diafragma_ademhaling.gif 

Soms zijn de simpelste momenten in het leven de meest waardevolle. van P² 
En wat is er tegelijk zo simpel en zo waardevol als adem. zegt Solzjenitsyn

"Vannacht heeft het een beetje geregend en nu drijven er wolken langs de hemel voorbij,
af en toe vallen er wat druppels. Ik sta onder de haast uitgebloeide appelboom, ik adem.
Niet alleen de appelboom, maar ook het gras en de kruiden rondom zijn door de regen opgefrist,
en er bestaat geen naam voor de zoete geur die de lucht dronken voert.

Ik zuig mijn longen ermee vol, bespeur het aroma met mijn hele borstkas, ik adem,
adem, nu eens met open, dan weer met gesloten ogen, ik weet niet wat fijner is.

Zo adem te halen, op deze plaats adem te halen,
dat is wellicht de enige, maar kostbaarste vrijheid waarvan de gevangenis ons berooft.
Zolang je na de regen nog adem mag halen onder een appelboom,
zolang is het leven nog de moeite waard.”

Alexander Solzjenitsyn

m
HiH-11/2015, van Winteruur – toen met Warre Borgmans als studiogast, https://nl.wikipedia.org/wiki/Aleksandr_Solzjenitsyn

te gast bij Wim Helsen, Ronald Giphart
met een gedicht van Martinus Nijhoff

Haar laatste brief

Verwijt mij niet dat ik lichtzinnig was
omdat ik liefgehad heb zonder trouw
en zonder tranen heenging. Want een vrouw
komt nooit, als zij bij voorbaat niet genas,

de wond te boven ener tederheid
die op toekomstig leven is gericht.
Ik moest mij wel hernemen voor een plicht
waartoe ik onbemerkt ben voorbereid.

Zeg zacht mijn naam, en ik ben in het vertrek:
de bloemen staan weer in de vensterbank,
de borden in het witte keukenrek.

Want meer van mij bevindt zich in die klank
dan in de jeugd waarom je van mij houdt,
mijn bijna-jongensborst, mijn haar van goud.

Uit ‘Nieuwe Gedichten’, 1934, Martinus Nijhoff

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Giphart in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a26/
11min56

Over Ronald Giphart : https://nl.wikipedia.org/wiki/Ronald_Giphart 
Over Martinus Nijhoff : https://nl.wikipedia.org/wiki/Martinus_Nijhoff 

m

Peter mailt het verhaal van de vogel

Af en toe krijg ik eens belevenissen van Peter & C° doorgemaild.
Hij en Diane en hun twee dochtertjes wonen ver weg, soms in een warme streek.
Wij mailen omdat Peter de taal van zijn moeder wil onderhouden.
Dat is niet zijn moedertaal.

De verhalen zijn de zijne, sommige woorden zijn soms de mijne.

------- 

Ik stond in de douche en het werd nogal dampig in de badkamer.
Ik stap uit de douche en ik zet het raam open, volledig open.
Ik stap terug de douche in en hou me bezig met water en zeep.
Ineens vliegt er een vogel binnen.
Het dier is in paniek, fladdert allerlei flesjes van Diane omver,
raakt nog meer in paniek en knalt tegen de spiegel.
Danig geschrokken doe ik in de douche een stap achteruit,
ik stoot de shampoo omver en glij uit over de inhoud.
Toen ik bekomen was van de smak en recht gekrabbeld was,
was de vogel nog altijd de badkamer aan het verruïneren
en aan het panikeren tegen de spiegel.
We zijn nu al 30 seconden in dit armageddon.

De vogel valt neer naast de wastafel en kijkt me aan : doe iets aub … 
Ik neem een handdoek, raap hem voorzichtig op
en breng hem langs de zijdeur naar buiten.
Ik ga een paar meter de oprit op, zodat hij zeker niet opnieuw binnen zou vliegen.

Op dat ogenblik komen mijn buren met hun jonge kinderen,
buren die er anders NOOIT zijn op dit uur van de dag,
hun helft van de oprit opgereden.

Daar stond ik dan.
Met een handdoek in mijn handen ipv rond mijn lenden.
Ik vouwde de handdoek open, zodat de vogel kon wegvliegen,
zodat ik de handdoek voor mijn schamele zelf had.
En toen viel de vogel dood op de grond.
Ziet ge ‘t vóór u?

-------

Ja Peter, ik zie het voor me. En nu zou ik graag weten
hoe ge dat uitgeklaard hebt met de buren; de dooie vogel, de oprit, de lendenen, … 

m
EZW07/2014, HiH-11/2014, herzien

voor alles is een woord

Pino is nog maar 4 jaar oud en toch heeft hij al een opvoedkundige taak.
Hij heeft een voorbeeld-rol. 

Voor alles, alles is een woord
Voor kaas, voor krokodil
Voor boerderij, voor kip, voor ei,
Voor kus en kikkerdril
Wat zijn er toch veel woorden
Ladder, laars, lantaarnpaal
De wereld wemelt van de woorden
En ik ken ze allemaal

Voor alles, alles is een woord
Voor ruzie, rood en rot
Voor taart, voor teen, voor drie, twee, een,
Voor snurken en voor snot
Wat zijn er toch veel woorden
Visser, vlieger, voet, verhaal
De wereld wemelt van de woorden
En ik ken ze allemaal

Voor alles, alles is een woord
Voor feest, voor flat, voor fiets
Voor gek, voor goal, voor schut, voor school
Vergeet nog bijna iets
Voor alles, alles is een woord
Er is zelfs een woord voor ...
Ja, zelfs een woord voor ... niets!

tekst Erik van Os, muziek Hennie Vrienten, zang Pino (4j)

“De wereld wemelt van de woorden en ik ken ze allemaal”, magnifiek hoe de tekstschrijver
die zelfzekerheid van een kind van vier in één lijn neerzet. En ik ken ze allemaal …
dat blijft niet duren Pino, geloof mij.

“Er is zelfs een woord voor … niets!”, dat is een parel hé. Een pluim op de hoed van Erik van Os.
Met deze lijn voelt een kind aan dat een woord niet telkens verwijst naar een bestaand voorwerp.
Een woord kan ook verwijzen naar een begrip. In dit geval naar het begrip NIETS.
Meesterlijk, Mr van Os.
Van het begrip NIETS overstappen naar het getal nul gaat dan later vanzelf.
Het cijfer nul mag er dan ook bij.
Wat er allemaal in een tekst kan zitten … de wereld wemelt van de interessante teksten en mijn hoofd is te klein.

klank aanzetten, bewonder gelijk ook het grafisch werk van Ed van Hout
https://www.youtube.com/watch?v=HlH7_VfYHAY
01min29

de versie met Pino in beeld, minder geslaagd vind ik persoonlijk, sla maar over
https://www.youtube.com/watch?v=gmk3v07PWsY 
01min10

m      

https://nl.wikipedia.org/wiki/Pino_(Muppet) , https://nl.wikipedia.org/wiki/Olaf_Wijnants = Pino
https://nl.wikipedia.org/wiki/0_(getal)#Betekenissen_van_nul , https://nl.wikipedia.org/wiki/0_(cijfer) 

omwille van de nagellak

Toen ik jong was,
nog thuis leefde en mijn bestedingen afhankelijk waren van het zakgeld,
hield ik zorgvuldig in het oog dat de WC-rollen met het blaadje naar voor hingen.
Dat had niks te maken
met mijn verantwoordelijkheidsgevoel voor het vlotten van de huishouding,
dat had alles te maken met nagellak.

Wanneer de WC-rol met het blaadje naar de kant van de muur hing,
dan schuurde ik al eens tegen de muurtegels. Dan schaafde die goedkope nagellak weg.
Dat wou ik niet. Absoluut niet!
Want ik mocht enkel in het weekend nagellak dragen en
die anderhalve dag dacht ik dan dat ik met mijn nagellak
een beetje bij Mademoiselle Age Tendre hoorde
en dat Sylvie Vartan of Sheila ooit in Zellik zouden komen optreden.
En dat ik daar dan naar toe zou mogen van mijn ouders.
Het was dus zeer belangrijk om de nagellak intact te houden.
Men weet nooit.

Die nagellak moest ik kopen van mijn zakgeld, en in de jaren ’60
was kwaliteit niet mijn eerste bekommernis.
Mijn budgetje gaf me trouwens die speling niet.

De modekleuren waren toen zilverwit en roze, allebei met parelmoerglans.
Nacré heette dat toen. 
De knalrode hoogglanslak was in die jaren voor dames in een bepaald vakgebied.
Vraag me niet hoe ik dat toen wist.

Decennia later werkte ik bij de koopvaardij en
in de bediening wordt natuurlijk geen nagellak gedragen.

Het WC-papier in de cabines hing ik nog altijd met het voorste blad weg van de wand.
Ik dacht niet meer aan nagellak, het was een gewoonte. Gewoon een gewoonte.

Tot op een keer, in ’90, ik een collega had, ene Guy.
Die jongen heeft me finesses geleerd waar ik nu, zoveel jaar later, soms nog aan terug denk.
Onder andere dat de WC-rol moet opgehangen worden met de af te scheuren blaadjes naar voren,
en dat na de onderhoudsbeurt van de badkamer de tippen naar binnen omgevouwen worden.
Met droge handen!

De omgevouwen tippen geven aan dat de onderhoud van de cabine gedaan geweest is.
Alsof de bewoner niet ziet dat het bed opgedekt is. Maar goed, omgevouwen tippen dus. 
’t Had wel iets. En ik ben dat blijven doen.

Het enige dat ik hém heb kunnen bijbrengen, was dat men een knikje moet geven in de rol,
zodat het kokertje binnenin geknakt is. Want met de trillingen van het schip
staat heel de bovenbouw/bewoning van het schip mee te dansen.
Dat is afhankelijk van het toerenaantal van het main engine en van de stroming.
Heel de WC-rol komt naar beneden, blaadje per blaadje ligt die dan gevouwen naast de pot.
De bewoner laat dat liggen en de mensen van de huishouding kunnen het oplossen.

Vermits er snel moet gewerkt worden, weer of geen weer :
preventief een knikje geven in de WC-rol,
net voldoende om het kokertje binnenin te knakken.

Guy had beter gesolliciteerd bij een rederij met liners of cruisers,
want op een vrachtvaarder was die jongen zijn energie en talenten aan het vergooien.
Hij was te gesofistikeerd voor de koopvaardij.

m

EZW-02/2014, HiH-12/2014, herzien

Simon heeft een Kat. Van dat feit laat hij de Wereld meegenieten. Via zijn tekenpen.

Om zijn Kat goedgezind en bezig te houden
-misschien laat ze dan de kerstboom met rust-
brengt hij een nieuw speeltje mee.

Daarin zit kattenkruid. Wist Simon dat niet? Of kent hij de werking van dat geurig kruid niet? 
Katten worden er eh, … euforisch en dartel van. En misschien ook een beetje roekeloos.
Maar dat laatste is Kat al, ook zonder geurig kruid.

klank aan :
https://www.youtube.com/watch?v=UhQ9HquDNEM 
02min20

Nieuwe kerstboom zetten dan maar.

klank aanzetten :
https://www.youtube.com/watch?v=nn2h3_aH3vo 
02min13

m
EZW-12/2014

de keuze van de tafel

'k Kijk graag naar interieurprogramma's
Niet omdat ik iets in die richting van plan ben
maar omdat ik graag binnenkijk. En via de TV mag dat.

In The Home Show van Vitaya zag ik ooit iets moois.
The Home Show was een verbouw-programma. Meestal nogal drastisch, de verbouwing. 
De presentator/interieurdeskundige/psycholoog
zou in die aflevering met de bewoners (dertigers) een eettafel kiezen, met elk apart.

Met elk apart iets gaan kiezen is een vast onderdeel van het programma.
Dan gaat men de psychologische toer op,
om te laten zien hoe juist de presentator (of zijn redactie)
de mensen ingeschat heeft wat interieur betreft.

Eerst krijgen we de keuze van de presentator te zien :
hij vermoedt dat uit alle tafels in die zaak
mevrouw zal kiezen voor een van de ronde tafels en
meneer voor een rechthoekige, een van de meer robuuste.

Vervolgens krijgen we mevrouw te zien.
Ze heeft zeer zeker oog voor de ronde tafel.
De tafel is vernuftig aanpasbaar in de grootte.
Daar ziet ze helemaal het nut van in, familiefeestjes en zo ...
Maar dan heeft ze een bedenking bij de scharnierende delen en kiest vastbesloten
voor een grote rechthoekige tafel. Jawel, voor het robuuste model dat zoveel plaats inneemt,
dat de presentator voorzien had als de keuze van haar man.

De echtgenoot is aan de beurt.
Meneer blijft lang genoeg bij een rechthoekige tafel staan kijken,
bij datzelfde robuust model dat de presentator voor hem voorzien had
maar keert zich dan resoluut naar een ronde tafel.
Jawel, het model dat ... en hij heeft het uitgebreid over
de knappe manier van vergroten, over de scharnierende delen.

De presentator komt weer in beeld en zegt tegen de kijker :
Well, ik had er de juiste tafels uit gepikt, maar blijkbaar had ik de personen verwisseld.

En ik dacht, nee. Ge hebt niet de personen verwisseld.
Zíj hebben de hun keuzes verwisseld, ze hebben elk gekozen in functie van de andere.
Een koppel reageert al eens als een twee-eenheid, als weder-helften.
Misschien was de presentator vergeten dat zoiets bestaat
of misschien kent de presentator het verschijnsel (nog) niet.

In die aflevering zag ik niet alleen een interieur, heel eventjes kreeg ik ook een inkijk in die mensen hun leven:
mevrouw gaf voorrang aan de tafel die haar man zou bevallen,
meneer gaf voorrang aan wat zijn vrouw mooi en geschikt zou vinden. 
Aan hun beslissingen zou een psycholoog een paar hoofstukken vol moeilijke woorden kunnen besteden,
maar misschien heet hun ingesteldheid gewoon liefde.

m
EZW-12/2011, HiH-12/2014, welke tafel het uiteindelijk geworden is, weet ik niet meer.

Sommige mannen praten met hun machine.
Zeker als het een oldtimer is. Alsof dat helpt.   
Dit keer praat de oldtimer. Alsof dát helpt ...

De oldtimer komt als transformer-robot in beeld, in de knorrepot-versie.
Hij werd in zijn moto-vorm aangereden door iemand met een caravan.
Tijdens zijn herstelling moppert over dat gebeuren tegen de mekanieker
en ventileert hij zijn ongenoegen over het weggebruik in het algemeen.

- Auw! robot
- Zit dan stil. mekanieker
- Ja zeg –aw- het zijn niet úw pistons die herdaan worden hé …

Als ik het goed begrepen heb is het filmpje een laatstejaarswerk van een student.
Hij heeft er acht maanden aan besteed.
Ik hoop dat hij (grote) onderscheiding gekregen heeft.
Geestige tekst en beeldmateriaal fijn afgewerkt.

geluid aanzetten, ’t is wel in ’t Engels maar de moppertoon verklankt veel
http://www.youtube.com/watch?v=iKqpvriKZuA 
01min51

voor de volledigheid , interessant overzicht : http://nl.wikipedia.org/wiki/Norton_(motorfiets) 
Het model van 1921 stond ooit bij de buren in de woonkamer in de 70's :o) 

m
EZW-11/2013, met dank aan H

vandaag is het blog 100 dagen oud
echt waar, kijk maar op de teller

Is het blog nu aan het worden zoals ik het voor ogen had?
Eigenlijk wel, ja, het gaat voorlopig helemaal de juiste kant op.

In september, bij de keuze van de opmaakhad ik een neutraal sjabloon gevonden,
effen achtergrond, neutrale kleuren, zo weinig mogelijk gewemel of dingen die de aandacht afleiden.
Met de grijs-wit schikking was ik heel blij, de combinatie is neutraal genoeg om te dienen als schrijfvloer.

Dat ik de linker kolom niet kon verbreden was efkes wennen. Maar daarna bleek dat een zegen.
Door die beperking in het sjabloon kwam in de linker kolom enkel nog het volgnummer van de tekst en een kernwoord te staan.
De titel staat nu bij in de tekst, in ‘t groot en in ‘t lichtgrijs.
Groot en lichtgrijs is een idee dat ik overgenomen heb van het blog van TiTiPoes.
In het groot omdat het een titel is, in het lichtgrijs omdat hij anders als een luifel over de tekst zou hangen. (danku TP)

Met de gastschrijvers begint het ook te vlotten.
Er ligt al een flink aantal teksten vast tot einde augustus en er zijn afspraken tot en met september.
Na september is er een schrijfjaar om. Er ligt materiaal klaar voor een tweede jaar.
Maar of dat er komt moet allemaal nog bekeken worden.

Gastschrijvers vind ik enorm belangrijk, onontbeerlijk eigenlijk, omdat zonder hen
het blog blijft hangen in toonaard en visie. Zonder gastschrijvers zou het blog verschralen,
na verloop van tijd zouden mijn inzendingen gewoon meer-van-‘t-zelfde zijn en de boel zou saai worden.
Het woord verrijking wil ik niet gebruiken want dat woord is zo’n loos woord geworden
dat een kwak martinosaus al een verrijking genoemd wordt,
maar de gasten verruimen de horizon.
Daarom, als ik bij u kom schooien voor tekst, ’t is niet voor mij hoor, ’t is voor het blog. (© BDP ?)

Wanneer iemand het blog goed genoeg vindt om hier een eigen tekst op logé te laten komen,
dan tuimelt er veel door mijn hoofd, opluchting en dankbaarheid en blij ongeloof.

- x heeft JA gezegd! jodel ik dan.
- Wie hebt ge nu weer ten huwelijk gevraagd? vroeg LM al een keer.

Het grafisch werk moet ik nog wat meer aandacht geven. Daar wordt aan gewerkt.
Schilders, fotografen, illustratoren, cartoonisten, straatkunstenaars mogen wat vaker aan bod komen.

Samengevat, voor een baby van drie maanden doet het blog het niet slecht.
Of zou dit wensdenken zijn …
Dan maar rap naar de andere teksten,
waar de realistische dingen staan, de zaken die houvast geven in het leven
zoals die van vandaag. Bvb.

m

Of mannen nu echt van Mars komen en vrouwen van Venus, dat moest wetenschappelijk nagegaan worden.
Daarom werden twee projecten gelanceerd. Een naar Mars, een naar Venus.
Hoe de Mars-expeditie verliep is een ander verhaal, we gaan eerst mee naar Venus.

er wonen wel degelijk mannen op Venus

Na een flink aantal maanden is het echtpaar astronauten toegekomen op Venus.
Deze twee wetenschappers worden met de nodige égards ontvangen.
Zij worden uitgebreid rondgeleid door de Venusiaanse professors en krijgen
uitleg over energievoorziening, voedselvoorziening, afvalverwerking en andere georganiseerde kundigheden
die een maatschappij nodig heeft om te blijven bestaan.

Na het bevruchtingslabo vol glazen proefbuisjes en roestvrij staal
krijgen ze ook de kweekzalen te zien, waar embryo’s en foetussen rustig, in alle stadia van ontwikkeling,
warm en stil hangen te zweven en te groeien in grote kolven.
Het licht is er gedempt en de trillingen in de zalen zijn op het ritme van een hartslag.
Af en toe draait er zich eentje, of het zuigt op de duim.
Het is daar goed toeven.
De Aardlingen worden er bijna Zen van.
Buiten de kweekzaal vraagt de professor hoe de vervanging van de bevolking georganiseerd is op Aarde.

Op die vraag was het echtpaar voorbereid natuurlijk.
Ondanks hun eigen kunde (wat doet men anders tijdens een ruimtereis)
hielden ze het liever bij de theoretische kennis van zaken.
Daarom hadden zij kort filmmateriaal bij van Aardlingen met camera-ervaring,
die dat soort scènes met natuurlijk élan voor de lens brengen.

Met wetenschappelijke onthechting observeert de Venusiër het gedrag van beide vertolkers op het scherm.
De Aardlingen staan er wat ongemakkelijk bij.
- Ziezo, dat was het dan, zei de man opgelucht en hij klikte de aftiteling weg.
- Waar is het kind nu? vroeg de Venusiër.
- Wel, nu is het afwachten of er bevruchting heeft plaats gevonden bij de vrouw en dan afwachten hoe de vrucht evolueert.
- Afwachten óf, afwachten hoé … dat gedoe is een verspilling van energie en tijd, zuchtte de professor spijtig.
Beide Aardling-wetenschappers dachten daar anders over, maar men stoot de gastheer niet voor het hoofd.
- Hoelang wachten? vroeg hij.
- Negen aard-maanden wachten tot de foetus volgroeid is.
- Negen, zei de Venusiër nadenkend, … waarom deed die Aardling op het einde dan zo haastig?

m

11/2017, naar een idee van DT

te gast bij Wim Helsen, Wim Willaert
met ‘Vademecum voor de dichter’ van Karel Jonckheere

Doe dommer dan ge zijt,
maar mijdt u voor de klippen;
leef buiten ruimte en tijd
doch spoedt u lijk de kippen.

Werk zonder mate of plan,
maar spiedt door alle luiken;
veracht de burgerman,
doch ledig zijne kruiken.

In de zoeten inval en andere gedichten, Karel Jonckheere

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Willaert in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a29/ 
10min15



Over Wim Willaert : https://nl.wikipedia.org/wiki/Wim_Willaert 
Over Karel Jonckheere : https://nl.wikipedia.org/wiki/Karel_Jonckheere , http://schrijversgewijs.be/schrijvers/jonckheere-karel-2/ 

m

koud kalkoengebraad

In voormiddag hadden we ons logeetje naar Mama & Papa bij Oma Tina terug gebracht.
Anderhalf uur later waren we  terug thuis.
Kleine sporen van haar verblijf maakten dat het kot er eens zo leeg uit zag.

Een blauw elastiekje in de sofa.
Een legoblokje op de vensterbank.
Een half-leeg bananendrinkje op het aanrecht.
Een paar lange blonde haren in de borstel.

Die haren hou ik bij in een envelop dacht ik...
m ! Wáág het niet zo sentimenteel te doen !
Soms moet ik streng zijn met mezelf.

En de stilte was -vergeef me het cliché- de stilte was oorverdovend.

Wanneer Poppy nog eens komt logeren? Misschien nooit meer.
Volgende week vertrekken ze terug naar het Zuiden, want daar wonen ze.
En wanneer ze in België zijn, logeren ze bij Tina.
Dat Poppy twee dagen hiér geweest is, was absoluut uitzonderlijk.

LM zag me rondjes draaien en vroeg wat we zouden eten vanavond.
Hij wou me waarschijnlijk een focus geven. 
"We hebben nog kalkoengebraad over, 'k zal een koude schotel maken."
"Heel toepasselijk" zei LM.

Pas 's avonds aan tafel snapte ik wat hij bedoelde: cold turkey.
Ik mis Poppy en ik ben aan het afkicken.

"En niet meer in uw eentje kijken naar KetNet, schrijf het gewoon naar SenNet."

"Ja Baas !"

Dat is bij deze dan gebeurd.

m
EZW-12/2005, HiH-11/2014