Doe al het goede
dat je kunt
met de middelen
de je hebt
op de manier die
je gewoon bent
op de plaats
waar je staat
in de tijd
die je gegeven is
voor de mensen
die je kent
zolang het mogelijk
is.


Al heel lang staat deze tekst in de zijlijn van mijn blog,
maar op de duur wodt er misschien, ook door mezelf,
naast gekeken of er overheen gelezen.
Toch is het een opdracht die elke dag mogen ontvangen
en die we naar godsvrucht en vermogen
mogen uitdragen.
 

we kunnen veel mensen gelukkig maken

met het geluk dat we weggooien.............

Als ik zie welke gevolgen kleine dingen hebben,
denk ik wel eens... er bestaan helemaal geen kleine dingen.

Bruce Barton  

Vandaag, nationale ziekendag, is de dag waarop we aandacht willen vragen voor de chronisch zieke of de minder mobiele mens. Elke mens is meer dan zijn ziekte, ziek zijn is meer dan een louter fysische aandoening.

Een zorgzame samenleving is een gemeenschap die investeert in zorg om mensen en ondersteuning biedt aan allen die zich betrokken weten bij het lijden van medemensen.

Daarom zijn wij dankbaar dat ook op onze parochie zich heel wat mensen engageren en inzetten om te luisteren naar zieken en hun noden, en hun belangen ter harte nemen.

Om arbeiders die dagelijks kiezen voor een zorgzame gemeenschap, bidden wij:

Wees gegroet Maria…

Enfin zo luidt toch de titel van de categrorie waar mijn blog zich situeert. Dus even zomaar van de hak op de tak wat voorbije dagen aan me voorbijtrok zonder chronologische volgorde.

Deze namiddag ben ik mijn ma gaan helpen bij het lappen van de ramen en dat vroeg heel wat meer tijd dan verwacht. Maar misschien door het nooit eerder geziene aantallen vliegen die ik ter plaatses moest doodmeppen. Het waren er zeker honderd! Maar goed het resultaat mocht gezien worden, niet van het kloppen hé ... En moeder, ze zag dat het goed was. Ja het is nu aan ons te zorgen voor eigen ouders.

En zo kom ik naadloos bij mijn  vader terecht die straks op acht oktober 85 jaar wordt, een magisch getal. Die verjaardag willen ze thuis niet zomaar laten voorbijgaan en ze hebben dan  ook maar op het nippertje gekozen voor een feestmaal met alle kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen, lieven en ... in een restaurant. Het weze hen gegund.

Jammer genoeg werd papa overvallen zaterdag ll. met een gevvoel in zijn ogen alsof eer constant haar voor de ogen hing en hij probeerde het maar weg te vegen met zijn hand. Dan maar een oogarts in alle spoed opgezocht die verklaarde dat één van de ogen continu aan het bloeden is. Uiterlijk niets aan te zien en verder ook geen gewaarwordingen. De oorzaak moet nog verder gezocht worden maar er werd nu al voorspeld dat hij minstens zes maanden last zal hebben van dat verschijnensel. ... Heel jammer zo net voor zijn verjaardag.

Maar om dit niet aan zijn hart te laten komen heeft hij voorbije dagen dan maar de appel- en pereenoogst binnengehaald. Nog nooit zo veel en zo een grote appels voelen er te rapen!

Wat de achterkleindinderen betreft. Leah werd zondag ll. gedoopt met een heel mooie aan grijpende plechtigheid die voorafging aan heel wat voorbereiding door ouders en familie.
Daan daarentegen mocht eindelijk het ziekenhuis verlaten; dus enkele dagen later dan voorgezien. Het borelingske wilde plots zijn eten al staken. ...

En hier, de gewone dingen. Nog wat laatste snoeiwerk in de tuin aangebracht, o.a. gemakkelijk aan het tuinhuis te kunnen nu het een nieuwe beurt nodig heeft. Ook nog een paar aanplantingen gedaan; en verder vooral gezorgde voor de gerraniums die blijkbaar een tweede leven zijn begonnen met weelderige bloemen en nog heel wat meer botten dan tijdens de zomer.

Ik heb me hier nu wel voor één keer zelf overtroffen. Resultaat van gedane werk thuis bij mijn ouders, of adrenalinen van het fitnessen, wie zal het zeggen.

Aan allen verder een mooie week gewenst!

Vrienden,

Sinds jaar en dag zie je de foto van Don Bosco in de rechterkolom van mijn blog, net als de figuur van Maria. Destijds heb er het uitgebreid over gehad. Vandaag nog even terugkomen rond het waarom maar vooral nog even een ander woordje dat velen blijkbaar stoort.
Ik kreeg mijn eerste jaren opleiding als intern in een Don Boscotehuis waar waarden als burgerzin en christen-zijn hand in hand gingen. Het zijn waarden die me getekend hebben tot opo vandaag, want in die waarden ging het vooral om open te staan voor de minderen, de zwakken onder ons zoals Don Bosco ook een levend voorbeeld was voor de achtergestelde jeugd van zijn tijd en streek.

Ik besef dat deze foto van Don Bosco uit de tijd is, al zag ik gisteren nog een foto van nieuw gewijde priesters met boord. Waarom ik hier even uitwijd heeft met volgende te maken. In 1988 mocht ik deelnemen aan het wereldcongres voor oudleerlingen van Don Bosco waar vele o.a. ook veel jongeren elkaar mochten ontmoeten. Op het einde kregen allen een foto op een A-4-formaat, geplakt op stukje hout. Daar kon je dus een een groet achterlaten voor een ander die je had ontmoet. Dus zo gebeurde ook bij mij en zo zijn er namen uit Bethlehem, Egypte, Ierland, en zelfs El Salvador achtergebleven op dat plakkaat dat ik dan ook met enige dankbaarheid heb opgehangen in mijn slaapkamer.

Ik weet en besef dat de foto op zich niet zo aanspreekt, en dan gebeurt het wel eens dat mensen hun neus ophalen wanneer ze die foto zien hangen, hun voorhoofd fronsend of op de man afvragen op ik misschien ooit priester was ....Neen dus! Ik moet toegeven dat ik recent die foto wou verwijderen en toen zag ik op de keerzijde plots weer die namen van al die mensen ... en heb hem teruggehangen, want Don Bosco heeft na Maria een bijzondere plaats in mijn leven ...

Waarom moeten wij ons als christen altijd verdedigen?