Een hond ...

Hoe vaak zeggen we niet : woorden schieten me tekort. Meestal is dat om emoties uit te drukken. Emoties van spijt, dank, verdriet, plezier, liefde... Juist dan komen echte woorden. Woorden in tranen, in een schaterlach, in een omhelzing. En dat zijn Echte Woorden voor mij.

Hij is meer dan een vriend, maar minder dan een echtgenoot.

Niet alleen een minnaar, maar ook niet iemand die ik elke nacht naast me nodig heb.

Kort gezegd: Ik kan niet zonder jou.

Een klein beetje duisternis,
een klein beetje gloed,
schud het van je af
en alles komt goed!

Het kan pijnlijk zijn of een verademing eindelijk de spullen in dozen op te bergen na een overlijden; ze al dan niet te verdelen, maar weet onthoud vooral:

HET HART VERGAART GEEN STOF.

Verzoening is elkaar terug een zoentje geven ...

Onder woede schuilt haat.
Onder haat schuilt liefde!

Besste,

Ik was er even niet ... Maar vandaag zit ik net als elk jaar met een dilemma wat bloggen betreft. Het is haast een must op deze elfde november hulde te brengen aan allen die hebben gestreden voor de vrijheid van ons vaderland zoals mijn grootvader die vier jaar lang aan het ijzerfront vocht, en meteen aan de ontelbaren die in een vreemd land op vaak bitter jonge leeftijd hun leven moesten laten ...Aan de andere kant wil ik ook mijn patroonheilige de eer geven die hem toekomt. Want nog steeds probeer ik te leven zoals Sint-Maarten, die deelde met zij die niet genoeg hadden en hebben , en dan niet zozeer in materiële goederen. Het was dan ook niet zomaar een keuze voor mijn blognaam toen ik 'Maarten' lanceerde, ondertussen jaren terug.

Her is misschien voor jullie een gelegenheid iets te lezen rond deze bijzondere figuur die veel meer is dan - in bepaalde streken dan toch - een gulle kindervriend.

Je kunt alvast eens stilstaan bij 'de litanie van Saint-Martin'.
Ondertussen biddend denken aan zijn die gestorven zijn ... voor?