Pijn.

Aan alle verpleegkundigen die uur na uur,
dag en nacht het beste van zichzelf geven
om de pijn van de zieke medemens te verlichten.

Geef hen dan ook jouw waaardering
zeker nu er hoe langer hoe minder handen zijn
om zo veel lijden te verlichten, al was het
maar door een woord, een kniipoog, wat begrip
als het niet altijd verloopt zoals de verpleegkundige
en zorgverstrekker het wél zouden willen.

Daarom DANK jullie!

zorgen, moet je doen..

zorgen, moet je niet maken..........

Je wil het échte dagboek van deze week?
Oké, hier gaan we dan ...

Fietsband lek ...
Toetsenbord pc defect.
Warmwatertoevoer naar bad doet het niet meer.
Afstandsbediening geeft de geest.

En de week is nog niet voorbij.
Gelukkig - voorlopig - geen slecht nieuws rond gezondheid van pa ...

We hadden elkaar jaren niet meer gezien, gebeld of gemaild. Ik stuurde af en toe nog iets maar er kwam nooit reactie tot onverwacht een berichtje: "Ik ben in het ziekenhuis opgenomen, kun je me een kruiswoordraadsel brengen"? We schrijven veertien juli. En dan werd het terug stil, of was er misshien toch een sluimerend verlangen van gene zijde. Hoe dan ook, op tien oktober word ik gebeld. Hij zal onmiddellijk zelf langskomen en het is alsof we elkaar geen dag uit het oog verloren waren. Het wordt een heel intense tijd. Beide levens hebben grote bochten gemaakt, maar vooral de andere heeft zijn leven op de rails gekregen wat ik toejuich.  En dan gebeurt het onweznlijke .. Geen telefoon, geen mail, geen sms-je meer; telefoon wordt neergelegd ... denk ik toch. Ik was vooral ongerust omdat er dingen van mij die ik écht nodig heb, in zijn handen zijn ... 'voor even' ...  Mijn hartelijkheid en teruggevonden vriendschap kreeg meer dan een deuk, ik koesterde zelfs verdenkingen .. 'In woord en gedachten' ... dacht ik tot ik hem plots en eeder onverwaacht deze middag aan de telefoon had. Ja, je leest het goed.

Er was niets aan de hand, toch niet tussen ons, MAAR zijn auto was stuk, zijn belkrediet was op, zijn toetsenbord was stuk .... De vergaande gevolgen van en voor iemand die van een leefloon moet gaan leven door ongewilde omstandigheden.
Het heeft me zo aangegrepen dat ik dit even wil posten.

O ja, indien alles wat beter gaat, zien we elkaar volgende week ...In vriendschap en liefde.
Misschien ook omdat ik hem telkens weer kansen heb gegeven en ik zelf ook blij was met zijn vriendschap.

Ja het onderwerp kan raar klinken in een blog rond liefde en vriendschap; juist daarom even stil staan bij deze zinloosheid ....

Het pistool voelt aan als de kilheid van het staal zelf met zijn gladde oppervlak. En uit dat ding gaat een wrede dreigende belofte uit ... Het wordt op de vijand gericht.

Maaar lang daarvoor heeft iemand dat uitgevonden. Erover gedroomd, het geschetst, er slapeloze nachten van gehad. Je neemt een stuk staal, vult het met in staal gehulde kogels en die stuur je met een naar buiten toe gerichte explosie naar andere mensen. Het is een stuk metaal. Niet meer, niet minder. Het heeft niets menselijks. Je vermenselijkt een pistool niet; je richt het en vuurt....

Is dit niet iets om bij stil te staan en meteen een halt toe te roepen aan wapenhandel!

Velen onder jullie zullen volgende graag lezen al heb ik er zelf een beetje moeilijk mee zolang we niet méér geven om de medemens ...

Een hond is echt de beste vriend van een man of een vrouw.
Zolang je hem eten geeft en van hem houdt, houdt een hond ook van jou.
Hij zal je niet bestelen, slaan of verraden. Hij is eerlijk.
Wat je aan de buitenkant ziet, is precies wat er ook aan de binnenkant zit.

Heel anders dan mensen.

Het leven kan mooi zijn.
Maar volg jouw droom.


We zien het zo vaak op afbeelding,
in powerpoints, maar
wat is jouw echte droom?
Volg je die droom ook echt?
Werk je daaraan,
of zijn het woorden in de wind?
Misschien mogen of durven we
die droom niet laten in vervulling
gaan, staan anderen ons in de weg!

 

liefde doet mensen over water lopen,

omdat er aan de oever iemand staat

die hen in het wonder doet geloven.

Die wijdgespreide armen sloten zich als een engel om me heen. In die armen liet ik me eindelijk gaan in wat aanvoelde als een eeuwigheid. Ik wist nu weer dat ik altijd van je zal houden.En toch komt dan weer die angst, die angst je nogmaals te verliezen. Misschien moet ik minder van je houden; een angst die vast zit aan me. Het enige wat ik hoef te doen is zonder stress te leven, minder van je te houden ....?