Iedereen  heeft het wel al eens meegemaakt. Je hebt een rustige dag achter de rug, misschien omdat je o.a. de pc niet hebt opgezet. Maar benieuwd als je bent wat deze partner je te vertellen heeft kan je niets anders dan die toch maar 'heel even' aan te zetten.
Je krijgt meteen ongevraagde powerpoints die wellicht heel mooi zijn. Dan toch maar even uitkijken al had die pps helemaal niet nodig. Maar goed, je stuurt hem maar door aan iemand die misschien jouw virtuele aanwezigheid kan apreciëren.
Dan wil je even een blog schrijven, maar ineens valt halverwege het Internet uit. Je kan herbeginnen want je bent alle tekst kwijt. ... De rust is al aan het verminderen.
Verder krrijg je nog mail van een kennis die blijkbaar zo geïnteresseerd is in 'the Voice van Vlaanderen ', dat hij je alles doormailt. En omdat je toch nog die ene kandidaat wil zien open je maar die link, en ben je bezig met een fillmpje te bekijken voor de volgende minuten.
Zou je dit ook doorsturen aan enkele contactpersonen in je adressenlijst? Waarom ook niet als je weet dat er muziekliefhebbers bijzitten?!
En zo zie je onverwacht de contactpersonen passeren terwijl je aan het scrollen bent tot het je te binnen valt dat je nog één van hen een persoonlijke mail 'moet' sturen....
En al die verstuurde mails moeten op zicht dan ook weer verwijderd worden.
De luttele minuten die ik zou spenderen na een rustige dag worden vlug enkele uren en eindigen in frustratie en ergernis, want deze rustige dag heb ik zelf verkloot, en er is slechts nog tijd om de lichten uit te doen. De fles wijn werd niet eens geopend en de koffie is al lang koud geworden.

Of heeft de staking toch ergens zijn voordelen?

Er is inderdaad misdaad en oorlog genoeg in de wereld zoals een blogster me liet weten en dus geen behoefte te hebben aan litraire thrillers rond moord en doodslag. Maar is het lezen van een goed boek niet véél meer?! Je totaal laten onderdompelen, even weg van de wereld. Je leest in een goed boek als dit ook heel wat rond psychologie, én liefde. Laatste vind je zeker in deze thriller die ik dan ook warm aanbeveel!


Abigail Campano heeft in haar jarenlange huwelijk geleerd om geweld en bedrog te accepteren. Maar als ze bij thuiskomst op een insluiper stuit die met een mes in zijn hand over het dode lichaam van haar dochter gebogen staat, maakt zich een ongekende kracht in haar los. Een kracht die de man fataal wordt.
Will Trent van het Georgia Bureau of Investigation krijgt de leiding over het onderzoek, maar al snel nemen de gebeurtenissen een onverwachte wending en blijkt het om veel meer dan een gezinsdrama te gaan.
Karin Slaughter laat enkele hoofdrolspelers uit het zeer succesvolle Triptiek terugkeren in een uiterst beklemmend verhaal over gijzeling, misbruik en moord.

 

Het voorbije jaar was geen gemakkelijk jaar. Gaat onze welvaart verloren? Verwelkt ons welzijn?
Zijn de hoop en de verwachtingen die we tot voor kort koesterden soms luchtspiegelingen? We zijn bang dat we 'ja' moeten antwoorden. We willen niet dat het 'levensverhaal' dat we schrijven verkeerd uitdraait.
Die onrust is begrijpelijk en terecht. Maaar moeten we niet eerder weer durven dromen? Het recht van mensen om tot hun recht te komen centraal te stellen. Een goed geweten is dan ook de leidraad om een wereld van gelijkheid en vrede te stichten.

Mijn droom sluit daar dan ook bij aan. Ik droom ervan dat eenieder, waar ook op de wereld, een plek vindt. Een eigen plek waar hij/zij de warmte van het goede leven kan ervaren.

Samen kunnen we nog verrassend veel doen opdat dit zou lukken. Maar dan moeten we weer durven dromen en ... ernaar handelen. Want dromen is geen illusies najagen. Het is het goede doen door het betere aan het beste te meten. Dag na dag.

Als we mekaar vertrouwen en  graag zien moet dit lukken.

er is maar 1 zon voor ons allemaal

hoe verschillend ook ons verhaal..

in mijn angst en pijn

heb ik een les geleerd

mijn ziel oneindig klein

mijn waarheid omgekeerd

niets is zoals het lijkt

niets is volmaakt misschien

maar wie wat beter kijkt

zal 1000 kleuren zien..............

De afgelopen week had ik twee mensen op nieuwjaarsbezoek, beiden min of meer onverwacht.
Van de ene had ik niks meer gehoord sinds iets meer dan een jaar.
De andere had niets meer van zich laten horen sedert oktober van vorig jaar.

Natuurlijk doet het deugd dat beiden zelf terug kontakt opnamen al was ik beiden helemaal niet vergeten, integendeel.

Wat ik hier echter kwijt wil is het feit dat de stilte blijkbaar nodig was om tot bezinning, tot bekering, tot gebed te komen. En dat voor twee machotypes van mannen.

De eerste die ik mocht verwelkomen had al aan de telefoon meteen gezegd dat hij al een tijd moslim was en dan moet je weten dat de persoon in kwestie altijd atheïst was, al besefte hij dat er 'iets boven is dat machtiger is'. Ik was blij verwonderd hoe goed hij eruit zag, letterlijk en figuurlijk, en ik kon mijn waardering niet onder stoelen of banken steken voor de manier waarop hij strikt zijn gebeden volgde, zij het in de moskee of bij hem thuis zonder dat hij me wou bekeren.

De tweede persoon wist me te vertellen dat, alhoewel katholiek, hij al lang niet meer ter kerke gaat maar wel een drietal maal per week de kerk binnenstapt om er te bidden, te bezinnen, er een kaarsje te laten branden.

Beide mensen zijn veeertigers ...

 

John Verdon – Ik weet wat je denkt

Als je bedreiger al kan voorspellen welk getal je in
gedachten gaat nemen, hoe kun je dan nog aan hem ontsnappen? Deze
claustrofobische thriller is als dodelijke waarzegger met een glazen
bol.Onder detective-auteurs bevinden zich plotmetselaars die je in een labyrint met zoveel turns & twists zetten dat je je uiteindelijk in de boot voelt genomen. Er zijn ook auteurs die onweerstaanbare raadselstrategieën uitzetten met een suspensegehalte van heb ik jou daar. Verdon valt in deze laatste categorie.