in het donker van mijn leven

tast ik zoekend naar het licht

vraag ik om een beetje vrede

beetje liefde beetje rust

blind en bang voor grote dingen

hunker ik naar een gezicht

in het donker van mijn leven

reik ik naar een sterke hand

die mij steun geeft bij het lopen

die me licht geeft in de nacht

voel me soms intens verdrietig

nietig klein en zonder kracht

in het donker van mijn leven

lijkt de hemel als van steen

niemand kan dit echt begrijpen

deze weg ga ik alleen

en toch

toch geloof ik in de liefde

toch geloof ik in de hoop

dat mijn God mij zal verlossen

van mijn angsten en mijn pijn

toch geloof ik in de ander

toch geloof ik in mezelf

toch vertrouw ik op mijn Heiland;

dat dit eens voorbij zal zijn

klaas hoorn

nijkerk, nederland, 2000

een DANK U is voldoende
om gered te worden!

dat is het mysterie
van GELOVEN.

Straaljagerpilote geeft leven voor kind

De eerste vrouwelijke straaljagerpiloot van de Franse luchtmacht en aankomend astronaut, Caroline Aigle, zou deze maand 33 jaar zijn geworden. Drie weken voor haar verjaardag overleed zij aan de gevolgen van kanker. Heel Frankrijk reageerde geschokt op haar dood, die zij zelf verkoos om het leven van haar kind te redden.

Caroline Aigle was vijf maanden zwanger toen zij half juli hoorde dat zij kanker had. Haar artsen adviseerden haar een snelle behandeling die echter ernstige gevolgen zou hebben voor haar nog ongeboren kind, dat daarom geaborteerd diende te worden.

In overleg met haar man, Christophe Deketelaere, eveneens piloot, besloot zij haar tweede zoon een kans te geven. Begin augustus kwam hij ter wereld, drie en een halve maand te vroeg. Volgens artsen maakt hij het goed.

In een interview zei Christophe; “Zij kon het leven dat zij vijf maanden had gedragen niet beëindigen. Zij zei mij: ‘Hij heeft het recht dezelfde kans te krijgen die ik heb gekregen.’: Volgens haar echtgenoot was de zwangerschap “haar laatste strijd en zij heeft gewonnen”. Vlak voor haar dood, twee weken later, heeft zij haar zoon verschillende keren gezien en vastgehouden.”Zij was zo dapper tot het einde”, aldus Deketelaere.

Caroline Algle werd in 1974 in Montauban geboren. Als veertienjarige begon zij aan de militaire school van Saint-Cyr. In mei 1999 werd zij straaljagerpiloot.

De uitvaart werd gedaan door pater Pierre Demoures, zelf een oud-jachtvlieger. In zijn preek kenschetste hij Caroline als iemand die mensen naar Christus leidt met "haar kwaliteiten, vriendelijkheid, bereidwilligheid en passie". Hij prees haar keuze voor het leven van haar kind te kiezen voor wie zij een een dringende behandeling uitstelde.

De priester herinnerde eraan dat Caroline en Christophe hem uitkozen voor hun huwelijksvoorbereiding. Zij vroegen hem een boek dat niet ging over de liefde voor elkaar, "maar eerder over de liefde die ons openstelt om anderen lief te hebben".

"De grote les die Caroline ons leert, is de noodzaak lief te hebben. Niet de noodzaak te vrezen, maar de vitale noodzaak te weten dat alleen liefde leven geeft." 

Gelezen in KN vrijdag 5 oktober 2007

- met dank aan Krelis voor deze bijdrage! -

KIJK WIE JE BENT.

Kijk wie je bent.
Hoor wie je bent.
Voel wie je bent.
Ruik wie je bent.
Proef wie je bent.

Wees diegene die je wilt zijn.
Wees mét degene, met wie je wilt zijn.
Deel wat jij hebt met een ander,
een gebaar zo klein,

maar zo groot voor een ander.

Een herkenning voor jou …
een woord zo klein,
een aanraking onverwachts,
een geur zo zoet,
een smaak zo goddelijk …

Iets wat zo kostbaar is,

dat je het maar 1 keer vindt!

Zo vaak, zo blind.
Niet zien waar je jezelf bevindt.
Niet zien wat je hebt,
maar zoeken naar iets wat er niet is ?

Kijk om je heen …
Wij allen zijn hetzelfde;
zoeken naar een herkenning …
een woord, een aanraking,

een  geur, een smaak.
Kijk eens verder dan dat.
En denk eens bij jezelf …

Ja, kijk eens goed rond …

Want dat wat je zocht …
is iets wat allang voor je stond.

WANNEER MENSEN VAN ELKAAR HOUDEN,

DAN VERANDEREN ZIJ DE WERELD. 

Maarten

De laatste jaren valt het me op hoe vaak hij terugdenkt aan vroeger, maar dan heel in het bijzonder aan zijn jeugdjaren en vooral aan de zovele gemiste kansen die hij niet gekregen heeft verder te studeren, wellicht zelf ingenieur te worden; want daar had hij de gaven voor, het praktische inzicht om te scheppen en te herscheppen. Raar hoe hij, nu oud geworden (in jaren althans), maar nog altijd met evenveel interesse in nieuwe technieken, het “zijnen ouden” verwijt dat hij “niet al die tijd in die boeken moest zitten dromen”, zoals zijn vader het altijd noemde wanneer hij een boek las. Hij is dan ook fier dat een kleinzoon het nu wél kan waarmaken als ingenieur en ergens zijn eigen droom ziet tot leven komen, de creativiteit achterna!

Ja, hij was altijd de eerste van de klas. In die tijd was er zelfs nog een zevende en een achtste leerjaar in het lager onderwijs. Voor de meeste jongens was dat ook het einde van de schooltijd (14jaar jong!) en kon men naar de fabriek of bij de boer van ter plaatse gaan werken. Gelukkig had de hoofdonderwijzer al lang gemerkt dat die jongen uitblonk, zowel in getallenkennis als in taal en manuele vaardigheden. Hij was zelfs zo goed dat op een gegeven moment hij gewoon een schooljaar mocht overslaan en zo van het zesde in het achtste leerjaar belandde; dan nog eindigde hij als eerste van de klas!

Voor de hoofdonderwijzer een reden om de jongen thuis op te zoeken met de vraag aan de ouders of zo een intelligent iemand niet beter een richting zou volgen zoals onder meer onderwijzer, ingenieur … maar toen zijn vader dit hoorde stelde deze meteen zijn veto, en wel tegen elke mogelijkheid. Met enige overredingskracht lukte het de hoofdonderwijzer toch de vader zover te krijgen zijn zoon het technisch onderwijs te laten volgen en zo mocht hij studeren tot aan zijn zestiende, wat aan niet zo velen gegeven was, maar aan de andere kant zat er voor hem heel wat meer in. … Of was er toch misschien die andere reden? De hoofdonderwijzer wilde wel, maar het gezin was (toch)maar een doodgewone familie “armoezaaiers, en behoorde jammer genoeg niet tot de betere klasse, want een schoolvriend mocht wél het normaalonderwijs aanvatten!

wordt vervolgd.

Dit is voor jou, PAPA.!

Dit is voor jou,
voor de vader waar ik dol op ben,
voor diegene die al deze jaren
om mij heeft gegeven,
maar die niet vaak genoeg
heeft gehoord hoeveel
ik om hem geef … 

Dus dit is voor jou, Papa.

Voor degene die mij heeft
geholpen door al mijn
kinderangsten en falen,
en alles wat hij kon, heeft hij
veranderd in successen
en dromen! 

Voor die man, die een
geweldig voorbeeld is,
zoals meer mannen
zouden moeten zijn.

Voor de persoon wiens
toewijding aan zijn gezin
wordt gekenmerkt door
tedere kracht en raad,
en wiens LIEFDE voor het leven,
richtingsgevoel
en nuchtere wijsheid,
nu voor mij méér zinvol zijn
dan praktisch al het andere
dat ik heb geleerd!

Als je nooit hebt geweten hoeveel
RESPECT ik voor je heb, wil ik
dat je dit NU weet!

En als je nooit hebt geweten
hoeveel ik je bewonder …
laat me dan zeggen
dat ik denk  dat je

DE BESTE VADER BENT

die een kind ooit had kunnen hebben!

PROFICIAT  en DANK, PAPA , op

Deze Verjaardag!

Maarten

Naar een tekst van A. Rogers.

VOEL JE GOED IN WAT JE DOET,

DAN DOET HET JE HEEL GOED!